tag:blogger.com,1999:blog-26063016965111214542012-01-19T09:07:32.697-08:00περί αρκετών επιστητώνπεριούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.comBlogger6601100tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-41411356791795159422011-10-16T08:05:00.000-07:002011-10-16T08:11:56.967-07:00Και, όμως, ξέραμε<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Μαθητές του δημοτικού ήμαστε οι περισσότεροι από τους συνομήλικούς μου, όταν αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε κάποια πράγματα. Ως "πρωτάκια", οι μανάδες μας έπαψαν να μας ντύνουν με εκείνη τη σκούρα μπλέ στολή, που φορούσαμε στο νηπιαγωγείο. Στη δευτέρα δημοτικού σταματήσαμε να χρησιμοποιούμε εκείνες τις καλλικαντζούρες, που τις έλεγαν πνεύματα, διότι καταργήθηκε το πολυτονικό αλλά εμείς ήμαστε πολύ μικροί για να το καταλάβουμε, ενώ, όσο περνούσε ο καιρός, τόσο λιγότερο ξύλο τρώγαμε από τους δασκάλους μας. Στην τηλεόραση βλέπαμε κάτι τύπους να μιλάνε για κάποια αλλαγή και μερικοί συγγενείς μας, κυρίως τρίτης ηλικίας, φασκέλωναν ή μουρμούριζαν κάτι λέξεις, που πρέπει να μην ήταν καλές, διότι θυμόμαστε τους γονείς μας να τους αγριοκοιτάζουν. Αλλά ήμαστε μικροί και δεν καταλαβαίναμε. Αργότερα, στο Γυμνάσιο αρχίσαμε να αλλάζουμε. Μας άρεσε να απομονωνόμαστε και νοιώθαμε κάποια περίεργη έλξη για κάποιες συμμαθήτριές μας. Οι μεγάλοι μας έλεγαν, ότι μπήκαμε στην εφηβεία και οι καθηγητές μας εξηγούσαν για το χάσμα των γενεών, που δικαιολογούσε τη διάσταση απόψεων, που είχαμε αρχίσει να έχουμε με τους δικούς μας. Μακρυά από το σχολείο μας, κάποιοι ενήλικες απέκλειαν δημόσιες επιχειρήσεις, φωνάζοντας "απεργία" και η λέξη "λιτότητα" είχε αρχίσει να ακούγεται ολοένα και περισσότερο. Αλλά εμείς εξακολουθούσαμε να είμαστε μικροί και να μας απασχολούν άλλα πράγματα, όπως το πως θα ανταπεξέλθουμε στο σύστημα βαθμολόγησης της απόδοσής μας ανά τρίμηνο και τα πρώτα μας ερωτικά σκιρτήματα, που μας οδηγούσαν σε ανομολόγητους τρόπους αυτοϊκανοποίησης πίσω από κλειδαμπαρωμένες πόρτες. Φτάσαμε στο Λύκειο και γευτήκαμε την αίσθηση των πρώτων καταλήψεων. Υπουργός Παιδείας ο κ. Βασίλης Κοντογιαννόπουλος και στο στόχαστρο ο νόμος του για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Σωρεία οι καταλήψεις στην ελληνική επικράτεια και δεκάδες γονείς να βρίσκονται έξω από τα σχολεία, άλλοι για να υπερασπιστούν το δίκαιο των βλασταριών τους και άλλοι για να βρίσουν τους "εγκάθετους" και τους "πρασινοφρουρούς", που προέτρεπαν τα παιδιά τους να καταλάβουν τα σχολεία τους! Το μυαλό μας παραμένει παιδικό αλλά αρχίζουμε να βλέπουμε ορισμένα πράγματα από το σκληρό κόσμο των ενηλίκων. Όπως, για παράδειγμα, ότι το σχολείο μας δεν είχε την απόλυτη πλειοψηφία, ώστε να αποφασίσει κατάληψη και, όμως, έκλεισε, επειδή το συστεγαζόμενο με μας λύκειο είχε αποφασίσει να κάνει κατάληψη και να μην μας αφήσει να κάνουμε μάθημα, πράγμα που δεν φάνηκε να μας ενοχλεί. Μέσα στο υπό κατάληψη σχολικό συγκρότημα δεκάδες 16χρονα και 17χρονα πασοκολογούσαν και ονειρεύονταν να εκπληρώσουν τα βάρβαρα ερωτικά τους όνειρα πάνω στα πτώματα νεοδημοκρατών. Και εμείς, που βλέπαμε όλη αυτή τη φανατίλα μαζί με τα σπασμένα θρανία και τους βαμμένους με συνθήματα τοίχους, δεν μιλούσαμε. Φτάσαμε στο πανεπιστήμιο, όσοι από εμάς, τέλος πάντων, μπήκαμε σε αυτό και την πρώτη κιόλας μέρα μας υποδέχθηκαν εντελώς ψάρακες κάτι τεταρτοετείς φοιτητές με κονκάρδες των φοιτητικών νεολαιών και άρχισαν να μας κάνουν κατήχηση. Κάποιο "τσίμπησαν" και προσχώρησαν εκεί, κάποιοι άλλοι είπαν, ότι θα κρατήσουν ουδέτερη στάση. Είδαμε φοιτητές επί πτυχίω να ξεκινούν το καλοκαίρι τους με 20 χρωστούμενα μαθήματα και να παίρνουν πτυχίο το Νοέμβριο, αφού πρώτα είχαν περάσει ένα καλοκαίρι στις χρυσές αμμουδιές της Ελλάδος. Όλως τυχαίως ήταν βαμμένοι κομματικά. Είδαμε φοιτητές να περνούν μαθήματα για την πλάκα τους, αφού πρώτα κάποιοι μεταπτυχιακοί τους είχαν δώσει κάτι φυλλάδια, πριν οι πρώτοι μπουν στο αμφιθέατρο για τις γραπτές εξετάσεις.Είδαμε καθηγητές να τρέμουν από τις φωνές φοιτητοπατέρων, που τους διέτασσαν να κόψουν συμφοιτητές τους, επειδή τους είχαν διαγράψει από την παράταξή τους και οι τελευταίοι είχαν συστήσει δική τους παράταξη, η οποία είχε τσιμπήσει μια έδρα στις φοιτητικές εκλογές, με αποτέλεσμα η πρώτη σε ψήφους παράταξη να μην έχει αυτοδυναμία. Είδαμε καθηγητές εγνωσμένης αξίας να παραμένουν στη βαθμίδα του λέκτορα, επειδή αποφασίστηκε για λόγους εσωτερικών ισορροπιών να προαχθούν άλλοι συνάδελφοί τους, εγνωσμένης αναξιότητας. Είχαμε πάρει χαμπάρι, ότι τα δύο μεγάλα κόμματα μας δούλευαν ψιλό γαζί και, όμως, η πλειονότητα όσων συμφοιτητών μας καταδεχόταν να ψηφίσει, ψήφιζε τις φοιτητικές νεολαίες τους χαλαρά. Οι υπόλοιποι απείχαμε, αφήνοντας τη σχολή μας σε μαύρο χάλι. Και από μαθήματα; Συναλλαγματική και κόντρα συναλλαγματική και η επιταγή σε δύο παραδόσεις, μάθημα επιλογής τα ασφαλιστικά μέτρα και στα πεταχτά οι σύγχρονες μορφές συμβάσεων (λήζινγκ, χρονομεριστικές μισθώσεις κ.λπ.). Ακολούθησε ο στρατός για τους άρρενες. Στην αεροπορία ή το ναυτικό και σε προνομιούχες μονάδες κοντά στα σπίτια μας οι βυσματίες, στο στρατό ξηράς και στα σύνορα οι λοιποί! Φύλλα πορείας με κάλυψη εξόδων για 4 ημέρες για αποστάσεις των 100 χιλιομέτρων, προκειμένου να παραδοθούν κάποια σαραβαλιασμένα Στάγιερ για τη μεταφορά των ωνίων, επιτροπές για την αγορά ανταλλακτικών, τα οποία αγοράζονταν σε τριπλάσια τιμή από την κανονική, εγκατάσταση μονάδος επιμεταλλώσεων, προκειμένου να διαπιστωθεί η λειτουργικότητά της, και μετά ξήλωμα αυτής, για να εγκατασταθεί σε άλλο στρατόπεδο 350 χλμ. μακρυά, με την ανάλογη οικονομική επιβάρυνση, στρατιωτικοί που σήκωναν τα υλικά από στρατιωτικές αποθήκες και τα πουλούσαν έξω και θησαύριζαν και όλοι μα όλοι να ξέρουν αυτό το μπ....λο και κανένας να μην ανοίγει το στόμα του! Κανένας! Μετά μπήκαμε ως τα μπούνια στη δουλειά και αρχίσαμε να βλέπουμε ακόμα περισσότερα πράγματα. Επαγγελματίες να φοροδιαφεύγουν κάτι χιλιάδες ευρώ και να τους χαρίζονται με σκανδαλώδεις ρυθμίσεις τα περισσότερα χρέη, δημόσιες υπηρεσίες να στεγάζονται σε ετοιμόρροπα κτίρια, διορισμούς από το παράθυρο ή με διαγωνισμούς-φωτογραφίες, ηγεσίες δημοσίων οργανισμών, οι οποίες επιλέγονταν με αμιγώς κομματικά κριτήρια και ας μην ήξεραν να μοιράσουν δύο γαϊδουριών άχυρα, διασπάθιση δημοσίου χρήματος από πολιτικούς, οι οποίοι, μάλιστα, κόμπαζαν για το "κατόρθωμά" τους κ.λπ. Αλλά εμείς, αν και, πλέον, ξέραμε και αντιλαμβανόμαστε, δεν δίναμε ιδιαίτερη σημασία. Απλά κουνούσαμε το κεφάλι μας και σπεύδαμε είτε να κλειστούμε στο προσωπικό και επαγγελματικό καβούκι μας είτε να τηλεφωνήσουμε στον τοπικό κομματάρχη, μήπως και είχε τίποτα νεότερο για εκείνο το ρουσφετάκι. Με αυτά και με αυτά, εμείς φτάσαμε στο σήμερα. Χιλιάδες Έλληνες ξεσπαθώνουν στις κάμερες, στα έντυπα, στο Διαδίκτυο και τους δρόμους, πλημμυρίζουν τους δρόμους και τις πλατείες, καταλαμβάνουν δημόσια κτίρια, απεργούν και ζητάνε να φύγουν όλοι οι πολιτικοί, προπηλακίζουν ακόμα και βουλευτές του ΚΚΕ και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και ας μην συμμετείχαν αυτοί στη νομή της εξουσίας, επειδή "όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι". Ανάμεσά τους και πολλοί, με τους οποίους βιώσαμε όλες τις παραπάνω καταστάσεις. Ο Χ, που μπήκε στην ΠΑΣΠ από φοιτητής, υπηρέτησε στο Πεντάγωνο όλη του τη θητεία, τάχαμου πάσχων από σπάνια ασθένεια, χώθηκε στην ΑΤΕ, οργανώθηκε συνδικαλιστικά, έπεισε τους συναδέλφους του να δεχθούν τις περικοπές του ασφαλιστικού τους φορέα και τώρα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των αγανακτισμένων και δηλώνει μεταμελημένος, επειδή ξεγέλασε τους συναδέλφους του και ξεγελάστηκε και αυτός από τις φανφάρες της εξουσίας. Η Κ., που καμάρωνε για τον εργατοπατέρα μπαμπάκα της, που τη βόλεψε με το καλημέρα στην Εφορία της πόλης της, και ας τελείωσε το Λύκειο με τα χίλια βάσανα, και πέρασε το μισό καλοκαίρι της στο Σύνταγμα να φασκελώνει τη Βουλή. Ο Α., που υπηρέτησε στις ένοπλες δυνάμεις 30 χρόνια, μπήκε σε επιτροπές και υποεπιτροπές για την αγορά πολεμοφοδίων, αγόρασε σε τριπλάσια τιμή σκάρτο υλικό, τσέπωσε τα κέρατά του και την ημέρα, που κάτι συνάδελφοί του απόστρατοι μπουκάρισαν σε κάποιο κτίριο, πανηγύριζε και φώναζε "επί χούντας δεν υπήρχε διαφθορά". Και η Ν., χήρα κομματάρχη της περιοχής μας, που απειλούσε τους καθηγητές του γιου της να μην τολμήσουν να τον αφήσουν μετεξεταστέο, αλλιώς την επόμενη χρονιά θα δίδασκαν τα κατσίκια στη Δονούσα, και έδιωξε τις καταθέσεις του μακαρίτη στην Ελβετία μέσα σε βαλίτσες και τώρα ωρύεται για τους "άχρηστους, που βούλιαξαν τη χώρα". Αλλά έτσι είναι, φίλοι και φίλες μου, όταν υποδυόμαστε τους μουγκούς και ανήξερους τόσα χρόνια αλλά, στην πραγματικότητα, και βλέπαμε και γνωρίζαμε αλλά είτε προσδοκούσαμε και μεις σε κανένα ρουσφετάκι είτε περιμέναμε να βγάλουν άλλοι το φίδι από την τρύπα, ήταν μαθηματικά βέβαιο, ότι θα βλέπαμε τη σημερινή κατάσταση να απειλεί τη βολή μας. Όλες οι παραπάνω ιστορίες πέρασαν μπροστά από τα μάτια μας και εμείς απλά παρακολουθούσαμε, προτού στραφούμε ξανά στο μικρόκοσμό μας. Δεν βάζω μέσα αυτές, που ήμαστε ανήλικοι, αν και προς το λύκειο δείξαμε, ότι είμαστε σαρξ εκ της σαρκός μιας κοινωνίας, που λαχταράει να αυθαιρετήσει στο όνομα της, δήθεν, επανάστασης. Αλλά όλ' αυτά τα χρόνια μπορούσαμε, διότι είχαμε νιονιό, να αλλάξουμε τόσα στραβά και ανάποδα και, όμως, κοιτούσαμε τη δουλίτσα μας και τη βολή μας. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-4141135679179515942?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-81850218684215009342011-09-11T07:24:00.001-07:002011-10-16T08:12:42.187-07:00.-Έλεος πια με τους καταστροφολόγους σε αυτή τη χώρα! ΟΚ, είμαστε στο χείλος του γκρεμού και αρκετός κόσμος αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης αλλά, που να πάρει και να σηκώσει, ΔΕΝ ΠΤΩΧΕΥΕΙ η Ελλάδα, ρε παιδιά, διότι με αυτό τον τρόπο απλά θα χάσουν οι όποιοι δανειστές μας τα χρήματά τους. Ηλίθιοι είναι εκεί στην Ε.Κ.Τ. να δανείσουν χρήματα, τα οποία θα χάσουν; Βλαμμένοι είναι οι της Ε.Ε. να αφήσουν ένα εταίρο τους να πτωχεύσει και να συμπαρασύρει και 2-3 άλλες χώρες;
.- Έλεος πια με τα αρρωστημένα σενάρια περί σκοτεινών δυνάμεων, που θέλουν να αφανίσουν την Ελλάδα και τον πολιτισμό της! Κανένας, ειδικά αυτή τη στιγμή, δεν ζηλεύει την τύχη μιας χώρας, η οποία διεθνώς αναφέρεται ως παράδειγμα προς αποφυγή. Και, στην τελική, πρέπει κάποια στιγμή να πάψουμε να αποδίδουμε σε αόρατους εχθρούς την κακοδαιμονία μας. Μόνοι μας βγάλαμε τα ματάκια μας.
.- Έλεος πια με τους επαγγελματίες του "ΟΧΙ" σε αυτή τη χώρα! Θεμιτό και κατοχυρωμένο το δικαίωμα της ελευθερίας της άποψης και, συνεπώς, της απόλυτης άρνησης αλλά, ρε γαμώτο, περιμένω να ακούσω μια αντιπρόταση της προκοπής, ώστε να πειστώ, ότι το δικαίωμα αυτό δεν έχει εκφυλιστεί σε μια στείρα άρνηση.
.- Έλεος πια με την αναζήτηση προδοτών! Από καταβολής νεοελληνικού κράτους μπουχτίσαμε από "προδότες" και "πατριώτες", που ρήμαξαν τον τόπο και δεν τον άφησαν να ανασάνει. Υποτίθεται, ότι είχαμε διδαχθεί από τα παθήματα του σχετικά πρόσφατου παρελθόντος και θα σταματούσαμε αυτή την ανοησία. Αλλά το τελευταίο πράγμα, από το οποίο θα στερέψει η Ελλάδα, είναι η ανοησία.
.- Έλεος πια με την υστερία περί παραιτήσεως της κυβέρνησης! Δεν τρέφω αυταπάτες, ότι δεν έπραξε τα δέοντα, ώστε να σωθεί η χώρα, αλλά θα περίμενα να ακούσω μια κάποια εναλλακτική λύση για τη διακυβέρνηση της Ελλάδος. Και τέτοια λύση δεν ακούω. Συν τοις άλλοις, κάποια στιγμή πρέπει να αποδεχθούμε, ότι οι εκλογές πρέπει να γίνονται κάθε 4 χρόνια και όλες οι υπόλοιπες δικαιολογίες περί συντομοτέρων εκλογών απλά δεν στέκουν.
.- Έλεος πια με τις εξυπνάδες περί σοσιαληστρικής κυβέρνησης, δημοκρατικής χούντας, κρυφής χούντας κ.λπ. Αφού έχουμε χούντα, γιατί, που να πάρει και να σηκώσει, δεν έχει συλληφθεί το 70% των Ελλήνων, που βριζει την κυβέρνηση και της ασκεί κριτική παντοιοτρόπως; Γιατί έχουμε εκλογές σε εθνικό και τοπικό επίπεδο και οχι απευθειας διορισμένους αξιωματούχους; Αν αυτό το λέτε χούντα, τότε είτε δεν είχατε γεννηθεί, όταν υπήρχε η πραγματική χούντα στην Ελλάδα, είτε απλά έχει ξεθωριάσει η μνήμη σας. Εκτός αν θεωρείτε πραγματική δημοκρατία το δικαίωμα να κατεβάζει ο κάθε Φωτόπουλος το γενικό διακόπτη του ρεύματος, για να εκβιάσει καταστάσεις, να κλείνετε όποιο δρόμο σας κατεβεί, εμποδίζοντας την ελεύθερη κυκλοφορία, να σπάτε βιτρίνες και πλακάκια και να τα πετάτε στους αστυνομικούς και να μπορείτε να σπάσετε στο ξύλο πολιτικούς ανεμπόδιστοι.
.- Έλεος πια με τις μεγαλοστομίες περί επανάστασης, πολέμου κ.λπ. Η πραγματική επανάσταση θέλει κάτι, που οι περισσότεροι δεν το έχουν μετά από δεκαετίες βολής και εφησυχασμού. Επανάσταση δεν σημαίνει να τρέχεις τα πρωινά σε διαδηλώσεις και πετροπόλεμο με την αστυνομία και τα βράδια να κουρνιάζεις στη θαλπωρή του σπιτικού σου ούτε η επανάσταση διακόπτεται ενόψει Αυγούστου για διακοπές. Χώρις που, για να κάνεις επανάσταση, χρειάζονται περισσότερα πράγματα από μερικές κοτρώνες και μολότωφ στους αστυνομικούς ή την εκστομιση της λέξης "μπάτσος".
.- Έλεος πια με τους όψιμους αγανακτισμένους, που θυμήθηκαν την επανάσταση, όταν έπαψε το βόλεμα και περιορίστηκαν οι διορισμοί στο δημόσιο! Το κράτος συνταξιοδοτούσε κόσμο στα 40 του και με 15ετίες, διόριζε υπεράριθμους από το πάράθυρο και συντηρούσε άρχηστες υπηρεσίεςκαι εσείς δεν αντιδρούσατε, διότι προσδοκούσατε στην περαιτέρω βολή σας. Και μην τολμήσετε να ισχυριστείτε, ότι δεν ξέρατε και δεν μπορούσατε να αντιδράσετε, διότι, αν σας ενδιέφερε το γενικότερο συμφέρον, θα είχατε διαχωρίσει τη θέση σας από τις ψηφοθηρικές πρακτικές όλων των κυβερνήσεων και θα τις είχατε καταψηφίσει. Αφού, όμως, δεν το κάνατε, είστε συνένοχοι και η αγανάκτησή σας δεν πείθει, ειδικά επειδή συνέπεσε με τη διακοπή της βολής σας. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-8185021868421500934?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-53600162386530366792011-09-11T04:23:00.001-07:002011-10-16T08:12:42.190-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-5360016238653036679?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-52542745279952664942011-09-07T11:05:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.192-07:00<div>Ήμουν μαθητής, όταν οι καθηγητές μας έλεγαν, όχι όλοι αλλά οι περισσότεροι, ότι πρέπει να είμαστε περήφανοι, διότι ζούμε στην ωραιότερη χώρα του κόσμου, στην οποία κυριαρχεί η δημοκρατία και οι πρόγονοί μας δημιούργησαν ένα σπουδαίο πολιτισμό. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-5254274527995266494?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-44340165148614188932011-09-07T10:23:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.195-07:00<div></div><br />
<br /><p align="justify">Μαθητής ακόμα θυμάμαι αρκετούς συμμαθητές μου, μαζί και μένα, μετά τη λήξη της σχολικής περιόδου να παίζουμε τα γνωστά μπουγέλα και, ταυτόχρονα, να σκίζουμε τα σχολικά μας βιβλία, ειδικά εκείνα, που απεχθανόμαστε περισσότερο. Όσοι συμμαθητές μας δεν συμμετείχαν ειδικά στο δεύτερο έθιμο, τους κολλούσαμε τη στάμπα του "βούτυρου" και τους κοροϊδεύαμε. Και, όταν κάποια στιγμή με ρώτησαν οι γονείς μου, γιατί δεν σκέφτομαστε να παραδώσουμε αυτά τα βιβλία στο διευθυντή μας, ώστε αυτός να τα δώσει στα παιδιά, που θα φοιτήσουν στη δική μας τάξη του χρόνου, θυμάμαι, ότι απάντησα "αφού θα τυπώσουν καινούργια του χρόνου".</p><br />
<br /><p align="justify">Η απόφαση του Υπουργείου Παιδείας να τυπώνονται κάθε χρόνο καινούργια βιβλία, ώστε κάθε παιδία να έχει το δικό του βιβλίο σε κάθε γνωστικό αντικείμενο υπήρξε επαναστατική σε μια εποχή, που το βιβλίο ήταν δυσπρόσιτο στους πολλούς. Ήταν μια κίνηση με στόχο τη δυνατότητα των παιδιών να μαθαίνουν καλύτερα κάθε μάθημα αλλά και υλοποιούσε την πανθομολογούμενη επιθυμία για πραγματικά δωρεάν δημόσια παιδεία για όλους. Ήταν, επίσης, μια εποχή, που το ύψος των δημοσίων δαπανών δεν φαινόταν να απασχολεί πολύ κόσμο. </p><br />
<br /><p align="justify">Σε μια εποχή, που τα οικονομικά του κράτους και, κατ' επέκταση, τα δικά μας είναι περιορισμένα, η εμμονή στην εκτύπωση σχολικών βιβλίων κάθε χρόνο αποτελεί μια σπατάλη, η οποία, συν τοις άλλοις ουδόλως βοηθάει στη διαπαιδαγώγηση των μαθητών μας, αφού </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-4434016514861418893?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-89746348940620625492011-09-07T03:29:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.199-07:00<div></div><br />
<br /><p align="justify">Στις δύσκολες στιγμές μιας χώρας, ο εκάστοτε πρωθυπουργός καλείται να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Αυτός είναι ο ανώτατος πολιτικός ηγέτης της χώρας, αυτός είναι ο πρώτος πολίτης και σε αυτόν πέφτει ο κλήρος να αναγγείλει δημοσίως τη λήψη των σκληρών μέτρων, εάν θέλει να λέγεται πρωθυπουργός. </p><br />
<br /><p align="justify">Όση συμπάθεια και αν τρέφω για το νυν πρωθυπουργό μας, εντούτοις δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστο το γεγονός, ότι στη δυσκολότερη ίσως περίοδο της πρωθυπουργίας του, με την τρόικα να έχει εκφράσει τη σαφή δυσφορία της για την απροθυμία της ελληνικής κυβέρνησης να λάβει σκληρά μέτρα για την ανόρθωση της εθνικής οικονομίας προτίμησε να αφήσει στον κ. Βενιζέλο το άχαρο καθήκον της ανακοίνωσης των μέτρων αυτών</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-8974634894062062549?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-38328216101570418422011-09-05T03:11:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.202-07:00<div></div><br /><br />
<br /><p align="justify">Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Ο εμπρηστικός λόγος του σε βάρος συγκεκριμένων προσώπων (Έλτον Τζων, Στήβεν Χώκινγκ και εσχάτως Λεωνίδα Κύρκο) ή κοινωνικών ομάδων (ομοφυλοφίλων) ελάχιστη σχέση έχει με το "αγαπάτε αλλήλλους". Αλλά αυτό δεν χρειάζεται ιδιαίτερες θεολογικές γνώσεις, ώστε να γίνει αντιληπτό.</p><br />
<br /><p align="justify">Ούτε μου προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση η απάθεια της κυβέρνησης απέναντι στο συγκεκριμένο θρησκευτικό λειτουργό. Άλλωστε, η σπουδή του κ. Βενιζέλου να συναντηθεί με τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, προκειμένου να διευκρινιστεί, ότι οι περικοπές στους μισθούς των δημοσίων λειτουργών δεν θα αγγίξουν τον κλήρο, όπως και η απουσία πάσης φροντίδος, ώστε να λάβει χώρα, επιτέλους, ο διαχωρισμός Εκκλησίας και Κράτους, λαμβανομένης υπόψη της συνεχιζόμενης απουσίας διδασκαλίας της Θεωρίας της Εξέλιξης στη Μέση Εκπαίδευση και της διατήρησης των θρησκευτικών συμβόλων των Ορθοδόξων στις δημόσιες υπηρεσίες, αποδεικνύει, ότι η κυβέρνηση, αυτή ή οι προηγούμενες δεν έχει σημασία, δεν επιθυμούν να διαρρήξουν τις σχέσεις τους με ένα οργανισμό, ο οποίος είναι ο πιστότερος σύμμαχός τους. </p><br />
<br /><p align="justify">Γεννάται η απορία, γιατί η κοινωνία μας δεν αντιδρά στο φαινόμενο Σεραφείμ. Πέρα από τους συνήθεις υπόπτους (οργανώσεις αθέων, σωματεία για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, ακτιβιστές κ.λπ.) η υπόλοιπη κοινωνία μας μοιάζει να αντιμετωπίζει με περισσή απάθεια ρατσιστικό λόγο του εν λόγω ιεράρχη. Για την ακρίβεια, οι περισσότεροι προσπερνούν το λόγο του, ως εάν ο Άγιος Πειραιώς να εμοίραζε φιλοφρονήσεις αριστερά και (κυρίως) δεξιά. </p><br />
<br /><p align="justify">Στην πραγματικότητα, η στάση της κοινωνίας μας απέναντι στο εμπρηστικό φαινόμενο Σεραφείμ δεν θα έπρεπε να ξενίζει κανέναν απολύτως, διότι ο εν λόγω ιεράρχης αποτελεί το πρότυπο του κληρικού, που το μεγαλύτερο μέρος του χριστεπώνυμο πλήθους αποδέχεται για πνευματικό του ποιμένα. Στα βήματα του δημοφιλούς Χριστόδουλου, ο Πειραιώς Σεραφείμ εκτοξεύει μύδρους εναντίον όσων δεν συμμορφώνονται με τη δική του ηθική και εκφράζεται ρατσιστικά, χωρίς κανένας να αντιδρά, ακριβώς επειδή η κοινωνία μας παραμένει βαθύτατα ρατσιστική και φοβική. Εχθρευόμαστε το διαφορετικό, ακιβώς επειδή μεγαλώσαμε σε μια κοινωνία, όπου η απόκλιση από τις κοινωνικές νόρμες ισοδυναμούσε με ανεπίτρεπτη επανάσταση και οδηγούσε σε περιθωριοποίηση. Και επειδή η διεθνής πραγματικότητα δεν επιτρέπει την περιθωριοποίηση, τουλάχιστον στο βαθμό, που εμείς την επιθυμούμε, η κοινωνία μας βρίσκει στο πρόσωπο του Αγίου Πειραιώς αλλά και άλλων ακραίων τον τέλειο εκφραστή των φοβιών της, τον άνθρωπο που δεν θα "κολλώσει" να τα πει χύμα και τσουβαλάτα για όσους δεν ταιριάζουν στο πρότυπο ηθικής, που τόσο ο Μητροπολίτης Πειραιώς όσο και ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας έχουν διαμορφώσει. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-3832821610157041842?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-91889650640061957552011-09-02T01:20:00.000-07:002011-09-02T06:02:03.221-07:00Καμμία αόρατη δύναμη δεν μας φταίει<div align="justify">Αν κάθε σενάριο περί σχεδίων σε βάρος της Ελλάδος από τους ξένους φορολογούνταν με 10 ευρώ, σήμερα η χώρα μας δεν θα είχε ανάγκη ούτε το Δ.Ν.Τ. ούτε την Ε.Κ.Τ. ούτε κανένα απολύτως δανειστή, διότι θα είχε γεμίσει το σεντούκι της. Αφού άλλες χώρες επενδύουν στις εναλλακτικές πηγές ενέργειας, προκειμένου να τονώσουν τα οικονομικά τους, όπως η Ισλανδία, ή στην υψηλή τεχνολογία τους, όπως η Ιαπωνία, ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν για τη χώρα μας, η φορολόγηση των θεωριών περί σχεδίων υποδούλωσής της! Σίγουρο χρήμα, παραδάκι με ουρά!</div>
<br /><div align="justify">Πέρα από την πλάκα, αυτά τα σενάρια μπορεί να διακινούνται ευρέως στη χώρα μας, συχνά σε περισσότερες παραλλαγές, και να γίνονται αποδεκτά από ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας μας, αλλά δύσκολα μπορούν να σταθούν ως πραγματικά περιστατικά, αν μπει κανείς στον κόπο να ψάξει λίγο καλύτερα και πιο εμπεριστατωμένα τα πράγματα. Με άλλα λόγια, κανένα καταχθόνιο σχέδιο δεν έχει εκπονηθεί σε βάρος της Ελλάδος, διότι πολύ απλά οι κυβερνώντες αυτής τη χώρας εδώ και δεκαετίες φρόντισαν με τις ενέργειες και τις παραλείψεις τους να την οδηγήσουν στο σημερινό χάλι. Καμμία σκοτεινή δύναμη και κανένας κακόβουλος ξένος δεν υποχρέωσε τις ελληνικές κυβερνήσεις να προσλάβουν και μονιμοποιήσουν χιλιάδες πρόσωπα στο Ελληνικό Δημόσιο. Ουδείς πίεσε το μέσο Έλληνα να ψηφίσει κόμματα, τα οποία απέτυχαν παταγωδώς στη διαχείριση των οικονομικών της χώρας μας. Καμμία σκοτεινή δύναμη δεν μας ψέκασε με μυστηριώδη χημικά όπλα, ώστε να γράψουμε στα παλαιότερα των υποδημάτων μας το κοινό συμφέρον έναντι της μονάκριβης πάρτης μας. Και, βέβαια, κανένας δεν έβαλε το πιστόλι του στον κρόταφο του Έλληνα, ώστε ο τελευταίος να καταληφθεί από υπερκαταναλωτικό πυρετό και να καταλήξει να αγοράζει ακόμα και εισαγόμενη ..... φακή, με αποτέλεσμα να εισάγονται περισσότερα αγαθά απ' όσα παράγονται, με την ανάλογη οικονομική επιβάρυνση, στη χώρα, που καυχιέται, ότι γέννησε τον πολιτισμό αλλά ούτε αυτόν δεν δύναται, πλέον να προωθήσει. </div>
<br /><div align="justify">Η αποχώρηση της τρόικας από τις διαπραγματεύσεις με την ελληνική κυβέρνηση δεν πρέπει να ερμηνεύεται με ανυπόστατες θεωρίες. Υπάρχουν πολύ πιο χειροπιαστές αποδείξεις, ότι η κυβέρνηση απλά δεν ακολούθησε στο ελάχιστο τις προτροπές της Ε.Κ.Τ. και του Δ.Ν.Τ. για δραστικό περιορισμό των δημοσίων δαπανών παρά προτίμησε να μειώσει μισθούς και συντάξεις και να αυξήσει τη φορολογία (Φ.Π.Α.), με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην ελέγξει το δημόσιο χρέος αλλά και να εξαντλήσει οικονομικά την πλειονότητα των φορολογουμένων, τη βασικότερη, δηλαδή πηγή άντλησης εσόδων. Το αποτέλεσμα ήταν να εξαντληθούν οι βασικοί αιμοδότες του ελληνικού φορολογικού μηχανισμού, ήτοι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, ενώ την ίδια στιγμή το κράτος εξακολουθεί να βολεύει, έστω και σε μικρότερο βαθμό, ημέτερους, να ανανεώνει τον κρατικό στόλο με καινούργια και πανάκριβα αυτοκίνητα να χρηματοδοτεί συνδικαλιστικές οργανώσεις με τεράστια ποσά και να ξοδεύει αλόγιστα για οπλικά συστήματα και συντήρηση αχρήστων στρατοπέδων. Για τη φορολόγηση της Εκκλησίας της Ελλάδος ή το διαχωρισμό Κράτους και Εκκλησίας, ώστε το πρώτο να πάψει να επιβαρύνεται με τη μισθοδοσία των λειτουργών της δεύτερης, ούτε λόγος!</div>
<br /><div align="justify">Συνεπώς, η αναζήτηση ξένου δακτύλου ή αόρατων δυνάμεων, προς εξήγηση της οικονομικής δυσπραγίας της χώρας μας, μπορεί να παρέχει ελαφρυντικά σε μας τους ίδιους, που στηρίξαμε άλλως ανεχθήκαμε τις κυβερνήσεις, οι οποίες οδήγησαν την Ελλάδα στη σημερινή κατάσταση, αλλά ουδόλως ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Όσο πιο γρήγορα το κατανοήσουμε, τόσο πιο εύκολα θα μπορέσουμε να κάνουμε την αυτοκριτική μας και, συνεπώς, να απομακρυνθούμε από την αρρωστημένη λογική να αποδίδουμε σε αόρατους εχθρούς τα προβλήματα αυτής της χώρας και όχι στους ίδιους μας τους εαυτούς.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-9188965064006195755?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-45335188853565246962011-09-01T04:11:00.000-07:002011-09-01T10:12:29.923-07:00Οι εθισμένοι στο "όχι"<div align="justify">Προ ημερών συζητούσα σε κάποιο ιστότοπο με άγνωστά μου πρόσωπα για το νόμο, που ετοιμάζει το Υπουργείο Παιδείας για την ανώτατη εκπαίδευση. Συνειδητοποίησα, ότι η πλειοψηφία των συνομιλητών μου ήταν κατά του εν λόγω νομοσχεδίου όχι επειδή το είχε διαβάσει και κρίνει αλλά επειδή θεωρούσε αόριστα, ότι διακυβεύονται η ελευθερία της σκέψης και κινδυνεύει με εμπορευματοποίηση η δημόσια παιδεία. Με λίγο κουράγιο διεπίστωσα, ότι σχεδόν κανένας εκ των αρνητών του νομοσχεδίου αυτού δεν το είχε διαβάσει αλλά το είχε απορρίψει. Όταν, όμως, επισημάνθηκε αυτή η παρατυπία, αρκετοί εκ των συνομιλητών μου ήταν αρκετά ερειστικοί, σε βαθμό ώστε όχι απλά να μη δέχονται αμφισβητήσεις αλλά και να επιτίθενται με προσβλητικούς χαρακτηρισμούς εναντίον όσων διαφωνούσαν μαζί τους.</div>
<br /><div align="justify">Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την πλειοψηφία των διαφωνούντων σε αυτή τη χώρα με οτιδήποτε. Απορρίπτει ο πολύς κόσμος το Μνημόνιο αλλά αγνοεί, τι στην ευχή προβλέπει αυτό το ρημάδι το Μνημόνιο. Αρνείται πολύς κόσμος το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων αλλά δεν έχει την παραμικρή ιδέα, τι προβλέπει ακριβώς αυτό το άνοιγμα. Εν ολίγοις, αρνούμαστε οτιδήποτε, ακόμα και αν δεν γνωρίζουμε το περιεχόμενό του, εφόσον τρέφουμε ακόμα και την παραμικρή υπόνοια, ότι κινδυνεύουν τα δικαιώματά μας. </div>
<br /><div align="justify">Δεν περιμένω ξαφνικά να αποκτήσει ο μέσος Έλληνας την τάση να ψάχνεται, ώστε να γνωρίζει, τι ακριβώς προβλέπουν τα πάσης φύσεως νομοσχέδια, και να αποκτήσει μια γνώση αυτών, που αμφισβητεί. Όταν έχουμε ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά αλλεργίας στο διάβασμα πανευρωπαϊκώς, θα ήταν παράδοξο να γνωρίζουμε, με τι διαφωνούμε, ή να πάψουμε να διατυπώνουμε την άποψή μας για θέματα, που δεν γνωρίζουμε. Αυτό μάλλον είναι ψιλά γράμματα για τους επαγγελματίες της άρνησης.
<br />Η τάση αυτή, όμως, αποκαλύπτει κάτι πολύ βασικό, ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων προτιμά να συνεχίσει να ζει σε μια αρρωστημένα παράλογη κατάσταση, εφόσον αυτό εξασφαλίζει τη βολή τους, και να μην αλλάξει απολύτως τίποτα από το σημερινό χάλι. Εάν το σημερινό πανεπιστήμιο, για παράδειγμα, παράγει χιλιάδες στουρνάρια, που αγνοούν και τα βασικά της επιστήμης τους, ή επιτρέπει στα στελέχη των κομματικών νεολαιών να περνούν τα μαθήματά τους χωρίς κόπο, αφού πρώτα προσφέρουν τη στήριξή τους στον τάδε κομματικό καθηγητή, ο οποίος σε οποιαδήποτε άλλο πανεπιστήμιο του κόσμου δεν θα προσλαμβανόταν ούτε για να βγάζει φωτοτυπίες, αυτό δεν ενοχλεί, εφόσον όλοι βολεύονται από αυτό ή έχουν τη δυνατότητα να βολευτούν, αποκτώντας ένα πτυχίο άκοπα και χωρίς να κατέχουν το αντικείμενο των σπουδών τους. Αν ένα κλειστό επάγγελμα εξασφαλίζει σε όσους έχουν την άδεια ασκήσεώς του, ότι κάποια στιγμή το παιδί τους θα κληρονομήσει την άδειά τους ή θα την πουλήσουν έναντι αδρού και "μαύρου" τιμήματος σε κάποιο τρίτο, αρκεί, ώστε να εναντιωθούν σε οποιοδήποτε νόμο μιλάει για "απελευθέρωση" του επαγγέλματός τους, ακόμα και αν δεν γνωρίζουν, τι ακριβώς προβλέπεται με αυτή την απελευθέρωση. </div>
<br /><div align="justify">Δεν περιμένω, ότι ένας λαός θα αλλάξει συνήθειες και θα αποφασίσει, επιτέλους, ώστε να αλλάξουν 2-3 πράγματα στον τόπο μας προς το καλύτερο. Σίγουρα, πάντως, δεν με πείθουν οι εθισμένοι στο "όχι", ότι παλεύουν για ένα καλύτερο αύριο. Για τη διατήρηση μιας αρρωστημένης κατάστασης παλεύουν, ώστε να μη χαθεί η βολή τους. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-4533518885356524696?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-38223668559416733342011-08-31T01:49:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.206-07:00<div align="justify">Όσοι δεν έχουν δικά τους προσόντα, καταφεύγουν στους ενδόξους προγόνους και παππούδες τους, με άλλα λόγια, σε τάφους και μνήματα.Μένανδρος, 4ος αιων π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-3822366855941673334?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-85523772524736882022011-08-31T00:42:00.000-07:002011-08-31T04:16:52.130-07:00Βιβλία : Ο ΙΕΡΟΣΥΛΟΣ" του Γουίλιαμ Ράιαν<div align="justify">Όταν παίρνεις στα χέρια σου το πρωτόλειο του Γουίλιαμ Ράιαν με τίτλο "<strong>Ο ΙΕΡΟΣΥΛΟΣ</strong>" (Εκδόσεις "<strong>ΔΙΟΠΤΡΑ</strong>"), συνειδητοποιείς, ότι έχεις μπροστά σου μια συναρπαστική ιστορία, η οποία διαδραματίζεται στη σταλινική Ε.Σ.Σ.Δ. την παραμονή των μεγάλων διωγμών και αποτυπώνει με πειστικότητα την ατμόσφαιρα της εποχής εκείνης. </div>
<br /><div align="justify">Πρωταγωνιστής εδώ είναι ο Αλεξέι Κόρολεφ, λοχαγός της Μιλίτσια (πολιτοφυλακής, που εκτελούσε χρέη αστυνομίας στην Ε.Σ.Σ.Δ.) και αφοσιωμένος στην εξουσία, ο οποίος έρχεται αντιμέτωπος με ένα αποτρόπαιο έγκλημα. Μια γυναίκα έχει δολοφονηθεί μέσα σε μια εγκαταλελειμμένη εκκλησία, αφού πρώτα βασανίστηκε φρικτά. Η απουσία επαρκών στοιχείων εμποδίζει την πρόοδο των ερευνών του Κόρολεφ, ενώ η αποκάλυψη της ταυτότητας του θύματος κινεί το ενδιαφέρον της ΝιΚαΒεΝτε - προδρόμου της ΚαΓκεΜπε - για την υπόθεση αυτή. Καθώς, όμως, τα πτώματα πληθαίνουν, η υπόθεση αποδεικνύεται, ότι αφορά και πρόσωπα εκτός του υποκόσμου, θέτοντας, έτσι, σε αμφιβολία την πίστη του Κόρολεφ στην εξουσία.</div>
<br /><div align="justify">Αναφέρθηκα παραπάνω στην πιστή αναπαράσταση της σταλινικής Ε.Σ.Σ.Δ. του 1936, όταν και εκτυλίσσεται η υπόθεση. Οι σταλινικές διώξεις έχουν ήδη ξεκινήσει, ο τρόμος, που κατέλαβε στη συνέχεια τους Σοβιετικούς υπηκόους, δεν έχει, ακόμα, ξεσπάσει αλλά σταδιακά τους καταλαμβάνει. Ο συγγραφέας μελέτησε πολλά πονήματα, που αναφέρονται στην εποχή εκείνη, αρκετά εκ των οποίων έχουν μεταφραστεί και στα ελληνικά, ώστε να μας μεταφέρει στο κλίμα της εποχής εκείνης. Ο πρωταγωνιστής Αλεξέι Κόρολεφ είναι ένας άριστος αστυνομικός, ο οποίος καταφέρνει να επιλύσει το σύνολο, σχεδόν, των υποθέσεων, που αναλαμβάνει. Πιστεύει στη νέα εξουσία και είναι αφοσιωμένος σε αυτή, έστω και αν δεν είναι, ακόμα, μέλος του Κόμματος. Ωστόσο, διατηρεί αρκετές αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητα του νέου καθεστώτος, ενώ προσπαθεί να διατηρήσει και τη θρησκευτική του πίστη σε ένα περιβάλλον, που την εχθρεύεται σφόδρα. Πολύ έξυπνα ο συγγραφέας πατάει πάνω στο μύθο ενός παλαιού κειμηλίου, που εξαφανίστηκε, όταν επεκράτησαν οι Μπολσεβίκοι, και το αναζητούν περισσότερα πρόσωπα, το καθένα για τους δικούς του λόγους, ώστε να κεντρίσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη. </div>
<br /><div align="justify">Βρήκα την ιστορία με το παραπάνω κειμήλιο ιδιαίτερα ελκυστική, ειδικά αν σκεφτεί κανείς την τάση του αναγνωστικού κοινού να αναζητεί βιβλία, που ασχολούνται με χαμένα αντικείμενα ή θρύλους (θυμηθείτε "ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ" αλλά και τον "ΚΩΔΙΚΑ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ"), ενώ και η αναπαράσταση της εποχής είναι πειστική με το συγγραφέα να έχει αφομοιώσει τις επιρροές του από τα σχετικά με την εποχή εκείνη πονήματα - σε αντίθεση, λόγου χάρη, με τον κ. Τομ Ρομπ Σμιθ, ο οποίος στο "ΠΑΙΔΙ 44" μετέφερε αχώνευτα ολόκληρα κομμάτια από το "ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ ΓΚΟΥΛΑΓΚ" του Σολζενίτσιν. Οι κεντρικοί ήρωες ταιριάζουν στους τύπους των ανθρώπων εκείνης της εποχής - ο αφοσιωμένος στη νέα εξουσία αξιωματικός, ο αδίστακτος βαθμοφόρος, το πρόθυμο να βάψει τα χέρια του με αίμα όργανο, ο αμόρφωτος φανατικός πιστός του Κόμματος, ο οποίος γυρεύει αφορμή, για να καταγγείλει τους πάντες - και το αίσθημα του φόβου, που αρχίζει να καλλιεργείται μέσα τους, είναι αυτό ακριβώς που εκείνη την εποχή είχε αρχίσει να εμφανίζεται στην Ε.Σ.Σ.Δ. Βέβαια, ο πρωταγωνιστής ξεφεύγει λίγο από το πρότυπο της εποχής αλλά αυτό επιβάλλεται, εφόσον θέλουμε ένα πρόσωπο ξεχωριστό, το οποίο ξεπερνάει, χάρη στην αντίληψή του, τις αγκυλώσεις της εποχής του και φτάνει μέχρι το τέλος. Επίσης, ο συγγραφέας επέλεξε να διαχειριστεί με φειδώ αλλά και προσοχή τις ιστορικές πληροφορίες του και όχι να καταπλακώσει τον αναγνώστη με τεράστιο όγκο πληροφοριών, που θα θύμιζαν περισσότερο ρεπορτάζ και λιγότερο μυθιστόρημα. </div>
<br /><div align="justify">Διεκδικεί λογοτεχνικές δάφνες το εν λόγω βιβλίο; Η απάντηση είναι αρνητική αλλά κάτι τέτοιο δεν το περιμένω από ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Έχει δράση; Σίγουρα όχι αυτή, που περιμένει κανείς από ένα βιβλίο αυτού του είδους αλλά ας μην ξεχνάμε τα στενά περιθώρια, που αφήνουν οι ιστορικές συνθήκες της εποχής εκείνης. Πείθει τον αναγνώστη; Εδώ ίσως βρίσκεται ένα ελάττωμα, αφού ο συγγραφέας εμμένει να παρουσιάζει το δράστη να παραδέχεται την ενοχή του λίγο πριν αποπειραθεί να σκοτώσει τον πρωταγωνιστή, ο οποίος, όπως συνηθίζεται στα βιβλία, τη γλυτώνει. Προσωπικά, έχω βαρεθεί να διαβάζω βιβλία, όπου ο εγκληματίας ομολογεί στους διώκτες του, ότι αυτός διέπραξε το τάδε έγκλημα, παραθέτει λεπτομέρειες του σχεδίου, που κατέστρωσε, και, στη συνέχεια, λίγο πριν σκοτώσει τους διώκτες του, κάτι συμβαίνει και όχι μόνο τη γλυτώνουν οι διώκτες αλλά αποδίδεται και δικαιοσύνη. Φυσικά, δεν θέλω να βλέπω τον πρωταγωνιστή να σκοτώνεται αλλά κάποια στιγμή αυτή η συνήθεια του ευτυχισμένου τέλους πρέπει να σταματήσει, διότι απλά δεν είναι αληθοφανές. </div>
<br /><div align="justify">Αυτό, που απομένει, είναι η αναγνωστική απόλαυση της ιστορίας μέσα από την πιστή απόδοση της σταλινικής εποχής, πράγμα το οποίο αποτελεί τη σπουδαιότερη αρετή του συγκεκριμένου βιβλίου. Οι λάτρεις του αστυνομικού μυθιστορήματος θα το αγαπήσουν και ίσως φωνάξουν "θέλουμε και άλλο Κόρολεφ". Κάτι μου λέει, ότι θα τον δούμε σύντομα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-8552377252473688202?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-69664632943145966752011-08-30T09:56:00.000-07:002011-08-31T00:10:56.035-07:00Η σχετικότητα της ελευθερίας της έκφρασης : η περίπτωση του Δήμου Πατρέων<p align="justify">Αρχικά, ο Δήμος Πατρέων αποφάσισε να εντάξει τη θεατρική παράσταση "<strong>ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ</strong>", των κ.κ. Ρήγα και Αποστόλου στο πρόγραμμα εκδηλώσεων του καλλιτεχνικού φεστιβάλ του. Δεν γνωρίζω το περιεχόμενο ή την υπόθεση του συγκεκριμένου έργου και, συνεπώς, δεν μπορώ να εκφέρω κάποια άποψη επ' αυτού. </p>
<br /><p align="justify">Δεν γνωρίζω, αν κάποιος στην Ιερά Μητρόπολη Πατρών είδε αυτό το έργο, όταν ανέβηκε σε κάποια άλλη πόλη. Προφανώς κάποιος, όμως, την ενημέρωσε, ότι το έργο αυτό έθιγε την Εκκλησία της Ελλάδος εξού και το σχετικό διάβημα προς το Δήμο Πατρέων, με το οποίο ζητούνταν η ματαίωση της παράστασης. Ο παραλήπτης του σχετικού διαβήματος συνεμορφώθη με τας υποδείξεις της Ι.Μ. Πατρών και απέσυρε την παράσταση αυτή από το πρόγραμμα των παραπάνω εκδηλώσεων. </p>
<br /><p align="justify">Δεν έχει νόημα να επαναλάβω, ότι η Εκκλησία της Ελλάδος, όπως και οποιοσδήποτε θρησκευτικός οργανισμός, δεν νομιμοποιείται να αξιώνει τη ματαίωση θεατρικών παραστάσεων με το πρόσχημα της προσβολής του θρησκευτικού συναισθήματος των δημοτών των Πατρών. Άλλωστε, στην πόλη μας ζουν και εργάζονται πολλοί άνθρωποι αλλόδοξοι ή αλλόθρησκοι ή απλά μη διακατεχόμενοι από πάσης φύσεως μεταφυσικές ανησυχίες, ενώ υπάρχουν και πάρα πολλοί χριστιανοί ορθόδοξοι, που δεν επιθυμούν κανένα τρίτο να παρεμβαίνει για λογαριασμό τους και να ματαιώνει καλλιτεχνικά δρώμενα επικαλούμενος την προστασία των θρησκευτικών ηθών τους. </p>
<br /><p align="justify">Προσωπικά ενοχλήθηκα αφάνταστα, που ένας δήμος, στην πόλη του οποίου κατοίκησαν και δημιούργησαν για δεκάδες χρόνια και σε αγαστή συνεργασία με τους χριστιανούς ορθοδόξους κατοίκους του χριστιανοί καθολικοί, χριστιανοί διαμαρτυρόμενοι, Εβραίοι κ.λπ., χωρίς ποτέ να γνωρίσουν διωγμούς και διακρίσεις, λόγω των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων, αποφάσισε να καταστήσει συνομιλητή του σε ένα θέμα άσχετο με τη θρησκευτική ελευθερία, την Ι.Μ. Πατρών, αποδεικνύοντας με τον πιο άσχημο τρόπο αφενός ότι δεν σέβεται μια θεατρική παράσταση, που ανεξαρτήτως περιεχομένου ή καλλιτεχνικής αξίας αποτελεί μια έκφανση του δικαιώματος στην ελευθερία της έκφρασης, αφετέρου ότι κάποια πρόσωπα είναι υπεράνω των υπολοίπων, επειδή τυγχάνει να είναι λειτουργοί της "επικρατούσας θρησκείας" και, ως εκ τούτου, δύνανται να επιβάλλουν την άποψή τους σε ένα Ο.Τ.Α., που υποτίθεται, ότι εκπροσωπεί όλους τους δημότες αυτής της πόλης ανεξαρτήτως θρησκευτικών απόψεων. Ακόμα χειρότερα, ο Δήμος Πατρέων νομιμοποίησε την Ι.Μ. Πατρών να έχει λόγο σε θέματα εντελώς άσχετα με τη λειτουργία και τις αρμοδιότητές της, ανοίγοντας, έτσι, το δρόμο, ώστε μελλοντικά είτε αυτή είτε κάποιος άλλος θρησκευτικός οργανισμός, ανεξαρτήτως δόγματος ή θρησκείας, να παρεμβαίνει και να αξιώνει τη ματαίωση παραστάσεων, που θεωρεί, ότι θίγουν τους πιστούς του.</p>
<br /><p align="justify">Πίστευα, ότι ζούσα σε μια πόλη, όπου οι θρησκευτικές πεποιθήσεις του καθενός είναι σεβαστές, όπως, επίσης, και το δικαίωμά του να κρίνει μια θρησκεία ή ένα δόγμα ακόμα και μέσα από το πρίσμα της σάτιρας. Ο Δήμος Πατρέων, δυστυχώς, φρόντισε, ώστε να καταρριφθεί αυτή η πεποίθησή μου. Κρίμα, πραγματικά κρίμα!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-6966463294314596675?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-6788885759640807232011-08-30T02:56:00.000-07:002011-08-30T02:59:22.841-07:00Βιβλία : "Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ", του Μάνου Ελευθερίου.<div align="justify">Η συγγραφή ενός ιστορικού μυθιστορήματος περιέχει αρκετούς κινδύνους. Αφενός ο συγγραφέας πρέπει να συλλέξει το ιστορικό υλικό για το θέμα, που θα πραγματευτεί, να το ξεσκαρτάρει και να κρατήσει εκείνο, που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και τη δική του οπτική, αν λάβουμε υπόψη, ότι υπάρχουν ιστορικά ζητήματα με περισσότερες της μιας ερμημείες. Αφετέρου, οφείλει να εντάξει τον ήρωά του ή τους ήρωές του στην ιστορία αυτή, διατηρώντας τις ιστορικές ισορροπίες. Φυσικά, υπάρχει και η δυνατότητα να παρακάμψει αυτές τις υποχρεώσεις και να διαπραγματευτεί ελεύθερα το θέμα του, χωρίς να δεσμεύεται από τα ιστορικά δεδομένα.
<br />Ο κ. Μάνος Ελευθερίου επέλεξε να μείνει πιστός στα ιστορικά δεδομένα και, μάλιστα, από τη σκοπιά του ανθρώπου, που θεωρεί, ότι η εκτέλεση της ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη κατά τα Δεκεμβριανά (1944) υπαγορεύτηκε από ταπεινά ελατήρια συναδέλφων της, οι οποίοι πρόθυμα την κατέδωσαν στο Ε.Α.Μ. Συνέλεξε, λοιπόν, ένα τεράστιο όγκο πληροφοριών και επέλεξε ως πρωταγωνιστή ένα νεαρό σχετικά πρόσωπο, το οποίο αναζητεί την αλήθεια για το θάνατο της σπουδαίας αυτής ηθοποιού. Παράλληλα με την αναζήτησή του αυτή, εξελίσσεται η ιστορία της ηθοποιού, η οποία υποτίθεται, ότι επέζησε από το εκτελεστικό απόσπασμα, επειδή ως πτώμα της αναγνωρίστηκε αυτό μιας άλλης γυναίκας. Το αποτέλεσμα ήταν το βιβλίο "Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ" (Εκδόσεις "ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ"), το οποίο, αν δεν απατώμαι, έλαβε κάποιο κρατικό βραβείο και πούλησε πάνω από 40.000 αντίτυπα, αριθμός διόλου ευκαταφρόνητος για τα ελληνικά δεδομένα.
<br />Περίμενα, ότι ο εν λόγω συγγραφέας, ο οποίος και πολύ καλός γνώστης της ιστορίας του νεοελληνικού θεάτρου είναι και συγγραφικό ταλέντο διαθέτει, θα έδινε μια συναρπαστική ιστορία. Αντ' αυτού, όμως, διάβασα δύο παράλληλες ιστορίες, αυτή του πρωταγωνιστή, που αναζητεί την αλήθεια γύρω από το θάνατο της ηθοποιού, και της ηθοποιού, η οποία παρατηρεί τις εξελίξεις. Ενδιάμεσα παρεμβάλλονται κάποιοι μονόλογοι, οι οποίοι απλά κουράζουν με τη μονοτονία τους. Και, δυστυχώς, δεν είναι μόνο το υποκειμενικό θέμα της βαρεμάρας, η οποία με κατέλαβε από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Το όλο εγχείρημα φαίνεται, ότι πλακώθηκε από τον όγκο των ιστορικών δεδομένων, σε βαθμό ώστε οι χαρακτήρες και η πλοκή του βιβλίου να περνούν σε δεύτερη μοίρα. Οι ιστορικές πληροφορίες είναι τόσες, που πνίγουν τον αναγνώστη και υπερτερούν δραματικά έναντι του στοιχείου της μυθοπλασίας, σε βαθμό που κουράζει. Οι διάλογοι μεταξύ των πρωταγωνιστών είναι εντελώς μονότονοι και στο τέλος δεν οδηγούν πουθενά και αφήνουν τον αναγνώστη αμήχανο.
<br />Τί ήθελε να πει ο συγγραφέας με το μέτριο αυτό βιβλίο; Ακόμα αναζητώ μια απάντηση, όπως και αναρωτιέμαι, αν ήταν, πράγματι, τόσο χειρότερα τα βιβλία, που δεν βραβεύτηκαν έναντι του συγκεκριμένου. Πέρα από αυτά, όμως, αν το βιβλίο οδηγεί σε αδιέξοδο και, επιπλέον, δεν διεκδικεί δάφνες για τη λογοτεχνική του αξία, τότε πολύ απλά μάλλον πρέπει να το προσπεράσουμε. Και δεν είμαι ο μόνος, που το πιστεύει <a onmousedown="return hlprwt(this, '/url?q=http://anagnostria.blogspot.com/2006/07/blog-post_04.html&sa=U&ei=U7RcTo2cGsyB4AT79pVG&ved=0CBAQFjAC&usg=AFQjCNHo-xw9UMLM9fHKT-dOjx8yVzIPIw')" href="http://anagnostria.blogspot.com/2006/07/blog-post_04.html">αυτό.</a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-678888575964080723?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-40794939419552049832011-08-29T23:39:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.211-07:00<div align="justify">Η συγγραφή ενός ιστορικού μυθιστορήματος περιέχει αρκετούς κινδύνους. Αφενός ο συγγραφέας πρέπει να συλλέξει το ιστορικό υλικό για το θέμα, που θα πραγματευτεί, να το ξεσκαρτάρει και να κρατήσει εκείνο, που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και τη δική του οπτική, αν λάβουμε υπόψη, ότι υπάρχουν ιστορικά ζητήματα με περισσότερες της μιας ερμημείες. Αφετέρου, οφείλει να εντάξει τον ήρωά του ή τους ήρωές του στην ιστορία αυτή, διατηρώντας τις ιστορικές ισορροπίες. Φυσικά, υπάρχει και η δυνατότητα να παρακάμψει αυτές τις υποχρεώσεις και να διαπραγματευτεί ελεύθερα το θέμα του, χωρίς να δεσμεύεται από τα ιστορικά δεδομένα.</div><br />
<br /><div align="justify">Ο κ. Μάνος Ελευθερίου επέλεξε να μείνει πιστός στα ιστορικά δεδομένα και, μάλιστα, από τη σκοπιά του ανθρώπου, που θεωρεί, ότι η εκτέλεση της ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη κατά τα Δεκεμβριανά (1944) υπαγορεύτηκε από ταπεινά ελατήρια συναδέλφων της, οι οποίοι πρόθυμα την κατέδωσαν στο Ε.Α.Μ. Συνέλεξε, λοιπόν, ένα τεράστιο όγκο πληροφοριών και επέλεξε ως πρωταγωνιστή ένα νεαρό σχετικά πρόσωπο, το οποίο αναζητεί την αλήθεια για το θάνατο της σπουδαίας αυτής ηθοποιού. Παράλληλα με την αναζήτησή του αυτή, εξελίσσεται η ιστορία της ηθοποιού, η οποία υποτίθεται, ότι επέζησε από το εκτελεστικό απόσπασμα, επειδή ως πτώμα της αναγνωρίστηκε αυτό μιας άλλης γυναίκας. Το αποτέλεσμα ήταν το βιβλίο "<strong>Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ</strong>" (Εκδόσεις "<strong>ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ</strong>"), το οποίο, αν δεν απατώμαι, έλαβε κάποιο κρατικό βραβείο και πούλησε πάνω από 40.000 αντίτυπα, αριθμός διόλου ευκαταφρόνητος για τα ελληνικά δεδομένα. </div><br />
<br /><div align="justify">Περίμενα, ότι ο εν λόγω συγγραφέας, ο οποίος και πολύ καλός γνώστης της ιστορίας του νεοελληνικού θεάτρου είναι και συγγραφικό ταλέντο διαθέτει, θα έδινε μια συναρπαστική ιστορία. Αντ' αυτού, όμως, διάβασα δύο παράλληλες ιστορίες, αυτή του πρωταγωνιστή, που αναζητεί την αλήθεια γύρω από το θάνατο της ηθοποιού, και της ηθοποιού, η οποία παρατηρεί τις εξελίξεις. Ενδιάμεσα παρεμβάλλονται κάποιοι μονόλογοι, οι οποίοι απλά κουράζουν με τη μονοτονία τους. Και, δυστυχώς, δεν είναι μόνο το υποκειμενικό θέμα της βαρεμάρας, η οποία με κατέλαβε από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Το όλο εγχείρημα φαίνεται, ότι πλακώθηκε από τον όγκο των ιστορικών δεδομένων, σε βαθμό ώστε οι χαρακτήρες και η πλοκή του βιβλίου να περνούν σε δεύτερη μοίρα. Οι ιστορικές πληροφορίες είναι τόσες, που πνίγουν τον αναγνώστη και υπερτερούν δραματικά έναντι του στοιχείου της μυθοπλασίας, σε βαθμό που κουράζει. Οι διάλογοι μεταξύ των πρωταγωνιστών είναι εντελώς μονότονοι και στο τέλος δεν οδηγούν πουθενά και αφήνουν τον αναγνώστη αμήχανο. </div><br />
<br /><div align="justify">Τί ήθελε να πει ο συγγραφέας με το μέτριο αυτό βιβλίο, αναρωτιόμουν. Ακόμα αναζητώ μια απάντηση, όπως και αναρωτιέμαι, αν ήταν, πράγματι, τόσο χειρότερα τα βιβλία, που δεν βραβεύτηκαν έναντι του συγκεκριμένου. Πέρα από αυτά, όμως, αν το βιβλίο οδηγεί σε αδιέξοδο και, επιπλέον, δεν διεκδικεί δάφνες για τη λογοτεχνική του αξία, τότε πολύ απλά μάλλον πρέπει να το προσπεράσουμε. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-4079493941955204983?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-27882785274247198702011-08-29T12:07:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.214-07:00<p align="justify">Στο Δήμο Πατρέων ζουν χιλιάδες πρόσωπα, που δηλώνουν χριστιανοί ορθόδοξοι. Ζουν, όμως, και καθολικοί, απόγονοι των Ιταλών, που είχαν έλθει στην Πάτρα στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, αλλά και πιστοί άλλων δογμάτων και θρησκειών ως και άθεοι. Οι περισσότεροι από αυτούς ψηφίζουν στην Πάτρα και πολλοί εξ αυτών αδιαφορούν για τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των συμπολιτών τους. </p><br />
<br /><p align="justify">Ο Δήμος Πατρέων αποφάσισε να θέσει υπό την αιγίδα του τη θεατρική παράσταση "Τα κορίτσια με τα μαύρα", του διδύμου Ρέππα-Παπαθανασίου, το οποίο θα παρουσιαζόταν στα πλαίσια του καλλιτεχνικού φεστιβάλ του Δήμου. Ακούγεται, ότι η εν λόγω παράσταση σατιρίζει την Εκκλησία της Ελλάδος. Δεν έχω προσωπική άποψη, διότι δεν έχω παρακολουθήσει το εν λόγω έργο ούτε προτίθεμαι να το πράξω, αφού τα γούστα μου διαφέρουν αρκετά από αυτά των συγγραφέων του. </p><br />
<br /><p align="justify">Προφανώς ούτε κάποιος από την Ιερά Μητρόπολη Πατρών έχει παρακολουθήσει το έργο αυτό. Κάποιος, όμως, που το έχει παρακολουθήσει, ανέλαβε να ενημερώσει τη Μητρόπολη, ότι το έργο αυτό προσβάλλει την Εκκλησία, και η Μητρόπολη προέβη σε διαμαρτυρία στο Δήμο Πατρέων, ζητώντας να ματαιωθεί η παράσταση. Προσοχή, η Ιερά Μητρόπολη δεν ζήτησε ακρόαση από τον κ. Δήμαρχο, προκειμένου να βοηθήσει στην αποκατάσταση των οικονομικών προβλημάτων, που ταλανίζουν πολλά ιδρύματα της πόλης μας, ούτε θέλησε να μιλήσει μαζί του για την απουσία ευκτηρίου οίκου των εκατοντάδων μουσουλμάνων, που ζουν στην πόλη, υλοποιώντας, έτσι, την παραπάνω ρήση. Απλά ζήτησε να ματαιωθεί η παράσταση. </p><br />
<br /><p align="justify">Το κακό δεν είναι μόνο το γεγονός, ότι ο Δήμος Πατρέων αποφάσισε να αποσύρει την αιγίδα του από την παράσταση αυτή και να την θέσει εκτός των εκδηλώσεων του παραπάνω φεστιβάλ, αλλά ότι κατέστησε συνομιλητή του για ένα αμιγώς καλλιτεχνικό ζήτημα ένα οργανισμό, ο οποίος δικαιούται να φέρει αντιρρήσεις σε όσα τον δυσαρεστούν αλλά επ' ουδενί λόγω νομιμοποιούνταν να αξιώσει τη ματαίωση μιας θεατρικής παράστασης. Έτσι, ο Δήμος νομιμοποίησε στα μάτι των δημοτών του ένα οργανισμό, ο οποίος στο όνομα, δήθεν, της προστασίας των ηθών του ποιμνίου του, το οποίο, φυσικά, δεν ρωτήθηκε για την πρωτοβουλία αυτή, επέβαλε τη ματαίωση μιας θεατρικής παράστασης. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-2788278527424719870?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-89429616969128696022011-08-29T11:18:00.000-07:002011-08-29T12:03:38.186-07:00Η απώλεια ενός ευπατρίδη<p align="justify">Για το Λεωνίδα Κύρκο έχουν ακουστεί πολλά αντικρουόμενα λόγια. Για κάποιους υπήρξε ένας από τους Νέστορες της μεταπολιτευτικής πολιτικής ζωής, ένας πολιτικός με μακροχρόνιους αγώνες για την Αριστερά και την ελευθερία σε μια εποχή, που και οι δύο έννοιες αποτελούσαν το κόκκινο πανί για την καθεστώσα τάξη, με ανοικτούς ορίζοντες και έτοιμος να επισημάνει τις δυσκαμψίες της παράταξής του και να συγκρουστεί με ό,τι έκρινε, ότι την έβλαπτε. Για τους επικριτές του ήταν ένας κακός παίκτης φυσαρμόνικας και σίγουρα ένας κάκιστος πολιτικός, επί των ημερών του οποίου το ΚΚΕ εσωτερικού έμεινε εκτός Βουλής και απέτυχε να διαχειριστεί προς όφελος της Ανανεωτικής Αριστεράς τον όγκο των φίλων της, που απαλλαγμένοι από τις έως τη Μεταπολίτευση διώξεις είχαν από το 1974 και μετά τη δυνατότητα να την υποστηρίξουν ανοικτά και χωρίς το φόβο του χωροφύλακα.
<br />Στην πραγματικότητα, ο Λεωνίδας Κύρκος υπήρξε ένας πολιτικός με τις αρετές και τα λάθη του, όπως και κάθε πολιτικός, που πέρασε από την πολιτική ζωή του τόπου μας. Υπήρξε ένας από τους πρώτους αριστερούς, που διέγνωσε την ανάγκη να απαλλαγεί η Αριστερά από τα κομμουνιστικά βαρίδια, τα οποία την εμπόδιζαν να αντιμετωπίσει με λιγότερη προκατάληψη τις εξελίξεις ανά τον κόσμο. Ήταν ένας από τους στυλοβάτες της ελληνικής Αριστεράς σε μια εποχή, που η ένταξη κάποιου στο συγκεκριμένο πολιτικό χώρο συνεπαγόταν διωγμούς και ταλαιπωρίες, τα οποία και βίωσε ο Λεωνίδας Κύρκος. Μεταπολιτευτικά προσπάθησε να προσελκύσει τους συμπαθούντες την Αριστερά στο Κ.Κ.Ε. εσωτερικού. Απέτυχε παταγωδώς για τρεις λόγους : </p>
<br /><p align="justify">.- Η ιδιοσυγκρασία του δεν του επέτρεψε να κάνει δημαγωγία, προκειμένου να κερδισει ψήφους. Ανέκαθεν προτιμούσε τη σύνεση από τα εμπρηστικά λόγια και απέφευγε τις προκλητικές δηλώσεις αλλά και την αλαζονεία, που διακρίνει σήμερα ένα κομμάτι της λεγόμενης Ανανεωτικής Αριστεράς. </p>
<br /><p align="justify">.- Έπεσε πάνω στο φαινόμενο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., το οποίο καθοδηγούμενο από τον Ανδρέα Παπανδρέου έτρεχε με σπασμένα φρένα προς την εξουσία. Το σύνθημα του Ανδρέα Παπανδρέου "καμμία ψήφος στη Δεξιά" έστρεψε τότε πολλούς φίλα προσκείμενους στην Αριστερά ψηφοφόρους στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., ίσως επειδή αυτό παρείχε περισσότερα εχέγγυα, για την κατάληψη της .</p>
<br /><p align="justify">.- Το Κ.Κ.Ε. εσωτερικού υπήρξε ένα κόμμα, του οποίου τα στελέχη φημίζονταν για την καλλιέργειά τους αλλά και το ήθος τους, ό,τι πρέπει, δηλαδή, για να γίνουν αντιπαθείς από το σύνολο ενός λαού, που ποτέ δεν είχε αγαστές σχέσεις με τη μόρφωση. Ένα κόμμα τέτοιου τύπου, το οποίο δεν υποσχόταν διορισμούς και ρουσφέτια, δεν έταζε λαγούς με πετραχήλια και δεν χάιδευε τα αυτιά κανενός ακραίου, ήταν καταδικασμένο σε αποτυχία. </p>
<br /><p align="justify">Προς το τέλος της ζωής του, ο Λεωνίδας Κύρκος έκανε κάτι το ασυνήθιστο για Έλληνα αριστερό. Μέσα από το βιβλίο του με τίτλο "<strong>ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΥΡΚΟΣ : ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ</strong>", ο εν λόγω πολιτικός αναγνώρισε λάθη στις επιλογές του και προέβη σε μια εν γένει αυτοκριτική. Στις πρώτες κιόλας μέρες κυκλοφορίας του εν λόγω βιβλίου οι βολές από τους πρώην συντρόφους του έπεφταν με ρυθμούς οπλοπολυβόλου. Και εκεί έγκειται ίσως η αξία του βιβλίου αυτού, ότι απέδειξε την απουσία γνήσιας αυτοκριτικής από ένα ένδοξο κομμάτι του ελληνικού πολιτικού κόσμου. </p>
<br /><p align="justify">Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, ο Λεωνίδας Κύρκος δεν υπήρξε επιτυχημένος πολιτικός. Ούτε υπήρξε αναμάρτητος. Αλλά η αναζήτηση αναμάρτητων πολιτικών με θητεία στα κοινοβούλια όλου του κόσμου είναι το ίδιο μάταιη με την αναζήτηση οξυγόνου στο φεγγάρι. Στο σκληρό κόσμο της πολιτικής κάθε πρόσωπο πιστώνεται με κάποιες εσφαλμένες επιλογές. Ο Λεωνίδας Κύρκος, όμως, υπήρξε ένας πολιτικός, ο οποίος απέφυγε τα σοβαρά λάθη και τόλμησε να κάνει μια δημόσια αυτοκριτική, αναγνωρίζοντας τα οποία σφάλματά του, χωρίς να λησμονούμε ήθος του, το οποίο δεν του επέτρεψε να υιοθετήσει τακτικές ευκολίας, καταστάσεις, που μόνο αυτονόητες δεν λογίζονται στη χώρα μας. Και αυτά υπεραρκούν για να του χαρίσουν τον τίτλο του ευπατρίδη. </p>
<br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-8942961696912869602?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-30484024586035699172011-08-28T15:46:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.217-07:00<div></div><br />
<br /><p align="justify">Για το Λεωνίδα Κύρκο έχουν ακουστεί πολλά αντικρουόμενα λόγια. Για κάποιους υπήρξε ένας από τους Νέστορες της μεταπολιτευτικής πολιτικής ζωής, ένας πολιτικός με μακροχρόνιους αγώνες για την Αριστερά και την ελευθερία σε μια εποχή, που και οι δύο έννοιες αποτελούσαν το κόκκινο πανί για την καθεστώσα τάξη, με ανοικτούς ορίζοντες και έτοιμος να επισημάνει τις δυσκαμψίες της παράταξής του και να συγκρουστεί με ό,τι έκρινε, ότι την έβλαπτε. Για τους επικριτές του ήταν από ένας κακός παίκτης φυσαρμόνικας έως ένας κάκιστος πολιτικός, επί των ημερών του οποίου το ΚΚΕ εσωτερικού έμεινε εκτός Βουλής και απέτυχε να διαχειριστεί προς όφελος της Ανανεωτικής Αριστεράς τον όγκο των φίλων της, που απαλλαγμένοι από τις έως τη Μεταπολίτευση διώξεις είχαν από το 1974 και μετά τη δυνατότητα να την υποστηρίξουν ανοικτά και χωρίς το φόβο του χωροφύλακα. </p><br />
<br /><p align="justify">Η αλήθεια είναι, ότι στη χώρα μας η ένταση, υπό το πρίσμα της οποίας κρίνουμε πρόσωπα και καταστάσεις, παραμένει σε ό,τι αφορά το Λεωνίδα Κύρκο. Οι πολιτικές του επιλογές αλλά και η ίδια η παρουσία του στον πολιτικό στίβο πυροδοτούσε αντιδράσεις. Κατ' αρχάς, μιλάμε για ένα πολιτικό, ο οποίος αρχικά φλερτάρισε με το Κ.Κ.Ε., για να αποχωρήσει αργότερα, κερδίζοντας εχθρούς και στα δύο στρατόπεδα, τους μεν οπαδούς του Κ.Κ.Ε., που τον κατηγόρησαν για οπορτουνισμό, τους δε οπαδούς της Δεξιάς να τον μέμφονται για κρυπτοκομμουνισμό, μια ιδιαίτερα προσφιλή κατηγορία για τους βουλευτές και ψηφοφόρους της Ε.Δ.Α. Οι πρώτοι, βέβαια, δεν του συγχώρησαν, ότι ηγήθηκε ενός κόμματος, του Κ.Κ.Ε. εσωτερικού, το οποίο προέκυψε από τη διαβόητη διάσπαση του 1968. Περαιτέρω, η απόφαση του Λεωνίδα Κύρκου να συνεργαστεί στις εκλογές του 1977 με την ΕΔΑ (η γνωστή Συμμαχία Προοδευτικών και Αριστερών Δυνάμεων) πυροδότησε κύμα αντιδράσεων, αφού κρίθηκε, ότι έτσι διασπάστηκε το ενιαίο αριστερό μέτωπο, που είχε κατέλθει στις προηγούμενες εκλογές.</p><br />
<br /><p align="justify">Στην πραγματικότητα, ο Λεωνίδας Κύρκος υπήρξε ένας πολιτικός με τις αρετές και τα λάθη του, όπως και κάθε πολιτικός, που πέρασε από την πολιτική ζωή του τόπου μας. Υπήρξε ένας από τους πρώτους αριστερούς, που διέγνωσε την ανάγκη να απαλλαγεί η Αριστερά από τα κομμουνιστικά βαρίδια, τα οποία την εμπόδιζαν να αντιμετωπίσει με λιγότερη προκατάληψη τις εξελίξεις ανά τον κόσμο. Ήταν ένας από τους στυλοβάτες της ελληνικής Αριστεράς σε μια εποχή, που η ένταξη κάποιου στο συγκεκριμένο πολιτικό χώρο συνεπαγόταν διωγμούς και ταλαιπωρίες, τα οποία και βίωσε ο Λεωνίδας Κύρκος. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-3048402458603569917?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-32758825563642257402011-08-27T06:08:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.218-07:00<div></div><br />
<br /><p align="justify">Μία ληστεία σε τράπεζα και η δολοφονία μιας υπαλλήλου απασχολούν την αστυνομία του Όσλο. Ο ληστής δεν έχει αφήσει κανένα ίχνος και δεν υπάρχει κανένας μάρτυρας, που να τον είδε να φεύγει. Μια εικαστικός βρίσκεται νεκρή στο διαμέρισμά της. Ο αστυνόμος Χάρι Χόλε καλείται να επιλύσει την πρώτη υπόθεση αλλά τον ενδιαφέρει και η δεύτερη. Σύντομα, όμως, διαπιστώνει, ότι και οι δύο υποθέσεις κρύβουν πολλά μυστικά, όπως και ότι στην αστυνομία κυκλοφορούν φήμες, ότι αυτός ευθύνεται για το θάνατο της εικαστικού.</p><br />
<br /><p align="justify">Με ιδιαίτερο ένδιαφέρον διάβασα τη "ΝΕΜΕΣΗ" του Νορβηγού συγγραφέα Γιο Νέσμπο, ο οποίος συνεχίζει τη λαμπρή παράδοση του σκανδιναβικού αστυνομικού μυθιστορήματος. Ο αστυνόμος Χάρι Χόλε είναι ένας ιδιαίτερα ενδιαφέρων χαρακτήρας. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-3275882556364225740?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-87202314744437590202011-08-27T05:48:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.221-07:00<div>Ακόμα ηχεί στ' αυτιά μου ένα από τα αιτήματα των αγανακτισμένων, το οποίο αφορούσε τη συμμετοχή περισσότερων τεχνοκρατών στην κυβέρνηση, ώστε αυτή να αποδώσει καλύτερα. Πρόκειται για ένα από τα πιο ρεαλιστικά αιτήματα, καθόσον έχει αποδειχθεί, ότι οι συνθήκες παραείναι περίπλοκες, πλέον, ώστε η διαχείρισή τους να αφεθεί στα χέρια μόνο πολιτικών προσώπων, τα οποία πέρα από τις λαμπρές κομματικές περγαμηνές τους, δεν έχουν να επιδείξουν κάποιες αξιόλογες επιστημονικές ή επαγγελματικές δάφνες. </div><br />
<br /><div>Στην παρούσα κυβέρνηση δύο πρόσωπα πληρούσαν αυτές τις προϋποθέσεις, ώστε να ικανοποιηθεί, έστω λιγάκι, το παραπάνω αίτημα, οι κ.κ. Παμπούκης και Μόσιαλος. Αμφότεροι λαμπροί επιστήμονες και αποστασιοποιημένοι - τουλάχιστον φαινομενικά - από τον αρρωστημένο κομματισμό, που γνωρίζουμε στην Ελλάδα, συμπεριελήφθησαν στο κυβερνητικό σχήμα, με σκοπό να συνδράμουν στην επίλυση των τεραστίων προβλημάτων, που ταλανίζουν τη χώρα. </div><br />
<br /><div>Αλλά στη χώρα του βαθέος κομματισμού αυτά αποτελούν όνειρο θερινής νυκτός. Οι παραινέσεις του κ. Παμπούκη για επανασύσταση του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας προσέκρουσαν στις μπηχτές των συναδέλφων του, οι οποίοι πιστοί στην παραδοσιακή τακτική της λασπολογίας προτίμησαν να τορπιλίσουν τις προσπάθειες του συγκεκριμένου στελέχους. Το αποτέλεσμα ήταν η παραίτηση του κ. Παμπούκη, ο οποίος προφανώς κάπου θα βαρέθηκε να δέχεται χτυπήματα κάτω από τη μέση και ίσως αποφάσισε, ότι ανάμεσα στον ελκυστικό αλλά δύσβατο δρόμο της πολιτικής και τον στρωτό αλλά ενδεχόμενα βαρετό και προβλέψιμο δρόμο της πανεπιστημιακής καριέρες είναι προτιμότερος ο δεύτερος. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-8720231474443759020?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-20827983056213634122011-08-26T11:33:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.223-07:00<div></div>Μια ληστεία σε τράπεζα από ένα μυστηριώδες πρόσωπο και η δολοφονία μιας υπαλλήλου! <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-2082798305621363412?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-70682653015506241742011-08-26T11:20:00.001-07:002011-08-26T11:20:56.319-07:00Αθλητισμός, κομπίνες και Δικαιοσύνη
<br />
<br /><p align="justify">Δεν έχουν περάσει τόσα πολλά χρόνια από τότε, που ολόκληρη η Ελλάδα πανηγύριζε, επειδή ο κ. Κεντέρης σάρωνε στον τελικό των 200 μ. στο Σύδνευ ή η κα. Τσιαμήτα κέρδιζε δια περιπάτου τον τελικό του τριπλούν σε κάποιο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα στίβου. Ω, ναι, καυχιόμαστε τότε, ότι ξεπεράσαμε το σύνδρομο του φτωχού συγγενή στια αθλητικές διοργανώσεις και κατατασσόμαστε, πλέον, στις μεγάλες δυνάμεις του αθλητισμού. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, και ο γράφων ανήκε στην ίδια κατηγορία των πανηγυριζόντων.
<br />Μόνο που κανένας μας δεν σκέφτηκε, ότι ήταν φύσει αδύνατο μια πολύ μικρή χώρα χωρίς αθλητικές υποδομές και παράδοση (μια εξαίρεση γίνεται στο μπάσκετ και την υδατοσφαίρηση) να έχει τέτοιες διακρίσεις και χώρες, όπως οι Η.Π.Α. και η Ρωσσία, να βλέπουν τις πλάτες μας. Κανενός ο νους δεν πήγε στο πονηρό, ακριβώς όπως κάποιοι συμπολίτες μας πίστευαν κάποτε, ότι οι αφύσικα ανδροπρεπείς αθλήτριες των πρώην Ε.Σ.Σ.Δ. και Λ.Δ.Γ. σάρωναν δικαίως στα μετάλλια. Και αν, ακόμα, πήγε προς τα εκεί για τους αθλητές μας - δεν είμαστε τόσο χαζοί, βρε παιδιά - οι περισσότεροι έκαναν την πάπια ή επιχειρηματολογούσαν υπέρ της παράτυπης ιατροφαρμακευτικής προετοιμασίας των αθλητών, ισχυριζόμενοι ότι και οι άλλες χώρες κάνουν το ίδιο.
<br />Και ύστερα ήλθε η δικαστική περιπέτεια των κ.κ. Τζέκου, Κεντέρη και Θάνου και, αντί να ανοίξουμε επιτέλους τα στραβά μας και να καταλάβουμε, τι συνέβαινε στο παρασκήνιο των διακρίσεων, αρχίσαμε τις θεωρίες συνωμοσίας. Τί για εχθρούς, που θέλουν μια Ελλάδα χωρίς διακρίσεις και υπερηφάνεια, τί για αθλητές, που ποτέ δεν πιάστηκαν ντοπαρισμένοι και αδίκως τιμωρήθηκαν, τί για φθονερούς ξένους κ.λπ. Η αρλουμπολογία, ως γνωστόν, δεν φορολογείται και, συνεπώς, οι Έλληνες μπορούμε να επιδιδόμαστε σε αυτή καταχρηστικά. Οι ατάκες της κας. Φανής Χαλκιά μετά τη νίκη της στους Ολυμπιακούς της Αθήνας περί DNA και άλλων φαιδρών έγιναν δεκτές με χειροκροτήματα και οι ελάχιστοι επικριτές χαρακτηρίστηκαν σχεδόν ως προδότες.
<br />Κάτι ανάλογο συνέβη, τηρουμένων των αναλογιών, και με την υπόθεση του Ολυμπιακού Βόλου και της Καβάλας. Όλοι ήξεραν το ποιόν των κεφαλών αυτών των ομάδων, άπαντες γνώριζαν, ότι ο κ. Μπέος δεν ήταν ο καθαρότερος άνθρωπος στον πλανήτη και σε βάρος του κ. Ψωμιάδη εκκρεμούσαν δικαστικές αποφάσεις και, όμως, εξακολουθούσαν να πηγαίνουν στο γήπεδο και να χαίρονται, που οι ομάδες τους πορεύονταν με τέτοιους προέδρους. Βλέπετε, οι ομάδες διακρίνονταν, έπαιζαν καλό, για τα ελληνικά δεδομένα, ποδόσφαιρο, και ήταν ένας ευχάριστος τρόπος για να γεμίζει το Σαββατοκύριακο του ο μέσος φίλαθλος. Και αν ο πρόεδρος ήταν "μπουμπούκι", δεν έτρεχε τίποτα, και οι μεγάλες ομάδες έχουν αναλόγου ηθικής στάθμης προέδρους, άσε που με το συγκεκριμένο πρόεδρο είδε η ομάδα "άσπρη μέρα". Και, όπως είχαν πει παλαιότερα κάποιοι "φίλαθλοι" της Α.Ε.Κ., όταν ανέλαβε την ομάδα ο κ. Γιδόπουλος, "και τι με νοιάζει εμένα, ρε φιλάρα, τι άνθρωπος είναι ο Γιδόπουλος; Αν είναι να πάρει η Α.Ε.Κ. πρωτάθλημα, ας την αναλάβει και ο Ρωχάμης!!!"
<br />Και όταν έσκασε η βόμβα, ότι τα παραπάνω πρόσωπα ήταν αναμεμειγμένα στην υπόθεση των στημένων ποδοσφαιρικών αγώνων, τότε ξέσπασε η μπόρα. Αρχικά, οι σύνδεσμοι των φιλάθλων μίλησαν για σχέδιο εξόντωσης των ομάδων τους και για προσπάθεια εξαφάνισης του τοπικού αθλητισμού. Τη σκυτάλη πήραν βουλευτές και λοιποί πολιτικοί άρχοντες των νομών, όπου εδρεύουν οι παραπάνω ομάδες, οι οποίοι πολιτικοί μύρισαν ψηφαλάκια και έσπευσαν να καταδικάσουν την προσπάθεια της Δικαιοσύνης να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Μετά κάηκε το κέντρο του Βόλου, επειδή κάποιοι φίλαθλοι (;) αγανάκτησαν με την άδικη (;;;;) απόφαση. Αύριο δεν θέλω να ξέρω, τι πρόκειται να συμβεί.
<br />Ε, λοιπόν, καλό θα ήταν να βγάλουμε το κεφάλι από την άμμο και να κοιτάξουμε την πραγματικότητα. Μια χώρα με ανύπαρκτες αθλητικές υποδομές (πάντα με την εξαίρεση των δύο παραπάνω αθλημάτων), ανύπαρκτη αθλητική παιδεία (εν μέρει εξαιρούνται πάλι τα παραπάνω αθλήματα) και λίγο πληθυσμό είναι φύσει αδύνατο να φέρνει μετάλλια σε αθλήματα, όπου είχε να διακριθεί από την εποχή του ...... Τσικλητήρα ή να ξεπερνάει σε συγκεκριμένα αθλήματα χώρες, που σάρωναν επί σειρά ετών και είχαν και τις ανάλογες υποδομές. Ούτε είναι δυνατό να αναλαμβάνει την προεδρία μιας ομάδας ένα πρόσωπο με παρελθόν επιεικώς ύποπτο και να το αποδέχεται ο κόσμος, μόνο και μόνο επειδή θέλει να δει την ομάδα του να διακρίνεται, χωρίς να αντιλαμβάνεται, πως είναι δυνατό να έχει αυτή την οικονομική επιφάνεια ο πρόεδρος χωρίς φανερή έντονη επιχειρηματική και εν γένει οικονομική δραστηριότητα πολλώ δε μάλλον αυτή η ομάδα, που μέχρι πρότινος βολόδερνε στα χαμηλά, να διακρίνεται τόσο, και στη συνέχεια ο ίδιος κόσμος να καμώνεται τον έκπληκτο, επειδή αποκαλύφθηκε το ποιόν του προέδρου και να απειλεί θεούς και δαίμονες, επειδή την πλήρωσε η ομάδα του.
<br />Ας ξεκαθαριστεί, λοιπόν, αν επιθυμούμε ένα αθλητισμό βουτηγμένο στην απάτη και την παρατυπία, ώστε η ομάδα μας ή ο αθλητής μας να διακριθεί, ή ένα αθλητισμό καθαρό από τέτοιες επιρροές και ό,τι βγει. Διότι, αν επιθυμούμε το πρώτο, τότε καλά θα κάνουμε να χωνέψουμε, ότι κάποια στιγμή ο πέλεκυς της Δικαιοσύνης - ακόμα και αυτής, που έχουμε στην Ελλάδα - θα πέσει βαρύς και ασήκωτος και η ομάδα μας ή ο αγαπημένος μας αθλητής θα καταβαραθρωθούν. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-7068265301550624174?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-67937977755727456882011-08-26T04:29:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.227-07:00<div align="justify">Όσοι ζησαμε την εμπειρία του ελληνικού πανεπιστημίου έχουμε να διηγηθούμε και από μια ιστορία νεοελληνικής τρέλλας. Θυμάμαι κάτι μορφονιούς και μορφονιές να μας διπλαρώνουν δήθεν για να μας ξεναγήσουν στα κατατόπια της σχολής μας αλλά στην πραγματικότητα να μας κατηχήσουν στην ιδεολογία της παράταξής τους. Ψαρούκλες του κερατά εμείς τότε και εντελώς απολιτικοποίητοι, γοητευόμαστε από δαύτους και για κάποιο καιρό τους κάναμε παρέα. Μετά συνειδητοποιήσαμε, ότι η εικόνα δεν ήταν και τόσο γοητευτική. Είδαμε εκλογές, όπου κάθε παράταξη έβγαζε τα δικά της αποτελέσματα και όλως παραδόξως όλες οι παρατάξεις έβγαιναν νικήτριες. Επικεφαλής των παρατάξεων χρωστούσαν το καλοκαίρι 20 μαθήματα, και αναφερόμαστε σε βαρβάτες σχολές και μαθήματα - παλούκια, και το Νοέμβριο ορκίζονταν, αφού ένα ολόκληρο καλόκαίρι είχαν ξεροψηθεί στις παραλίες της ημεδαπής. Κομματόσκυλα μπουκάριζαν σε γραφεία καθηγητών και απαιτούσαν να κοπούν φοιτητές, που είχαν διαγραφεί από την παράταξή τους, έφτιαξαν δική τους παράταξη και κέρδισαν μια έδρα στις φοιτητικές εκλογές, με αποτέλεσμα η κυρίαρχη παράταξη να απωλέσει την αυτοδυναμία, που της επέτρεπε να αλωνίζει, όπως της γουστάριζε. Και αυτά ήταν αρκετά ελαφριά περιστατικά. Σε άλλες σχολές μεταγενέστερα χτίζονταν γραφεία καθηγητών και κλειδαμπαρώνονταν καθηγητές σε αμφιθέατρα, μέχρι να συμμορφωθούν σε όσα υπεδείκνυαν οι φοιτητές τους. </div><br />
<br /><div align="justify">Φυσικά, θα ήμουν εκτός πραγματικότητας, αν παραγνώριζα το ρόλο ενός σημαντικού κομματιού του εκπαιδευτικού προσωπικού των πανεπιστημίων μας. Είδα, λοιπόν, καθηγητές, που είχαν φάει χρόνια πάνω από συγγράμματα και είχαν φτύσει αίμα, για να φτάσουν στη βαθμίδα τους, να τρέχουν πίσω από φοιτητοπατέρες, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη στήριξή τους στις επερχόμενες εκλογές για την ανάδειξη του προεδρίου της σχολής. Οι ίδιοι καθηγητές καταδέχονταν να πάρουν ως βοηθούς τους φοιτητές με έντονη συνδικαλιστική δράση αλλά ελάχιστη επιστημονική κατάρτιση, που σε οποιαδήποτε άλλη χώρα δεν θα τους είχαν ούτε να τους παραγγέλνουν πίτσες. </div><br />
<br /><div align="justify">Φυσικά, δεν είμαι απόλυτα πεπεισμένος, ότι η κατάσταση αυτή θα αλλάξει με το νέο νόμο του Υπουργειου Παιδείας. Ένα νομοθετικό πλαίσιο μπορεί να είναι ιδιαίτερα πρωτοποριακό, δημοκρατικό και να επιλύει χρόνια προβλήματα σε ένα χώρο, για να λειτουργήσει, όμως, πρέπει να το σεβαστούν οι διοικούμενοι, πράγμα, που, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε, ουδέποτε συνέβη στην Ελλάδα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-6793797775572745688?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-154143510897251802011-08-26T02:02:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.230-07:00<div></div><br />
<br /><p align="justify">Όσο φύσει αισιόδοξος και αν είμαι, δεν πιστεύω, ότι ένας νόμος από μόνος του, όσο άρτιος, δημοκρατικός και πρωτοποριακός και αν είναι, αρκεί για να φέρει την αλλαγή σε ένα χώρο. Απαιτείται, με άλλα λόγια, και η τήρησή του από τους πολίτες, που θα κληθούν να τον εφαρμόσουν. Ο νόμος 1264/1982 για τις συνδικαλιστικές ελευθερίες ήταν αρκετά πρωτοποριακός για την εποχή του και ψηφίστηκε, ώστε να βοηθήσει τους εργαζομένους να διεκδικήσουν τα εργασιακά τους δικαιώματα σε μια χώρα, που ποτέ δεν χαρακτηρίστηκε από τις αγαστές σχέσεις μεταξύ εργοδοσίας και εργαζομένων. Στην πράξη, όμως, ο νόμος αυτός μετετράπη σε κουρελόχαρτο και μέσο απειλών προς την εκάστοτε εργοδοσία, κυρίως προς το κράτος, με αποτέλεσμα η έννοια του συνδικαλιστή να αποκτήσει ιδιαίτερα αρνητική απόχρωση.</p><br />
<br /><p align="justify">Κάτι ανάλογο πιστεύω, ότι θα συμβεί και με το νόμο της Υπουργού Παιδείας κας. Διαμαντοπούλου για την ανώτατη εκπαιδευση. Μπορεί η κα. υπουργός να έχει αγαθές βλέψεις - εφόσον δεν υπάρχουν ενδείξεις για το αντίθετο - αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο με τους άμεσα ενδιαφερόμενους, ήτοι τους πανεπιστημιακούς καθηγητές και τους φοιτητές, τουλάχιστον όσων εξ αυτών εξακολουθούν να θέλουν να έχουν λόγο σε θέματα εκλογών πρυτανικών αρχών </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-15414351089725180?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-1199382827843954152011-08-25T00:20:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.233-07:00<div></div><br />
<br /><p align="justify">Δεν έχουν περάσει τόσα πολλά χρόνια από τότε, που ολόκληρη η Ελλάδα πανηγύριζε, επειδή ο κ. Κεντέρης σάρωνε στον τελικό των 200 μ. στο Σύδνευ ή η κα. Τσιαμήτα κέρδιζε δια περιπάτου τον τελικό του τριπλούν σε κάποιο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα στίβου. Ω, ναι, καυχιόμαστε τότε, ότι ξεπεράσαμε το σύνδρομο του φτωχού συγγενή στια αθλητικές διοργανώσεις και κατατασσόμαστε, πλέον, στις μεγάλες δυνάμεις του αθλητισμού. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, και ο γράφων ανήκε στην ίδια κατηγορία των πανηγυριζόντων. </p><br />
<br /><p align="justify">Μόνο που κανένας μας δεν σκέφτηκε, ότι ήταν φύσει αδύνατο μια πολύ μικρή χώρα χωρίς αθλητικές υποδομές και παράδοση (μια εξαίρεση γίνεται στο μπάσκετ και την υδατοσφαίρηση) να έχει τέτοιες διακρίσεις και χώρες, όπως οι Η.Π.Α. και η Ρωσσία, να βλέπουν τις πλάτες μας. Κανενός ο νους δεν πήγε στο πονηρό, ακριβώς όπως κάποιοι συμπολίτες μας πίστευαν κάποτε, ότι οι αφύσικα ανδροπρεπείς αθλήτριες των πρώην Ε.Σ.Σ.Δ. και Λ.Δ.Γ. σάρωναν δικαίως στα μετάλλια. Και αν, ακόμα, πήγε προς τα εκεί για τους αθλητές μας - δεν είμαστε τόσο χαζοί, βρε παιδιά - οι περισσότεροι έκαναν την πάπια ή επιχειρηματολογούσαν υπέρ της παράτυπης ιατροφαρμακευτικής προετοιμασίας των αθλητών, ισχυριζόμενοι ότι και οι άλλες χώρες κάνουν το ίδιο.</p><br />
<br /><p align="justify">Και ύστερα ήλθε η δικαστική περιπέτεια των κ.κ. Τζέκου, Κεντέρη και Θάνου και, αντί να ανοίξουμε επιτέλους τα στραβά μας και να καταλάβουμε, τι συνέβαινε στο παρασκήνιο των διακρίσεων, αρχίσαμε τις θεωρίες συνωμοσίας. Τί για εχθρούς, που θέλουν μια Ελλάδα χωρίς διακρίσεις και υπερηφάνεια, τί για αθλητές, που ποτέ δεν πιάστηκαν ντοπαρισμένοι και αδίκως τιμωρήθηκαν, τί για φθονερούς ξένους κ.λπ. Η αρλουμπολογία, ως γνωστόν, δεν φορολογείται και, συνεπώς, οι Έλληνες μπορούμε να επιδιδόμαστε σε αυτή καταχρηστικά. Οι ατάκες της κας. Φανής Χαλκιά μετά τη νίκη της στους Ολυμπιακούς της Αθήνας περί DNA και άλλων φαιδρών έγιναν δεκτές με χειροκροτήματα και οι ελάχιστοι επικριτές χαρακτηρίστηκαν σχεδόν ως προδότες.</p><br />
<br /><p align="justify">Κάτι ανάλογο συνέβη, τηρουμένων των αναλογιών, και με την υπόθεση του Ολυμπιακού Βόλου και της Καβάλας. Όλοι ήξεραν το ποιόν των κεφαλών αυτών των ομάδων, άπαντες γνώριζαν, ότι ο κ. Μπέος δεν ήταν ο καθαρότερος άνθρωπος στον πλανήτη και σε βάρος του κ. Ψωμιάδη εκκρεμούσαν δικαστικές αποφάσεις και, όμως, εξακολουθούσαν να πηγαίνουν στο γήπεδο και να χαίρονται, που οι ομάδες τους πορεύονταν με τέτοιους προέδρους. Βλέπετε, οι ομάδες διακρίνονταν, έπαιζαν καλό, για τα ελληνικά δεδομένα, ποδόσφαιρο, και ήταν ένας ευχάριστος τρόπος για να γεμίζει το Σαββατοκύριακο του ο μέσος φίλαθλος. Και αν ο πρόεδρος ήταν "μπουμπούκι", δεν έτρεχε τίποτα, και οι μεγάλες ομάδες έχουν αναλόγου ηθικής στάθμης προέδρους, άσε που με το συγκεκριμένο πρόεδρο είδε η ομάδα "άσπρη μέρα". Και, όπως είχαν πει παλαιότερα κάποιοι "φίλαθλοι" της Α.Ε.Κ., όταν ανέλαβε την ομάδα ο κ. Γιδόπουλος, "<strong>και τι με νοιάζει εμένα, ρε φιλάρα, τι άνθρωπος είναι ο Γιδόπουλος; Αν είναι να πάρει η Α.Ε.Κ. πρωτάθλημα, ας την αναλάβει και ο Ρωχάμης!!!</strong>"</p><br />
<br /><p align="justify">Και όταν έσκασε η βόμβα, ότι τα παραπάνω πρόσωπα ήταν αναμεμειγμένα στην υπόθεση των στημένων ποδοσφαιρικών αγώνων, τότε ξέσπασε η μπόρα. Αρχικά, οι σύνδεσμοι των φιλάθλων μίλησαν για σχέδιο εξόντωσης των ομάδων τους και για προσπάθεια εξαφάνισης του τοπικού αθλητισμού. Τη σκυτάλη πήραν βουλευτές και λοιποί πολιτικοί άρχοντες των νομών, όπου εδρεύουν οι παραπάνω ομάδες, οι οποίοι πολιτικοί μύρισαν ψηφαλάκια και έσπευσαν να καταδικάσουν την προσπάθεια της Δικαιοσύνης να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Μετά κάηκε το κέντρο του Βόλου, επειδή κάποιοι φίλαθλοι (;) αγανάκτησαν με την άδικη (;;;;) απόφαση. Αύριο δεν θέλω να ξέρω, τι πρόκειται να συμβεί.</p><br />
<br /><p align="justify">Ε, λοιπόν, καλό θα ήταν να βγάλουμε το κεφάλι από την άμμο και να κοιτάξουμε την πραγματικότητα. Μια χώρα με ανύπαρκτες αθλητικές υποδομές (πάντα με την εξαίρεση των δύο παραπάνω αθλημάτων), ανύπαρκτη αθλητική παιδεία (εν μέρει εξαιρούνται πάλι τα παραπάνω αθλήματα) και λίγο πληθυσμό είναι φύσει αδύνατο να φέρνει μετάλλια σε αθλήματα, όπου είχε να διακριθεί από την εποχή του ...... Τσικλητήρα ή να ξεπερνάει σε συγκεκριμένα αθλήματα χώρες, που σάρωναν επί σειρά ετών και είχαν και τις ανάλογες υποδομές. Ούτε είναι δυνατό να αναλαμβάνει την προεδρία μιας ομάδας ένα πρόσωπο με παρελθόν επιεικώς ύποπτο και να το αποδέχεται ο κόσμος, μόνο και μόνο επειδή θέλει να δει την ομάδα του να διακρίνεται, χωρίς να αντιλαμβάνεται, πως είναι δυνατό να έχει αυτή την οικονομική επιφάνεια ο πρόεδρος χωρίς φανερή έντονη επιχειρηματική και εν γένει οικονομική δραστηριότητα πολλώ δε μάλλον αυτή η ομάδα, που μέχρι πρότινος βολόδερνε στα χαμηλά, να διακρίνεται τόσο, και στη συνέχεια ο ίδιος κόσμος να καμώνεται τον έκπληκτο, επειδή αποκαλύφθηκε το ποιόν του προέδρου και να απειλεί θεούς και δαίμονες, επειδή την πλήρωσε η ομάδα του.</p><br />
<br /><p align="justify">Ας ξεκαθαριστεί, λοιπόν, αν επιθυμούμε ένα αθλητισμό βουτηγμένο στην απάτη και την παρατυπία, ώστε η ομάδα μας ή ο αθλητής μας να διακριθεί, ή ένα αθλητισμό καθαρό από τέτοιες επιρροές και ό,τι βγει. Διότι, αν επιθυμούμε το πρώτο, τότε καλά θα κάνουμε να χωνέψουμε, ότι κάποια στιγμή ο πέλεκυς της Δικαιοσύνης - ακόμα και αυτής, που έχουμε στην Ελλάδα - θα πέσει βαρύς και ασήκωτος και η ομάδα μας ή ο αγαπημένος μας αθλητής θα καταβαραθρωθούν. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-119938282784395415?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-24863084688608109912011-08-23T10:55:00.000-07:002011-08-23T23:54:16.022-07:00Παιδάκια αλλού νυχτωμένα<div align="justify">Δεν περνάει μια μέρα, που να μην ακούσω 2-3 φίλους και γνωστούς μου να δηλώνουν σε όλους τους τόνους και με αποφασισμένο ύφος, ότι προτίθενται να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό, για να βρουν δουλειά. Θύματα της οικονομικής κρίσης, που μαστίζει τη χώρα μας, και αναγκασμένοι μετά από μερικά χρόνια δουλειάς να ξαναζήσουν αποκλειστικά με το χαρτζιλίκι των γονέων, που είναι, πλέον, συνταξιούχοι και παίρνουν και πετσοκομμένη σύνταξη, φωνάζουν, ότι είναι έτοιμοι να ξενιτευτούν, όπως είχαν κάνει κάποιοι πρόγονοί τους στο μακρυνό παρελθόν.</div>
<br /><div align="justify">Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Ο ένας φίλος είχε μάθει 5 χρόνια συμβασιούχος σε κάποια εφορία να γυρίζει σπίτι του το αργότερο στις 15:30, χώρια οι χαλαροί ρυθμοί εργασίας και οι φραπέδες, που τους έπινε ανά τρεις την ημέρα, και τα 7 τσιγαράκια ακατέβατα παρέα με ένα προϊστάμενο, που μετρούσε ανάποδα, για να βγει στη σύνταξη, και έκανε δημόσιες σχέσεις με τους υφισταμένους του, ώστε να περνάει καλύτερα η ώρα και δεν έβαζε τις φωνές στο φίλο μου και τους υπολοίπους στο γραφείο, που είχαν αφήσει μια ντάνα χαρτούρα ο καθένας έως το ταβάνι χωρίς έλεγχο. Η άλλη δούλευε ιδιωτική υπάλληλος στην επιχείρηση του θείου της, μικρό κορίτσι με ένα πτυχίο από ένα πανεπιστήμιο κάπου στον πάτο της κατάταξης των 100 αγγλικών πανεπιστημίων, που την πήρε ο συγγενής, για να μην κάθεται άπραγο το δόλιο, και έτσι έβγαζε ένα μισθό για 4 χρόνια, χωρίς να ζορίζεται, αφού η δουλειά ήταν λίγη και ο θείος δεν την πίεζε και την άφηνε να σερφάρει με τις ώρες στο Διαδίκτυο και να μιλάει με τις παρέες της, μέχρι που έκρινε, ότι τον συνέφερε περισσότερο να εισάγει τα προϊόντα παρά να τα παράγει ο ίδιος και έκλεισε την επιχείρηση. Ο τρίτος δούλευε σε μια τεχνική εταιρεία στην πόλη του για 4 χρόνια, μετά παραιτήθηκε, επειδή η εταιρεία είχε αναλάβει ένα έργο σε κάποιο νησί του Αιγίου και ήθελε να τον στείλει εκεί για 2 χρόνια, "γιατί δύο χειμώνες στην εξορία δεν περνάνε με τίποτα", όπως φρόντιζε να δικαιολογεί τον εαυτό του, μετά άνοιξε ένα γραφείο για 1,5 χρόνια και περίμενε τον κόσμο να έλθει αλλά ο κόσμος δεν ερχόταν, διότι είχε τις δουλειές του τα πρωινά και το απόγευμα ο φίλος μου το ήθελε για γυμναστήριο και δημόσιες σχέσεις με τα υποκείμενα των καφετεριών του κεντρικού πεζόδρομου της πόλης μας, διότι είμαστε νέοι και η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη. Η άλλη δούλευε φιλόλογος σε φροντιστήρια, είχε και κάτι ιδιαίτερα, από τα οποία έβγαζε μαύρο χρήμα, και είχε ξεποδαριαστεί να πηγαινοέρχεται στους κομματάρχες της περιοχής, μπας και τη βολέψουν σε καμμία θεσούλα, διότι, όπως λυσσάει η μάνα της, είναι "κορίτσι της παντρειάς και πρέπει να φτιάξει την προικούλα της" και κάποτε της πρότειναν να πάει ωρομίσθια σε κάποιο Γυμνάσιο στα ορεινά, να μαζέψει μόρια και να ανεβεί στην επετηρίδα και αυτή αρνήθηκε, διότι "πού να τρέχουμε τώρα στις ραχούλες, άσε μήπως βρούμε κάτι καλύτερο στην πόλη μου". Α, υπήρχε και ένας πέμπτος, που ο παππούλης του είχε φύγει μετανάστης στην Αυστραλία, εκεί να δείτε, λέει, πως έρεαν τα δολλάρια στους δρόμους, γύρισε στην Ελλάδα ο παππούς και έχτισε δύο πολυκατοικίες δικές του, θα πάω και εγώ εκεί να κονομήσω και να έλθω μετά να γίνω αφεντικό, και ας ήξεραν και οι πέτρες, ότι ο εν λόγω δεν σηκωνόταν από το κρεββάτι του πριν τις 10 το πρωί. </div>
<br /><div align="justify">Ω, ναι, όλα τα παραπάνω πρόσωπα θέλουν να φύγουν για το εξωτερικό, για να δουλέψουν εκεί. Τίποτα το αξιοκατάκριτο έως εδώ! Ίσως, μάλιστα, να έχουν υποβάλει τις σχετικές αιτήσεις. Αλλά πού πάτε, ρε παιδιά, με τη νοοτροπία, που κουβαλάτε; Εντάξει, υπάρχουν περισσότερες επαγγελματικές ευκαιρίες στο εξωτερικό αλλά για συγκεκριμένες ειδικότητες και σίγουρα όχι με τις συνθήκες, που μάθατε εδώ. Εκεί δουλεύουν οκτάωρο, ενδεχόμενα και παραπάνω, αλλά καθ' όλη τη διάρκεια της δουλειάς <strong>ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ</strong>, δεν κάνουν διαλείμματα για καμμια τζουρίτσα, λακριντί με τους συναδέλφους και μηνυματάκια στη γκόμενα. Όταν δε τελειώνουν τη δουλειά τους, πηγαίνουν καρφί σπιτάκια τους και εκεί τη βγάζουν, ούτε καφεδάκι ούτε ξενύχτια στα μπαράκια ούτε τίποτα, μόνο δουλειά - σπίτι και σπίτι - δουλειά, διότι οι άνθρωποι δεν είναι ξενέρωτοι, όπως λυσσάμε εδώ πέρα εμείς οι καλοπερασόπουλοι, αλλά προγραμματισμένοι να κάνουν συγκεκριμένα πράγματα την εργάσιμη περίοδο και να ξοδεύουν με μέτρο και όχι με το μέτρο. Και να 'θελαν να βγουν, βέβαια, δεν θα είχαν να βγουν, τα μαγαζιά τους απέχουν από αυτό, που εμείς θεωρούμε διασκέδαση και αν τύχει να δουλέψετε σε μεγαλούπολη, όπου υπάρχουν κάποιες επιλογές παραπάνω, θα πληρώνετε χρυσή την κάθε έξοδό σας, πουλάκια μου. Επίσης, εκεί, ακόμα και σε οικογενειακή επιχείρηση να δουλεύουν, <strong>ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ</strong>, τελεία και παύλα, δεν θα τους παραχαϊδέψει ο συγγενής, αν αυτοί κωλοβαράνε. Και, αν χρειαστεί, πηγαίνουν να δουλέψουν στα κορφοβούνια παρέα με τις αλεπούδες και 30 συνταξιούχους, δεν θα πουν, ότι καταπιέζονται και δεν βγαινει ο χειμώνας, διότι οι άνθρωποι θέλουν να δουλέψουν και όχι απλά να τη βολέψουν. Όσο για τις συγκρίσεις με τους μετανάστες προγόνους σας, καλύτερα να τις ξεχάσετε, διότι απλά συγκρίνετε βούρτσες με κάτι άλλο, που η καλή μου ανατροφή μου απαγορεύει να γράψω. Οι πρόγονοί σας ήταν μαθημένοι να κυκλοφορούν ξυπόλητοι και με αποφόρια, που εσείς ούτε για πατάκια δεν θα καταδεχόσαστε να κυκλοφορήσετε, την έβγαζαν με χόρτα και έκαναν πάρτυ, έτσι και τους καθόταν κανένα όσπριο, για κρέας μην το συζητάτε, στις μεγάλες γιορτές και αν, και, όταν έφυγαν μετανάστες, δούλευαν 14 ώρες και παραπάνω, κοιμόντουσαν 5 μαζί σε 15 τ.μ., όπως κάνουν πολλοί μετανάστες στην Ελλάδα, και τότε δεν είχε Ευρωπαϊκή Ένωση και κατώτατο μισθό και ήταν υπ' ατμόν με το που πατούσαν το ποδάρι τους στα ξένα. Τί είπατε, μάθατε να έχετε το δικό σας δωμάτιο και να κοιμάστε τουλάχιστον 10 ώρες την ημέρα; Α, το ξέχασα, εκεί δεν έχει μπαρμπάδες στην Κορώνη και βουλευτές, που χώνουν αριστερά και δεξιά ημέτερους και, όταν σου τραβήξει το αυτί η εργοδοσία, ότι τεμπελιάζεις, δεν σε παίρνει να πάρεις το μπάρμπα τηλέφωνο να την κάνει το αφεντικό ντα.</div>
<br /><div align="justify">Όσο πιο γρήγορα τα καταλάβετε αυτό, παιδιά, τόσο το καλύτερο για σας, διότι θα πάτε προετοιμασμένοι εκεί στα ξένα και θα προσαρμοστείτε αμέσως. Αν σας φάνηκαν κινέζικα τα παραπάνω, μάλλον είστε αλλού νυχτωμένα και καλύτερα να καθήσετε εδώ και να εκτονώσετε την ενεργητικότητά σας στα γραφεία των τοπικών βουλευτών, στις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων και τις καφετέριες της πόλης σας, διότι προκοπή δεν θα δείτε ούτε έξω, που να χτυπάτε κάτω τα κεφάλια σας!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-2486308468860810991?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-18426504439359417042011-08-23T00:39:00.000-07:002011-08-23T03:20:26.618-07:00Η μαγική δύναμη της ελευθερίας της επιλογής
<br />
<br /><p align="justify">Την ώρα, που γράφω αυτές τις γραμμές, δεν αποκλείεται να έχει ανακοινωθεί, ότι ο επί σαράντα και βάλε χρόνια ηγέτης της Λιβύης, κ. Μουαμάρ Καντάφι, συνελήφθη ή έπεσε νεκρός από τα πυρά αντιφρονούντων ή διέφυγε προς άγνωστη κατεύθυνση. Δεν αποκλείω, επίσης, το ενδεχόμενο ο ανωτέρω να ανέκαμψε πλήρως και να πήρε φαλάγγι τους αντιρρησίες του, ανακαταλαμβάνοντας ενδεχομένως την Τρίπολη. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις 100%, τι συμβαίνει τόσο μακρυά από το σπίτι σου και η εμπειρία της μετάδοσης της εισβολής του Ιράκ στο Κουβέιτ το απέδειξε πικρά. Πάντως, δύσκολα αμφισβητείται, ότι ο Λίβυος ηγέτης περνάει πολύ δύσκολες στιγμές.</p>
<br /><p align="justify">Για τη φύση του πολιτεύματος της Λιβύης τα τελευταία 43 χρόνια δεν υπάρχουν πολλές αμφιβολίες, άλλωστε δε νοείται ένα πρόσωπο να παραμένει στην εξουσία για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα και χωρίς να προκηρύσσονται ελεύθερες εκλογές, μόνο επειδή το αγαπάει ο λαός του. Η ιστορία έχει παρόμοια παραδείγματα "αυθόρμητης" λαϊκής αγάπης από τη σταλινική Ε.Σ.Σ.Δ. και άλλες περιπτώσεις. Φυσικά, υπάρχει και κόσμος, που θαυμάζει ηγέτες αυτού του είδους, αλλά ο εγκωμιασμός ενός ξένου πολιτεύματος δεν έχει ποινικές συνέπειες. </p>
<br /><p align="justify">Εδώ και λίγους μήνες, από τότε, δηλαδή, που ξέσπασε η εξέγερση κατά του καθεστώτος Καντάφι, έχει ανοίξει μια κουβέντα στην Ελλάδα σχετικά με τα κίνητρα των εξεγερμένων. Υπάρχει μια σημαντική μερίδα, που θεωρεί, ότι η εξέγερση είναι υποκινούμενη από τις μεγάλες δυνάμεις, οι οποίες δήθεν κόπτονται για τα δικαιώματα του λιβυκού λαού ενώ, στην πραγματικότητα, έχουν βάλει στο μάτι τα λιβυκά πετρέλαια. Η ίδια μερίδα υποστηρίζει, ότι τα χρήματα από την πώληση και εν γένει εκμετάλλευση του πετρελαίου πηγαίνουν απευθείας στο λιβυκό λαό, ο οποίος απολαμβάνει πολλές κρατικές υπηρεσίες, τις οποίες εμείς στην Ελλάδα ούτε που τις φανταζόμαστε και ο λιβυκός λαός έχει ένα από τα υψηλότερα βιοτικά επίπεδα παναφρικανικά. Μέρος της μερίδας αυτής διατείνεται, επίσης, ότι ο λιβυκός λαός λατρεύει τον κ. Καντάφι. </p>
<br /><p align="justify">Όλα αυτά τα επιχειρήματα είναι σεβαστά αλλά δύσκολα αντέχουν σε αντίλογο. Κατ' αρχάς, από τη στιγμή που ο πανέξυπνος Λίβυος δικτάτορας αντελήφθη, ότι θα έχει το τέλος άλλων ομοστάβλων του, αν εξακολουθήσει να παριστάνει το νταή, αποφάσισε να κάνει σημαντικά ανοίγματα προς τη Δύση. Έτσι, δεκάδες πετρελαιικές εταιρείες εγκαταστάθηκαν στη Λιβύη και άρχισαν να συνεκμεταλλεύονται τα τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου, αποκομίζοντας τεράστια οφέλη. Δεν είχαν, λοιπόν, κανένα συμφέρον, ώστε να ρίξουν τον άνθρωπο, που τους προσεκάλεσε, αφού μια ενδεχόμενη αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό ίσως συνεπαγόταν την απομάκρυνσή τους από τη χώρα αυτή. Όσο για το επίπεδο διαβίωσης στη Λιβύη, αυτό πρέπει να συγκριθεί με αυτό του λεγόμενου ανεπτυγμένου κόσμου και όχι με το χαμηλότατο επίπεδο αφρικανικών χωρών χωρίς τον ορυκτό πλούτο της χώρας αυτής. Για την αγάπη του λιβυκού λαού τα είπαμε και παραπάνω, μην επαναλαμβανόμαστε.</p>
<br /><p align="justify">Χωρίς να είναι απόλυτα συγκρίσιμα μεγέθη, η Λιβύη και οι χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ έχουν πολλά κοινά στοιχεία. Κατ' αρχάς, κυβερνήθηκαν για δεκαετίες από απολυταρχικά καθεστώτα, τα οποία δεν δίστασαν να εξοντώσουν όσους δεν τους ήταν αρεστοί και, στη συνέχεια, οι ίδιες κυβερνήσεις εθνικοποίησαν τον πλούτο των χωρών αυτών, ώστε να τον εκμεταλλεύονται για δικό τους και μόνο όφελος. Σε όλες αυτές τις χώρες είχε απαπτυχθεί ένα σύστημα παροχών, όπου οι υπήκοοι έβρισκαν δωρεάν νοσηλεία και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Στο θέμα των βασικών αγαθών υπήρχε, βέβαια, ένα ζήτημα - στη Λιβύη ήταν σαφώς καλύτερα τα πράγματα από αυτή την άποψη - αλλά ο κόσμος την έβγαζε έστω και με λίγα, αφού βοηθούσε και η τάση των κυβερνώντων να παραποιούν την αλήθεια σχετικά με ό,τι συνέβαινε στο εξωτερικό. Μην ξεχνάτε, ότι μιλάμε για εποχές, που το Διαδίκτυο ήταν ακόμα σε πειραματικό στάδιο και η εικόνα από το εξωτερικό έφτανε αλλοιωμένη και πάντως όχι ικανή να αποδείξει τη χαώδη διαφορά στο βιοτικό επίπεδο των δύο κόσμων. </p>
<br /><p align="justify">Γνωρίζω, ότι σε αρκετό κόσμο τα παραπάνω οφέλη ίσως φαντάζουν ελκυστικά, αν λάβει κανείς υπόψη του τη συνεχιζόμενη συρρίκνωση της αγοραστικής μας δύναμης και τις πενιχρές κρατικές παροχές. Ωστόσο, αυτό, που μας διαφοροποιεί με του Λίβυους και τους κατοίκους των χωρών του τέως υπαρκτού σοσιαλισμού και μας φέρνει σε καλύτερη μοίρα, είναι η δυνατότητά μας να επιλέγουμε ελεύθερα σε κάθε επίπεδο, είτε πρόκειται για τους πολιτικούς, που θα μας κυβερνήσουν, είτε πρόκειται για τον τρόπο έκφρασής μας απέναντι στην εξουσία ή ακόμα και για καταναλωτικά αγαθά. Μπορεί από πλευρά βιοτικού επιπέδου ο μέσος Λίβυος να απολαμβάνει παροχές άγνωστες για ένα μεγάλο μέρος του πλανήτη μας αλλά το αντίτιμο ήταν ιδιαίτερα επαχθές και περιελάμβανε την υποχρέωσή του να συμμορφώνεται με τις υποδείξεις του ιδίου προσώπου και της κλίκας του για 4 δεκαετίες. Το ίδιο συνέβαινε και στις χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού. Μια σκληρή ηγεσία ζητούσε υποταγή από τους υπηκόους της, παρέχοντάς τους μια στοιχειώδη διαβίωση. Οι περισσότεροι από τους κατοίκους των πρώην σοσιαλιστικών χωρών απώλεσαν τα οφέλη αυτά, όταν κατέρρευσε το πολιτικό σύστημα, που τα συντηρούσε, αλλά ακόμα και σήμερα κανένας τους δεν θέλει να επιστρέψει σε εκείνη την εποχή, αφού εξασφάλισε την ελευθερία να επιλέγει αυτό, που ο ίδιος επιθυμεί για τον εαυτό του σε κάθε επίπεδο. Κάτι παρόμοιο συνέβη και στη Λιβύη. Όσες παροχές και αν εξασφάλισε ο κ. Καντάφι στους υπηκόους του, η απουσία πολιτικών ελευθεριών σε ένα κόσμο, ένα σημαντικό τμήμα του οποίου προοδεύει χάρη στις πολιτικές ελευθερίες, ήταν δυσβάστακτη για ένα λαό, ο οποίος απλά δεν άντεξε το σκληρό κόστος της διαβίωσης, που του επέβαλε να σιωπά σε ό,τι διέτασσε ο δικτάτοράς του. Στην εποχή του Διαδικτύου όλα γίνονται γνωστά και πολύς κόσμος στη Λιβύη μπόρεσε να συγκρίνει την κατάσταση στη χώρα του με τα τεκταινόμενα στις ανεπτυγμένες χώρες και να συμπεράνει, ότι δεν του αρκούσαν οι παροχές και το ικανοποιητικό επίπεδο ζωής αλλά ήθελε και πολιτικές ελευθερίες και, κυρίως, το δικαίωμα να ζει σε ένα δημοκρατικό καθεστώς, όπου θα δύναται να διαλέξει, ποιος θα τον κυβερνήσει. </p>
<br /><p align="justify">Ναι, ξέρω, ότι πολλοί αμφισβητούν το πραγματικό μέγεθος αυτού, που αποκαλούμε ελευθερία επιλογής. Ακόμα και έτσι, όμως, είναι πολύ προτιμότερο από την απόλυτη απουσία της. Και έτσι σκέφτηκαν, μεταξύ άλλων, και οι εξεγερμένοι της Λιβύης και αποφάσισαν, ότι δεν θέλουν άλλο Καντάφι. Απλά τα πράγματα!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-1842650443935941704?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-38442451289912940762011-08-22T23:23:00.001-07:002011-08-22T23:23:15.693-07:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-3844245128991294076?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-15975042239628639432011-08-22T10:27:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.239-07:00<div></div><br />
<br /><p align="justify">Ο γράφων ήταν μαθητής του Δημοτικού και του Γυμνασίου, όταν άκουγε ορισμένους καθηγητές του να καυχιούνται, που ζούμε σε μια χώρα χωρίς ρατσισμό. Οι ίδιοι εκπαιδευτικοί μιλούσαν με απέχθεια για τις Η.Π.Α., όπου οι μαύροι υφίσταντο διακρίσεις εξαιτίας του χρώματός τους και δεν έπαυαν να μας υπενθυμίζουν, πόσο ευτυχισμένοι πρέπει να είμαστε, που ζούμε σε μια τόσο ελεύθερη χώρα. Όχι, δεν πήγα σχολείο σε κάποια χώρα του τότε Ανατολικού Μπλοκ ούτε στο Ιράν, στην Ελλάδα της δεκαετία του '80 ζούσα. </p><br />
<br /><p align="justify">Φυσικά, κανένας εκπαιδευτικός μας δεν έκανε λόγο για μια μερίδα μουσουλμάνων συμπολιτών μας, οι οποίοι ζούσαν τότε στα χωριά πίσω από τη διαβόητη μπάρα. Κανένας εκπαιδευτικός μας δεν μιλούσε, και ας μην υφίστατο, πλέον, ο φόβος του χωροφύλακα, για τον πλουσιοπάροχο ραβδισμό, που υφίσταντο κάποτε οι κάποιοι κάτοικοι της Δυτικής Μακεδονίας, επειδή η ελληνική γλώσσα δεν ήταν η μητρική τους. Ουδείς έδινε σημασία στις αντισημιτικές και εν γένει ρατσιστικές φωνές, που ακούγονταν στα περιορισμένης κυκλοφορίας τότε ακροδεξιά έντυπα. Ελάχιστοι έμαθαν και σίγουρα δεν μας έκαναν κουβέντα οι καθηγητές μας για κάποιους συμπολίτες μας στα Εξαμίλια Κορινθίας, οι οποίοι ξεσηκώθηκαν, προκειμένου να αποτρέψουν το ενδεχόμενο να φοιτήσουν τα παιδιά των Ρομά γειτόνων τους στο ίδιο σχολείο με τα δικά τους παιδιά. Η επίσημη γραμμή της εκπαίδευσης ήταν, ότι δεν υπάρχει ρατσισμός στην Ελλάδα.</p><br />
<br /><p align="justify">Και ύστερα ήλθε η κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ και μαζί της κατέρρευσε και η πεποίθηση, ότι είμαστε μια ανεκτική κοινωνία απέναντι στο διαφορετικό. Οι χιλιάδες μετανάστες, που ήλθαν στη χώρα μας, αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο, αντιμετωπίστηκαν με απέχθεια και με το φόβο, ότι θα αλλοιώσουν την κοινωνία μας. Η αύξηση της εγκληματικότητας αποδόθηκε ανεύθυνα στους μετανάστες αυτούς, ακόμα και όταν δεν υπήρχε η παραμικρή ένδειξη ενοχής τους, αφού η πλειονότητα των Μ.Μ.Ε. δεν δίσταζε να μιλήσει για "δράστες, που είναι μάλλον Αλβανοί/αλλοδαποί", λες και η ελληνική κοινωνία αποτελούνταν αποκλειστικά από μπουμπούκια. Η άκρα δεξιά βρήκε πρόσφορο έδαφος, για να χύσει το ρατσιστικό δηλητήριό της, και ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας μας βρήκε την αφορμή να αποκαλύψει το πραγματικό της πρόσωπο, το οποίο απλά δεν ανέχεται το διαφορετικό. Εντάξει, έπεσε η επάρατη μπάρα αλλά αν πιστεύετε, ότι οι περισσότεροι συμπολίτες μας έχουν αποδεχθεί ως ισότιμούς τους τούς μουσουλμάνους Έλληνες πολίτες, πλανάστε. </p><br />
<br /><p align="justify">20 χρόνια μετά την έλευση των πρώτων οικονομικών μεταναστών στη χώρα μας τα πράγματα είναι αρκετά πιο ήρεμα αλλά και πάλι ο ρατσισμός ζει και βασιλεύει. Πέρα από τη φοβική κοινωνία μας, η οποία εξακολουθεί να πιστεύει, ότι απειλείται από το διαφορετικό, το ίδιο το κράτος φροντίζει, ώστε να διαιωνίζει αυτό το φαινόμενο. Η νομοθεσία για την πολιτογράφηση εξακολουθεί να είναι από τις αυστηρότερες στην Ευρώπη, ενώ όσοι αλλοδαποί καταφέρουν να συγκεντρώσουν τις απαιτούμενες προϋποθέσεις, έχουν να αντιμετωπίσουν τη λογική του Ελληνικού Δημοσίου, το οποίο απλά αφήνει τις αιτήσεις τους να αιωρούνται κάπου μεταξύ των σκονισμένων γραφείων του για κάμποσα χρόνια. Ένας αλλοδαπός, που κατηγορείται για κάποιο σοβαρό αδίκημα, είναι πιο εύκολο να καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης ή και κάθειρξης απ' ό,τι ένας Έλληνας και το ίδιο συμβαίνει, αν ο δράστης είναι Ρομά. Ήδη η χώρα μας μετράει κάμποσες καταδικαστικές αποφάσεις του Ε.Δ.Δ.Α. για την πρακτική της αυτή, οι οποίες μπορεί να μην επιβαρύνουν τον κρατικό κορβανά όσο λ.χ. ο Κουρουπητός αλλά δεν παύουν να αποτελούν μια ανεπιθύμητη μουντζούρα. Στη δημόσια εκπαίδευση ελάχιστοι εκπαιδευτικοί πέτυχαν μέσα από προγράμματα, συχνά δικής τους εμπνεύσεως, να ενσωματώσουν τα παιδιά των αλλοδαπών μεταναστών στην κοινωνία μας, ενώ όσοι το πέτυχαν, συχνά ήλθαν αντιμέτωποι με ένα κομμάτι της κοινωνίας μας, το οποίο δεν μπορούσε να δεθχεί το συγχρωτισμό των ελληνόπαιδων με τα παιδιά των ξένων, για να μην αναφερθούμε στις περιπέτειες ορισμένων εκπαιδευτικών, όταν αποφάσισαν να λειτουργήσουν προς όφελος των παιδιών των μεταναστών. Η περίπτωση της κας. Πρωτονοταρίου, διευθύντριας ενός δημοτικού σχολείου στη Γκράβα, είναι ενδεικτική, όπως και η εν γένει αδιαφορία της πολιτείας για την ενσωμάτωση των μεταναστών στην κοινωνία μας. Μαθητές στο Ρόδο βεβηλώνουν το μνημείο για τους Εβραίους και κινηματογραφούν το κατόρθωμά τους. Συναγωγές και νεκροταφεία εβραϊκά βεβηλώνονται στα Ιωάννινα, το Βόλο και τα Χανιά και το μεγαλύτερο μέρος των τοπικών κοινωνιών (λαμπρή εξαίρεση η κοινωνία των Ιωαννίνων) σφυρίζουν αδιάφορα. Σε άλλο επίπεδο, η πολιτεία εξακολουθεί να αρνείται την επάνοδο στην Ελλάδα όσων μελών του ΔΣΕ είναι ακόμα εν ζωή και δεν δηλώνουν Έλληνες το γένος, ως εάν κάποιοι άνθρωποι, που έχουν ήδη υπερβεί το 80ο έτος της ηλικίας τους, να αποτελούσαν σοβαρή απειλή για την Ελλάδα. Οι περισσότεροι πολιτικοί μας εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τους αλλοδαπούς ως απειλή για τη χώρα. Δεν είναι τυχαίες ούτε η τοποθέτηση του κ. Σαμαρά, ότι θα καταργήσει το νέο νόμο για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας, ούτε του κ. Καρατζαφέρη, ότι θα διώξει από την Ελλάδα 1.500.000 μετανάστες. Αλλά και στα υπόλοιπα κομμάτια του πολιτικού κόσμου μας, ακόμα και του εξωκοινοβουλευτικού, ο ρατσισμός ζει και βασιλεύει. Οι επιθέσεις του Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας οδήγησαν πολλούς αριστερούς να καταφερθούν με απρεπείς χαρακτηρισμούς εναντίον όλων των Εβραίων της οικουμένης, μη διστάζοντας να βάλουν στο ίδιο τσουβάλι τον Αριέλ Σαρόν με το σαφώς ειρηνιστή Χάρολντ Πίντερ. Ο κ. Μίκης Θεοδωράκης δήλωσε σε τηλεοπτική εκπομπή, ότι είναι αντισημίτης και έχει επανειλημμένως καταφερθεί εναντίον των Εβραίων, ασπαζόμενος όλες τις μπουρδολογίες, που θέλουν τάχαμου τους Εβραίους να κυβερνούν τον κόσμο. Από κοντά και ο κ. Τζίμης Πανούσης με το αντισημιτικό παραλήρημά του προ καιρού στο ραδιόφωνο αλλά και ο κ. Λαζόπουλος με την απαράδεκτη ταύτιση του γερμανικού λαού με το Χίτλερ! Η άκρα δεξιά απέκτησε τον επικίνδυνο εκπρόσωπό της στη Βουλή, το ΛΑ.Ο.Σ., και η Χρυσή Αυγή κέρδισε την πρώτη της έδρα στο Δήμο Αθηναίων, ποντάροντας στις φοβίες των ψηφοφόρων της και ξολοφορτώνοντας αλλοδαπούς, επειδή είναι αλλοδαποί. Η Εκκλησία της Ελλάδος εξακολουθεί να καλλιεργεί το ρατσισμό σε βάρος όσων δεν ανταποκρίνονται στις προδιαγραφές της. Έτσι, αλλοδαποί, ομοφυλόφιλοι, μουσουλμάνοι, δίγλωσσοι (Σλαβομακεδόνες, μην ντρέπεστε να το πείτε), Ρομά και άλλοι τυγχάνουν απαραδέκτων χαρακτηρισμών από μεγάλη μερίδα του ανώτατου κλήρου, ο οποίος δεν διστάζει να ξεράσει άφθονη χολή σε βάρος τους. </p><br />
<br /><p align="justify">Όχι, δεν αρκεί η διαπίστωση, ότι ο ρατσισμός ζει και βασιλεύει στην Ελλάδα. Πολύ χειρότερη είναι η αντιμετώπιση του φαινομένου από το κράτος και την κοινωνία μας. Πλήρης αδιαφορία!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-1597504223962863943?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-10021725260079752422011-08-22T09:37:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.242-07:00<div align="justify">Στα σχολικά μου χρόνια θυμάμαι κάποιους καθηγητές μου να καταριώνται την αστυφιλία, εξαιτίας της οποίας άδειασε η ύπαιθρος από ανθρώπους, και να επαινούν τη ζωή στην επαρχία, όπου οι ρυθμοί είναι πιο χαλαροί και ο κόσμος πιο φιλικός και άμεσος. Πιτσιρικάδες τότε εμείς ακούγαμε τους καθηγητές αυτούς εκστασιασμένοι και ονειρευόμαστε μια ζωή στην επαρχία, δίπλα από το πράσινο και μακρυά από τα ντουβάρια της πόλης μας - η αντιπαροχή είχε ήδη αφήσει τα σημάδια της στις περιοχές, όπου ζούσαμε και πηγαίναμε σχολείο.</div><br />
<br /><div align="justify">Σπούδασα στη Θεσσαλονίκη, η οποία είναι μεγαλύτερη πόλη από τη δική μου, και γνώρισα παιδιά από διάφορες πόλεις, κυρίως της Βορείου Ελλάδος, τα οποία είχαν ξεκαθαρίσει από τις πρώτες κιόλας μέρες της φοιτητικής τους ζωής, ότι δεν θα επέστρεφαν στον τόπο καταγωγής τους. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-1002172526007975242?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-47685925591393809942011-08-22T00:13:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.245-07:00<div></div><br />
<br /><p align="justify">Γυαλιά - καρφιά απείλησε προσφάτως ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος ότι θα κάνει το ραδιοφωνικό σταθμό, ο οποίος θα εκπέμπει στη Μελίτη Φλώρινας στη σλαβομακεδονική γλώσσα. Δεν είναι η πρώτη φορά, που ο σεβασμιότατος καταφεύγει σε κήρυγμα βίας, προκειμένου να εκφράσει την αντίθεσή του με ό,τι τον ενοχλεί. Και, όσο περνάει ο καιρός, φοβάμαι, ότι θα συνεχίσει να παραδίδει παρόμοια μαθήματα χριστιανικής αγάπης από άμβωνος. </p><br />
<br /><p align="justify">Δεν θα είχε τόση σημασία το παραπάνω φαινόμενο, αν ήταν το μόνο περιστατικό εμπρηστικού λόγου στη χώρα μας. Δυστυχώς, όμως, ο Θεσσαλονίκης δεν πρωτοτυπεί. Εξίσου βίαιος λόγος ακούστηκε από αρκετούς αγανακτισμένους πρόσφατα, ενώ δεν έλλειψαν οι προπηλακισμοί πολιτικών πριν (περίπτωση κ. Χατζηδάκη) και μετά το κίνημα των αγανακτισμένων, για να μην αναφερθούμε στον αποκλεισμό της Βουλής αλλά και τα πανώ με τα βίαια συνθήματα, που, μέχρι πρότινος κοσμούσαν την Πλατεία Συντάγματος. Ο λόγος του κ. Θεοδωράκη, για να εστιάσουμε σε ένα κεντρικό πρόσωπο των συγκεντρώσεων του καλοκαιριού αυτού, περιείχε πολλές αναφορές στη βία αλλά και προτροπές για ανατροπή, χωρίς την επίκληση νομίμων διαδικασιών. Ανάλογα "ευγενικά" συναισθήματα προδίδουν οι ιστοσελίδες αλλά και τα έντυπα ακροδεξιών αλλά και ακροαριστερών οργανώσεων, που προτρέπουν σε βία. Ειδικά, ο λόγος των πρώτων έχει ξεπεράσει τα λαθρόβια ή περιορισμένου ενδιαφέροντος Μ.Μ.Ε. και έχει βρει ικανότατους εκφραστές ακόμα και εντός της Βουλής (ΛΑ.Ο.Σ.). Και, βέβαια, δεν πρέπει να λησμονούμε τη βιαιότατη διάλυση της πορείας, εκ μέρους της ΕΛ.ΑΣ., προ διμήνου στην Πλατεία Συντάγματος. </p><br />
<br /><p align="justify">Αν εξαιρέσει κανείς την καθολική, σχεδόν, καταδίκη των ανωτέρω ανδραγαθημάτων της ΕΛ.ΑΣ., οι υπόλοιπες βιαιοπραγίες, προφορικές και υλικές, απλά αντιμετωπίστηκαν με αδιαφορία από τους πολλούς. Κάποια στιγμή, μάλιστα, εμφανίστηκε κάποια δημοσκόπηση, όπου ένα ποσοστό άνω του 40% των συμπολιτών μας εμφανίστηκε να συμφωνεί με τις βιαιοπραγίες σε βάρος πολιτικών. Παράλληλα, ελάχιστοι στράφηκαν κατά της βίας, ενώ οι περισσότεροι επικαλέστηκαν ιστορικά προηγούμενα, ώστε να δικαιολογήσουν τη βία. Φυσικά, κανένας τους δεν αναλογίστηκε, τι ακολούθησε την κατάλυση της καθεστώσας τάξεως από τους οπαδούς της βίας αλλά στη χώρα της επιλεκτικής μνήμης αυτά είναι ψιλά γράμματα.</p><br />
<br /><p align="justify"></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-4768592559139380994?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-65476282727888105182011-08-19T02:04:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.248-07:00<div></div><br />
<br /><p align="justify">Δεν μπορώ να μετρήσω τις φορές, που άκουσα μεγαλύτερούς μου σε ηλικία ανθρώπους να μιλάνε με νοσταλγία για την Ελλάδα του παρελθόντος, τότε που ο κόσμος ζούσε πραγματικά και όλα ήταν, κατά δήλωσή τους, καλύτερα. Ίσως επειδή, όσο περνάει ο καιρός, ολοένα και περισσότεροι πιστεύουν, ότι ζούμε τις χειρότερες εποχές από καταβολής νεοελληνικού κράτους. Κάποιοι θεωρούν, ότι το παρόν είναι ό,τι χειρότερο έχει γνωρίσει το έθνος μας από καταβολής του. Για κάποιους άλλους ζούμε χειρότερα απ' ό,τι τα παιδάκια στη Λωρίδα της Γάζας. </p><br />
<br /><p align="justify">Δεν μπορώ να κρύψω τη δυσαρέσκειά μου, όταν ακούω τέτοιες θεωρίες. Προσωπικά, θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, που ζω στην Ελλάδα της εποχής μας. Όχι, δεν είναι ιδανικές οι συνθήκες διαβίωσης στην Ελλάδα ούτε υπήρξαν ποτέ ιδανικές. Ακόμα, όμως, και υπό τη σημερινή σκληρή ελληνική πραγματικότητα τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα από το παρελθόν.</p><br />
<br /><p align="justify">Ας σταθούμε, κατ' αρχάς, στο πολίτευμά μας. Συμφωνώ, ότι η Δημοκρατία μας έχει πολλά ελαττώματα και η νομή της εξουσίας ασκείται αποκλειστικά τα τελευταία χρόνια από δύο κόμματα, που, όσο περνάει ο καιρός, τόσο λιγότερο διαφέρουν μεταξύ τους. Ωστόσο, υπάρχει η δυνατότητα να αλλάξουμε την κατάσταση με την ψήφο μας, εφόσον το αποφασίσουμε. Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν, θα δούμε επιτηρούμενες περιοχές στη Βόρειο Ελλάδα, όπου κυριαρχούσε η φτώχεια και, όμως, η ΕΡΕ, που ελάχιστα πράγματα είχε κάνει για την αντιμετώπιση της δυσπραγίας των περιοχών αυτών, έπαιρνε ασύλληπτα υψηλά ποσοστά. Θα δούμε, επίσης, πραξικοπήματα ακόμα και από πολιτικούς, που σήμερα θαυμάζουμε, όπως αυτό του 1935 του Ελευθερίου Βενιζέλου. Θα δούμε απολύσεις και κατατρεγμούς δημοσίων υπαλλήλων, λόγω φρονημάτων (αυτός ήταν ένας από τους λόγους, που ο Καρυωτάκης έφτασε στην αυτοκτονία), κυβερνήσεις κοινοβουλευτικής μειοψηφίας, δοτούς πρωθυπουργούς, ωμές παρεμβάσεις τρίτων παραγόντων κ.λπ. Όσο και αν η απαισιοδοξία οδηγεί σε παραλληλισμούς του παρόντος με το παρελθόν, ζούμε σε ασύγκριτα καλύτερες πολιτικές και πολιτειακές συνθήκες, τις οποίες, όσο και αν πολύς κόσμος κραυγάζει περί του αντιθέτου, μπορούμε να αλλάξουμε με την ψήφο μας, εφόσον εγκαταλείψουμε τον ωχαδερφισμό, τη βολή και την τάση να απέχουμε από τις εκλογές, επειδή τάχα μου αυτό αποτελεί πολιτική άποψη.</p><br />
<br /><p align="justify">Έπειτα, με αρκετό διάβασμα οι περισσότεροι νέοι έχουν τη δυνατότητα να περάσουν στο πανεπιστήμιο, λαμβανομένης υπόψη και της τάσης του νεοέλληνα γονέα να στερείται ακόμα και το ψωμί του, προκειμένου να σπουδάσει τα παιδιά του, αλλά και της απόφασης του ελληνικού κράτους να ιδρύσει πάμπολλες σχολές σε κάθε σημείο της Ελλάδος και να αυξήσει τον αριθμό των εισακτέων γενικά. Αν γυρίσουμε πίσω το χρόνο, θα δούμε χιλιάδες παιδιά να σταματούν το σχολείο, επειδή τα οικονομικά των γονέων τους δεν το επέτρεπαν, ή επειδή τα σπίτια τους απείχαν πολλά χιλιόμετρα από το κοντινότερο σχολείο, ή να αδυνατούν να συνεχίσουν τις σπουδές τους για οικονομικούς λόγους. Δεν παραβλέπω, ότι και σήμερα υπάρχουν ανάλογα προβλήματα αλλά επ' ουδενί λόγω μπορούν να συγκριθούν με ό,τι συνέβαινε τότε.</p><br />
<br /><p align="justify">Την ελευθερία του λόγου πού την πάτε; Δεν θα σας πω, ότι δεν έχουμε διώξεις προσώπων, που εξέφρασαν την άποψή τους, πλην, όμως, οι περισσότεροι εξ αυτών αθωώθηκαν πανηγυρικά και οι διώξεις αυτές δεν έχουν συστηματικό χαρακτήρα, όπως στο παρελθόν. Ας θυμηθούμε τον αφορισμό του Καζαντζάκη προ πενηνταφεύγα ετών, το κλείσιμο και τους βανδαλισμούς των γραφείων εφημερίδων, επειδή τόλμησαν να ενοχλήσουν την εξουσία με την άποψή τους, τις διώξεις του ΚΚΕ από τα χρόνια του Ελευθερίου Βενιζέλου κιόλας (το περιβόητο "ιδιώνυμο")και μέχρι τη Μεταπολίτευση και άλλες πολλές και παρόμοιες περιπτώσεις.Σήμερα η ελευθερία της έκφρασης των ιδεών και της διάχυσής τους με πολλούς διαφορετικούς τρόπους είναι απλά δεδομένη και ανεμπόδιστη. Θα ήταν, μάλιστα, άτοπο να ισχυρίζεται κανείς, ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει ελευθερία του λόγου, ειδικά σήμερα, που ζούμε στην εποχή του Διαδικτύου, όπου τα πάντα (κυριολεκτικά) δημοσιεύονται. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-6547628272788810518?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-81512346369685014472011-08-19T00:00:00.000-07:002011-08-19T01:57:43.498-07:00Όταν η κοινωνία ασχολείται με τερατολογίες
<br />
<br /><p align="justify">Προ καιρού βρέθηκα σε μια παρέα, όπου κάποιο άγνωστό μου, μέχρι τότε, πρόσωπο υποστήριζε την άποψη, ότι υπάρχει ένα σχέδιο αφανισμού της Ελλάδος, στο οποίο πρόθυμοι σύμμαχοι είναι ο νυν πρωθυπουργός, ο οποίος είναι εβραϊκής καταγωγής - το επανέλαβε 5-6 φορές, τουλάχιστον - και όλοι οι πολιτικοί, που συμμετείχαν στην πολιτική ζωή της χώρας μας από το 1974 και μετά. Το σχέδιο αυτό περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, κατάληψη του Αιγαίου από τους Τούρκους και παραχώρηση της Μακεδονίας στα Σκόπια. Είπα και εγώ ο αφελής να το ρωτήσω, που πληροφορήθηκε αυτό το σχέδιο και από που προκύπτει, ότι είναι αληθινό, και ως απάντηση έλαβα ένα κατεβατό από θεωρίες περί προαιωνίων εχθρών του έθνους μας, τις οποίες ακόμα και ένας ανόητος μπορεί να "ανευρεί" (έτσι το τόνισε, έτσι σας το μεταφέρω) οπουδήποτε, αρκεί να μην του έχουν κουρκουτιάνει το μυαλό οι νεοταξίτες και οι πουλημένοι πολιτικοί μας κ.λπ. κ.λπ.
<br />Υποθέτω, ότι οι περισσότεροι από σας έχετε ακούσει τα ίδια λόγια και τις ίδιες θεωρίες με ελάχιστες παραλλαγές από πολλούς συμπατριώτες μας, οι οποίοι πασχίζουν να αποδώσουν την κακοδαιμονία αυτού του τόπου σε διαφόρους εχθρούς, ανύπαρκτους ως επί το πλείστον. Και, όσοι από εσάς έχετε ανοίξει 5 βιβλία περισσότερα από τους περισσοτέρους κατοίκους της χώρας μας, θα έχετε προσπαθήσει να αντικρούσετε τέτοιες θεωρίες, λέγοντας, ότι ο νυν πρωθυπουργός δεν έχει εβραϊκή <a href="http://sarantakos.wordpress.com/2011/04/14/mineyko/">καταγωγή</a> , ότι για την οικονομική κατάντια της χώρας μας φταίμε εμείς και κανένας άλλος, ότι η Συνθήκη της Λωζάννης προβλέπει για το Αιγαίο αρκετά διαφορετικά πράγματα απ' όσα εμείς πιστεύουμε και πέσατε σε συμπαγή τοίχο, καθότι οι κήρυκες των απόψεων αυτών είναι όχι μόνο αποφασισμένοι και ημιμαθείς αλλά και ξεροκέφαλοι.
<br />Στους τρεις προηγούμενους μήνες, οι θεωρίες συνωμοσίας πήραν τερατώδεις διαστάσεις. Στις συνελεύσεις των αγανακτισμένων ακούστηκαν οι πιο απίστευτες τερατολογίες - ακούστηκαν χωρίς αμφιβολία και σοβαρές απόψεις - ακόμα και από πρόσωπα, που γνωρίζουν ιστορία και μπορούσαν να είναι πιο προσεκτικοί, και, όμως, στον ενθουσιασμό τους (;;;), ότι τάχαμου αλλάζει η Ελλάδα, αυτές οι τερατολογίες όχι μόνο δεν καταρρίφθηκαν αλλά ακούστηκαν και ακούγονται από πάρα πολλά πρόσωπα, διαχύθηκαν στα πάσης φύσεως μέσα και κατέληξαν να πλασάρονται ως ατράνταχτες αλήθειες και αδιάσειστα ντοκουμέντα.
<br />Δεν είναι η πρώτη φορά, που τέτοιες θεωρίες κάνουν την εμφάνισή τους στη χώρα μας. Το πρόβλημα έγκειται στην αδιαφορία των πολλών απέναντι στην εξάπλωση των θεωριών αυτών. Με άλλα λόγια, εξ όσων επαναστατών έχουν εμφανιστεί στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, σχεδόν κανένας δεν έχει επισημάνει τους κινδύνους, που εγκυμονούν αυτές οι θεωρίες, οι οποίες, αν διαβάζονταν ως ένα μυθιστόρημα επιστημονικής ου μην και αρρωστημένης φαντασίας, δεν θα υπήρχε πρόβλημα αλλά, δυστυχώς, κυκλοφορούν ως πραγματικές ιστορίες, ώστε οι διακινητές και ενίοτε εμπνευστές τους να δύνανται να προτρέπουν, με τη χρήση τους, τους πολλούς σε βίαιες πράξεις. Κάποιες φορές, μάλιστα, αρκετοί εξ αυτών των επαναστατών επιλέγουν κάποιους από αυτούς τους μύθους, για να εμπλουτίσουν τις αγορεύσεις ή τα γραπτά τους, αποκρύπτοντας, φυσικά, ότι πρόκειται περί μύθων. Όσοι δε επιμένουν να επισημαίνουν το αβάσιμο των θεωριών αυτών, αντιμετωπίζονται εχθρικά και, στην καλύτερη περίπτωση, με αδιαφορία.
<br />Κάποτε είχα ακούσει, ότι η πραγματική επανάσταση ξεκινάει από το νου. Ένα μυαλό απαλλαγμένο από θεωρίες συνωμοσίας μπορεί να κοιτάξει κατάματα το μέλλον και να λάβει κρίσιμες και ωφέλιμες συνάμα αποφάσεις για την πορεία, που πρέπει να ακολουθήσει. Αντιθέτως, ένα μυαλό γεμάτο παρανοϊκές ιστορίες και σύνδρομα καταδίωξης απλά δεν μπορεί να προχωρήσει ή προχωράει προς λάθος κατεύθυνση. Και ίσως, τελικά, δεν είναι τυχαίο, ότι ως χώρα και ως κοινωνία δεν έχουμε προκόψει, ακριβώς επειδή, μεταξύ άλλων, διατηρούμε και τέτοιες απόψεις. </p>
<br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-8151234636968501447?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-80955753894504145022011-08-17T01:27:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.251-07:00<div align="justify">Προ καιρού βρέθηκα σε μια παρέα, όπου κάποιο άγνωστό μου, μέχρι τότε, πρόσωπο υποστήριζε την άποψη, ότι υπάρχει ένα σχέδιο αφανισμού της Ελλάδος, στο οποίο πρόθυμοι σύμμαχοι είναι ο νυν πρωθυπουργός, ο οποίος είναι εβραϊκής καταγωγής - το επανέλαβε 5-6 φορές, τουλάχιστον - και όλοι οι πολιτικοί, που συμμετείχαν στην πολιτική ζωή της χώρας μας από το 1974 και μετά. Το σχέδιο αυτό περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, κατάληψη του Αιγαίου από τους Τούρκους και παραχώρηση της Μακεδονίας στα Σκόπια. Είπα και εγώ ο αφελής να το ρωτήσω, που πληροφορήθηκε αυτό το σχέδιο και από που προκύπτει, ότι είναι αληθινό, και ως απάντηση έλαβα ένα κατεβατό από θεωρίες περί προαιωνίων εχθρών του έθνους μας, τις οποίες ακόμα και ένας ανόητος μπορεί να "ανευρεί" (έτσι το τόνισε, έτσι σας το μεταφέρω) οπουδήποτε, αρκεί να μην του έχουν κουρκουτιάνει το μυαλό οι νεοταξίτες και οι πουλημένοι πολιτικοί μας κ.λπ. κ.λπ.</div><br />
<br /><div align="justify">Υποθέτω, ότι οι περισσότεροι από σας έχετε ακούσει τα ίδια λόγια και τις ίδιες θεωρίες με ελάχιστες παραλλαγές από πολλούς συμπατριώτες μας, οι οποίοι πασχίζουν να αποδώσουν την κακοδαιμονία αυτού του τόπου σε διαφόρους εχθρούς, ανύπαρκτους ως επί το πλείστον. Και, όσοι από εσάς έχετε ανοίξει 5 βιβλία περισσότερα από τους περισσοτέρους κατοίκους της χώρας μας, θα έχετε προσπαθήσει να αντικρούσετε τέτοιες θεωρίες, λέγοντας, ότι ο νυν πρωθυπουργός δεν έχει εβραϊκή <a href="http://sarantakos.wordpress.com/2011/04/14/mineyko/">καταγωγή</a> , ότι για την οικονομική κατάντια της χώρας μας φταίμε εμείς και κανένας άλλος, ότι η Συνθήκη της Λωζάννης προβλέπει για το Αιγαίο αρκετά διαφορετικά πράγματα απ' όσα εμείς πιστεύουμε και πέσατε σε συμπαγή τοίχο, καθότι οι κήρυκες των απόψεων αυτών είναι όχι μόνο αποφασισμένοι και ημιμαθείς αλλά και ξεροκέφαλοι. </div><br />
<br /><div align="justify">Στους τρεις προηγούμενους μήνες, οι θεωρίες συνωμοσίας πήραν τερατώδεις διαστάσεις. Στις συνελεύσεις των αγανακτισμένων ακούστηκαν οι πιο απίστευτες τερατολογίες - ακούστηκαν χωρίς αμφιβολία και σοβαρές απόψεις - ακόμα και από πρόσωπα, που γνωρίζουν ιστορία και μπορούσαν να είναι πιο προσεκτικοί, και, όμως, στον ενθουσιασμό, ότι τάχαμου αλλάζει η Ελλάδα, αυτές οι τερατολογίες όχι μόνο δεν καταρρίφθηκαν αλλά ακούστηκαν και ακούγονται από πάρα πολλά πρόσωπα, διαχύθηκαν στα πάσης φύσεως μέσα και κατέληξαν να πλασάρονται ως ατράνταχτες αλήθειες και αδιάσειστα ντοκουμέντα. </div><br />
<br /><div align="justify">Δεν είναι η πρώτη φορά, που τέτοιες θεωρίες κάνουν την εμφάνισή τους στη χώρα μας. Το πρόβλημα έγκειται στην αδιαφορία των πολλών απέναντι στην εξάπλωση των θεωριών αυτών. Με άλλα λόγια, εξ όσων επαναστατών έχουν εμφανιστεί στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, σχεδόν κανένας δεν έχει επισημάνει τους κινδύνους, που εγκυμονούν αυτές οι θεωρίες, οι οποίες, αν διαβάζονταν ως ένα μυθιστόρημα επιστημονικής ου μην και αρρωστημένης φαντασίας, δεν θα υπήρχε πρόβλημα αλλά, δυστυχώς, κυκλοφορούν ως πραγματικές ιστορίες, ώστε οι διακινητές και ενίοτε εμπνευστές τους να δύνανται να προτρέπουν, με τη χρήση τους, τους πολλούς σε βίαιες πράξεις. Κάποιες φορές, μάλιστα, αρκετοί εξ αυτών των επαναστατών επιλέγουν κάποιους από αυτούς τους μύθους, για να εμπλουτίσουν τις αγορεύσεις ή τα γραπτά τους, αποκρύπτοντας, φυσικά, ότι πρόκειται περί μύθων. Όσοι δε επιμένουν να επισημαίνουν το αβάσιμο των θεωριών αυτών, αντιμετωπίζονται εχθρικά και, στην καλύτερη περίπτωση, με αδιαφορία. </div><br />
<br /><div align="justify">Κάποτε είχα ακούσει, ότι η πραγματική επανάσταση ξεκινάει από το νου. Ένα μυαλό απαλλαγμένο από θεωρίες συνωμοσίας μπορεί να κοιτάξει κατάματα το μέλλον και να λάβει κρίσιμες και ωφέλιμες συνάμα αποφάσεις για την πορεία, που πρέπει να ακολουθήσει. Αντιθέτως, ένα μυαλό γεμάτο παρανοϊκές ιστορίες και σύνδρομα καταδίωξης απλά δεν μπορεί να προχωρήσει ή προχωράει προς λάθος κατεύθυνση.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-8095575389450414502?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-40104967400346560502011-08-16T02:26:00.000-07:002011-08-16T02:47:54.542-07:00Πιστοί είμαστε, πιστούς ψηφίζουμε<p align="justify">Δεν είχα καμμία αμφιβολία, ότι και φέτος θα "λουζόμαστε" τους πολιτικούς αρχηγούς και των δύο μεγάλων κομμάτων να κάνουν δηλώσεις παραμονές της εορτής του Δεκαπενταύγουστου. Η χρονική συγκυρία δεν είναι τυχαία, καθότι η ορθοδοξία εορτάζει κατά την ημερομηνία αυτή την Κοίμηση της Θεοτόκου, οπότε είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την πλειονότητα των πολιτικών μας, κυρίως όσων πολιτεύονται με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τη Ν.Δ., να δείξουν, πόσο καλοί χριστιανοί και, εντεύθεν, άξιοι της ψήφου μας είναι.</p>
<br /><p align="justify">Αναρωτιέμαι, τι θα συμβεί τη στιγμή, που κάποιος πολιτικός εξ αυτών, που πολιτεύονται και εκλέγονται σε ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα, όχι μόνο αρνηθεί να συμμετάσχει σε κάποια θρησκευτική εορτή της Ορθοδοξίας αλλά δηλώσει ευθαρσώς, ότι είναι άθεος ή, αν διατηρεί κάποιες μεταφυσικές ανησυχίες, δεν κρίνει σκόπιμο να τις μοιραστεί με το ποίμνιο έεεε, συγγνώμη, με τους ψηφοφόρους του και όχι μόνο εκφράσει τις απόψεις αυτές αλλά τις διατηρήσει και μεταγενέστερα, διότι δεν λείπουν τα παραδείγματα πολιτικών, που αρχικά άφηναν να εννοηθεί, ότι είναι άθεοι αλλά, στη συνέχεια και υπό το βάρος του πολιτικού κόστους και της πίεσης του κόμματος, στο οποίο ανήκαν, ανέκρουσαν πρύμνη. Δε νομίζω, ότι υπάρχουν πολλά περιθώρια για ένα πρόσωπο, που επιθυμεί να χαράξει πολιτική καριέρα σε ένα από τα δύο κυρίαρχα του πολιτικού παιχνιδιού κόμματα, να φανερώσει την πραγματική στάση του απέναντι σε αυτό, που αποκαλείται "επικρατούσα θρησκεία". Σε περίπτωση, που παρακάμψει τη σκληρή πολιτική πραγματικότητα, η τύχη του θα είναι προδιαγεγραμμένη, ήτοι θα παραγκωνιστεί προς όφελος άλλων, λιγότερο ειλικρινών αλλά απόλυτα πειθήνιων με τις κομματικές και κοινωνικές εντολές προσώπων, θα συκοφαντηθεί με διάφορους χαρακτηρισμούς αντλημένους από την πλούσια ελληνική γλώσσα και μιζέρια και το όποιο πολιτικό άστρο του θα σβήσει.
<br />Μην σπεύσετε να εκτοξεύσετε τις γνωστές κραυγές σε βάρος των ηγετών των δύο μεγάλων κομμάτων για τα πρόσωπα, που επιλέγουν για τα ψηφοδέλτια των πάσης φύσεως εκλογών. Στην πραγματικότητα, οι εκλογομάγειροι των κυριάρχων του παιχνιδιού γνωρίζουν πολύ καλά τα χούγια του μέσου Έλληνα ψηφοφόρου, ήτοι εκείνου, ο οποίος εξακολουθεί να στηρίζει το δικομματισμό, όχι με τα ίδια ποσοστά, όπως προ 15ετίας αλλά και πάλι το στηρίζει. Ο εν λόγω Έλληνας ψηφοφόρος είναι η αποθέωση του συντηρητισμού. Τούτο σημαίνει, ότι θέλει ένα πολιτικό κατ' εικόνα και ομοίωσή του, ήτοι λίγο λαμόγιο, λίγο τεμπέλη, λίγο καταφερτζή, λίγο βολεψάκια λίγο οσφυοκάμπτη αλλά χριστιανό ορθόδοξο έως τα μπούνια. Αυτό το τελευταίο είναι τόσο αδιαπραγμάτευτο, ώστε ακόμα και βουλευτές με τάσεις σκεπτικισμού να διστάζουν να προβάλλουν τις όποιες αμφιβολίες τους για την ανάγκη αποκάλυψης των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων. Και αποτελεί τόσο βασικό κριτήριο για την πλειονότητα των ψηφοφόρων των δύο μεγάλων κομμάτων, ώστε να έχει, πλέον, καταστεί σύνηθες ένας πολιτικός με ύποπτο παρελθόν και πράξεις ικανές να κοσμήσουν δια παντός και άσχημα το ποινικό του μητρώο αλλά και να του εξασφαλίσουν δωρεάν διαμονή και σίτιση σε ένα εκ των σωφρονιστικών ιδρυμάτων της χώρα μας να προβαίνει σε μακριούς σταυρούς, φανταχτερές γονυκλισίες και λαμπαδηφορίες σε ζωντανή μετάδοση και όχι μόνο να μην αποσπά τον αποτροπιασμό των πολλών αλλά να αποσπά τον έπαινο "τουλάχιστον είναι καλός χριστιανός". Αυτός ακριβώς ο έπαινος αποτελεί και το βασικό λόγο, για τον οποίο οι περισσότεροι διαφημιστές των μεγάλων κομμάτων προτρέπουν τους πολιτικούς των κομμάτων αυτών να επιδεικνύουν δημοσίως την τέλεση των εκκλησιαστικών τους καθηκόντων.
<br />Φυσικά σέβομαι απόλυτα το δικαίωμα του κάθε συνέλληνα να πιστεύει σε όποιο θεό θέλει και με όποια ένταση επιθυμεί ή να μην τρέφει την παραμικρή ανησυχία για τέτοια θέματα. Σηκώνει, όμως, πολλή κουβέντα η τάση της κοινωνίας μας να επιλέγει να την εκπροσωπήσουν στη Βουλή πρόσωπα, τα οποία δεν φημίζονται για την εντιμότητά τους αλλά διατυμπανίζουν, ότι πιστεύουν στο χριστιανικό Θεό και ακολουθούν το ελληνορθόδοξο δόγμα. Διότι έτσι δικαιολογούνται πολλά πράγματα, όπως η σκληρή ελληνική πραγματικότητα, όπως τη βιώνουμε σε κάθε επίπεδο, η απουσία ουσιαστικού διαλόγου για το χωρισμό της Εκκλησίας από το Κράτος και η πληθώρα ευεργετικών διατάξεων για την Εκκλησία της Ελλάδος. Και, μετά από αυτές τις διαπιστώσεις, νομίζω, ότι οι τελευταίοι, που πρέπει να κατηγορήσουμε για τα πρόσωπα, που επιλέγονται στις λίστες των υποψηφίων των δύο μεγάλων κομμάτων για τις πάσης φύσεως εκλογικές αναμετρήσεις, είναι οι επικεφαλής των κομμάτων αυτών. Άλλως, αν εμείς θέλαμε καλύτερους κυβερνώντες και, κυρίως, αδιαφορούσαμε για τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, θα τους είχαμε επιλέξει προ πολλού. </p>
<br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-4010496740034656050?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-31084257530906707202011-08-15T14:19:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.255-07:00<div></div><br />
<br /><p align="justify">Αναρωτιέμαι, τι θα συμβεί τη στιγμή, που κάποιος πολιτικός εξ αυτών, που πολιτεύονται και εκλέγονται σε ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα, όχι μόνο αρνηθεί να συμμετάσχει σε κάποια θρησκευτική εορτή της Ορθοδοξίας αλλά δηλώσει ευθαρσώς, ότι είναι άθεος ή, αν διατηρεί κάποιες μεταφυσικές ανησυχίες, δεν κρίνει σκόπιμο να τις μοιραστεί με το ποίμνιο έεεε, συγγνώμη, με τους ψηφοφόρους του και όχι μόνο εκφράσει τις απόψεις αυτές αλλά τις διατηρήσει και μεταγενέστερα, διότι δεν λείπουν τα παραδείγματα πολιτικών, που αρχικά άφηναν να εννοηθεί, ότι είναι άθεοι αλλά, στη συνέχεια και υπό το βάρος του πολιτικού κόστους και της πίεσης του κόμματος, στο οποίο ανήκαν, ανέκρουσαν πρύμνη. </p><br />
<br /><p align="justify">Δε νομίζω, ότι υπάρχουν πολλά περιθώρια για ένα πρόσωπο, που επιθυμεί να χαράξει πολιτική καριέρα σε ένα από τα δύο κυρίαρχα του πολιτικού παιχνιδιού κόμματα, να φανερώσει την πραγματική στάση του απέναντι σε αυτό, που αποκαλείται "επικρατούσα θρησκεία". Σε περίπτωση, που παρακάμψει τη σκληρή πολιτική πραγματικότητα, η τύχη του θα είναι προδιαγεγραμμένη, ήτοι θα παραγκωνιστεί προς όφελος άλλων, λιγότερο ειλικρινών αλλά απόλυτα πειθήνιων με τις κομματικές και κοινωνικές εντολές προσώπων, θα συκοφαντηθεί με διάφορους χαρακτηρισμούς αντλημένους από την πλούσια ελληνική γλώσσα και μιζέρια και το όποιο πολιτικό άστρο του θα σβήσει. </p><br />
<br /><p align="justify">Μην σπεύσετε να εκτοξεύσετε τις γνωστές κραυγές σε βάρος των ηγετών των δύο μεγάλων κομμάτων για τα πρόσωπα, που επιλέγουν για τα ψηφοδέλτια των πάσης φύσεως εκλογών. Στην πραγματικότητα, οι εκλογομάγειροι των κυριάρχων του παιχνιδιού γνωρίζουν πολύ καλά τα χούγια του μέσου Έλληνα ψηφοφόρου, ήτοι εκείνου, ο οποίος εξακολουθεί να στηρίζει το δικομματισμό, όχι με τα ίδια ποσοστά, όπως προ 15ετίας αλλά και πάλι το στηρίζει. Ο εν λόγω Έλληνας ψηφοφόρος είναι η αποθέωση του συντηρητισμού. Τούτο σημαίνει, ότι θέλει ένα πολιτικό κατ' εικόνα και ομοίωσή του, ήτοι λίγο λαμόγιο, λίγο τεμπέλη, λίγο καταφερτζή, λίγο βολεψάκια λίγο οσφυοκάμπτη αλλά χριστιανό ορθόδοξο έως τα μπούνια. Αυτό το τελευταίο είναι τόσο αδιαπραγμάτευτο, ώστε ακόμα και βουλευτές με τάσεις σκεπτικισμού να διστάζουν να προβάλλουν τις όποιες αμφιβολίες τους για την ανάγκη αποκάλυψης των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων. Και αποτελεί τόσο βασικό κριτήριο για την πλειονότητα των ψηφοφόρων των δύο μεγάλων κομμάτων, ώστε να έχει, πλέον, καταστεί σύνηθες ένας πολιτικός με ύποπτο παρελθόν και πράξεις ικανές να κοσμήσουν δια παντός και άσχημα το ποινικό του μητρώο αλλά και να του εξασφαλίσουν δωρεάν διαμονή και σίτιση σε ένα εκ των σωφρονιστικών ιδρυμάτων της χώρα μας να προβαίνει σε μακριούς σταυρούς, φανταχτερές γονυκλισίες και λαμπαδηφορίες σε ζωντανή μετάδοση και όχι μόνο να μην αποσπά τον αποτροπιασμό των πολλών αλλά να αποσπά τον έπαινο "τουλάχιστον είναι καλός χριστιανός". Αυτός ακριβώς ο έπαινος αποτελεί και το βασικό λόγο, για τον οποίο οι περισσότεροι διαφημιστές των μεγάλων κομμάτων προτρέπουν τους πολιτικούς των κομμάτων αυτών να επιδεικνύουν δημοσίως την τέλεση των εκκλησιαστικών τους καθηκόντων.</p><br />
<br /><p align="justify">Φυσικά σέβομαι απόλυτα το δικαίωμα του κάθε συνέλληνα να πιστεύει σε όποιο θεό θέλει και με όποια ένταση επιθυμεί ή να μην τρέφει την παραμικρή ανησυχία για τέτοια θέματα. Σηκώνει, όμως, πολλή κουβέντα η τάση της κοινωνίας μας να επιλέγει να την εκπροσωπήσουν στη Βουλή πρόσωπα, τα οποία δεν φημίζονται για την εντιμότητά τους αλλά διατυμπανίζουν, ότι πιστεύουν στο χριστιανικό Θεό και ακολουθούν το ελληνορθόδοξο δόγμα. Διότι έτσι δικαιολογούνται πολλά πράγματα, όπως η σκληρή ελληνική πραγματικότητα, όπως τη βιώνουμε σε κάθε επίπεδο, η απουσία ουσιαστικού διαλόγου για το χωρισμό της Εκκλησίας από το Κράτος και η πληθώρα ευεργετικών διατάξεων για την Εκκλησία της Ελλάδος. Και, μετά από αυτές τις διαπιστώσεις, νομίζω, ότι οι τελευταίοι, που πρέπει να κατηγορήσουμε για τα πρόσωπα, που επιλέγονται στις λίστες των υποψηφίων των δύο μεγάλων κομμάτων για τις πάσης φύσεως εκλογικές αναμετρήσεις, είναι οι επικεφαλής των κομμάτων αυτών. Άλλως, αν εμείς θέλαμε καλύτερους κυβερνώντες και, κυρίως, αδιαφορούσαμε για τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, θα τους είχαμε επιλέξει προ πολλού. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-3108425753090670720?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-16455727129600277252011-08-12T00:02:00.000-07:002011-08-12T02:11:20.227-07:00Εικόνα σου είναι, κοινωνία, και σου μοιάζει
<br />
<br /><p align="justify">Και γιατί, παρακαλώ εκπλησσόμαστε, που ο Καλαβρύτων Αμβρόσιος χαρακτήρισε τον κ. Ντερτιλή πολιτικό κρατούμενο και εξεδήλωσε την επιθυμία του να τον επισκεφτεί στις φυλακές Κορυδαλλού; Μήπως αποχουντοποιήθηκε ποτέ η Εκκλησία της Ελλάδος; Θυμάστε να απομακρύνθηκαν, όταν έπεσε η χούντα, οι ιεράρχες εκείνοι, οι οποίοι διορίστηκαν στη διάρκειά της και, επιπλέον, είχαν φιλικές σχέσεις με αυτή; Αστεία πράγματα! Ένας μηχανισμός, ο οποίος δεν ελέγχεται από την εξουσία και αντιμετωπίζεται είτε με λατρεία είτε με αδιαφορία από την πλειονότητα της κοινωνίας μας, δεν έχει καμμία, απολύτως, ανάγκη αυτοκάθαρσης πολλώ δε μάλλον ριζικής συμμόρφωσης με ένα νέο πολίτευμα, ειδικά όταν αυτό ευνοεί την κριτική, στην οποία ο εν λόγω μηχανισμός, όπως και κάθε κλειστός οργανισμός, είναι αλλεργικός. </p>
<br />
<br /><p align="justify">Ας θυμηθούμε, πόσο αντέδρασε η κοινωνία μας, όταν ο ιδεολογικά ομόσταβλος του ανωτέρω, πρώην Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος, δήλωσε, ότι δεν εγνώριζε, τι συνέβαινε επί χούντας, διότι διάβαζε. Οι φωνές των ελαχίστων επικριτών πνίγηκαν στα χειροκροτήματα για τον ιεράρχη, ο οποίος ξανάφερε τον κόσμο στις εκκλησίες και όρθωσε το ανάστημά του στην εξουσία. Ας αναλογιστούμε, ποια στάση τήρησε η κοινωνία μας, όταν παρέμειναν στη θέση τους ιεράρχες με αμιγώς φιλοχουντικό χαρακτήρα! Ουδέν συνέβη και το ίδιο χριστεπώνυμο πλήθος συνέχισε να ασπάζεται τη χείρα τους, όταν δεν αδιαφορούσε παντελώς γι' αυτούς. </p>
<br />
<br /><p align="justify">Στην πραγματικότητα, ο σεβασμιότατος εξέφρασε αυτό, που αρκετοί συνέλληνες σκέφτονται και ενδεχόμενα εκφράζουν στις παρέες τους αλλά διστάζουν να πουν δημοσίως. Ότι, δηλαδή, η χούντα δεν έβλαψε και τόσο την Ελλάδα, αν αναλογιστούμε τη ζημία, που της προκάλεσαν μεταπολιτευτικά οι εκλεγμένοι πολιτικοί, και ότι οι χουντικοί υπήρξαν ένθερμοι πατριώτες, που διακατέχονταν από αγαθά κίνητρα, όταν κατέλυσαν το Σύνταγμα, και γι' αυτό το λόγο η κράτησή τους ήταν καθαρά πολιτική. Άλλωστε, στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις και ο κ. Ντερτιλής έχει επανειλημμένως δηλώσει, ότι δεν αναγνωρίζει το πολίτευμα της δημοκρατίας άρα, σύμφωνα με λογική του παραλόγου, ο άνθρωπος είναι πολιτικός κρατούμενος. </p>
<br />
<br /><p align="justify">Εν ολίγοις, η αποχουντοποίηση αφορούσε τον πολιτικό κόσμο - και εκεί όχι απόλυτα, αν αναλογιστούμε το παρελθόν ορισμένων υπουργών και συνεργατών του Κωνσταντίνου Καραμανλή - το δημόσιο τομέα - και εκεί παρέμειναν κάποια κατάλοιπα - και την πανεπιστημιακή κοινότητα αλλά όχι την κοινωνία μας ή την Εκκλησία της Ελλάδος. Φυσικά, δεν εισήλθε ποτέ στο Κοινοβούλιο ένας αμιγώς φιλοχουντικό κόμμα - ως προς αυτό μάλλον κάτι μας δίδαξε η επταετία 1967-1974 - αλλά τα πεπραγμένα της χούντας ουδέποτε αποτέλεσαν αντικείμενο ευρύτερης ανάλυσης, ώστε να καταστεί σαφές στις νεότερες γενιές το "έργο" της, πέρα από την επιστημονική κοινότητα και τους λάτρεις - και χωρίς παρωπίδες - της νεότερης ιστορίας. Η παροιμιώδης αλλεργία του νεοέλληνα στα πάσης φύσεως γνωστικά αντικείμενα έκανε για μια, ακόμα, φορά το θαύμα της σε συνεργασία με την κοντή μνήμη του και οι ημέρες των επίορκων συνταγματαρχών λησμονήθηκαν, σε βαθμό ώστε να εμφανίζονται ως μέρες εθνικής υπερηφάνειας, όταν η Ελλάδα ήταν ασφαλής χώρα (παραμένει το ερώτημα, από ποίους κινδύνευε), χωρίς οικονομικά προβλήματα (αλλά ο κόσμος μετανάστευε στο εξωτερικό με τους ίδιους ρυθμούς όπως προδικτατορικά) και άλλα φαιδρά, που απλά δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική. Βέβαια, έβαλαν το χεράκι τους και οι πολιτικοί μας, τουλάχιστον οι περισσότεροι εξ αυτών, με τα τερτίπια τους, δίνοντας την αφορμή για συγκρίσεις με όσα συνέβησαν στα χρόνια της χούντας αλλά ακόμα και έτσι η τελευταία δεν εξαγνίζεται για τις πράξεις και παραλείψεις της. Ψιλά γράμματα αυτά, βεβαίως, για τους νοσταλγούς της επταετίας!</p>
<br />
<br /><p align="justify">Καμμία έκπληξη, λοιπόν, δεν πρέπει να νοιώθουμε για τη δήλωση του Καλαβρύτων Αμβροσίου. Θα έλεγα, μάλιστα, ότι άργησε να εκδηλωθεί, σε αντίθεση με την κοινωνία μας, η οποία εδώ και καιρό έχει φανερώσει το πραγματικό της πρόσωπο. </p>
<br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-1645572712960027725?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-89529428494082389592011-08-10T00:41:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.257-07:00<div align="justify">Οι λάτρεις της εξέγερσης μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι. Πριν από 3, περίπου, χρόνια και με αφορμή τα επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου διακαής πόθος αρκετώς εξεγερμένων αλλά και επίδοξων πατρώνων τους ήταν η εξαγωγή της επανάστασης και εκτός Ελλάδος. Σήμερα, οι εικόνες των καμμένων σπιτιών στο Κρόυντον, το Κλάφαμ και σε άλλες υποβαθμισμένες περιοχές του Λονδίνου όχι απλά ανταποκρίνονται στο επαναστατικό τους ιδεώδες αλλά το υπερβαίνουν κατά πολύ. </div><br />
<br /><div align="justify">Αν πιστεύουν, όμως, οι παραπάνω επαναστάτες της ημεδαπής, ότι οι ξεσηκωμένοι νέοι του Λονδίνου προσδοκούν σε ένα καλύτερο αύριο και γι' αυτό εξεγέρθηκαν, μάλλον πρέπει να κοιτάξουν καλύτερα, τι ακριβώς συμβαίνει στην πρωτεύουσα της Αγγλίας. Κανένας δεν αντιλέγει, ότι οι εξεγέρσεις ξεσπούν στις υποβαθμισμένες περιοχές. Θα ήταν αστείο να περιμένουμε τους κατοίκους του Μέηφερ ή του Χάμπστηντ να επαναστατήσουν. Ωστόσο, τα επεισόδια δείχνουν να έχουν περιοριστεί στις ταπεινές γειτονιές του Λονδίνου όχι τόσο επειδή αυτές έχουν περικυκλωθεί από αστυνομικούς αλλά επειδή οι επαναστατημένοι νέοι των περιοχών αυτών δεν επιθυμούν μια πραγματική ρήξη με όσα τους βλάπτουν. Τα περισσότερα κτίρια και καταστήματα, που λεηλατήθηκαν, ανήκαν σε μικρομεσαίους επιχειρηματίες. Οι μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων φρουρούνταν</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-8952942849408238959?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-46935893344393648852011-08-09T11:20:00.000-07:002011-08-09T11:32:56.471-07:00Μια πανέμορφη παραλία και μια ακόμα πιο ωραία ενέργεια
<br />
<br /><p align="justify">Όταν το σύμπαν δημιούργησε τη Λευκάδα, είχε τρελλά κέφια. Πάντρεψε το χρυσό της άμμου με το γαλάζιο της θάλασσας και δημιούργησε μια σειρά από πανέμορφες παραλίες, που διεκδικούν ισάξια τον τίτλο της καλύτερης παραλίας της Ελλάδος. Προσωπικά ξεχωρίζω τους Εγκρεμνούς. Από ψηλά οι λουόμενοι φαίνονται, ότι κολυμπούν στον αέρα. Για να φτάσεις κανείς στην παραλία αυτή χρειάζεται να κατεβεί 352 σκαλοπάτια, τα τελευταία εκ των οποίων μοιάζουν να κατασκευάστηκαν για να να ταλαιπωρούν τους υποψήφιους επισκέπτες της. Μα μόλις φτάσει κανείς στο τέρμα αυτής της διαδρομής, θα αντικρύσει την ομορφιά της φύσης. </p>
<br /><p align="justify">Φαίνεται, όμως, ότι υπάρχουν φορές, που εμείς οι Έλληνες εκτιμάμε το ωραίο και θέλουμε να το διατηρήσουμε ωραίο. Στην παραλία δεν υπάρχουν κάδοι απορριμμάτων, ίσως επειδή δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο να τους μεταφέρει κανείς ανεβαίνοντας 352 σκαλοπάτια, τα οποία δεν είναι ακριβώς κατασκευασμένα με τους κανόνες της τέχνης και της επιστήμης. Στην ίδια παραλία λειτουργία μια καντίνα, η οποία με κάθε αγορά χορηγεί στον πελάτη και μια πλαστική σακκούλα με την προτροπή να βάλει εκεί τα σκουπίδια του και να τα πετάξει σε κάδο στο πάρκινγκ μετά τα σκαλοπάτια. Στην ίδια καντίνα χορηγούν τα γνωστά αυτοσχέδια χάρτινα σταχτοδοχεία, για να μη γεμίσει η παραλία με γόπες. </p>
<br /><p align="justify">Προς μεγάλη μου χαρά και έκπληξη, δεν υπήρξε κανένας λουόμενος, που να πετάξει ακόμα και μια γόπα στην άμμο. Όλοι - μα όλοι - χρησιμοποίησαν επιμελώς τα παραπάνω τασάκια, γέμισαν τις σακκούλες με τα σκουπίδια τους και, όσο κουρασμένοι και αν ήταν, τα πήραν μαζί τους, για να τα πετάξουν στους κάδους, που βρίσκονταν πάνω στο χώρο στάθμευσης των οχημάτων. Και μιλάμε για μια ανάβαση 20 λεπτών, τουλάχιστον, μετά από έντονη κολύμβηση, καθόσον μετά τα πρώτα 5 βήματα η θάλασσα είναι άπατη, για να μην αναφερθούμε στην εξουθενωτική ζέστη. Κανένας νεοελληνικός ωχαδερφισμός δεν σκίασε αυτή την πρωτοβουλία. </p>
<br /><p align="justify">Και κανένα σκουπιδάκι δεν ρύπανε τους πανέμορφους Εγκρεμνούς.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-4693589334439364885?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-84526396402477634722011-08-04T12:59:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.260-07:00<div></div><br />
<br /><p align="justify">Ένα ταξίδι στο εξωτερικό μπορεί να αποβεί πολλαπλά χρήσιμο για ένα λαό σαν το δικό μας, που ανέκαθεν καμωνόταν, ότι η χώρα του αποτελεί το κέντρο της γης και εδώ αναπτύχθηκε ο πολιτισμός και οι ξένοι μας χρωστάνε μεγάλη χάρη γι' αυτό. Μια τέτοια εκδρομή αποδεικνύει, για όσους συμπατριώτες μας δεν αρκούνται στις ξεναγήσεις ή στις απολαύσεις των all inclusive ξενοδοχειακών μονάδων, ότι έχουμε πολλά να διδαχθούμε από λαούς, που βίωσαν και αυτοί δυστυχίες αλλά, τουλάχιστον, κάποια στιγμή άφησαν πίσω τους τη μοιρολατρεία και έκαναν πραγματικά άλματα προόδου. </p><br />
<br /><p align="justify">Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τις διαβάσεις πεζών, που στην Ελλάδα τείνουν να καταστούν διακοσμητικές του οδοστρώματος και μόνο. Με το που πατάει ο πεζός τη διάβαση, τα αυτοκίνητα κοκκαλώνουν, μέχρις ότου περάσει και ο τελευταίος πεζός. Στο διάστημα της διάσχισης εκ μέρους των πεζών της διάβασης δεν ακούγεται ούτε ένα κορνάρισμα και, φυσικά, κανένα μπινελίκι. Δεν θα ισχυριστώ, ότι δεν υπάρχουν και στο εξωτερικο οι καμικάζι της ασφάλτου, πλην, όμως, δεν τους είδα στον αριθμό και το θράσος των δικών μας επίδοξων Σουμάχερ.</p><br />
<br /><p align="justify">Επίσης, ακόμα και στην τελευταία καφετερία στο εξωτερικο κόβουν απόδειξη. Ούτε εξυπνάδες τύπου "μας χάλασε το μηχάνημα" ούτε γράψιμο του πελάτη στα παλαιότερα των υποδημάτων τους ούτε, γενικά, όλες εκείνες οι γνώριμες σε όσους κυκλοφορούν μαγκιές. Και αυτό διότι η εφορία στο εξωτερικό δεν αστειεύεται και δεν ακούει ούτε παρακάλια ούτε απειλές περί προσφυγής στον τοπικό βουλευτή, που θα φροντίσει, ώστε ο ανυπάκουος εφοριακός να μετατεθεί σην παραμεθόριο. </p><br />
<br /><p align="justify">Ακόμα, σε βραδυνή τσάρκα διαπιστώσαμε, ότι μετά τις δώδεκα τα μαγαζιά παύουν να παίζουν μουσική, αν βρίσκονται σε αμιγώς οικιστικές περιοχές. Όσοι το επιθυμούν, παραμένουν σε αυτά αλλά μουσική δεν παίζει. Φυσικά, κανένα μαγαζί δεν σερβίρει "μπόμπες", διότι σε αυτή την περίπτωση, όπως και στην περίπτωση, που ακουστεί μουσική σε ώρα κοινής ησυχίας, το μαγαζί θα κλείσει χωρίς περαιτέρω διατυπώσεις. Δεν χρειάζεται να προσθέσω, ότι κανένας βουλευτής και καμμία ομάδα μπράβων δεν θα διανοηθεί να απειλήσει θεούς και δαίμονες, ώστε το μαγαζί να συνεχίσει να παρανομεί ανενόχλητο. </p><br />
<br /><p align="justify">Ναι, ακόμα και στο εξωτερικό η Ελλάδα μου δίνει αφορμές να γκρινιάξω. Ναι, στο εξωτερικό συνάντησα και αρκετές ατέλειες. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-8452639640247763472?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-72805520301500615522011-07-18T14:54:00.000-07:002011-07-18T14:57:10.162-07:00Η ρητορεία της ευκολίας<p align="justify">Η γνωστή ηθοποιός κα. Νένα Μεντή δήλωσε σε συνέντευξή της στην "Ε", ότι αυτό, που ζούμε, είναι η χειρότερη χούντα. Και προσθέτει, ότι η ίδια την άλλη (χούντα) την έζησε πολύ καλά. Δικαίωμά της είναι να πιστεύει ό,τι αυτή επιθυμεί, όπως δικαίωμα του καθενός είναι να ονειρεύεται, ότι ζει στο στυγνότερο καθεστώς της υφηλίου, ότι επί χούντας ο κόσμος περνούσε καλύτερα κ.λπ. Αφ' ης στιγμής στην Ελλάδα η σκέψη αλλά και η έκφραση είναι ελεύθερη, τότε ο καθένας νομιμοποιείται να τα μεταχειρίζεται, όπως αυτός επιθυμεί.<br />Ωστόσο, το παράδοξο δεν είναι η άποψη της κας. Μεντή καθαυτή όπως και οι απόψεις προσώπων, που θεωρούνταν αρκούντως καταρτισμένα και μορφωμένα, ώστε να πιστεύουμε, ότι ουδέποτε θα ακούγαμε από το στόμα τους συγκρίσεις του σημερινού πολιτεύματός μας με αυτό, που κυβερνούσε τη χώρα την επταετία 1967-1974. Το αξιοσημείωτο στην περίπτωση αυτή είναι η ευκολία, με την οποία προσχωρούν αρκετοί διανοούμενοι και γενικά μορφωμένοι συμπολίτες μας σε ακραίες απόψεις, προκειμένου να εξωτερικεύσουν την οργή τους για τα τεκταινόμενα των τελευταίων μηνών στην Ελλάδα. Αρκετοί εξ αυτών βρίσκονταν σε ηλικία, όταν ξέσπασε το πραξικόπημα των συνταγματαρχών, που τους επέτρεπε να αντιληφθούν, τι είδους πολίτευμα είχε τότε η χώρα μας και τι υφίσταντο όσοι το αμφισβητούσαν ή απλά δεν ταίριαζαν με τα χνότα των πραξικοπηματιών. Κάποιοι, μάλιστα, εξ αυτών έχουν προσωπική εμπειρία από τη συμπεριφορά των εκπροσώπων της χούντας αυτής, ώστε να είναι σε θέση σήμερα να κάνουν τις απαραίτητες συγκρίσεις. Παρ' ολ' αυτά, διατείνονται, ότι έχουμε χούντα. Η ελεύθερα εκφραζόμενη αντίθεσή τους στην παρούσα κυβέρνηση, συχνά με ακραίους χαρακτηρισμούς, δεν έχει καμμία σημασία γι' αυτούς ούτε, επίσης, το εκλογικό τους δικαίωμα, η σωστή άσκηση του οποίου και εκ μέρους τους θα είχε συμβάλει εδώ και χρόνια, ώστε να αποφευχθεί ή έστω μετριαστεί η γενική κρίση. Η λογική έχει παραδώσει τη σκυτάλη στο θυμικό και αυτό κάνει κουμάντο στο νου πολλών συμπολιτών μας.<br />Προσωπικά περίμενα από κάποιους ανθρώπους, που άνοιξαν στη ζωή τους πέντε βιβλία παραπάνω από το μέσο Έλληνα και, κυρίως, βίωσαν την πραγματική χούντα στο πετσί τους, να καταδείξουν πόσο απείχε το πολίτευμα, που τυράννησε τη χώρα μας για επτά χρόνια (αλλά και άλλες φορές προπολεμικά), από αυτό, που ζούμε. Φαίνεται, όμως, ότι σε περιόδους γενικευμένης κρίσης η ρητορεία της ευκολίας κερδίζει οπαδούς ακόμα και από το στρατόπεδο όσων θεωρούνταν μορφωμένοι και, κυρίως, προσεκτικοί στις κρίσεις τους. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-7280552030150061552?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-86973148600898242862011-07-15T10:53:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.264-07:00Η ρητορεία της ευκολίας<div align="justify">Η γνωστή ηθοποιός κα. Νένα Μεντή δήλωσε σε συνέντευξή της στην "Ε", ότι αυτό, που ζούμε, είναι η χειρότερη χούντα. Και προσθέτει, ότι η ίδια την άλλη (χούντα) την έζησε πολύ καλά. Δικαίωμά της είναι να πιστεύει ό,τι αυτή επιθυμεί, όπως δικαίωμα του καθενός είναι να ονειρεύεται, ότι ζει στο στυγνότερο καθεστώς της υφηλίου, ότι επί χούντας ο κόσμος περνούσε καλύτερα κ.λπ. Αφ' ης στιγμής στην Ελλάδα η σκέψη αλλά και η έκφραση είναι ελεύθερη, τότε ο καθένας νομιμοποιείται να τα μεταχειρίζεται, όπως αυτός επιθυμεί.</div><br /><br /><br />
<br /><div align="justify">Ωστόσο, το παράδοξο δεν είναι η άποψη της κας. Μεντή καθαυτή όπως και οι απόψεις προσώπων, που θεωρούνταν αρκούντως καταρτισμένα και μορφωμένα, ώστε να πιστεύουμε, ότι ουδέποτε θα ακούγαμε από το στόμα τους συγκρίσεις του σημερινού πολιτεύματός μας με αυτό, που κυβερνούσε τη χώρα την επταετία 1967-1974. Το αξιοσημείωτο στην περίπτωση αυτή είναι η ευκολία, με την οποία προσχωρούν αρκετοί διανοούμενοι και γενικά μορφωμένοι συμπολίτες μας σε ακραίες απόψεις, προκειμένου να εξωτερικεύσουν την οργή τους για τα τεκταινόμενα των τελευταίων μηνών στην Ελλάδα. Οι περισσότεροι εξ αυτών βρίσκονταν σε ηλικία, που τους επέτρεπε, όταν ξέσπασε το πραξικόπημα των συνταγματαρχών, να αντιληφθούν, τι είδους πολίτευμα είχε η χώρα μας για επτά χρόνια και τι υφίσταντο όσοι το αμφισβητούσαν ή απλά δεν ταίριαζαν με τα χνότα των πραξικοπηματιών. Κάποιοι, μάλιστα, εξ αυτών έχουν προσωπική εμπειρία από τη συμπεριφορά των εκπροσώπων της χούντας αυτής, ώστε να είναι σε θέση σήμερα να κάνουν τις απαραίτητες συγκρίσεις. Παρ' ολ' αυτά, διατείνονται, ότι έχουμε χούντα.</div><br /><br /><br />
<br /><div align="justify">Δεν θα έδινα περισσότερη σημασία στην άποψη της κας. Μεντή, αν δεν διεπίστωνα την τακτική των ανθρώπων, που ασπάζονται την άποψη, ότι μας κυβερνά μια χούντα, οι οποίοι καταφέρονται με δριμείς χαρακτηρισμούς εναντίον όσων έχουν την αντίθετη άποψη. Η επίκληση τσιτάτων από διανοουμένους του παρελθόντος, προκειμένου να θεμελιωθεί η άποψη περί ολοκληρωτισμού στην Ελλάδα, είναι στην ημερησία διάταξη, ακόμα και όταν τα τσιτάτα αυτά αφενός αναφέρονται σε εντελώς διαφορετικές εποχές αφετέρου ευρίσκονται σε διάσταση με την κοινή λογική. Η ελεύθερα εκφραζόμενη αντίθεσή τους στην παρούσα κυβέρνηση δεν έχει καμμία σημασία γι' αυτούς ούτε, επίσης, το εκλογικό τους δικαίωμα, η σωστή άσκηση του οποίου θα είχε συμβάλει εδώ και χρόνια, ώστε να αποφευχθεί ή έστω μετριαστεί η γενική κρίση. Η λογική έχει παραδώσει τη σκυτάλη στο θυμικό και αυτό κάνει κουμάντο στο νου των συμπολιτών μας. </div><br />
<br /><div align="justify">Προσωπικά περίμενα από κάποιους ανθρώπους, που άνοιξαν στη ζωή τους πέντε βιβλία παραπάνω από το μέσο Έλληνα και, κυρίως, βίωσαν την πραγματική χούντα στο πετσί τους, να καταδείξουν πόσο απείχε το πολίτευμα, που τυράννησε τη χώρα μας για επτά χρόνια (αλλά και άλλες φορές προπολεμικά), από αυτό, που ζούμε. Φαίνεται, όμως, ότι σε περιόδους γενικευμένης κρίσης η ρητορεία της ευκολίας κερδίζει οπαδούς ακόμα και από το στρατόπεδο όσων θεωρούνται μορφωμένοι και, κυρίως, προσεκτικοί στις κρίσεις τους. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-8697314860089824286?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-47414721865611992242011-07-15T04:29:00.001-07:002011-07-15T10:44:11.996-07:00Ναι στα φθηνά τουριστικά πακέτα, όχι στους φθηνούς τουρίστες!<div align="justify">Είχα την τύχη να επισκεφτώ τη Ζάκυνθο αρκετές φορές, ως κοντινό μου προορισμό, και μπορώ να πω, ότι δεν έμεινα και με τις καλύτερες των εντυπώσεων από την ποιότητα του τουρισμού της. Στα περισσότερα μέρη (Λαγανά, Αλυκές, Αλικανά κ.λπ.) κυριαρχούσαν οι Άγγλοι, χάρη στα οικονομικά (πολύ οικονομικά, όμως) πακέτα, που πουλούσαν οι ντόπιοι ξενοδόχοι. Στη θέα τους, σχηματιζόταν αμέσως η εντύπωση, ότι οι τύποι αυτοί δεν ήταν ακριβώς το είδος του ανθρώπου, που θα βάζαμε εύκολα στο σπίτι μας. Άξεστοι, φωνακλάδες και φασαριόζοι, μπαινόβγαιναν σε κατάσταση απόλυτης μέθης στα μπαράκια της περιοχής και συχνά διαπληκτίζονταν είτε μεταξύ τους είτε με ντόπιους. Ίδια εικόνα έδιναν στη Χερσόνησο στην Κρήτη, στην Κέρκυρα αλλά και αλλού ανά την Ελλάδα.<br />Δεν σκοπεύω να δικαιολογήσω τον ανεγκέφαλο συμπολίτη μου, που πρόσφατα μαχαίρωσε θανάσιμα ένα εξίσου ανεγκέφαλο Άγγλο τουρίστα. Όσο ηλίθια και αν ήταν η ενέργεια του θανόντα να σημαδέψει με λέιζερ το δράστη, άλλο τόσο - και ακόμα περισσότερο - φρικτή είναι η αφαίρεση μιας ανθρώπινης ζωής. Η παρουσία, όμως, τουριστών, οι οποίοι παρενοχλούν τους ντόπιους, φέρνει ξανά στην επιφάνεια το θέμα της ποιότητας των τουριστών, που έρχονται στη χώρα μας. Αντιλαμβάνομαι, ότι, όταν κοντινές μας χώρες, όπως η Τουρκία και η Κροατία, προσφέρουν οικονομικότατα πακέτα για διακοπές σε χλιδάτα ξενοδοχεία, συμπεριλαμβανομένων και αρκετών ξεναγήσεων, απαραίτητη προϋπόθεση, ώστε να παραμείνει ανταγωνιστική η χώρα μας, είναι η αναγκαστική προσφορά χαμηλότερων τιμών. Πλην, όμως, ακόμα και ένας πρωτάρης τουριστικός επιχειρηματίας γνωρίζει πολύ καλά, ότι υπάρχουν κατηγορίες τουριστών, με τις οποίες κανένας σώφρων επιχειρηματίας δεν συνεργάζεται. Κακά τα ψέμματα και χωρίς την παραμικρή πρόθεση ρατσισμού, οι Άγγλοι τουρίστες – αναφέρομαι στις νεαρές ηλικίες – αδιαφορούν για τις συνέπειες των πράξεών τους και συμπεριφέρονται, ως εάν να είναι οι κυρίαρχοι του σύμπαντος. Δεν χρειάζεται να μπω σε αποκρουστικές λεπτομέρειες της στάσης τους κατά τη διάρκεια των διακοπών τους. Αρκούμαι απλά να επισημάνω, ότι σε αρκετές χώρες του εξωτερικού με μεγάλη τουριστική κίνηση ο νεαρός Άγγλος τουρίστας απλά είναι ανεπιθύμητος και οι τουριστικοί πράκτορες στις χώρες αυτές δεν συνεργάζονται με αντίστοιχα αγγλικά πρακτορεία, που προωθούν τέτοιους τουρίστες. Αυτό συμβαίνει αφενός επειδή γνωρίζουν την απαράδεκτη συμπεριφορά τους και τα επεισόδια, που προκαλούν, αφετέρου επειδή οι συγκεκριμένοι τουρίστες δεν αφήνουν χρήματα στις περιοχές, που επισκέπτονται. Να μην κοροϊδευόμαστε, όσο και αν μας άρεσε η ανεμελιά, που βλέπαμε πιτσιρικάδες στους σακιδιούχους τουρίστες, η παρουσία του ήταν πολλαπλά επιζήμια για τον τουρισμό μας και λειτουργούσε δυσφημιστικά για όσους επέλεγαν ένα περισσότερο συμβατικό αλλά συμφερότερο οικονομικά τουρισμό και έβλεπαν με βδελυγμία τη συνύπαρξή τους στην ίδια χώρα με τους παραπάνω αντισυμβατικούς τουρίστες.<br />Ας μην μας παραξενεύουν, λοιπόν, περιστατικά όπως το παραπάνω! Χωρίς, το ξαναλέω, να δικαιολογώ τη δολοφονία του Άγγλου τουρίστα, δεν μπορούμε να κάνουμε τα στραβά μάτια σε ό,τι αφορά την ποιότητα των τουριστών. Αν, λοιπόν, επιθυμούν οι τουριστικοί πράκτορες αλλά και οι ξενοδόχοι μας τα φθηνά πακέτα, τουλάχιστον ας αρνηθούν τους φθηνούς τουρίστες. Αλλιώς η ιστορία θα επαναληφθεί. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-4741472186561199224?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-8253990925078819172011-07-13T10:09:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.268-07:00<div align="justify">Η υπόθεση Στρος-Καν έχει πολύ ψωμί, ακόμα. Αρχικά, όλα έδειχναν, ότι το εν λόγω πρόσωπο είχε αποπειραθεί να βιάσει μια καμαριέρα αφρικανικής καταγωγής. Μετά αποδείχθηκε, ότι η εν λόγω καμαριέρα δεν ήταν τόσο αθώα όσο έδειχνε. Και ο κ. Στρος-Καν αφέθηκε ελεύθερος με τον όρο να μην εγκαταλείψει τις Η.Π.Α., μέχρι να δικαστεί. Πάντως τα προγνωστικά, σύμφωνα με τα οποία θα καταδικαζόταν, έχουν ανατραπεί. Εκτός αν το αμερικανικό δικαστήριο τον καταδικάσει.</div><br />
<br /><div align="justify">Η ιστορία αυτή θα μπορούσε να είναι άκρως διδακτική. Ένα ζάπλουτο πρωτοκλασάτο στέλεχος ενός διεθνούς οικονομικού οργανισμού με παρελθόν σεξουαλικών επιθέσεων κατηγορείται, ότι αποπειράθηκε να βιάσει μια καμαριέρα, που εργαζόταν στο ξενοδοχείο, όπου διέμενε. Η καμαριέρα αυτή αποδείχθηκε, ότι είχε σκοπό να τον παγιδεύσει. Όμορφος κόσμος αγγελικά πλασμένος, που λέει και ο λαός, όταν αποφασίζει να χρησιμοποιήσει το νου του. </div><br />
<br /><div align="justify">Δεν υπάρχει αντίρρηση, ότι υπάρχουν πολλά μεγαλοστελέχη διεθνών οργανισμών και πολυεθνικών επιχειρήσεων, οι οποίοι έχουν σχηματίσει την πεποίθηση, ότι με το κύρος τους και τα λεφτά τους μπορούν να έχουν και να κάνουν ό,τι θέλουν. Πολλές από τις περιπτώσεις, που τέτοια πρόσωπα επιτέθηκαν σεξουαλικά σε τρίτα πρόσωπα, δεν έφτασαν έως τα δικαστήρια, είτε επειδή δεν το θέλησαν τα θύματα είτε επειδή υπήρξε ένας διακανονισμός ανάμεσα σε θύτη και θύμα. Κάθε περίπτωση έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες. Σαφώς και υπήρξαν περίπτώσεις, που ασκήθηκε αφόρητη πίεση, ενδεχόμενα και απειλές σε βάρος των θυμάτων, ώστε να μην ανοίξουν το στόμα τους, όπως και υπήρξαν περιπτώσεις, κατά τις οποίες το θύμα μίλησε ευθαρσώς χωρίς να φοβηθεί τις όποιες συνέπειες και πέτυχε, ώστε να καταδικαστεί το πρόσωπο, που του επιτέθηκε. </div><br />
<br /><div align="justify">Υπάρχουν, όμως, και περιπτώσεις, όπου το θύμα εκμεταλλεύτηκε την παρουσία ή την προσέγγιση του τάδε μεγαλόσχημου, ώστε να τον εκβιάσει. Κάθε θύμα πρέπει να αντιμετωπίζεται με τη δέουσα προσοχή και κατανόηση, πλην, όμως, κάθε θύμα δεν ειναι απαραίτητα αθώο. Δεν εννοώ, ότι δικαιολογείται κάποια βίαιη επίθεση σε βάρος του αλλά ότι συχνά τέτοιες επιθέσεις γίνονται με τη συναίνεση του παθόντος/παθούσης, οπότε το στοιχείο της συμμετοχής άλλως συναίνεσης του θύματος αίρει τον άδικο χαρακτήρα μιας πράξης (η περίπτωση, κατά την οποία ο δράστης υπερβαίνει τα όρια της συναινέσεως του θύματος, είναι ένα άλλο θέμα). </div><br />
<br /><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-825399092507881917?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-40053430492768511572011-07-12T04:48:00.000-07:002011-07-12T06:01:49.347-07:00Τυχαίο το απυρόβλητο της Εκκλησίας της Ελλάδος; Δε νομίζω.<div align="justify">Μάλιστα! Για μια, ακόμα, φορά η Εκκλησία της Ελλάδος θα παραμείνει στο απυρόβλητο. Η επίσκεψη του κ. Βενιζέλου στη Μονή Πετράκη απέδειξε, ότι το κράτος εξακολουθεί να μην επιθυμεί να επιβαρύνει ένα ζάπλουτο οργανισμό με τη μισθοδοσία των λειτουργών του, προτιμώντας αυτό να καταβάλει το συγκεκριμένο ποσό. Και αυτό σε μια εποχή, που οι σώφρονες φωνάζουν για περικοπές στις κρατικές δαπάνες.<br />Σε μια χώρα πιστή στις αρχές του Ορθού Λόγου και του Διαφωτισμού μια τέτοια ενέργεια θα ξεσήκωνε θύελλα διαμαρτυριών. Στην Ελλάδα, όμως, που η πλειονότητα των κατοίκων της επαίρεται, ότι έχτιζε Παρθενώνες, όταν οι Φράγκοι ντύνονταν με αρκουδοτόμαρα και τρέφονταν με βελανίδια, όχι μόνο δεν αντέδρασαν οι περισσότεροι – η εξαίρεση των σκεπτικιστών, αθέων, αγνωστικιστών και λοιπών σκεπτομένων απλά επιβεβαίωσε τον κανόνα – αλλά, αντίθετα, οι ιερείς της Ιεράς Μητρόπολης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας έγιναν δεκτοί ως αγανακτισμένοι πολίτες (!!!) μετά βαΐων και κλάδων από τους ομόσταβλους συναισθηματικά συμπολίτες τους. Φυσικά, ο χωρισμός Κράτους και Εκκλησίας παραμένει άγνωστη γη για τους αγανακτισμένους, οι οποίοι απαξιούν να τον συμπεριλάβουν στα αιτήματά τους, ίσως επειδή οι υποδυόμενοι τους εχθρούς του κράτους ιερωμένοι είναι φίλοι τους, αφού ο εχθρός του εχθρού μου, κατά το γνωστό γνωμικό, είναι φίλος μου.<br />Η μονομερής αυτή εξωτερίκευση της αγανάκτησης, ήτοι η εχθρότητα αποκλειστικά προς τους κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους του Κράτους και όχι προς τους λοιπούς στυλοβάτες των δεινών της κοινωνίας μας, όπως τους επικεφαλής των συνδικαλιστικών σωματείων των κρατικών οργανισμών (και οι ΔΕΚΟ μέσα σε αυτές) ή τον ανώτατο κλήρο, αποδεικνύει, ότι, όσο και αν βαυκαλιζόμαστε, ότι ανήκουμε στη Δύση, στην πραγματικότητα ο προσανατολισμός μας είναι καθαρά ανατολίτικος. Εντάξει, μάθαμε να πλενόμαστε μια δόση παραπάνω και δεν κλειδαμπαρώνουμε τις γυναίκες σπίτι, μέχρι να τις παντρέψουμε αυστηρά παρθένες με εκείνους τους άνδρες, που εμείς θα επιλέξουμε χωρίς να τις ρωτήσουμε, αλλά η αλλαγή στην εξωτερική εμφάνιση δεν προϋποθέτει και ανάλογες μεταρρυθμίσεις στη νοοτροπία. Τούτο προκύπτει τόσο από τις αντιδράσεις μας, όταν κυκλοφορεί, ότι κάποια αόρατη απειλή θα εξαφανίσει τη χώρα μας (θυμηθείτε τις αντιδράσεις μας για το Σκοπιανό προ 20ετίας αλλά και την απίστευτη τερατολογία περί ψεκασμών, Σοφών της Σιών κ.λπ.), αλλά και από την απουσία αυτών, όταν υπάρχει πολύ σοβαρότερο και, κυρίως, χειροπιαστό πρόβλημα. Εν προκειμένω, η Εκκλησία της Ελλάδος δεν φορολογείται, απολαμβάνει ειδικό νομικό καθεστώς (οράτε νομικό παράδεισο), παραμένει απολύτως ανέλεγκτη (το μαύρο σκοτάδι έφαγε τα σάπια κοτόπουλα της «ΑΛΛΗΛΛΕΓΥΗΣ») και, το χειρότερο, επιμένει, τουλάχιστον σε επίπεδο ανώτατου κλήρου, να αναμιγνύεται σε καθαρά πολιτικά ζητήματα. Όποτε ετέθη θέμα υποβολής της στα ίδια βάρη με αυτά, που επιβάλλονται στους υπολοίπους εν Ελλάδι θνητούς, όπως είχε γίνει για παράδειγμα, με το νόμο Τρίτση, οι αντιδράσεις της συμπαρέσυραν και χιλιάδες πιστούς και οδήγησαν σε απόσυρση των μέτρων. Όποτε η κυβέρνηση αποφάσιζε να κάνει κάποια βήματα κοινωνικής και πνευματικής προόδου, η Εκκλησία της Ελλάδος ήταν απέναντί της και, μάλιστα, απειλούσε θεούς και δαίμονες. Το περιβόητο βιβλίο ιστορίας του Σταυριανού, που επρόκειτο να εισαγάγει τη διδασκαλία της Θεωριας της Εξέλιξης στα σχολεία, πολεμήθηκε ανηλεώς από την Εκκλησία και, τελικά, μπροστά στο φόβο του πολιτικού κόστους, η τότε κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου το απέσυρε. Αργότερα, η διαμάχη με τις ταυτότητες έβγαλε νικήτρια την κυβέρνηση του κ. Κωνσταντίνου Σημίτη αλλά οι περισσότεροι θυμούνται τον τότε Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο να έχει πιάσει παγκάρι στα Μ.Μ.Ε. και να εξαπολύει καθημερινά μύδρους κατά της τότε κυβέρνησης, στελέχη της οποίας, όπως ο νυν Υπουργός Οικονομικών, κ. Βενιζέλος, και ο τότε Υπουργός Παιδείας, κ. Ευθυμίου, αλληθώριζαν προς το ιερατείο, σαμποτάροντας έτσι τις όποιες προσπάθειες εκσυγχρονισμού των σχέσεων ανάμεσα στο κράτος και την Εκκλησία της Ελλάδος. Σε καμμία από τις παραπάνω περιπτώσεις δεν υπήρξε αντίδραση της κοινωνίας μας, πάντα με την εξαίρεση αρκετών στελεχών του ΚΚΕ, των ενώσεων αθέων, αγνωστικιστών αλλά και απλών πλην όμως σκεπτομένων ανθρώπων. Κανένας δεν αγανάκτησε με τα πλούτη της Εκκλησίας της Ελλάδος, κανένας δεν έφριξε με το πρωτοφανές και προκλητικό προνομιακό καθεστώς, που απολαμβάνει ο οργανισμός αυτός, κανένας δεν έκλεισε δρόμους και δεν διαδήλωσε, ώστε να εκφράσει την αντίθεσή του στα νομικά οφέλη του, κανένας δεν κατέλαβε πλατείες, κανένας δεν μούντζωσε μητροπόλεις ούτε συγκεντρώθηκε έξω από αυτές, κανένας δεν χειροδίκησε κατά μητροπολιτών (είμαι κατά της βίας αλλά συγκρίνω καταστάσεις) κανένας δεν ωρυόταν «να καεί το μπ…. η αρχιεπισκοπή» και, γενικά, κανένας δεν δείχνει να ενοχλείται, που ένας οργανισμός, όπως η Εκκλησία της Ελλάδος, αρνείται να συνεισφέρει τον οβολό της σε μια δύσκολη εποχή.<br />Δεν τρέφω καμμία αμφιβολία, ότι οι περισσότεροι συμπολίτες μου, όταν ερωτώνται για την Εκκλησία της Ελλάδος, προτιμούν να απαντήσουν, ότι δεν ασχολούνται. Στην πραγματικότητα, αισθάνονται ικανοποιημένοι, που ανήκουν στην πλειοψηφία των χριστιανών ορθοδόξων – έστω και μόνο στα χαρτιά – και δεν ενοχλούνται με το ρόλο της Εκκλησίας σε κρατικές υποθέσεις ή με τα προνόμιά της, ίσως επειδή δεν επιθυμούν να αλλάξει κάτι πραγματικά σε αυτή τη χώρα. Ο πολύς κόσμος δείχνει να ικανοποιείται, όταν όλα βαίνουν καλώς στη ζωή του. Εφόσον ο δρόμος του διορισμού στο ελληνικό δημόσιο είναι ανοικτός, χάρη στο πολιτικό βύσμα, οι ρυθμοί εργασίας είναι εξωφρενικά χαλαροί και κανένας δεν διανοείται να μας ενοχλήσει να γίνουμε περισσότερο αποδοτικοί, διότι οι συνδικαλιστές θα κάνουν τη δουλειά τους – ξέρετε τι είδους δουλειά είναι αυτή – εφόσον όλο και κάποιος επίορκος εφοριακός ή υπάλληλος της πολεοδομίας θα κάνει τα στραβά μάτια στις παρανομίες μας, εφόσον θα φωνάξουμε στον αστυνομικό, ώστε να μας σβήσει την κλήση για παράνομη στάθμευση και σε όποιον μας κάνει παρατήρηση, που πετάξαμε τη γόπα κάτω κ.λπ. κ.λπ., τότε δεν υπάρχει λόγος να φωνάζουμε για τους παπάδες, οι οποίοι, σε τελική ανάλυση, κάποια στιγμή θα μας φανούν χρήσιμοι, αφού όλο και κάποιος γάμο, κάποια κηδεία, κάποιο τρισάγιο ή κάποια λειτουργία θα κάνουμε. Όσο για τις παρεμβάσεις των ιερωμένων σε εκπαιδευτικά θέματα αλλά και τις φωνές τους για ορισμένα βιβλία, όπως αυτό του κ. Μίμη Ανδρουλάκη, ο πολύς κόσμος δεν ασχολείται με τους «κουλτουριάρηδες, που έχουν λύσει το πρόβλημα της ζωής τους και μας το παίζουν έξυπνοι», επειδή δεν ενδιαφέρεται για τίποτε άλλο παρά για την υλική ευημερία του. Απόλυτα εξηγήσιμα πράγματα για ένα λαό με ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά αλλεργίας στο βιβλίο παγκοσμίως!<br />Φυσικό επακόλουθο της παραπάνω ενέργειας του κ. Βενιζέλου αλλά και της λογικής (ή μάλλον της απουσίας της), που διακατέχει το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας μας, είναι να περνούν αδιαμαρτύρητα τα όποια σκανδαλώδη υπέρ της Εκκλησίας της Ελλάδος μέτρα. Τυχαίο με βάση τα παραπάνω δεδομένα; Δε νομίζω. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-4005343049276851157?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-73114732285002581112011-07-07T23:35:00.000-07:002011-07-07T23:40:02.991-07:00Το αληθινό πρόσωπο ορισμένων αγανακτισμένων<div align="justify">Ομολογώ, ότι δεν έχω διαβάσει το βιβλίο του κ. Ανανιάδη «ΣΚΙΕΣ ΣΤΟ ΝΕΡΟ», η παρουσίαση του οποίου ματαιώθηκε χτες στον Πειραιά, λόγω κατάληψης του χώρου, όπου θα γινόταν η σχετική εκδήλωση, από αγανακτισμένους πολίτες, οι οποίοι επέλεξαν αυτό τον τρόπο αντίδρασης στο άκουσμα της είδησης, ότι ένας εκ των παρουσιαστών του βιβλίου ήταν ο βουλευτής Α’ Πειραιώς και Νήσων, κ. Δημήτριος Καρύδης. Καλά – καλά δεν είχα κατά νου το όνομα του συγγραφέα. Συνεπώς, δεν μπορώ να κρίνω, αν το συγκεκριμένο βιβλίο είναι αξιόλογο ή αν η εκδήλωση άξιζε τον κόπο.<br />Στέκομαι στη ματαίωση της εκδήλωσης αυτής, η οποία είχε προγραμματιστεί από τους αγανακτισμένους πολίτες Πειραιά, όπως προκύπτει και από το <a href="http://aganaktismenoipirea.blogspot.com/2011/07/4-7-2011.html" target="_blank" rel="nofollow" __untrusted="true">ιστολόγιό</a> τους (διαβάστε, τι λέει ο 15ος ομιλητής). Αν επισκεπτείτε τη συγκεκριμένη σελίδα, μην σταθείτε στο λεξιλόγιο, το οποίο μπορεί να μην έχει το βίαιο χαρακτήρα άλλων ανάλογων ιστότοπων αλλά μυρίζει από χιλιόμετρα μακρυά επεισοδιακή κατάληξη και φασισμό. Ναι, η ματαίωση της παρουσίασης ενός βιβλίου, λόγω της κατάληψης του χώρου από ταραχοποιούς, είναι εξίσου αποκρουστική και φασιστική με την απαγόρευση κυκλοφορίας του ή την καύση του από διαφωνούντες. Ούτε, φυσικά, αποτελεί δικαιολογία η παρουσία ενός βουλευτή στη συγκεκριμένη παρουσίαση. Κατ’ αρχάς, δεν επρόκειτο για πολιτική συγκέντρωση αλλά για λογοτεχνική βραδιά. Και, μεταξύ μας, και πολιτική συγκέντρωση να ήταν, κανένας δεν νομιμοποιείται να την ματαιώσει, ενεργώντας βίαια. Δεν με ενδιαφέρει, φυσικά, αν ένας εκ των ομιλητών ήταν βουλευτής και εξ ορισμού, σύμφωνα με τη λογική των αγανακτισμένων, συνυπαίτιος για την οικονομική κρίση, που μαστίζει τη χώρα. Η ματαίωση της παρουσίασης του βιβλίου είναι ένα αντικειμενικό γεγονός, πάει και τελείωσε.<br />Υπάρχει και ο αντίλογος, ότι οι αγανακτισμένοι δεν στράφηκαν κατά του συγγραφέα αλλά κατά του βουλευτή, ότι ουσιαστικά δεν ήταν στις προθέσεις τους να ματαιωθεί η παρουσίαση αυτή, ότι ο βουλευτής φταίει, που ήθελε να παρασταθεί κ.λπ.. Πιθανότατα θα σας πουν, ότι έχουν βιβλία στα σπίτια τους και λατρεύουν τη λογοτεχνία. Τα ίδια πάνω κάτω θα σας έλεγαν και οι ναζιστές, που έκαιγαν βιβλία στη Γερμανία τις παραμονές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ότι, δηλαδή, δεν ήταν κατά της λογοτεχνίας αλλά προστάτευαν τα ήθη και έθιμα του έθνους από τη διαβρωτική επιρροή των εχθρών της χώρας τους. Και οι οπισθοδρομικοί συμπολίτες μας, που έκαψαν αντίτυπα του βιβλίου του κ. Μίμη Ανδρουλάκη «Μν» προ ετών στην Πλατεία Αριστοτέλους, στη Θεσσαλονίκη, θα διαρρήξουν τα ιμάτιά τους ισχυριζόμενοι, ότι δεν έχουν κάτι προσωπικό με το συγγραφέα του βιβλίου αυτού αλλά προστατεύουν την κοινωνία μας από τα βλάσφημα έργα. Υπάρχουν δεκάδες δικαιολογίες, για να ντυθεί ιδεολογικά και να νομιμοποιηθεί μια βίαιη ενέργεια, δόξα να έχει ο Γιαραμπής!<br />Μια κοινωνία, που αναζητεί δικαιολογίες, ώστε να βασιστεί σε αυτές και να νομιμοποιήσει τις έκνομες και βίαιες ενέργειές της, έχει πάρει το δρόμο του φασισμού, όσο και αν δεν το παραδέχεται, όπως και πολλοί άρρωστοι, άλλωστε, δεν παραδέχονται, ότι πάσχουν από οποιαδήποτε ασθένεια. Το ξαναλέω, ότι, όσες διαφωνίες και αν υπάρχουν είτε με το πρόσωπο, που θα παρασταθεί σε μια δημόσια εκδήλωση, είτε με το περιεχόμενο του λόγου του, κανένας δεν δικαιούται να διακόψει αυτή την εκδήλωση. Όσο πιο γρήγορα γίνει αυτό αντιληπτό, τόσο πιο εύκολα θα αποφύγουμε τη διολίσθηση σε φασιστικές ατραπούς. Εκτός αν δεν υπήρξαμε ποτέ δημοκρατική κοινωνία και η οικονομική κρίση έδωσε την ευκαιρία σε πολλά μέλη της να δείξουν το αληθινό τους πρόσωπο. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-7311473228500258111?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-20204284842851246812011-07-07T04:50:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.271-07:00<div align="justify">Ομολογώ, ότι ο κ. Ν. Ανανιάδης μου ήταν άγνωστος, μέχρι που ματαιώθηκε η παρουσίαση του βιβλίου του "ΣΚΙΕΣ ΣΤΟ ΝΕΡΟ" σε κάποια αίθουσα στον Πειραιά από αγανακτισμένους, επειδή ανάμεσα στους παρουσιαστές του βιβλίου αυτού ήταν και ο βουλευτής Πειραιώς, κ. Καρύδης. Δεν γνωρίζω καν το περιεχόμενο του βιβλίου του και ειλικρινά καρφί δεν μου καίγεται, αν είναι αξιόλογο ή αν δεν αξίζει να σπαταλήσω τα λεφτά μου, για να το αγοράσω. </div><br />
<br /><div align="justify">Με ενδιαφέρει και με ενοχλεί, που στο όνομα της αγανάκτησης μια ομάδα αγανακτισμένων πολιτών κατέλαβε ένα χώρο και ματαίωσε την παρουσίαση ενός βιβλίου. Πρόκειται για μια ενέργεια, την οποία θεωρώ εξίσου απαράδεκτη με την απαγόρευση ή την καύση ενός βιβλίου, καταστάσεις όχι ανοίκειες στη χώρα μας μέχρι και πριν από μερικά χρόνια. Μη βιαστείτε να επικαλεστείτε την αγανάκτηση, που νοιώθει πολύς κόσμος για την αναισθησία των βουλευτών μας, διότι δεν επρόκειτο για πολιτική συγκέντρωση αλλά για μια παρουσίαση βιβλίου, η οποία ματαιώθηκε, επειδή κάποια πρόσωπα δεν αναγνωρίζουν σε ένα βουλευτή το δικαίωμα να κυκλοφορεί ανάμεσά μας άλλως πιστεύουν, ότι νομιμοποιούνται να ασκούν πάσης φύσεως βία εναντίον των βουλευτών. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-2020428484285124681?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-88319055803152980352011-07-07T01:59:00.000-07:002011-07-07T02:17:42.917-07:00Οι διανοούμενοι, που μας αξίζουν<div align="justify">Στην αρχή ήταν ορισμένοι πανεπιστημιακοί, κάποιοι εξ αυτών συνταξιούχοι, που ξεσπάθωσαν εναντίον του Μνημονίου, χαρακτηρίζοντάς το ως αντισυνταγματικό και αξιώνοντας από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κ. Παπούλια, να παραιτηθεί, επειδή δεν εμπόδισε την ψήφισή του βάσει των προβλεπομένων από το Σύνταγμα αρμοδιοτήτων του. Τα ίδια πρόσωπα δεν δίστασαν να συμπράξουν με τη «<strong>ΣΠΙΘΑ</strong>» και τους ακροδεξιούς υπερπατριώτες, που συγκεντρώθηκαν σε αυτή, και να πλειοδοτήσουν σε κινδυνολογίες, τύπου «<strong>θα μας βγάλουν στο σφυρί και την Ακρόπολη</strong>».<br />Κάποια άλλα πρόσωπα με ιδιαίτερη επιστημονική κατάρτιση δήλωσαν αργότερα, ότι η επιστροφή στη δραχμή και η κήρυξη του χρέους μας ως επαχθούς, ώστε να αρνηθούμε να το πληρώσουμε, είναι η καλύτερη λύση για την Ελλάδα. Επικαλέστηκαν, μάλιστα, ιστορικά προηγούμενα, προκειμένου να ισχυροποιήσουν την άποψή τους.<br />Αργότερα, εμφανίστηκαν διάφοροι διανοούμενοι, οι οποίοι αυτοπροσδιορίστηκαν ως αγανακτισμένοι και, στη συνέχεια, δεν δίστασαν να δικαιολογήσουν πιθανά έκτροπα, ευχόμενοι ακόμα και καταστροφές, τις οποίες θεωρούν ως απαραίτητη προϋπόθεση, ώστε να αλλάξει κάτι σε αυτή τη χώρα. Τα ίδια πρόσωπα έκριναν, επίσης, ότι ο διάλογος και η οποιαδήποτε ειρηνική προσπάθεια επίλυσης των προβλημάτων αυτής της χώρας είναι αδύνατη χωρίς την προσφυγή στη βία.<br />Ο λόγος ενός διανοούμενου είναι αναντίρρητα χρήσιμος σε μια κοινωνία, η οποία έχει ανάγκη από μια ισχυρή διανόηση. Κακά τα ψέμματα, ο σκεπτόμενος άνθρωπος είναι εκείνος, που καλείται να ξεκολλήσει το κάρο από τις λάσπες της στασιμότητας και να προτρέψει τον λαό να προχωρήσει προς συγκεκριμένη κατεύθυνση. Βέβαια, στην Ελλάδα του ξερολισμού οι διανοούμενοι αγνοούνταν ανέκαθεν και οι όποιες εξαιρέσεις απλά επιβεβαίωσαν, ότι ένας χαμηλού μορφωτικού επιπέδου λαός δεν μπορεί πάντοτε να εκτιμήσει τον ορθό λόγο. Αλλά αυτό δεν μείωσε τη χρησιμότητά τους.<br />Ωστόσο, ο λόγος ενός διανοουμένου πρέπει να διέπεται από τη λογική και να βασίζεται σε επιχειρήματα, που αυτός έχει διαμορφώσει από τη μελέτη του σε συγκεκριμένο γνωστικό αντικείμενο. Πολύ φοβάμαι, όμως, ότι οι παραπάνω διανοούμενοι απέφυγαν να μελετήσουν προσεκτικά τα θέματά τους, πράγμα που αποδεικνύεται όχι μόνο από τον ισχυρό αντίλογο, που αναπτύχθηκε από εξίσου καταρτισμένα πρόσωπα (οι κ.κ. Μανιτάκης και Τσακυράκης αντέκρουσαν με πειστικά επιχειρήματα τις ενστάσεις των κ.κ. Κασιμάτη και Μπέη για το Μνημόνιο), αλλά και από την ανευθυνότητα, με την οποία επιχειρηματολόγησαν (δεν θυμάμαι, ποιος ήταν εκείνος ο οικονομολόγος, που δήλωσε, ότι δεν τρέχει και τίποτα, αν πτωχεύσει η Ελλάδα, αφού έχει ξαναπτωχεύσει στο παρελθόν). Δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες, φωνές, όχι απαραίτητα προερχόμενες από το κατεστημένο, προέβαλαν αντίθετα επιχειρήματα από τους ανωτέρω διαμορφωτές της κοινής γνώμης και παρέθεσαν ουκ ολίγα στοιχεία, από τα οποία προέκυψε, ότι οι κινδυνολογίες και καταστροφολάγνες φωνές έσφαλαν.<br />Στα πλαίσια της Δημοκρατίας επιβάλλεται να ακούγονται όλες οι φωνές, ακόμα και οι πιο ακραίες. Ωστόσο, προκαλεί θυμηδία η εμμονή ορισμένων ανθρώπων, οι οποίοι έχουν κρίση και μυαλό, να διατυπώνουν επιπόλαιες απόψεις, μόνο και μόνο για να δείξουν την αγανάκτησή τους με την κρατούσα κατάσταση ή τη συμμόρφωσή τους προς συγκεκριμένη ιδεολογική κατεύθυνση. Δεν είναι κακή η υιοθέτηση συγκεκριμένης ιδεολογίας. Όμως, η προσκόλληση σε αυτή οδηγεί σε αβάσιμες πληροφορίες και θεωρίες, οι οποίες όχι μόνο αποπροσανατολίζουν τον κόσμο αλλά, επιπλέον, τον φανατίζουν, σε βαθμό ώστε να κυριαρχεί μια επικίνδυνη κατάσταση διαμορφωμένη από την έντονη παραπληροφόρηση, στην οποία περισσεύει η βία και απουσιάζει παντελώς ο σκεπτικισμός. Διαβάζω ανθρώπους, τους οποίους θεωρώ σοβαρούς, να κραυγάζουν, που η κυβέρνηση επέτρεψε στους δανειστές μας να κατάσχουν, αν απαιτηθεί, την πολιτιστική μας κληρονομία ή ότι χάσαμε την ευκαιρία να δανειστούμε με μηδενικό επιτόκιο από τη Ρωσία ή την Κίνα και συμπεραίνω, ότι αυτό δεν είναι έργο μόνο της δικής μας αμάθειας αλλά και των επιτηδείων, που εκμεταλλεύονται, ως εάν να ήταν οι χειρότεροι δημαγωγοί, την ιδιότητά τους και τη δίψα του κόσμου να ακούσει θεωρίες συνωμοσίας και μαντζούνια για πάσα νόσο. Και αυτό είναι το χειρότερο σύμπτωμα της παρατεταμένης και γενικευμένης κρίσης της ελληνικής κοινωνίας, να κυριαρχεί, δηλαδή, μια αρλουμπολογία, όπου ο καθένας επικαλούμενος την επιστημονική του αυθεντία ή την ευρεία μόρφωσή του διασπείρει τις ιστορίες του και προσελκύει τους απελπισμένους, που αρνούνται ή αδυνατούν να κρίνουν σωστά, με αποτέλεσμα την ένταση της κρίσης αυτής.<br />Η παραπάνω ιστορία ίσως αποδεικνύει την πικρή αλήθεια, ότι τελικά στην Ελλάδα επικρατούν εκείνοι οι διανοούμενοι, που μας αξίζουν, αμετροεπείς, επιπόλαιοι, ανεύθυνοι, κινδυνολόγοι και έτοιμοι να πουλήσουν στους ανόητους ιθαγενείς τις χάντρες και τα καθρεφτάκια τους σαν αμύθητο θησαυρό ή έστω ως μαγικό φάρμακο, που θα δώσει λύση στα προβλήματά τους. Οι υπόλοιποι απλά μένουν στο σκοτάδι ή λοιδορούνται από τους φίλους των εύκολων λύσεων, οι οποίοι προτιμούν την αγανάκτηση από τον προβληματισμό.</div><br /><br /><div align="justify">Υ.Γ. Αυτό τον καιρό πληροφορούμαι, ότι το νέο βιβλίο του κ. Βασιλείου Μαρκεζίνη πουλάει σαν τρελλό. Το βιβλίο βρίθει κινδυνολογίας και υπερπατριωτικών υπερβολών (διαβάστε την πρόσφατη κριτική-κεραυνό του κ. Βασιλάκη στην ARB και θα καταλάβετε) αλλά αυτό ουδόλως πτοεί τους αναγνώστες του, οι οποίοι απλά επιβεβαιώνουν τα παραπάνω.</div><br /><br /><div align="justify">Υ.Γ2. Ματαιώθηκε η παρουσίαση ενός βιβλίου στον Πειραιά υπό την απειλή βανδαλισμών από τους αγανακτισμένους. Κανένας από τους παραπάνω διανοουμένους δεν έκρινε σκόπιμο να αντιδράσει. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-8831905580315298035?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-8963518174879229272011-07-06T00:13:00.000-07:002011-07-06T02:47:58.596-07:00Η δικαίωση του Χαρίλαου Φλωράκη<div align="justify">Το ΚΚΕ υποστηρίζει, θεωρητικά τουλάχιστον, το λαό. Έχει καταψηφίσει το σύνολο των αντιλαϊκών νομοσχεδίων, που κατατίθενται προς ψήφιση στη Βουλή. Είναι το μοναδικό κόμμα, το οποίο έχει καταθέσει μια σοβαρή και εμπεριστατωμένη πρόταση για το χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους. Στέκεται σθεναρά στο πλευρό των εργαζομένων και αγωνίζεται, ώστε να μην περικοπούν τα εργασιακά τους δικαιώματα. Ωρύεται, όταν απολύεται κόσμος από τη δουλειά του (δεν πράττει, βέβαια, το ίδιο, όταν πρόκειται για εργαζομένους στην Τυποεκδοτική ή στον «902» αλλά αυτό αποτελεί άλλο κεφάλαιο). Διαμαρτύρεται, όταν εργάτες χάνουν τη ζωή τους ή τραυματίζονται κατά την εργασία τους, συνεπεία απουσίας μέτρων ασφαλείας (και εδώ, βέβαια, έχει μια προτίμηση στις ιδιωτικές επιχειρήσεις). Γενικά, φαίνεται, ότι κρατάει αποστάσεις από το κεφάλαιο και το πολιτικό σύστημα. Πάνω κάτω την ίδια στάση κρατά και ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αλλά και η Δημοκρατική Αριστερά. </div><br /><div align="justify">To KKE, όπως και η ανανεωτική Αριστερά (λαμπρή εξαίρεση εδώ η Δημοκρατική Αριστερά) ανέκαθεν αρνούνταν να καταδικάσουν τη βία, όταν αυτή ξεσπούσε. Το Δεκέμβριο του 2008 η μεν παραδοσιακή Αριστερά επέρριψε ευθύνες για τις ταραχές στο κέντρο της Αθήνας σε παρακρατικούς, που επιθυμούσαν να αμαυρώσουν το κίνημα των νέων, και "καθάρισε" η δε ανανεωτική προσπάθησε να καρπωθεί οφέλη από τα γεγονότα αυτά, είτε δίνοντας ρεσιτάλ αμετροέπειας (ταυτίζοντας το νεκρό Αλέξη Γρηγορόπουλο με τον Αθανάσιο Διάκο) είτε προσπαθώντας να δικαιολογήσει την απίστευτη βία, που ασκήθηκε. Στα γεγονότα της περασμένης εβδομάδα στο Σύνταγμα, η στάση τους ήταν πανομοιότυπη. Απλά εδώ δεν υπήρχε νεκρός αλλιώς ένας Θεός ξέρει, με ποιο ιστορικό πρόσωπο θα ταυτιζόταν. </div><br /><div align="justify">Ιστορικά, η εν Ελλάδι Αριστερά δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει βία, προκειμένου να πετύχει τους σκοπούς της. Φυσικά, υπήρξαν και περιπτώσεις, όπου η βία αυτή χρησιμοποιήθηκε για καθαρά αμυντικούς λόγους, αν λάβει κανείς υπόψη του την αντικομμουνιστική υστερία της εποχής. Αλλά σε αυτούς δεν εντάσσονται ούτε οι δολοφονίες αντιφρονούντων διαρκούσης της Κατοχής (αρκετά κατατοπιστική η "ΟΡΘΟΚΩΣΤΑ" του κ. Βαλτινού) ούτε οι δολοφονίες της ΟΠΛΑ αργότερα στη διάρκεια των Δεκεμβριανών ούτε οι εκκενώσεις ανταρτοκρατούμενων χωριών. Επίσης, η ελληνική Αριστερά δεν είχε κανένα ενδοιασμό να διαχωρίζει τη βία σε νόμιμη και παράνομη ανάλογα με το θύτη και τους σκοπούς του. Η πρόσφατη επανασταλινοποίηση του ΚΚΕ συνοδεύτηκε από υμνητικά σχόλια για τον πατερούλη Στάλιν, του οποίου οι διωγμοί δικαιολογήθηκαν ως αναγκαίο κακό. Η ανανεωτική Αριστερά υπήρξε περισσότερο δηκτική απέναντι στην τάση του ΚΚΕ να δικαιολογεί τη βία, όταν αυτή προερχόταν από την εκάστοτε ηγεσία της ΕΣΣΔ αλλά σταδιακά υιοθέτησε και αυτή την τακτική της νόμιμης βίας είτε αυτή αφορούσε τον Τσαουσέσκου είτε αργότερα τα επεισόδια σε διάφορες πορείες, με αποκορύφωμα τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008.<br />Προσφάτως η βουλευτής του, κα. Λιάνα Κανέλλη, δέχθηκε επίθεση με γιαούρτια από αγανακτισμένους. Προσοχή, δεν της επιτέθηκαν πρόσωπα, που πάσχουν από την παραδοσιακή αλλεργία προς καθετί, που θυμίζει Αριστερά στην Ελλάδα, αλλά αγανακτισμένοι πολίτες. Τί και αν η κα. Κανέλλη δεν ανήκει στο κυβερνόν κόμμα; Τί και αν έχει κατακεραυνώσει επανειλημμένως την κυβερνητική πολιτική; Ως βουλευτής και πολιτικός δέχθηκε τις «περιποιήσεις» των αγανακτισμένων συμπολιτών μας, οι οποίοι έχουν βρει απάγκιο στη βία. Και μη βιαστείτε να δικαιώσετε τους αγανακτισμένους, που επιτέθηκαν σε μια ιδιοκτήτρια ενός περιοδικού, για τη διαχείριση εκ μέρους της του οποίου έχουν ακουστεί πλείστα όσα αρνητικά σχόλια. Οποιοσδήποτε βουλευτής αυτού του κόμματος και αν ήταν, θα δεχόταν την ίδια επίθεση, αφ' ης στιγμής βρέθηκε στο διάβα των αγανακτισμένων.<br />Το περιστατικό αυτό αποδεικνύει μια δυσάρεστη παρανυχίδα του κινήματος των αγανακτισμένων πολιτών. Οι πολιτικοί παύουν να κρίνονται ως μονάδες και γίνονται ένα αντιπαθητικό σύνολο, εναντίον του οποίου ξεσπούν αλύπητα οι οργισμένοι πολίτες. Δεν γίνεται ένας διαχωρισμός σε πολιτικούς, που προσέφεραν – υπάρχουν και τέτοιοι, για όποιον επιθυμεί να ψάξει μακρυά από συναισθηματισμούς – και πολιτικούς, που έβλαψαν τον τόπο. Όλοι είναι ίδιοι, για να θυμηθούμε την ανόητη αυτή γενίκευση, όλοι έχουν βλάψει τον τόπο – η γενίκευση καλά κρατεί – και όλοι αξίζουν το χειρότερο.<br />Μόνο που μέσα από αυτή τη γενίκευση διαμορφώνεται μια αντίληψη εντελώς φασιστική. Εξαλείφεται η κριτική σκέψη και προάγεται η γενίκευση και η κατηγοριοποίηση των ανθρώπων σε βλαβερούς και ωφέλιμους με βάση την ιδιότητά τους και όχι τις ικανότητές τους. Μέσα σε αυτή την κατάσταση, δεν εξετάζεται η προσφορά ή η αντίσταση ενός πολιτικού ή ενός κόμματος. Όλοι οι πολιτικοί περνούν από το μικροσκόπιο του αγανακτισμένου όχλου και όλοι βγαίνουν ελαττωματικοί με την ίδια ευκολία, που οι ναζιστές μια εποχή κατέτασσαν στους υπανθρώπους του Εβραίους με μόνο γνώμονα την καταγωγή τους. Για τους αγανακτισμένους δεν έχει καμμία σημασία, αν το ΚΚΕ (ή ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) αντιστάθηκε και αντιστέκεται σε επαχθή μέτρα και αντιλαϊκές πολιτικές. Εφόσον βρίσκεται στο «μπ…» τη Βουλή και απολαμβάνει και αυτό και οι βουλευτές του τα οφέλη, που προβλέπει ο νόμος, αυτό αποτελεί υπεραρκετό λόγο, ώστε να μπει στο στόχαστρο των θολωμένων μυαλών, που στα πρόσωπα των πολιτικών βλέπουν ένα στόχο προς εξόντωση. Δεν έχει καμμία σημασία, που το Ελληνικό Δημόσιο, μέρος του οποίου είναι και πάρα πολλοί εκ των αγανακτισμένων, κοστίζει πολλά περισσότερα χρήματα απ’ όσα όλοι οι βουλευτές και οι υπάλληλοι της Βουλής. Η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα οπλίζει το χέρι κάθε τραμπούκου και νομιμοποιεί τις επιθέσεις του κατά των πολιτικών ανεξαρτήτως της ιδεολογικής τους κατεύθυνσης.<br />Από την πρακτική αυτή δικαιώνεται και ο μακαρίτης ο Χαρίλαος Φλωράκης, ο οποίος έλεγε με το απαράμιλλο ύφος του «όταν κατουράς στη θάλασσα, τα βρίσκεις στο αλάτι». Με άλλα λόγια, η ελληνική Αριστερά, παραδοσιακή και ανανεωτική, λούζεται αυτή τη στιγμή τη βία, στην οποία προέτρεπε κάποτε τα μέλη της και αργότερα αρνούνταν – και αρνείται – να καταδικάσει. Η στιγμή, που η βία θα στρεφόταν και εναντίον της, ήλθε και, μάλιστα, σε μια κρίσιμη εποχή, όπου η ιδεολογία των πολιτικών δεν διαφοροποιεί τη συμπεριφορά των αγανακτισμένων απέναντί τους. Εννοείται, βέβαια, ότι δεν δικαιολογώ αυτή τη μορφή βίας και κατακρίνω κάθε μορφή της ανεξάρτητα από το φορέα ή το θύμα της. Αλλά δεν παραβλέπω, ότι η ελληνική Αριστερά έπεσε θύμα των προτροπών και των υπεκφυγών της.<br />Νομίζω, ότι ήλθε η ώρα, ώστε το σύνολο του πολιτικού κόσμου να καταδικάσει το φαινόμενο της βίας, ειδικά σε μια εποχή, όπου οι συνθήκες ευνοούν το ξέσπασμά της. Αρκεί να αντιληφθεί, ότι δεν έχει, πλέον, την πολυτέλεια να επικαλείται πρακτικές, οι οποίες ήδη έχουν αρχίσει να στρέφονται εναντίον του. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-896351817487922927?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-38620818910740852142011-06-27T12:56:00.000-07:002011-06-27T12:58:41.376-07:00Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν...<p align="justify">Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν, τραγουδούσε προ 20ετίας, περίπου, ο πρόσφατα χαμένος Νίκος Παπαζογλου. Οι περισσότεροι Έλληνες έχουν λίγο πολύ τραγουδήσει αυτούς τους στίχους άλλοι γοητευμένοι από τη μελωδία του Παπάζογλου και άλλοι υποψιασμένοι, ότι οι στίχοι αυτοί κρύβουν βαθύτερα νοήματα για όσους αντιλαμβάνονται τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα.<br />Δεν ανακαλύπτει κανείς την Αμερική, αν οδηγηθεί στο συμπέρασμα, ότι ζούμε σε μια χώρα, όπου όλοι φωνάζουν, ότι πρέπει να αλλάξουν τα πάντα αλλά, στην πραγματικότητα, κανένας δεν θέλει να αλλάξει τίποτα. Όσοι κάτοικοι αυτής της χώρας διαθέτουν μια στοιχειώδη νοημοσύνη, γνωρίζουν τη δεινή κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει η οικονομία της Ελλάδος. Με το Ελληνικό Δημόσιο να κοστίζει κάτι δισεκατομμύρια ευρώ (όχι δραχμές, να εξηγούμαστε) περισσότερα απ' όσα αποδίδει, με υπηρεσίες, στις οποίες στοιβάζονται (και πληρώνονται) τριπλάσιοι και βάλε υπάλληλοι απ' όσους αυτές έχουν πραγματικά ανάγκη, με τους ασφαλιστικούς φορείς να απειλούνται με κατάρρυεση συνεπεία της απουσίας ελεγκτικού μηχανισμού, που θα ελέγχει τους εργοδότες για την καταβολή των οφειλομένων εισφορών τους, με φορολογικούς μηχανισμούς ανίκανους να πατάξουν τη φοροδιαφυγή αλλά και την παραοικονομία και με την κούρσα των εξοπλισμών να προσθέτει και αυτή την πινελιά της στον καμβά της οικονομικής δυσπραγίας της χώρας, οι διαθέτοντες αντίληψη εύκολα αντιλαμβάνονται, ότι το σλόγκαν "ζούμε στην ωραιότερη χώρα του κόσμου" προσφέρεται μόνο για τουριστική κατανάλωση - και όχι πάντα - αλλά ουδόλως ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.<br />Αυτή η αντίληψη, όμως, συνοδεύεται και από ένα ατομισμό, σύμφωνα με τον οποίο ο καθένας από εμάς είναι ανεύθυνος και πρέπει να πληρώσουν για τη ζημία εκείνοι, που φταίνε. Και εδώ αρχίζει η διελκυστίνδα του παραλόγου, όπου όλοι κατηγορούν όλους εκτός από τον ίδιο τους τον εαυτό. Η πλειονότητα των δημοσίων υπαλλήλων κατηγορεί το κράτος, ότι τους έχει κατακλέψει, παραβλέποντας τον τρόπο, με τον οποίο οι περισσότεροι εξ αυτών διορίστηκαν στο Δημόσιο καθώς και το κόστος τους σε σχέση με αυτά, που παράγουν (ΟΚ, υπάρχουν εξαιρέσεις αλλά είναι λίγες). Ένα μεγάλο μέρος των συγκεντρωμένων στις πλατείες ωρύεται για την κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει η χώρα αλλά ελάχιστοι εξ αυτών προέβησαν σε μια κάποια αυτοκριτική, ώστε να διαπιστώσουν, μήπως, τυχόν, οι ίδιοι ανέδειξαν αυτό το σπάταλο και διεφθαρμένο κράτος. Ένα σημαντικό κομμάτι του ελληνικού λαού αποτίει φόρο τιμής στους κ.κ. Θεοδωράκη. Λαζόπουλο, Κραουνάκη, Μπέη, Κασιμάτη και άλλους προπαγανδιστές της θεωρίας περί ανευθύνου λαού παραβλέποντας πόσο στενά συνδεδεμένοι με το κράτος υπήρξαν οι κύριοι αυτοί και πόσο ωφελήθηκαν από αυτό στο . Όλοι τους συμφωνούν, ότι το κράτος φταίει για όλα. Και όλοι τους κάνουν την πάπια, όταν τίθεται το κρίσιμο ερώτημα, ποιος ανέδειξε αυτό το κράτος.<br />Αυτή η αυτοπεποίθηση, ότι ο λαός δεν ήξερε τίποτα και άλλοι, οι εξής πολιτικοί, τον παρέσυραν έχει ως αποτέλεσμα την απουσία πάσης αυτοκριτικής ικανής να θέσει τις βάσεις για μια αλλαγή νοοτροπίας των πολλών. Αυτό φαίνεται και στην πρόσφατη απόφαση των αγανακτισμένων να υποστηρίξουν τη χρηματοδοτούμενη αδρά, προκλητικά και καταχρηστικά από το κράτος ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, η οποία με τις επαναλαμβανόμενες διακοπές ρεύματος πληγώνει την ήδη τρωθείσα οικονομία της χώρας και αποδεικνύει, ότι γι' αυτή νόμος είναι το δίκιο του (κάκιστου) συνδικαλιστή. Φαίνεται, επίσης, από την απουσία πάσης αναφοράς στην πάταξη του κομματισμού, της αναξιοκρατίας και του νεποτισμού, αν διαβάσει κανείς τις διακηρύξεις των αγανακτισμένων. Αποκαλύπτεται από την άρνησή τους για μείωση των δαπανών του δημοσίου. Προκύπτει από την απόφασή τους να χειροκροτήσουν τους ιερείς, που υποδύονται τους αγανακτισμένους, αγνοώντας ότι οι ίδιοι ιερείς αρνούνται κατηγορηματικά τη φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας και το διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους, δύο κινήσεις, οι οποίες θα τόνωναν αναμφίβολα το δημόσιο ταμείο. Αποδεικνύεται από την απουσία αποδοχής πάσης αντίθετης άποψης στις πλατείες, όπου η πιθανή έκφραση κάποιας θετικής γνώμης για το Μνημόνιο έχει ως αποτέλεσμα το "κράξιμο" του διαφωνούντα και το στολισμό του με εκφράσεις, που θυμίζουν ολοκληρωτισμό από χιλιόμετρα μακρυά. Διάβασα ένα κείμενο του κ. Απόστολους Δοξιάδη στο lifo και διεπίστωσα πόσο αντιδημοκρατική είναι η συμπεριφορά ορισμένων αγανακτισμένων απέναντι σε όσους έχουν αντίθετη άποψη ή υποψιάζονται, ότι έχουν αντίθετη άποψη. Και αν δεν σας καλύπτει το κείμενο του κ. Δοξιάδη ή είστε προκατειλημμένοι απέναντί του, διαβάστε κάποια σχόλια στο Διαδίκτυο, τα οποία αφορούν όσους δεν συναινούν στις ενέργειες των αγανακτισμένων! Οι κάτοχοι της απόλυτης και μοναδικής αλήθειας είναι και εκείνοι, που αγνοούν την έννοια και τη σημασία της αυτοκριτικής. Αγνοούν, ότι είτε με την ψήφο τους είτε με την άρνησή τους να ψηφίσουν έστρωσαν το δρόμο στο δικομματισμό και στην άλωση του Δημοσίου από αυτό. Δεν θέλουν να αντιληφθούν, ότι όσο περνούσαν καλά και ξόδευαν πολλά, η διασπάθιση του δημοσίου χρήματος περνούσε απαρατήρητη και οι ελάχιστοι, που τολμούσαν να καταγγείλουν τα φαινόμενα αυτά, όπως το ΚΚΕ - να λέμε και τα σωστά - αντιμετωπίζονταν σαν γραφικοί και εκτός εποχής.<br />Σε αυτή την εποχή επιθυμεί η πλειονότητα των αγανακτισμένων να επιστρέψουμε, ήτοι στην εποχή των αθρόων διορισμών στο Δημόσιο - οι οποίοι δεν έπαυσαν, απλά περιορίστηκαν σε πολύ πιο μικρά νούμερα - των μεγάλων χρηματοδοτήσεων των συνδικαλιστικών οργανώσεων, των πολλών δανείων από τις τράπεζες και άλλα πολλά, που σηματοδοτούσαν την καλοπέρασή μας έως πολύ πρόσφατα. Και αποδεικνύεται έτσι, ότι, εφόσον οι πολλοί δεν θέλουν ριζικές αλλαγές, η κατάσταση θα χειροτερέψει.<br />Υ.Γ. Δεν σκοπεύω να υποστηριξω τους πολιτικούς μας. Αυτοί οδήγησαν τη χώρα σε αυτή την κατάσταση. Δεν μπορώ, όμως, να παραβλέψω, ότι αυτοί οι πολιτικοί αναδείχθηκαν από τους ψηφοφόρους, ήτοι από εμάς, και το θεάρεστο έργο τους της σπατάλης του κρατικού χρήματος δεν εμφανίστηκε ξαφνικά αλλά υπήρχε εδώ και δεκαετίες. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-3862081891074085214?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-62769179458104784262011-06-26T14:15:00.000-07:002011-10-16T08:12:42.275-07:00<div align="justify">Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν, τραγουδούσε προ 20ετίας, περίπου, ο πρόσφατα χαμένος Νίκος Παπαζογλου. Οι περισσότεροι Έλληνες έχουν λίγο πολύ τραγουδήσει αυτούς τους στίχους άλλοι γοητευμένοι από τη μελωδία του Παπάζογλου και άλλοι υποψιασμένοι, ότι οι στίχοι αυτοί κρύβουν βαθύτερα νοήματα για όσους αντιλαμβάνονται τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα.</div><br />
<br /><div align="justify">Δεν ανακαλύπτει κανείς την Αμερική, αν οδηγηθεί στο συμπέρασμα, ότι ζούμε σε μια χώρα, όπου όλοι φωνάζουν, ότι πρέπει να αλλάξουν τα πάντα αλλά, στην πραγματικότητα, κανένας δεν θέλει να αλλάξει τίποτα. Όσοι κάτοικοι αυτής της χώρας διαθέτουν μια στοιχειώδη νοημοσύνη, γνωρίζουν τη δεινή κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει η οικονομία της Ελλάδος. Με το Ελληνικό Δημόσιο να κοστίζει κάτι δισεκατομμύρια ευρώ (όχι δραχμές, να εξηγούμαστε) περισσότερα απ' όσα αποδίδει, με υπηρεσίες, στις οποίες στοιβάζονται (και πληρώνονται) τριπλάσιοι και βάλε υπάλληλοι απ' όσους αυτές έχουν πραγματικά ανάγκη, με τους ασφαλιστικούς φορείς να απειλούνται με κατάρρυεση συνεπεία της απουσίας ελεγκτικού μηχανισμού, που θα ελέγχει τους εργοδότες για την καταβολή των οφειλομένων εισφορών τους, με φορολογικούς μηχανισμούς ανίκανους να πατάξουν τη φοροδιαφυγή αλλά και την παραοικονομία και με την κούρσα των εξοπλισμών να προσθέτει και αυτή την πινελιά της στον καμβά της οικονομικής δυσπραγίας της χώρας, οι διαθέτοντες αντίληψη εύκολα αντιλαμβάνονται, ότι το σλόγκαν "<strong>ζούμε στην ωραιότερη χώρα του κόσμου</strong>" προσφέρεται μόνο για τουριστική κατανάλωση - και όχι πάντα - αλλά ουδόλως ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.</div><br />
<br /><div align="justify">Αυτή η αντίληψη, όμως, συνοδεύεται και από ένα ατομισμό, σύμφωνα με τον οποίο ο καθένας από εμάς είναι ανεύθυνος και πρέπει να πληρώσουν για τη ζημία εκείνοι, που φταίνε. Και εδώ αρχίζει η διελκυστίνδα του παραλόγου, όπου όλοι κατηγορούν όλους εκτός από τον ίδιο τους τον εαυτό. Η πλειονότητα των δημοσίων υπαλλήλων κατηγορεί το κράτος, ότι τους έχει κατακλέψει, παραβλέποντας τον τρόπο, με τον οποίο οι περισσότεροι εξ αυτών διορίστηκαν στο Δημόσιο καθώς και το κόστος τους σε σχέση με αυτά, που παράγουν (ΟΚ, υπάρχουν εξαιρέσεις αλλά είναι λίγες). Ένα μεγάλο μέρος των συγκεντρωμένων στις πλατείες ωρύεται για την κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει η χώρα αλλά ελάχιστοι εξ αυτών προέβησαν σε μια κάποια αυτοκριτική, ώστε να διαπιστώσουν, μήπως, τυχόν, οι ίδιοι ανέδειξαν αυτό το σπάταλο και διεφθαρμένο κράτος. Ένα σημαντικό κομμάτι του ελληνικού λαού αποτίει φόρο τιμής στους κ.κ. Θεοδωράκη. Λαζόπουλο, Κραουνάκη, Μπέη, Κασιμάτη και άλλους προπαγανδιστές της θεωρίας περί ανευθύνου λαού παραβλέποντας πόσο στενά συνδεδεμένοι με το κράτος υπήρξαν οι κύριοι αυτοί και πόσο ωφελήθηκαν από αυτό στο παρελθόν. Όλοι τους συμφωνούν, ότι το κράτος φταίει για όλα. Και όλοι τους κάνουν την πάπια, όταν τίθεται το κρίσιμο ερώτημα, ποιος ανέδειξε αυτό το κράτος. </div><br />
<br /><div align="justify">Αυτή η αυτοπεποίθηση, ότι ο λαός δεν ήξερε τίποτα και άλλοι, οι εξής πολιτικοί, τον παρέσυραν έχει ως αποτέλεσμα την απουσία πάσης αυτοκριτικής ικανής να θέσει τις βάσεις για μια αλλαγή νοοτροπίας των πολλών. Αυτό φαίνεται και στην πρόσφατη απόφαση των αγανακτισμένων να υποστηρίξουν τη χρηματοδοτούμενη αδρά, προκλητικά και καταχρηστικά από το κράτος ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, η οποία με τις επαναλαμβανόμενες διακοπές ρεύματος πληγώνει την ήδη τρωθείσα οικονομία της χώρας και αποδεικνύει, ότι γι' αυτή νόμος είναι το δίκιο του συνδικαλιστή. Φαίνεται, επίσης, από την απουσία πάσης αναφοράς στην πάταξη του κομματισμού, της αναξιοκρατίας και του νεποτισμού, αν διαβάσει κανείς τις διακηρύξεις των αγανακτισμένων. Αποκαλύπτεται από την άρνησή τους για μείωση των δαπανών του δημοσίου. Προκύπτει από την απόφασή τους να χειροκροτήσουν τους ιερείς, που υποδύονται τους αγανακτισμένους, αγνοώντας ότι οι ίδιοι ιερείς αρνούνται κατηγορηματικά τη φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας και το διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους, δύο κινήσεις, οι οποίες θα τόνωναν αναμφίβολα τα δημοσιονομικά της Ελλάδος. Αποδεικνύεται από την απουσία αποδοχής πάσης αντίθετης άποψης στις πλατείες, όπου η πιθανή έκφραση κάποιας θετικής γνώμης για το Μνημόνιο έχει ως αποτέλεσμα το "κράξιμο" του διαφωνούντα και το στολισμό του με εκφράσεις, που θυμίζουν ολοκληρωτισμό από χιλιόμετρα μακρυά. Διάβασα ένα κείμενο του κ. Απόστολους Δοξιάδη στο lifo και διεπίστωσα πόσο αντιδημοκρατική είναι η συμπεριφορά ορισμένων αγανακτισμένων απέναντι σε όσους έχουν αντίθετη άποψη ή υποψιάζονται, ότι έχουν αντίθετη άποψη. Και αν δεν σας καλύπτει το κείμενο του κ. Δοξιάδη ή είστε προκατειλημμένοι απέναντί του, διαβάστε κάποια σχόλια στο Διαδίκτυο, τα οποία αφορούν όσους δεν συναινούν στις ενέργειες των αγανακτισμένων! Οι κάτοχοι της απόλυτης και μοναδικής αλήθειας είναι και εκείνοι, που αγνοούν την έννοια και τη σημασία της αυτοκριτικής. Αγνοούν, ότι είτε με την ψήφο τους είτε με την άρνησή τους να ψηφίσουν έστρωσαν το δρόμο στο δικομματισμό και στην άλωση του Δημοσίου από αυτό. Δεν θέλουν να αντιληφθούν, ότι όσο περνούσαν καλά και ξόδευαν πολλά, η διασπάθιση του δημοσίου χρήματος περνούσε απαρατήρητη και οι ελάχιστοι, που τολμούσαν να καταγγείλουν τα φαινόμενα αυτά, όπως το ΚΚΕ - να λέμε και τα σωστά - αντιμετωπίζονταν σαν γραφικοί και εκτός εποχής.</div><br />
<br /><div align="justify">Σε αυτή την εποχή επιθυμεί η πλειονότητα των αγανακτισμένων να επιστρέψουμε, ήτοι στην εποχή των αθρόων διορισμών στο Δημόσιο - οι οποίοι δεν έπαυσαν, απλά περιορίστηκαν σε πολύ πιο μικρά νούμερα - των μεγάλων χρηματοδοτήσεων των συνδικαλιστικών οργανώσεων, των πολλών δανείων από τις τράπεζες και άλλα πολλά, που σηματοδοτούσαν την καλοπέρασή μας έως πολύ πρόσφατα. Και αποδεικνύεται έτσι, ότι, εφόσον οι πολλοί δεν θέλουν ριζικές αλλαγές, η κατάσταση θα χειροτερέψει. </div><br />
<br /><div align="justify">Υ.Γ. Δεν σκοπεύω να υποστηριξω τους πολιτικούς μας. Αυτοί οδήγησαν τη χώρα σε αυτή την κατάσταση. Δεν μπορώ, όμως, να παραβλέψω, ότι αυτοί οι πολιτικοί αναδείχθηκαν από τους ψηφοφόρους, ήτοι από εμάς, και το θεάρεστο έργο τους της σπατάλης του κρατικού χρήματος δεν εμφανίστηκε ξαφνικά αλλά υπήρχε εδώ και δεκαετίες. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-6276917945810478426?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-35764848833620533522011-06-24T12:20:00.001-07:002011-06-24T12:20:50.189-07:00Υπάρχουν και "δικαιοχαμένοι" άνθρωποι;<p align="justify"><br />Όταν ακούω στα δελτία των ειδήσεων τη φράση «ο αδικοχαμένος τάδε», αυτόματα περνάει από το μυαλό μου μια σκέψη. Υπάρχουν τάχα μου και «δικαιοχαμένοι»; Υπάρχει, δηλαδή, κόσμος, του οποίου το θάνατο να ευχόμαστε και να λέμε, ότι του άξιζε;<br />Η ιστορία της ανθρωπότητας έχει απαντήσει εδώ και χιλιετίες στο σχετικό ερώτημα. Οι πόλεμοι ήταν ανέκαθεν στην ημερησία διάταξη της καθημερινότητας κάποιων ανθρώπων ανά τη γη και αυτή η κατάσταση εξακολουθεί να ισχύει, έως σήμερα. Κάποτε ακούγαμε για τους καθημερινούς θανάτους στο Λίβανο ή τη Ρουάντα. Σήμερα τη σκυτάλη έχει πάρει το Ιράκ και το Αφγανιστάν και αύριο φοβάμαι, ότι κάποια άλλη χώρα θα σέρνει το μακάβριο χορό του θανάτου. Υπάρχουν περιοχές, όπου η ανθρώπινη ζωή δεν αξίζει περισσότερο από μια χειροβομβίδα ή ένα Καλάσνικοφ κάποτε, μάλιστα, θεωρείται υποδεέστερη και από πιο ευτελή από τα παραπάνω αντικείμενα.<br />Ωστόσο, αν σε κάποιες χώρες οι πάσης φύσεως αντιπαλότητες έχουν διαμορφώσει μια αντίληψη περί υπέρτερων και κατώτερων ανθρώπων, το ερώτημα παραμένει σε ό,τι αφορά την πολιτισμένη κοινωνία των Δυτικών Χωρών, στην οποία ανήκει και η χώρα μας. Γνωρίζω κόσμο, ο οποίος κρίνει, ότι κάποιοι άνθρωποι δεν αξίζει να ζουν. «Η ζωή είναι για λίγους», είχε γράψει ένας συστρατιώτης μου στο φωριαμό του την εποχή, που υπηρετούσα τη θητεία μου. Δεν έχω αμφιβολία, ότι το συγκεκριμένο πρόσωπο θα απαντούσε θετικά στο σχετικό ερώτημα. Επίσης, πιστεύω, ότι πολύς κόσμος στην Ελλάδα ασπάζεται αυτή την άποψη, ειδικά στις μέρες μας, που η οικονομική – και όχι μόνο – κρίση μας έχει ωθήσει στην αναζήτηση των ενόχων (από την οποία εξαιρούμε τους εαυτούς μας αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).<br />Δεν έχω, όμως, και εγώ αμφιβολία, ότι, παρόλη την υλική και εκπαιδευτική πρόοδο αυτού του τόπου, εξακολουθούμε να είμαστε ηθικά πολύ πίσω, εφόσον εξακολουθούμε και χωρίζουμε τους ανθρώπους σε άξιους να ζουν και «δικαιοχαμένους». Προσωπικά, είμαι κατά της απώλειας οποιασδήποτε ανθρώπινης ζωής, είτε αυτή αφορά το Μαχάτμα Γκάντι είτε τον Αδόλφο Άιχμαν. Ω ναι, από τη στιγμή, που αναγνωρίζω την ανθρώπινη ζωή ως υπέρτατη αξία, αρνούμαι να θεωρήσω επιβεβλημένη την απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής από ανθρώπινο χέρι, ακόμα και αν μιλάμε για το ειδεχθέστερο κάθαρμα όλων των εποχών – και υπάρχουν μπόλικα, που διεκδικούν με αξιώσεις αυτή την τιμή. Δεν παραβλέπω τα εγκλήματα, με τα οποία βαρύνεται ένα πρόσωπο, όπως ο Άιχμαν, αλλά και πάλι φρονώ, ότι ακόμα και η δική του ζωή δεν πρέπει να χαρακτηριστεί «δικαιοχαμένη». Καμμία δικαιοσύνη δεν πρόκειται να απονεμηθεί, αν θανατωθεί ο τάδε δολοφόνος ή ο δείνα προδότης. Χίλιες φορές προτιμότερη η ισόβια κάθειρξη παρά ο θάνατος! Δεν δικαιώνεις κανένα με το θάνατο ενός εγκληματία, απλά εκδικείσαι.<br />Αν, λοιπόν, θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, που έχουμε διδαχθεί 5-6 πράγματα από τη βία της ανθρώπινης φύσης, τότε οφείλουμε να κόψουμε τις όποιες διακρίσεις και να απορρίψουμε τις απόψεις περί «αδικοχαμένων» και «δικαιοχαμένων». Απλά τα πράγματα! </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-3576484883362053352?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-71638358929769320242011-06-23T00:55:00.000-07:002011-06-23T00:57:46.521-07:00Στο μυαλό των αγανακτισμένων<p align="justify">Πιστεύω, πλέον, ξεκάθαρα, ότι οδηγούμαστε σε μια νέα μορφή διχασμού. Προς το παρόν, δεν είναι το ίδιο αιματηρή με τις παλαιότερες, που γνώρισε ο ταλαιπωρημένος τόπος μας - αυτό έλειπε - αλλά σιγά σιγά συγκεντρώνονται όλα εκείνα τα στοιχεία, ώστε να χοντρύνει η όλη κατάσταση. Πρόσφατα, έπεσε θύμα ξυλοδαρμού μια υπάλληλος διοδίων από μέλη του κινήματος "δεν πληρώνω", τις προηγούμενες μέρες κάποιοι αγανακτισμένοι στην Πλατεία Συντάγματος την έπεσαν σε κάτι δημοσιογράφους, οι οποίοι δεν έχουν καμμία, απολύτως, σχέση με τα χρυσοπληρωμένα αφεντικά τους αλλά ως δημοσιογράφοι δέχθηκαν τις περιποιήσεις των αγανακτισμένων. Στην πρώτη περίπτωση, είχαμε μια υπάλληλο, η οποία προφανώς αρνήθηκε να αφήσει τους κινηματίες να σηκώσουν τις μπάρες. Στη δεύτερη περίπτωση, οι αγανακτισμένοι ξέσπασαν εναντίον εκείνων, που θεωρούν, ότι στηρίζουν την εξουσία, την οποία αυτοί θέλουν να ρίξουν. Και στις δύο περιπτώσεις, είχαμε βία εναντίον προσώπων, που δεν συμμερίζονται τις απόψεις των αγανακτισμένων. Και υπάρχει και η τρίτη περίπτωση προσώπων, που κινούνται στο Διαδίκτυο και μιλούν επιεικώς προσβλητικά - όχι όλοι, να εξηγούμαστε- εναντίον όσων δεν ασπάζονται τις απόψεις και τακτικές των αγανακτισμένων.<br />Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε, ότι, πλέον, υπάρχουν πράξεις βίας σε βάρος προσώπων, τα οποία δεν αποδέχονται τη γνώμη των συγκεντρωμένων στις πλατείες. Φιλικά μου πρόσωπα προβληματισμένα με την εν γένει κατάσταση στην Ελλάδα αλλά χωρίς τις υπερβολές ενός σημαντικού κομματιού των αγανακτισμένων, ενώ έχουν πολλές αντιρρήσεις για τα τεκταινόμενα και συζητούμενα στις πλατείες, εντούτοις, όταν έρχεται η ώρα να μιλήσει ο κόσμος εκεί, αυτοί σωπαίνουν, διότι το κλίμα δεν ευνοεί καθόλου την αντίθετη άποψη. Ποιός θα τολμήσει να πει δημοσίως, ότι η βία είναι φασιστική, απ' όπου και αν προέρχεται και όποιος και αν είναι ο στόχος της, χωρίς να κινδυνέψει με λυντσάρισμα από τους λάτρεις της βίας; Πώς να τολμήσει κανείς να πει, ότι απουσιάζει η ψυχραιμία από τις πλατείες και ο ακραίος λόγος κυριαρχεί;<br />Ναι, μην ενοχλείστε, ο λόγος, που βγαίνει από τις πλατείες, πλέον, είναι, σε πολλές περιπτώσεις, ακραίος. Ο κόσμος μιλάει για χούντα, η οποία μας κυβερνά και η οποία δεν τελείωσε το '73, για μια χώρα, της οποίας οι κάτοικοι είναι οι πιο δυστυχισμένοι και την οποία επιβουλεύονται οι σκοτεινές δυνάμεις και πολλά άλλα παρεμφερή. Κανένας δεν μπαίνει στον κόπο να αναλύσει, ποιες είναι αυτές οι δυνάμεις και τι συμφέρον έχουν να μας αφανίσουν. Όσο για την άποψη περί χούντας, όσοι πρόλαβαν χούντα γνωρίζουν πολύ καλά, ότι περιθώρια διαμαρτυρίας ακόμα και για ψιλοπράγματα τότε ήταν απλά εκτός πραγματικότητας πολλώ δε μάλλον οι συγκεντρώσεις σε πλατείες παρεκτός αν επρόκειτο να χειροκροτήσουν τους χουντικούς. Και, όμως, ο ακραίος αυτός λόγος όχι μόνο δεν αναχαιτίζεται από τους συγκεντρωμένους, μέρος των οποίων διαθέτει μυαλό και, μάλιστα, μπόλικο, αλλά παραδόξως γίνεται αποδεκτός με ζητωκραυγές. Και αυτό είναι το ανησυχητικό, ότι αυτές οι κάποτε περιθωριακές φωνές ξέφυγαν από τη λαθροβιότητα και διεκδικούν περισσότερη προσοχή, την οποία και σταδιακά κερδίζουν.<br />Μίλησα για ακραίο λόγο και θυμήθηκα δύο εκ των εκφραστών αυτού του λόγου. Ο ένας είναι ο κ. Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος νοιώθοντας σαν ένας νέος Λαμπράκης αποφάσισε με τσαμπουκά να καταλάβει την Πλατεία Αριστοτέλους κόντρα σε κάθε λογική. Ίσως λησμονεί, ότι οι συνθήκες, που επικρατούσαν στην Ελλάδα εν έτει 1963 ήταν εντελώς διαφορετικές. Τότε το αστυνομοκρατούμενο κράτος της ΕΡΕ κυβερνούσε με βία και νοθεία, οι ψηφοφόροι της Αριστεράς γνώριζαν ποικίλες διακρίσεις και, βέβαια, κανένας δεν τολμούσε τότε να καταλάβει πλατείες και κτίρια, διότι τον περίμεναν φυλακές, ξερονήσια και πλούσιος ξυλοδαρμός. Χώρια που ο Γρηγόρης Λαμπράκης ήταν άκρως ανιδιοτελής και ως γιατρός φρόντιζε δωρεάν τους μη προνομιούχους, τη στιγμή που ο κ. Θεοδωράκης διεκδικεί αναδρομική βουλευτική αποζημίωση. Ο λόγος του κ. Θεοδωράκη συγκεντρώνει όλη την ακροδεξιά συνωμοσιολογία και εχθρότητα προς τη δημοκρατία, στοχεύει στο συναίσθημα και όχι στη λογική, είναι ρατσιστικός, αντιευρωπαϊκός και ανορθολογιστικός και υπόσχεται λύσεις από το πουθενά και χωρίς καμμία πειστική επιχειρηματολογία. Όλα τα επιχειρήματά του, όπως ότι, δήθεν, θα μας δάνειζαν οι Ρώσσοι και οι Κινέζοι, έχουν καταρριφθεί προ πολλού αλλά αυτός συνεχίζει ακάθεκτος και σε πείσμα κάθε λογικής. Και, όμως, οι υπερβολές του γίνονται αρεστές από ένα σημαντικό κομμάτι των αγανακτισμένων, οι οποίοι μάλλον δεν αναρωτήθηκαν, τι κοινό μπορούν να έχουνε με ένα πρόσωπο, το οποίο υπήρξε αναπόσπαστο κομμάτι της εξουσίας, από την οποία ωφελήθηκε αφάνταστα. Ο έτερος Καππαδόκης είναι ο κ. Λαζόπουλος, ο οποίος μέσα από τις εκπομπές του τονώνει την πεποίθηση, ότι ο φτωχός λαός δεν φταίει σε τίποτα, που εξαπατήθηκε, ότι μόνο οι πολιτικοί φταίνε, ότι οι πολιτικοί όφειλαν να αντισταθούν, όταν τους ζητούσαν ρουσφέτια και άλλα φαιδρά και ανόητα. Κανένας δεν σκέφτηκε, ότι με τον τρόπο αυτό ο κ. Λαζόπουλος υποβιβάζει το λαό σε μια άβουλη μάζα ηλιθίων χωρίς νιονιό. Αν εσείς θεωρείται κολακευτικό να σας θεωρούν πανίβλακα και άξιο κοροϊδίας, τότε μάλλον έχετε μαζοχιστικές τάσεις. Ο γράφων θυμάται πολύ καλά, πάντως, κάπου στα 1994, όταν είχε ψηφιστεί ο νόμος Πεπονή (Ν. 2190/1994), με τον οποίο θα έμπαινε φράγμα στους ασύστολους και καταχρηστικούς διορισμούς στο Δημόσιο - έτσι έγινε αλλά για πολύ λίγο - πολύς κόσμος μπαινόβγαινε στα γραφεία βουλευτών και τους απειλούσε, αν δεν διόριζαν τα παιδιά τους, με βρισιές, που θα έκαναν ακόμα και το χειρότερο χαμάλη του τελευταίου λιμανιού της υφηλίου να κοκκινίσει από ντροπή. Κατά τα άλλα, δεν φταίει ο λαός.Και αν οι παραπάνω φημίζονται για την αμετροέπειά τους, τί να πω για τους πανεπιστημιακούς καθηγητές κ.κ. Μπέη, Κασιμάτη και λοιπούς; Αντισυνταγματικό έβγαλαν το Μνημόνιο και ζήτησαν αναθεώρηση του Συντάγματος, ώστε να ενισχυθούν οι αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας μαζί με κάποιες άλλες αλλαγές. Για το δεύτερο κανένας, σχεδόν, δεν θυμάται, ότι οι δύο πρώτοι κύριοι είχαν βάλει το χεράκι τους, όντες νομικοί σύμβουλοι του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου στο πετσόκομμα των αρμοδιοτήτων του ΠτΔ κατά την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1986. Για το Μνημόνιο, το ΣτΕ έδωσε τη λύση. Συνταγματικό το Μνημόνιο, δεν παραχωρούνται σε ξένους οργανισμούς αρμοδιότητες, που προβλέπονται από το Σύνταγμα, δεν προσβάλλονται βασικά άρθρα του Συντάγματος κ.ο.κ. Βέβαια, ακόμα δεν έχει καθαρογραφεί η απόφαση αλλά η ήττα των αντιμνημονιακών σε νομικό επίπεδο είναι οδυνηρή.<br />Όλοι οι παραπάνω διαμορφωτές της κοινής γνώμης έχουν διαμορφώσει μια αντίληψη εντελώς εσφαλμένη για την πραγματικότητα. Ακούω κόσμο να πιστεύει, ότι, αν δεν ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας προς τους ξένους, οι τελευταίοι θα μας πάρουν τον εθνικό μας πλούτο, τον οποίο παρεμπιπτόντως κάποιοι δεν θέλουν να εκμεταλλευόμαστε, σύμφωνα με την κρατούσα άποψη, ακόμα και την Ακρόπολη. Κανένας δεν έχει μπει στον κόπο να διαβάσει το Μνημόνιο, για να διαπιστώσει, ότι πουθενά δεν γίνεται αναφορά σε κατάσχεση πολιτιστικών αγαθών σε περίπτωση, που παύσουμε να πληρώνουμε. Ούτε κανένας κάνει έστω μια πενιχρή προσπάθεια να εξηγήσει, ποιες είναι οι σκοτεινές δυνάμεις, που δεν μας αφήνουν να εκμεταλλευτούμε τον εθνικό μας πλούτο, ο οποίος, μια και το 'φερε η κουβέντα, δεν είναι βέβαιο, ότι συμφέρει να εξορυχθεί. Αρκούσαν ορισμένες δηλώσεις του κ. Κασιμάτη για τα παραπάνω και πολλοί "τσίμπησαν". Δεν αμφισβητώ την επιστημονική κατάρτιση του κ. Κασιμάτη ούτε το ήθος του αλλά εν προκειμένω έκανε λάθος εκτίμηση και η απόφαση του ΣτΕ το απέδειξε. Συν τοις άλλοις, υπήρξαν και συνταγματολόγοι, όπως ο κ. Μανιτάκης της Νομικής Σχολής του Α.Π.Θ., που υποστήριξαν τη συνταγματικότητα του Μνημονίου αλλά ο πολύς κόσμος είτε έκανε, ότι δεν ακούει, είτε ειρωνεύτηκε τον κ. Μανιτάκη. <br />Φυσικά, το κυρίαρχο σύνθημα είναι "να πληρώσουν αυτοί, που τα έφαγαν". ΟΚ, τότε, θα πληρώσουμε και εμείς, διότι και εμείς τα φάγαμε. Η ρήση του κ. Πάγκαλου μπορεί να φαντάζει προσβλητική αλλά λέει την αλήθεια και δεν αποδόθηκε σωστά από τη λαϊκή σοφία, η οποία, στην τελική, δεν αξίζει μάλλον τον χαρακτηρισμό της ως σοφίας (για το λαϊκή δεν αντιλέγω). Ολόκληρη η φράση ήταν «Μαζί φάγαμε τα λεφτά μέσα στο πλαίσιο ενός φαύλου συστήματος πολιτικής πελατείας με αθρόους διορισμούς στο Δημόσιο» και είναι άκρως ρεαλιστική, αφού αποτυπώνει το πελατειακό σύστημα, όπως διαμορφώθηκε από καταβολής νεοελληνικού κράτους μέχρι τις μέρες μας. Επίσης, τα ίδια δανεικά από το εξωτερικό δαπανήθηκαν για την πληρωμή μισθών και συντάξεων, αφού το διογκωμένο ελληνικό δημόσιο κόστιζε περισσότερα απ' όσα παρήγαγε. Λειτουργούμε, συνεπώς, σαν ακριβοδίκαιοι μπαταξήδες, οι οποίοι, αφού έφαγαν, ήπιαν και καλοπέρασαν, τώρα αρνούνται να πληρώσουν το λογαριασμό.<br />Για το ποιόν των αγανακτισμένων θα αποφύγω να γενικεύσω και θα αρκεστώ σε ό,τι είδα στην πόλη μου τις πρώτες μέρες, όταν τα πράγματα ήταν περισσότερο αγνά. Εκείνες τις ημέρες είδα φάτσες, που προ μηνών τις έβλεπα να κραδαίνουν λάβαρα διαφόρων παρατάξεων, κυρίως των δύο μεγάλων, να μπαινοβγαίνουν στα πολιτικά γραφεία και να κάνουν βαθειές υποκλίσεις στους βουλευτές. Είδα πρόσωπα, που κάποτε είχαν βολευτεί σε πείσμα της νομοθεσίας ως μαθητευόμενοι (ελληνιστί stagiaires) σε δημόσιες υπηρεσίες, να ωρύονται για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και να απειλούν, ότι θα κάνουν επανάσταση. Πήρε, επίσης, το μάτι μου κάτι φατσούλες, που μύριζαν από χιλιόμετρα μακρυά μίσος για τη δημοκρατία. ΟΚ, είδα πολλούς προβληματισμένους ανθρώπους, που πίστευαν, ότι θα αλλάξει κάτι μέσα από τις συγκεντρώσεις στις πλατείες. Δεν ξέρω, αν πηγαίνουν ακόμα εκεί. Εύχομαι για το καλό αυτών των συγκεντρώσεων να εξακολουθούν να πηγαίνουν.<br />Και, λοιπόν, θα μου πείτε, δεν είναι κακό, που καθυστέρησε ο κόσμος να καταλάβει, ότι τον ενέπαιζαν οι πολιτικοί. Διάβασα ένα άρθρο του καθηγητού κ .Χαρίδημου Τσούκα στην "Κ", που ασπάζεται αυτή την άποψη. Δεν έχω πρόβλημα με την καθυστερημένη αντίδραση του κόσμου αλλά με τα κίνητρά της. Εδώ και πολλά χρόνια η Ελλάδα ζούσε σε μια επίπλαστη ευημερία, η οποία οφειλόταν, σε σημαντικό βαθμό, στα δανεικά από το εξωτερικό. Ταυτόχρονα, διορίζονταν κόσμος αβέρτα στο Δημόσιο αργόμισθοι σε υπηρεσίες, όπου απασχολούνταν το πολύ για ένα δίωρο ημερησίως και, στη συνέχεια, εξαφανίζονταν, ή διορίζονταν ως υπεράριθμοι. Στο Δήμο, όπου ζω, υπάρχουν στο ίδιο γραφείο έως και δέκα πρόσωπα, τα οποία προορίζονται να βγάλουν δουλειά, που άνετα μπορεί να γίνει από 3 πρόσωπα. Κανένας, όμως, δεν έδειχνε να ενοχλείται από αυτή την κατάσταση, αφού είτε ευελπιστούσαν, ότι θα βρεθούν σε ανάλογη κατάσταση, είτε ευρίσκοντο ήδη σε τέτοια, οπότε δεν δάγκωναν το χέρι, που φιλούσαν με το ίδιο πάθος, που η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή φιλούσε τα πόδια του Ιησού Χριστού. Και τότε οι ίδιοι πολιτικοί μας κυβερνούσαν, και τότε τις ίδιες ληστρικές σε βάρος του δημοσίου τακτικές εφάρμοζαν. Θα ήταν πολύ πιο ειλικρινές να παραδεχόταν τότε ο κόσμος, ότι έχουμε ανίκανους πολιτικούς, και να ενεργήσει, εις τρόπον ώστε να τους πετάξει έξω από την εξουσία. Αλλά, είπαμε, κανένας δεν φτύνει εκεί, που έφαγε. Και μόλις στέρεψε η κάνουλα, που έρεε χρήμα, όλοι τότε θυμήθηκαν να παραστήσουν τους επαναστάτες, λησμονώντας, ότι μια κίνηση κρίνεται όχι τόσο από την υλοποίησή της όσο από τη χρονική συγκυρία, κατά την οποία λαμβάνει χώρα.<br />Δεν είναι όλοι οι αγανακτισμένοι συμφεροντολόγοι, άκουσα να λέγεται από πολύ κόσμο. Αυτό έλειπε! Κάθε γενίκευση είναι απαράδεκτη. Ξέρω κόσμο, ο οποίος έχει πραγματική αγωνία για το μέλλον του τόπου αυτού, ο οποίος δεν ταυτίζεται, σε καμμία περίπτωση, με το πλήθος, που μουντζώνει τη Βουλή και απειλεί θεούς και δαίμονες. Ωστόσο, η νηφαλιότητα έχει χαθεί από τις πλατείες και αυτό, που κυριαρχεί, είναι ένας αχταρμάς από ετερόκλητα συνθήματα, όπου η αξίωση για άμεση δημοκρατία συνυπάρχει με τα πανώ των "δεν πληρώνω" και της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ. Από μια άποψη είναι καλό, που δεν κομματικοποιήθηκαν τα πράγματα αλλά παρέμειναν μια σούπα, όπου κανένας δεν έχει καταφέρει - και ευτυχώς - να καπελώσει κανένα. Ωστόσο, απ' όσο ξέρω, όταν σερβίρεται η σούπα, ο υποψήφιος καταναλωτής της φροντίζει, ώστε να ξεφορτωθεί ό,τι δεν του αρέσει από τα συστατικά της. Και μέσα στον παραπάνω αχταρμά υπάρχουν αρκετοί ακροδεξιοί, που δεν χάνουν καιρό, ώστε να εκφράσουν την απέχθειά τους για τη δημοκρατία και τον κοινοβουλευτισμό. Τί δουλειά μπορεί να έχει ένας νηφάλιος και προβληματισμένος πολίτης, που κατεβαίνει στην πλατεία για να φωνάξει, για όσα τον ενοχλούν, με τους φασίστες;<br />Τέλος, οι επαναστάσεις είναι, συνήθως, προοδευτικές και ευαγγελίζονται κάτι καινούργιο ή έστω επαναστατικό για τα δεδομένα του τόπου, στον οποίο λαμβάνουν χώρα. Προ ημερών, εμφανίστηκαν στο Σύνταγμα κάποιοι ιερείς της Μητρόπολης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας ως επαναστατημένοι και διαφωνούντες με την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, κατόπιν προτροπής του Μητροπολίτου τους Αμβροσίου, τον οποίο σιγοντάρει και ο Θεσσαλονίκης Άνθιμος. Αναφερόμαστε στα ίδια πρόσωπα, που αντιδρούν αρνητικά στο ενδεχόμενο φορολόγησης της εκκλησίας και συχνά επιθυμούν να έχουν λόγο σε κρατικά ζητήματα (θυμηθείται το θέμα των ταυτοτήτων), αποδεικνύοντας ότι δεν τους ενδιαφέρει καθόλου το γενικότερο καλό του τόπου. Σε οποιαδήποτε σοβαρή χώρα τα συγκεκριμένα πρόσωπα, μητροπολίτες και απλοί ιερωμένοι, θα λοιδορούνταν και ίσως τους έπαιρναν με τις ντομάτες. Εδώ, όμως, έγιναν δεκτοί με επευφημίες. Κατά σύμπτωση, εδώ και ένα, περίπου, μήνα, δεν έχει ακουστεί κουβέντα για την κατάργηση του ρουσφετιού, της κομματοκρατίας και του νεποτισμού, για την προστασία του περιβάλλοντος, για τα προβλήματα της δημόσιας εκπαίδευσης κ.λπ. Για τι είδους επανάσταση μιλάμε, λοιπόν;<br />Ίσως είμαι υπερβολικά απαισιόδοξος με την τροπή, που έχει πάρει αυτή η ιστορία με τους αγανακτισμένους. Σίγουρα δεν υποτιμώ τη δυναμική τους. Ούτε όλες οι επαναστάσεις του παρελθόντος ανά την υφήλιο ήταν χωρίς ελαττώματα, το αντίθετο, θα έλεγα. Σίγουρα, όμως, αυτές πέτυχαν να επιβάλουν ορισμένες νέες καταστάσεις, τις οποίες πολύ αμφιβάλλω όχι μόνο αν θα πετύχουν να επιβάλουν οι αγανακτισμένοι αλλά ακόμα και αν τις έχουν, πραγματικά, κατά νου. </p><br /><p align="justify">Υ.Γ. Ξαναλέω, ότι μέσα στους αγανακτισμένους υπάρχει αρκετός κόσμος, ο οποίος προβληματίζεται και αποφεύγει τις παχιές ρητορείες και τους ανορθολογισμούς. Δεν έχει, όμως, επιβάλει την άποψή του. Και ένα κίνημα κρίνεται όχι τόσο από τους λίγους σωστούς όσο από τους πολλούς ακραίους, που το σπιλώνουν. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-7163835892976932024?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-34200469178774841562011-06-21T23:28:00.000-07:002011-06-22T00:10:05.482-07:00Μικροπολιτικές τακτικές<div align="justify">Είχα σταθεί και παλαιότερα στην τακτική του Αντιπροέδρου της κυβέρνησης, κ. Θεόδωρου Πάγκαλου, να εκτοξεύει κουβέντες, οι οποίες προκαλούσαν το κοινό αίσθημα τόσο με το περιεχόμενό τους όσο και με το άκαιρο της εκτόξευσής τους. Οι επιθέσεις του κατά του ΚΚΕ σε μια εποχή, που το τελευταίο απλά ασκούσε την αντιπολιτευτική του τακτική - όσο και αν διαφωνούμε με το ύφος της, δεν παύει να αποτελεί δικαίωμά του - αλλά και η πρόσφατη σοφιστεία του περί έλευσης της Δημοκρατίας στην Ελλάδα μόλις το 1981 αποδεικνύουν, ότι κάτι τρέχει με τον κ. Πάγκαλο.</div><br /><div align="justify">Όσοι έχουν γνωρίσει το συγκεκριμένο πολιτικό, συμφωνούν, ότι πρόκειται περί ενός πανέξυπνου αλλά αυτοκαταστροφικού προσώπου με ευρύτατη μόρφωση, την οποία, όμως, ουδέποτε αξιοποίησε, προκειμένου να καλλιεργήσει ένα πιο ήπιο προφίλ. Ποιός μπορεί να ξεχάσει την περιβόητη ατάκα "ο κύριος τίποτα", με την οποία όχι μόνο φιλοδώρησε τον κ. Αβραμόπουλο το 1994 κατά τον προεκλογικό αγώνα για το Δήμο Αθηναίων αλλά και του χάρισε τη νίκη; Άλλοτε, ο κ. Πάγκαλος εκτόξευε κουβέντες, οι οποίες περιείχαν αρκετή αλήθεια αλλά έχαναν, λόγω της διατύπωσής του και του εν γένει τρόπου του. </div><br /><div align="justify">Χωρίς να λησμονώ την αυτοκαταστροφική τάση του κ. Πάγκαλου, πιστεύω, ότι η χτεσινή κουβέντα του περί ελεύσεως της Δημοκρατίας στην Ελλάδα δεν ήταν αθώα. Όχι, δεν είπε την αλήθεια ο κ. Πάγκαλος, εκλογές σε αυτό τον τόπο γίνονταν πολύ πριν αυτός γεννηθεί. Θεωρώ, ότι η χτεσινή ρήση του στόχευε στον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης. Σε μια κρίσιμη στιγμή, με την κυβέρνηση να παλεύει αφενός να αποσείσει τους κραδασμούς από την άτολμη στάση του κ. πρωθυπουργού αφετέρου να κλείσει τα στόματα των ανταρτών βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος, η ατάκα του κ. Πάγκαλου λειτούργησε ευεργετικά για το ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Απο χτες οι αγανακτισμένοι έχουν περάσει σε δεύτερη μοίρα και για λίγο, ακόμα, καιρό η άποψη του κ. Πάγκαλου θα μονοπωλεί το ενδιαφέρον του κόσμου, αυτού, τέλος πάντων, που ασχολείται με την πολιτική. Ο πιο ωφελημένος από αυτή την κίνηση είναι, φυσικά, η κυβέρνηση, η οποία θα μπορέσει, έστω για λίγες μέρες, να ασχοληθεί με το έργο της, χωρίς να "λούζεται" τις επιθέσεις τρίτων. </div><br /><div align="justify">Τέτοιες (μικρο)πολιτικές, βέβαια, δεν αποβαίνουν ωφέλιμες μακροπρόθεσμα για την κυβέρνηση, αφού το όφελός τους είναι βραχύ και μετά από μερικές μέρες έχουν λησμονηθεί και ο κόσμος επανέρχεται στη δριμεία κριτική του γι' αυτή. Στην Ελλάδα, όμως, του απουσίας προγραμματισμού και σεβασμού των κυβερνήσεων προς τον πολίτη αυτά είναι ψιλά γράμματα. Και για τον κύριο Πάγκαλο ακόμα πιο ψιλά!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-3420046917877484156?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-79033083170330526022011-06-20T11:04:00.000-07:002011-06-20T12:59:01.729-07:00Η απουσία κοινής λογικής<p align="justify">Προ 20, περίπου, ετών θυμάμαι ένα φίλο μας κρεοπώλη να γαμοσταυρίζει σα χαμάλης, επειδή με επαναλαμβανόμενες διακοπές ρεύματος της ΔΕΗ είχε καταστραφεί το εμπόρευμά του. Ήταν η θρυλική εποχή του κ. Μπάκουλη, του τότε προέδρου της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, ο οποίος μέσα σε μια θάλασσα από χειροκροτήματα των συναδέλφων του δήλωνε στις τηλεοπτικές κάμερες, ότι οι διακοπές ρεύματος θα συνεχίζονταν. </p><br /><p align="justify">Ο διάδοχος του κ. Μπάκουλη, κ. Φωτόπουλος, δεν διαφέρει σε τίποτα από τον προκάτοχό του. Ακολουθεί τις ίδιες εκβιαστικές πρακτικές, χωρίς να του καίγεται καρφί, αν πλήττονται εκατοντάδες επαγγελματίες από αυτές. Ο εκβίασμός της κυβέρνησης αποτελεί αυτοσκοπό και όλα τα υπόλοιπα περνούν σε δεύτερη μοίρα ή απλά δεν υπάρχουν. Γι' αυτόν νόμος είναι το δίκιο του συνδικαλιστή της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, τελεία και παύλα!</p><br /><p align="justify">Αν υπήρχε περισσότερη πρόνοια και λιγότερος ατομικισμός και αδιαφορία για το κοινωνικό σύνολο - η οποία μαστίζει το σύνολο, σχεδόν, της κοινωνίας μας, για να μην κρβυόμαστε - ο κ. Φωτόπουλος και όσοι κινούνται γύρω από αυτόν θα υιοθετούσαν άλλες τακτικές, προκειμένου να πλήττονται από τις απεργιακές πρακτικές τους όσο το δυνατό λιγότερα πρόσωπα. Θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να αποκλείσουν τα γραφεία των καταστημάτων της ΔΕΗ, ώστε κανένας να μην μπορεί να πληρώσει τους λογαριασμούς του, φροντίζοντας, βεβαίως, να μην κόψουν το ρεύμα σε κανένα. Επίσης, θα μπορούσαν να αρνηθούν να εκδώσουν τιμολόγια της ΔΕΗ. Με τον τρόπο αυτό θα πλήττονταν λιγότεροι και και οι κινητοποιήσεις της ΔΕΗ θα ήταν πιο αποτελεσματικές, αφού δεν θα έστρεφαν ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας - δεν θεωρώ, όπως αντιλαμβάνεστε, τόσο μεγάλο κομμάτι τους συμπαθούντες τη ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ αγανακτισμένους συμπολίτες μου - εναντίον της. </p><br /><p align="justify">Φυσικά, όλα αυτά προϋποθέτουν μια κοινή λογική. Την οποία ούτε ο κ. Φωτόπουλος ούτε οι συν αυτώ δείχνουν να διαθέτουν. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-7903308317033052602?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-75497472043744476392011-05-27T15:04:00.000-07:002011-05-28T10:04:58.303-07:00Με αφορμή τη σύλληψη του κ. ΜλάντιτςΗ σύλληψη του κ. Ράτκο Μλάντιτς ξανάφερε στη μνήμη μας τις απαίσιες στιγμές του εμφυλίου στην πρώην Γιουγκοσλαβία, τότε που πρόσωπα, όπως ο παραπάνω συλληφθείς αλλά και οι ομόσταβλοί του Μιλόσεβιτς και Κάρατζιτς, έσπερναν τον τρόμο στους μη ορθοδόξους κατοίκους της χώρας τους αλλά και σε όσους ομοδόξους τους διαφωνούσαν με τις πρακτικές τους. Χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν και εκπατρίστηκαν εξαιτίας του φανατισμού των κυρίων αυτών και η κοινή γνώμη έμεινε άφωνη με τις αγριότητες στη Σρεμπρένιτσα και αλλού.<br />Στη χώρα μας, ο παραπάνω συλληφθείς αλλά και οι λοιποί ομοϊδεάτες του απολάμβαναν εκτός από θαυμασμού και πλήρους ασυλίας για τα πεπραγμένα τους. Ομόδοξοι και κατατρεγμένοι, δήθεν, από τη Νέα Τάξη πραγμάτων, όπως φωνασκούσαν οι παντογνώστες εθνικόφρονες της ημεδαπής, οι παραπάνω κύριοι δοξάστηκαν από ένα μεγάλο μέρος όχι μόνο του πολιτικού κόσμου αλλά και της εν Ελλάδι κοινής γνώμης, η οποία πρόθυμα δέχθηκε τις ανοησίες τους περί άμυνας εναντίον των εχθρών του σερβικού λαού και της ορθοδοξίας και έκλεισε τα μάτια της στα αίσχη, που αυτοί διέπραξαν. Η ήττα των Σέρβων ανάγκασε τους κυρίους αυτούς να κρυφτούν, ώστε να αποφύγουν την παραπομπή τους για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.<br />Η αλήθεια είναι, ότι η εξαφάνιση του κ. Μλάντιτς ωφέλησε τα μάλα τους ημεδαπούς υποστηρικτές του, οι οποίοι είχαν περιέλθει σε δεινή θέση μετά τις αποκαλύψεις για τις αγριότητες, που ο εν λόγω κύριος είχε διαπράξει στα πλαίσια των εθνοκαθάρσεων, που επιχειρούσε. Αν λάβουμε υπόψη και την πιθανολογούμενη συμμετοχή Ελλήνων στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα, τότε αντιλαμβανόμαστε, με πόση ανακούφιση υποδάχθηκαν πολλοί την εξαφάνιση του κ. Μλάντιτς. Ίσως, μάλιστα, να σκέφτονταν, ότι θα ξεχαστεί με τον καιρό αυτή η ιστορία.<br />Αμ δε! Στο εξωτερικό η μνήμη δεν είναι τόσο κοντή όσο στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. Έπειτα από συνεχείς πιέσεις προς τη σερβική κυβέρνηση, η οποία ουσιαστικά έκρυβε τον κ. Μλάντιτς, ο τελευταίος ευρέθη, συνελήφθη και παραπέμπεται στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Αυτό, βέβαια, θα έχει ως αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί και η πιθανή βοήθεια, που η χώρα μας έδωσε στον κύριο αυτό, όταν αυτός επιτελούσε το θεάρεστο έργο του. Και, όπως αντιλαμβάνεστε, ούτε ψύλλος στον κόρφο όσων πλειοδότησαν σε πατριωτικές και φιλοσερβικές κορώνες εκείνη την εποχή πολλώ δε μάλλον συμμετείχαν στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις των Σέρβων!<br />Όλα τα παραπάνω αποκαλύπτουν όχι μόνο πόσο υποκριτικά λειτουργούμε αλλά και πόσο ανεπίδεκτοι αυτοκριτικής είμαστε. Ως χώρα ουδέποτε πάψαμε να πιστεύουμε σε θεωρίες συνωμοσίας, οι οποίες μας ήθελαν ως τον περιούσιο λαό, που οι Μεγάλες Δυνάμεις ανέκαθεν επιβουλεύονταν. Ως εκ τούτου, λοιπόν, σπεύδαμε να παράσχουμε υποστήριξη στον κάθε τύραννο, που ευθυγραμμιζόταν με τις δικές μας παράλογες ανησυχίες. Ο κ. Μλάντιτς ήξερε να πλασάρει καλά το παραμύθι του και να κερδίζει οπαδούς στο όνομα της ορθοδοξίας και εναντίον της Νέας Τάξης πραγμάτων, όπως δήλωναν τότε αρκετοί Έλληνες εθελοντές. Καμμία εντύπωση δεν μας έκανε, που ολόκληρη η Δύση και, κυρίως, ανθρωπιστικές οργανώσεις φώναζαν για τις αγριότητες, που ο στρατός του κ. Μλάντιτς διέπραττε. Εμείς, άλλωστε, τα ξέρουμε όλα και δεν έχουμε ανάγκη από κανένα. Φονιάδες των λαών για μας είναι μόνο οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους, οι υπόλοιποι, οι δικοί μας δηλαδή, απλά αμύνονται.<br />Και να πει κανείς, ότι βάλαμε μυαλό, μόλις βγήκαν στην επιφάνεια οι ωμότητες του κ. Μλάντιτς; Α μπα, βρήκαμε καινούργιο παρανοϊκό, για να ικανοποιήσουμε τον παραλογισμό μας. Λέγεται Μουαμάρ Καντάφι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-7549747204374447639?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-24091152054824206082011-05-26T14:09:00.000-07:002011-05-26T14:25:26.753-07:00Ετερόκλητο πλήθος, ετερόκλητοι σκοποί, αμφίβολο αποτέλεσμαΧτες αποφάσισα να κατεβώ στην κεντρική πλατεία της πόλης, όπου ζω και εργάζομαι, προκειμένου να βιώσω τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας, που είχε διοργανωθεί εκεί. Ομολογουμένως, υπήρχε μέσα μου ένα μεγάλο ερωτηματικό για το αποτέλεσμα αυτής της εκδήλωσης, αφού ο Έλληνας δεν είναι συνηθισμένος να κατεβαίνει σε μια πορεία ή μια εκδήλωση χωρίς συνθήματα, πανώ και άλλα γνώριμα.<br />Η πρώτη εικόνα ήταν η παρουσία ενός ετερόκλητου πλήθους. Υπήρχαν νεότατα παιδιά αλλά και αρκετοί μεγάλοι. Έβλεπες κόσμο καλοντυμένο και πρόσωπα, που κυριολεκτικά είχαν φορέσει ό,τι βρήκαν πρόχειρο. Έλειπε εκείνη η ομοιομορφία, που χαρακτηρίζει τις διαδηλώσεις και εν γένει συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, που χαρακτηρίζουν το μαζικό κίνημα της Ελλάδος. Έλειπαν, επίσης, τα κομματικά πανώ αλλά και τα γνωστά συνθήματα, που συνηθίζονται σε τέτοιες εκδηλώσεις. Πρώτη εικόνα θετική, λοιπόν!<br />Ξάφνου, βλέπω κάποιες φάτσες, που μέχρι πριν από μερικούς μήνες ξεροστάλιαζαν σε κομματικά γραφεία του νομού. Μην ξεχνάτε, ότι ζω σε μια επαρχιακή πόλη, όπου οι περισσότεροι γνωριζόμαστε απ’ έξω και ανακατωτά. Αυτές οι φάτσες, λοιπόν, ήταν βαμμένες κομματικά και είχαν πρωτοστατήσει σε απεργιακές κινητοποιήσεις, προεκλογικές εκστρατείες, ομιλίες αρχηγών κομμάτων και άλλα παρόμοια, πάντα στο όνομα του κόμματός τους. Αρκετοί από αυτούς βομβάρδιζαν μέρες πριν φίλους και γνωστούς διαδικτυακά να συμμετάσχουν στη χτεσινή συγκέντρωση. Όλως τυχαίως όλοι τους είχαν ξεδοντιαστεί κομματικά στο πρόσφατο παρελθόν.<br />Προσπαθώντας να κοιτάζω αλλού, έπεσα πάνω σε άλλες φάτσες, εξίσου γνωστές αλλά χωρίς έντονο κομματικό μανδύα. Άλλοι από αυτούς ανήκουν σε τοπικές ακροδεξιές ομάδες, άλλοι έχουν κάνει ευαγγέλιό τους τις πρόσφατες δηλώσεις του κ. Μίκη Θεοδωράκη και άλλοι πιστεύουν στην ουτοπία της αναρχίας. Αναρωτήθηκα, αν οι σκοποί των ανωτέρω κατηγοριών προσώπων αλλά και άλλων κατηγοριών, που συμμετείχαν στη χτεσινή συγκέντρωση, συγκλίνουν σε κάποιο σημείο. Δύσκολο!<br />Οι περισσότεροι έμοιαζαν να έχουν έλθει από περιέργεια. Πηγαδάκια είχαν στηθεί σε κάθε σημείο της πλατείας και άνθρωποι κουβέντιαζαν ζωηρά, σα να βρίσκονταν σε εμποροπανήγυρη. Δεν υπήρχε ο παλμός των επαγγελματιών διαδηλωτών αλλά ο χαβαλές περίσσευε.<br />Με ρωτάτε, αν μοιράζομαι τον ενθουσιασμό πολλών μετά τις χτεσινές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας; Βρίσκομαι κάπου στη μέση. Αφενός ήταν παρήγορο, που κινητοποιήθηκε πολύς κόσμος, σημάδι ότι δεν είμαστε και εντελώς χαμένοι ως κοινωνία. Από την άλλη πλευρά, όμως, μόνη η αγανάκτηση, η οποία, για να μην κοροϊδευόμαστε, δεν ήταν ιδιαίτερα εμφανής χτες – περισσότερο η περιέργεια κινητοποίησε τον κόσμο – δεν αρκεί, ώστε να αλλάξει η κατάσταση. Είναι φύσει αδύνατο να δράσουν από κοινού όσοι πιστεύουν σε διαφορετικά πράγματα ή ανακάλυψαν την επανάσταση, όταν έχασαν τη βολή τους, μόνο και μόνο επειδή θεωρούν επάρατο το Μνημόνιο. Έπειτα, το μόνο κοινό στοιχείο, που είχε η πλειοψηφία των συγκεντρωμένων, ήταν η απέχθειά τους προς το Μνημόνιο και την κυβέρνηση. Από εκεί και πέρα, οι απόψεις ήταν, περίπου, τόσες όσοι και οι συγκεντρωμένοι. Δεν ακούστηκαν κάποιοι άλλοι στόχοι και η ξεπατικούρα των στόχων των Ισπανών ομολόγων μας είναι ζήτημα, αν περιήλθε σε γνώση του 3% των συγκεντρωθέντων.<br />Δεν θεωρώ εσφαλμένη την επιλογή των συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας ως μέσου προβολής της λαϊκής αγανάκτησης για την κυβερνητική πολιτική. Προσωπικά, χάρηκα που η εκδήλωση αυτή δεν καπελώθηκε από τους γνωστούς επαγγελματίες της διαμαρτυρίας. Είναι, όμως, τόσο ετερόκλητο το πλήθος, που συγκεντρώθηκε χτες σε διάφορα μέρη της Ελλάδος, και, κυρίως, τόσο διαφορετικοί οι στόχοι του, που πολύ φοβάμαι, ότι η εκδήλωση αυτή θα μείνει ως ένα χάππενινγκ, που έγινε, για να έχουμε να λέμε οι πολλοί, ότι αντισταθήκαμε μια φορά και εμείς στη ζωή μας.<br />Παρεμπιπτόντως, οι καφετέριες γύρω από την κεντρική πλατεία της πόλης μου ήταν ασφυκτικά γεμάτες, ενώ η πλατεία κάπου τα χαράματα θύμιζε αχούρι από το πλήθος των σκουπιδιών. Κατά τα άλλα, αντίσταση!<br />Υ.Γ. Όσο μου έστελναν φίλοι και γνωστοί μηνύματα με το ποίημα του Μιχάλη Κατσαρού «Αντισταθείτε», άλλο τόσο έμπαινα στον πειρασμό να τους απαντήσω με το ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη «Φοβάμαι».<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-2409115205482420608?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-28770798765465135412011-05-24T14:22:00.000-07:002011-05-24T14:27:02.621-07:00Καλές οι κινητοποιήσεις αλλά....Σε εποχή κρίσεως, όπως η σημερινή, πληθαίνουν οι φωνές, που ωρύονται για την ανικανότητα των πολιτικών μας. Οι επιθετικοί προσδιορισμοί, που τους προσάπτονται, είναι αμέτρητοι και αντλημένοι από την τεράστια δεξαμενή της ελληνικής γλώσσας. Ποικίλλουν από κομψοί έως προσβλητικοί και από αρχαιοπρεπείς έως νεωτερισμοί.<br />Ωστόσο, αν κάνει κάποιος ψύχραιμος τον κόπο να γυρίσει το χρόνο στις προηγούμενες δύο δεκαετίες, θα ανακαλύψει, ότι τα περισσότερα από τα πολιτικά πρόσωπα, που βρίζουμε σήμερα, κατέχουν τα πολιτικά τους αξιώματα από τότε, ίσως και παλαιότερα. Ο έλεγχος των πεπραγμένων τους αποδεικνύει μια ανούσια ομοιομορφία στο έργο τους και η κριτική, που ασκείται σήμερα εναντίον τους, θα μπορούσε κάλλιστα να αναφέρεται στην τότε απόδοσή τους.<br />Μόνο μου τότε η Ελλάδα ζούσε τη χρυσή εποχή της. Στην πραγματικότητα, ήταν μια ευημερία, που στηριζόταν σε δανεικά δεκανίκια, που δεν χρησιμοποιήθηκαν για την πραγματική ανάπτυξη του τόπου αλλά για τα καταναλωτικά απωθημένα χιλιάδων νεοελλήνων, οι οποίοι μπροστά στο ζεστό χρήμα, που οι τράπεζες σκορπούσαν αφειδώς στον κόσμο, και τους διορισμούς στο Δημόσιο από το παράθυρο, προτιμούσαν να κάνουν τα στραβά μάτια στις οικονομικές ατασθαλίες και την κακοποίηση της πολιτικής. Χορτάτοι από χρήματα και με μια θεσούλα εξασφαλισμένη, χάρη στο προαιώνιο ρουσφέτι, οι περισσότεροι συμπολίτες μας είχαν παραπέμψει την επανάσταση στις ελληνικές καλένδες, απολαμβάνοντας τη μακαριότητά τους .<br />Αίφνης η καλοπέραση τελείωσε, η κάνουλα, που έρεε άφθονο χρήμα, στέρεψε, οι διορισμοί στο Δημόσιο περιορίστηκαν δραματικά και οι προοπτικές εξόδου της χώρας μας από την κρίση χάθηκαν κάπου στο πολύ μακρυνό μέλλον. Τότε οι Έλληνες ανακαλύψαμε, ότι μας κυβερνούσαν ανίκανοι, που δεν αξίζουν φράγκο και όχι τίποτε άλλο αλλά βούλιαξαν και τη χώρα. Μιλάμε για τέτοια αυτογνωσία και επαναστατικότητα!<br />Σαφώς και οι επαναστάσεις λαμβάνουν χώρα σε εποχές δύσκολες και σε κοινωνίες ευρισκόμενες σε κρίση. Ωστόσο, στην Ελλάδα το σαθρό και διεφθαρμένο σύστημα δεν στηρίχθηκε από μια μειονότητα επιτηδείων αλλά από το σύνολο, σχεδόν, του πληθυσμού της χώρας, το οποίο επωφελήθηκε από το πελατειακό σύστημα, την προσκόλληση στα δύο μεγάλα κόμματα και τα οφέλη από το made in Greece συνδικαλισμό, προκειμένου να καρπωθεί ποικίλα κέρδη. Η επαναστατική διάθεση των Ελλήνων συνέπεσε με τη μείωση των ρουσφετιών και το πάγωμα των δανείων από τις τράπεζες.<br />Να το πω με άλλα λόγια, οι επαναστατημένοι Έλληνες, που καλούν σε συγκεντρώσεις αύριο στις κεντρικές πλατείες των μεγάλων δήμων μας, έχουν κάθε δίκιο να νοιώθουν αγανάκτηση με τα τεκταινόμενα στη χώρα μας. Ωστόσο, η πλειονότητά τους επωφελήθηκε τα μέγιστα από την παθογένεια του κράτους στο πρόσφατο παρελθόν, εις τρόπον ώστε σήμερα ο κόσμος να ζητάει περισσότερη δημοκρατία, να φύγουν οι κυβερνώντες και το Δ.Ν.Τ. από την Ελλάδα αλλά όχι να πάψει το ρουσφέτι, να υπάρξει περισσότερη διαφάνεια στις ενέργειες του Δημοσίου, να σταματήσουν οι καταστροφικοί για την οικονομία μας εξοπλισμοί, να γίνει αυστηρότερη και να εφαρμόζεται η νομοθεσία για την προστασία του περιβάλλοντος κ.ο.κ.<br />Χωρίς παρεξήγηση, λοιπόν, οι αυριανές συγκεντρώσεις είναι μια κίνηση, η οποία φανερώνει, ότι δεν έχουμε βαλτώσει απόλυτα ως κοινωνία. Αλλά προσωπικά δεν με παρηγορεί η κινητοποίηση αυτή, εφόσον δεν συνοδευτεί από ιδέες, ώστε να ξεπεραστούν τα προβλήματα, που οδήγησαν τη χώρα μας στη σημερινή κατάσταση. Και οι, μέχρι στιγμής, αναρτήσεις στο Διαδίκτυο αναφέρονται στο Δ.Ν.Τ., την κυβέρνηση, που χρέωσε τις επόμενες γενιές έως το λαιμό, τη δημοκρατία, που, δήθεν, δεν έχουμε, αλλά δεν γίνεται καμμία κουβέντα για το βαθύ κομματικό κράτος, το ρουσφέτι και όσα έπληξαν τη νεότερη Ελλάδα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-2877079876546513541?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-72558634545228971512011-05-22T15:17:00.000-07:002011-06-22T06:53:38.198-07:00Βιβλία : ΜΕΤΡΟ 2033, του Ντιμίτρι Γκλουχόσφκι<p align="justify">Προκάλεσε σάλο στις περισσότερε ευρωπαϊκές χώρες, έγινε επιτυχημένο παιχνίδι σε υπολογιστές και παιχνιδομηχανές και ήλθε και στην Ελλάδα. Το "ΜΕΤΡΟ 2033" του Ρώσσου συγγραφέα Ντιμίτρι Γκλουχόφσκυ (Εκδόσεις "ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ") ανήκει στην κατηγορία εκείνων των βιβλίων, που αναφέρονται στην επόμενη μέρα ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος και στις προσπάθειες των επιζώντων να επιβιώσουν.<br />Η ιστορια : Στο μετρο της Μόσχας οι ελάχιστοι επιζώντες προσπαθούν να επιβιώσουν σε μερικούς σταθμούς. Άλλοι σταθμοί έχουν καταστραφεί και άλλοι έχουν καταληφθεί από όντα κάθε άλλο παρά φιλικά στους επιζώντες. Αγνοείται, αν υπάρχει ζωή εκτός του δικτύου του μετρό της Μόσχας. Ο Αρτιόμ, ένας νεαρός στη μετεφηβική ηλικία, έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κάτω από την επιφάνεια της γης. Οι αναμνήσεις του από το παρελθόν πάνω από το έδαφος είναι συγκεχυμένες. Η καθημερινότητά του είναι ένας αγώνας για επιβίωση, αφού στο σταθμό του εισβάλλουν τακτικά κάποια παράξενα όντα, τα οποία σκορπίζουν τον πανικό και το θάνατο. Η συνάντησή του με ένα μυστήριο άνθρωπο, από τους ελάχιστους, που τολμούν να ανεβούν στην επιφάνεια της γης, τον ωθεί να φέρει σε πέρας μια αποστολή, η οποία θα σώσει τους εναπομείναντες ανθρώπους.<br />Καθώς κυλούν οι σελίδες και ο πρωταγωνιστής καλείται να αντιμετωπίσει μια σειρά από δοκιμασίες με κίνδυνο της ζωής του, η αγωνία μοιάζει αμείωτη σε βαθμό, που το βιβλίο κολλάει στα χέρια. Ο αγώνας για επιβίωση, αλλού έντονος και αλλού λιγότερο αγχώδης συγκρούεται με την προαιώνια ανθρώπινη μάστιγα της διχόνοιας, που έχει μοιράσει τους λίγους κατοικημένους σταθμούς του μοσχοβίτικου μετρό σε ζώνες επιρροής φασιστών, κομμουνιστών, καπιταλιστών και άλλων, οι οποίοι δείχνουν ανίκανοι να συνασπιστούν, ώστε να αντιμετωπίσουν τον κίδυνο, που καραδοκεί να εισβάλει στο μετρό και να αφανίσει όσες ανθρώπινες ζωές έχουν απομείνει. Ο αρχικά αφελής Αρτιόμ μετατρέπεται σταδιακά σε ένα συνειδητοποιημένο ον, που κατανοεί, πως, ό,τι συνετέλεσε στην καταστροφή του ανθρώπινου πολιτισμού, αυτό τείνει να οδηγήσει και στον ολεθρο όσους επεβίωσαν του πυρηνικού πολέμου. Αυτή η αυτογνωσία του τον ωθεί να πεισμώσει να φέρει σε πέρας την αποστολή του.<br />Υπάρχουν σκηνές βγαλμένες από τους χειρότερους εφιάλτες της ανθρωπότητας, όπως η επικείμενη εκτέλεση του Αρτιόμ από τους φασίστες - αναφορά στο πικρό γεγονός, ότι η χώρα, που ανέκοψε τη ναζιστική λαίλαπα, έχει σήμερα το υψηλότερο στην Ευρώπη ποσοστό ναζιστών - αλλά και η σύλληψή του από μεταλλαγμένους. Η άνοδός του στην επιφάνεια της γης ειναι γεμάτη σκηνές φρίκης, όπου τα πλάσματα, που ζουν εκεί, καταδιώκουν όσους τολμούν να φύγουν από τη σχειτκή ασφάλεια του μετρό. Κάποιες στιγμές, νοιώθεις, ότι περνούν από μπροστά σου οι εφιαλτικές στιγμές του "<strong>ΔΡΟΜΟΥ</strong>" του Κόρμακ Μακ Κάρθυ, όπου και εκεί δύο επιζώντες προσπαθούν να επιβιώσουν στην κατεστραμμένη από πυρηνικό πόλεμο γη.<br />Και ξάφνου έρχεται το τέλος του βιβλίου και η αγωνία παραχωρεί τη θέση της στην αμηχανία. Δεν γνωρίζω, τι είχε κατά νου ο συγγραφέας αλλά προσωπικά το τέλος με άφησε ανικανοποίητο. Ο συγγραφέας πήγε να παίξει ανάμεσα στις εκδοχές του ευτυχισμένου και του κακού τέλους και κάτι δεν του πήγε τόσο καλά. Ίσως σκοπός του να ήταν να αφήσει τον αναγνώστη να σκεφτεί, αν, τελικά, η επιβίωση του ανθρώπινου γένους είναι χρήσιμη ή αν, τελικά, αξίζει να χαθεί το ειδος εκείνο, που έβλαψε τη γη περισσότερο από κάθε άλλο. Πάντως ικανοποιημένος δεν έμεινα από το τέλος.<br />Τελικό συμπέρασμα; Το βιβλιο είναι καλογραμμένο και ξέρει να κρατάει τον αναγνώστη σε αγωνία. Βοήθησε και το γεγονός, ότι ο συγγραφέας αναρτούσε αποσπάσματα του βιβλίου αυτού σε συνέχειες στο Διαδίκτυο, όπου απέκτησε πάμπολλους οπαδούς με γνώσεις σε πολλά αντικείμενα, οι οποίοι τον βοήθησαν να βελτιώσει ορισμένα σημεία. Η ιστορία των επιζώντων μετά από ένα πυρηνικό όλεθρο είναι ελκυστικότατη για το αναγνωστικό κοινό και αποτυπώνεται με σκληρή πειστικότητα από το συγγραφέα. Αλλά είναι αυτό το τέλος, που αποτελεί το αδύνατο, κατ' εμέ, σημείο του βιβλίου. Ίσως μια εμπειρότερη πένα, όπως αυτή του κ. Μακ Κάρθυ, να έδινε ένα στιβαρότερο φινάλε στον αναγνώστη. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-7255863454522897151?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-45370067769175749842011-05-22T14:42:00.000-07:002011-05-22T14:44:07.759-07:00Στο φεστιβάλ της σοβαρότητας και στη χώρα της απόλυτης ανοχής<p align="justify">Στις Κάννες, ο βραβευμένος σκηνοθέτης, κ. Λαρς Φον Τρίερ, ειχε την έμπνευση να δηλώσει "ναζί" δημοσίως. Δεν ήταν, βέβαια, η πρώτη φορά που ο ιδιοφυής και ιδιόρρυθμος Δανός πετούσε εξυπνάδες, άλλωστε η προβοκατόρικη λογική του πήγαινε παρέα με το σκηνοθετικό του ταλέντο. Ωστόσο, μάλλον αυτή ήταν η χαριστική βολή στην ανοχή του κόσμου, αφού την επομένη κιόλας ημέρα η διοίκηση του Φεστιβάλ των Καννών του αφαίρεσε τη διαπίστευσή, καθιστώντας τον ανεπιθύμητο πρόσωπο. Στην Ελλάδα, ο κ. Μίκης Θεοδωράκης έχει στραφεί πάμπολλες φορές εναντίον των Εβραίων. Προσοχή, δεν αναφέρομαι στην κριτική του εναντίον της πολιτικής του Ισραήλ, η οποία σε σημαντικό βαθμό είναι σωστή, αλλά στις αντισημιτικές δηλώσεις του, αποκορύφωμα των οποίων ήταν η δήλωσή του "είμαι αντισημίτης" στο γνωστό βιντεάκι στο γιουτιούμπ. Παρ' όλ' αυτά, στη χώρα μας απολαμβάνει μια πρωτοφανή ασυλία, βασιζομενη σε μεγάλο βαθμό στην προσφορά του στη μουσική και τη δημοκρατία. Καμμία πόρτα δεν έκλεισε στα μούτρα του, επειδή προέβη σε αντισημιτικές δηλώσεις.<br />Οι δύο παραπάνω ιστορίες αποδεικνύουν, πόσο διαφορετικά χειρίζονται κάποια πράγματα στο εξωτερικό σε σχέση με μας. Πιθανόν η αποπομπή του κ. Φον Τρίερ να όζει αφόρητης πολιτικής ορθότητας αλλά, τουλάχιστον, αποδεικνύεται, ότι, ακόμα και αν είσαι ένας εκ των κορυφαίων, έστω αμφιλεγόμενος για αρκετούς, σκηνοθετών στον κόσμο, επιβάλλεται να χειρίζεσαι την ελευθερία του λόγου σου, εις τρόπον ώστε να σέβεσαι ευαίσθητες καταστάσεις. Για να το πούμε διαφορετικά, ο σεβασμός σε κάποιες πανανθρώπινες αξίες πρέπει να βρίσκεται πιο πάνω από την ελευθερία του λόγου, η οποία απλά σταματά εκεί, που αρχιζουν αυτές οι αρχές. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν πιστεύω στη φίμωση φωνών, όπως αυτή του κ. Φον Τρίερ, όταν εκστομίζουν τέτοια λόγια, αλλά στην επιβολή κυρώσεων σε βάρος τους, όταν τα εκστομίζουν. Διότι και το καλαμπούρι έχει τα όριά του, όταν αναφέρεσαι σε ειδεχθείς καταστάσεις.<br />Αντίθετα, στην Ελλάδα, ο κ. Μίκης Θεοδωράκης πατάει στο μύθο του, ώστε να εκστομίζει οτιδήποτε κατεβάσει η κάθε άλλο παρά σοφή κεφαλή του. Θεωρεί, ότι η προσφορά του στη μουσική και πολιτική σκηνή του τόπου δικαιολογεί άλλως αποτελέι πρόκριμα για τη συγχώρεση κάθε ατοπήματός του και προς αυτή την άποψη συγκλίνουν οι περισσότεροι των Ελλήνων, οι οποίοι, για να μην κοροϊδευόμαστε, δεν διαφέρουν ιδιαίτερα από το σημαντικότερο εν ζωή μουσικοσυνθέτη μας στις φασιστικές και αντισημητικές αντιλήψεις. Μαζί τους συμφωνούν και οι αρχές του τόπου αυτού, οι οποίες προτιμούν να τον αφήνουν ατιμώρητο για τις αφόρητες ρατσιστικές ανοησίες του παρά να του επιβάλλουν κάποια κύρωση, ώστε να δείξουν, ότι σέβονται όσους εβραϊκής καταγωγής συμπολίτες μας χάθηκαν στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Όχι, δεν ζητάω να τον κλείσουν στη φυλακή, απλά θα μπορούσαν να αποσύρουν την παράσταση κάποιου μουσικού του έργου ή να σταματήσουν τα αφιερώματα στη μουσική του εις ένδειξη διαμαρτυρίας για τις ανοησίες του.<br />Είναι τυχαίο, μετά τα παραπάνω, ότι τα αντισημιτικά ευφυολογήματα του κ. Θεοδωράκη έτυχαν τόσης καταδίκης όσης έτυχαν και οι βανδαλισμοί στα εβραϊκά νεκροταφεία και συναγωγές της χώρας μας, ήτοι ελάχιστης; Δε νομίζω. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-4537006776917574984?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-53755125970477895752011-05-19T15:56:00.000-07:002011-05-19T16:01:58.292-07:00Ένας αριστερός και κάποιοι μετανάστεςΚαι, όμως, ο κ. Διονύσης Σαββόπουλος δηλώνει αριστερός και, μάλιστα, από εκείνους, οι οποίοι πρόλαβαν μια Αριστερά πραγματικά ανανεωτική, με προοδευτικό λόγο και ιδιαίτερο προβληματισμό για τα προβλήματα της κοινωνίας μας. Είχε την τύχη να ζυμωθεί μέσα στις παραπάνω πνευματικές διεργασίες και να αποκτήσει την κατάλληλη κατάρτιση, ώστε να δύναται να εκφραστεί για κρίσιμα θέματα πέρα από τη μουσική του.<br />Και, όμως, ο συγκεκριμένος άνθρωπος με την παραπάνω παιδεία <a href="http://mp3twit.com/b7c">πρότεινε</a> όλοι οι λαθρομετανάστες, που ζουν στο κέντρο των Αθηνών, να εγκατασταθούν σε αραιοκατοικημένα νησιά της Ελλάδος, όπου θα ζουν και καλλιεργούν τη γη. Προφανώς η υποβάθμιση του ιστορικού κέντρου της πρωτεύουσας οφείλεται, για τον κ. Σαββόπουλο, στην παρουσία των λαθρομεταναστών. Ούτε έχει ακούσει τίποτα για το οργανωμένο έγκλημα – όπου πρωτοστατούν αρκετοί δικοί μας – ούτε για την ανεργία, η οποία δεν κάνει διακρίσεις σε ημεδαπούς και αλλοδαπούς, ούτε για την απουσία αστυνόμευσης, η οποία επιτρέπει πάσης φύσεως ανομίες να διαπράττονται από πρόσωπα ανεξαρτήτως εθνικότητας, ούτε για την εν γένει εγκατάλειψη του κέντρου, που επιτρέπει στα πάσης φύσεως περιθωριακά στοιχεία, πάλι ανεξαρτήτως εθνικότητας, να παρανομούν. Για το προβληματικό καθεστώς της χορήγησης πολιτικού ασύλου – δεν ξέρω πόσες χιλιάδες αιτήσεις είναι στον αέρα – επίσης ο κ. Σαββόπουλος δεν ξέρει τίποτα. Ούτε, βέβαια, τον απασχολεί, πως θα γίνει αυτή η μετακίνηση.<br />Φυσικά, ο κ. Σαββόπουλος δεν μπαίνει καν στον κόπο να αναρωτηθεί, πως θα βιοποριστούν οι έποικοι των αραιοκατοικημένων νησιών μας, τα οποία, παρεμπιπτόντως, δεν είναι και τα πιο εύφορα μέρη της Ελλάδος. Και γιατί, άραγε, να μην εγκατασταθούν οι «λαθρομετανάστες» σε πιο εύφορες περιοχές της χώρας; Λίγα είναι τα εύφορα μέρη, που ρημάζουν, επειδή δεν έμεινε κανένας νέος να τα καλλιεργεί; Ή μήπως η μετακίνηση από το αραιοκατοικημένο νησί είναι δυσκολότερη, οπότε δεν θα έχει ο κ. Σαββόπουλος τους «λαθρομετανάστες» στα πόδια του;<br />Θα μου πείτε, ότι ο κ. Σαββόπουλος είπε και κάποια θετικά πράγματα στη συνέντευξή του. Καμμία αντίρρηση, όμως τα λεγόμενα ενός ανθρώπου, ο οποίος διαθέτει περισσότερο μυαλό και μόρφωση από την πλειονότητα των συνελλήνων μας, πρέπει να κρίνονται όχι μόνο ως προς τα θετικά στοιχεία τους όσο και από τις αστοχίες τους. Και αυτό, που άφησε αρνητική εντύπωση, ήταν η ανοησία περί μετακίνησης των «λαθρομεταναστών», η οποία αποδεικνύει, ότι ένα σημαντικό μέρος της πάλαι ποτέ σκεπτόμενης Αριστεράς απλά θεωρεί, ότι η καλύτερη λύση είναι να μεταφερθεί το πρόβλημα κάπου αλλού, ώστε να μην το βλέπει μπροστά της. Χώρια που η χρήση της λέξης «λαθρομετανάστης» από μια Αριστερά, που ανέκαθεν πίστευε, ότι δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι, πιστοποιεί πόσο φοβική έχει καταντήσει και μια σημαντική μερίδα της.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-5375512597047789575?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-26716634096255696262011-05-11T09:15:00.000-07:002011-05-11T13:17:26.491-07:00Αφήστε τον 30χρονο να γιάνει<div align="justify">Οι ευθύνες του κράτους στη χτεσινή δολοφονία στο κέντρο των Αθηνών είναι αναμφισβήτητες. Ένα κράτος, που αρνείται να λάβει τα απαιτούμενα μέτρα, ώστε να αντιμετωπίσει το φαινόμενο της εγκληματικότητας, είναι υπαίτιο για το χαμό μιας ανθρώπινης ζωής, όπως φταίει και για την ένταση, που ακολούθησε, όπου χρυσαυγίτες επιτέθηκαν σε αλλοδαπούς με την ΕΛ.ΑΣ. να παρακολουθεί απαθώς τα τεκταινόμενα. </div><br /><div align="justify">Σήμερα, με αφορμή την απεργία της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, είχαμε το σοβαρό τραυματισμό ενός νεαρού, ο οποίος, μέχρι τη στιγμή, που γράφονται αυτές οι αράδες, παλεύει για τη ζωή του. Ακόμα δεν έχει αποδειχθεί, εάν ο τραυματισμός του προήλθε από ενέργεια αστυνομικού ή από αντικείμενο από εκείνα, που ρίπτονται ένθεν κακείθεν σε τέτοιες περιστάσεις. Αν δεχθούμε, ότι ο τραυματισμός αυτός οφείλεται σε ενέργεια αστυνομικού, τότε πάλι θεμελιώνεται η ευθύνη του κράτους. </div><br /><div align="justify">Κανένας δεν αντιλέγει, ότι έχουμε μια αστυνομία επιεικώς ακατάλληλη για το σκοπό, που προορίζεται. Είτε είναι ανίκανη να καταστείλει κάποια επεισόδια είτε είναι ικανή να τα προκαλέσει εκ του μηδενός. Η λίστα με τα ανδραγαθήματα των στελεχών της είναι μεγάλη και πολύ φοβάμαι, ότι θα μεγαλώσει και άλλο, όσο απουσιάζει η επαρκής κατάρτιση των στελεχών της αλλά και η ατιμωρησία τους με τα ποικίλα κουκουλώματα, που τόσο ατιμάζουν την ΕΛ.ΑΣ. </div><br /><div align="justify">Ωστόσο, υπήρξαν σχόλια στο Διαδίκτυο, από τα οποία φάνηκε, ότι ένα κομμάτι της κοινωνίας μας ουσιαστικά επιδιώκει να ανεύρει μάρτυρες, όπως ο 30χρονος, που νοσηλεύεται κατά τα ανωτέρω, για να δικαιολογήσει την όποια οργή και τα επακόλουθά της. Απόψεις περί ανατροπής της κυβερνήσεως με βίαιες πρακτικές, οι οποίες, τάχα μου, δικαιολογούνται από τις βίαιες πρακτικές της ΕΛ.ΑΣ., ισοπεδώνουν κάθε έννοια λογικής και φέρνουν στην επιφάνεια το συζητήσιμο ψυχισμό ανθρώπων, που επιζητούν τη σύγκρουση με το κράτος, ώστε να νομιμοποιήσουν τους όποιους βανδαλισμούς και να εκτονώσουν τα καταστροφικά ένστικτά τους. Οι παραλληλισμοί με τα έκτροπα, που συγκλόνισαν την Αθήνα το Δεκέμβριο του 2008, είναι εμφανείς. Και τότε ένας 15χρονος έγινε λάβαρο στα χέρια των πιο ακατάλληλων ανθρώπων και το κέντρο της Αθήνας έγινε κάρβουνο από τους ίδιους ακατάλληλους ανθρώπους. Μια εκδήλωση διαμαρτυρίας στη βία της εξουσίας μετετράπη σε βίαια αντίποινα εναντίον των πάντων από τους κήρυκες της βίας, που βρήκαν την ευκαιρία να αποδείξουν, τι επιθυμούν στην πραγματικότητα. Στο τέλος, τίποτα δεν άλλαξε, εκτός ίσως από την περιουσιακή κατάσταση όσων ανθρώπων είχαν την ατυχία να έχουν την ακίνητη περιουσία τους στο κέντρο των Αθηνών. </div><br /><div align="justify">Προφανώς και αποτελούν φωνές εις ώτα μη ακουόντων οι διαμαρτυρίες για τη χρήση βίας από την ΕΛ.ΑΣ. Οι ίδιοι λειτουργικά ανεκπαίδευτοι και φανατισμένοι αστυνομικοί θα συνεχίσουν να ξυλοφορτώνουν διαδηλωτές και θα σταυρώνουν τα χέρια τους μπροστά στα έκτροπα των χρυσαυγιτών και λοιπών ακροδεξιών οργανώσεων, που δραστηριοποιούνται σε διάφορες πόλεις της Ελλάδος. Ωστόσο, η μαρτυροποίηση προσώπων, που έπεσαν θύματα αστυνομικής βίας, με σκοπό να στραφεί ο κόσμος σε αντίποινα, αποτελεί τη χειρότερη δυνατή απάντηση, διότι απλούστατα λειτουργεί αποπροσανατολιστικά.Αντί να στρέφει τον κόσμο να διαμαρτυρηθεί για τα προβλήματα του τόπου και να απαιτήσει λύσεις, τον ωθεί σε πράξεις βίας, οι οποίες λειτουργούν εκτονωτικά, με αποτέλεσμα τίποτα να μην αλλάζει. Θυμηθείτε τι άλλαξε μετά τα Χριστούγεννα του 2008! Τίποτα, απολύτως! </div><br /><div align="justify">Ας αφήσουμε τον 30χρονο να παλέψει για τη ζωή του και ας ευχηθούμε όχι μόνο να γιάνει αλλά και να είναι ο τελευταίος, που πέφτει θύμα της αστυνομικής βίας. Και, κυρίως, ας σταματήσουμε να τον διασύρουμε! Όχι άλλη εκμετάλλευση!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-2671663409625569626?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-33234926766886808162011-05-10T22:47:00.000-07:002011-05-11T00:44:18.155-07:00Τα προβαρισμένα λόγια<div align="justify">Ο θάνατος ενός συμπολίτη μας χτες στο κέντρο της Αθήνας απέδειξε για πολλοστή φορά πόσο ανέτοιμη είναι η χώρα μας να αντιμετωπίσει το φαινόμενο της εγκληματικότητας. Δεν είναι μόνο η απουσία αστυνομικών σε περιοχές με ιδιαίτερες εγκληματικές επιδόσεις αλλά και η ανυπαρξία εκπαίδευσης των περισσοτέρων αστυνομικών. Χτες, λοιπόν, είδαμε "αγανακτισμένους" πολίτες στο κέντρο των Αθηνών να επιτίθενται εναντίον μεταναστών με μόνη αφορμή τη δολοφονία ενός Έλληνα από φερόμενους ως αλλοδαπούς, ενώ η αστυνομία απλά κοιτούσε. Δεν ξέρω, κατά πόσο αποτελεί δικαιολογία η λογική, ότι με τον τρόπο αυτό κράτησε τα επεισόδια σε μια μόνο περιοχή, σίγουρα πάντως πρόκειται για λογική, που προσβάλλει το μέσο νου. </div><br /><div align="justify">Και εκεί, που περιμένεις, ότι επιτέλους η πολιτεία θα αφυπνιστεί, έρχεται ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, κ. Παπουτσής, και πετάει τη μπόμπα. Πρέπει, λέει, να συνεργαστεί η πολιτεία με την τοπική αυτοδιοίκηση αναφορικά με πρωτοβουλίες, που πρέπει να ληφθούν για την προστασία και την ασφάλεια του κέντρου της Αθήνας. Λόγια προβαρισμένα από πριν για περιστάσεις, όπως η χτεσινή! Είμαι σίγουρος, ότι οι ίδιες αυτές γενικότητες θα ακουστούν και την επόμενη φορά, που κάποιος, ανεξαρτήτως εθνικότητας, θα πέσει νεκρός από φονική ενέργεια στο κέντρο των Αθηνών. Και τη μεθεπόμενη φορά κ.ο.κ. Σε επίπεδο πράξεων, όμως, θα είμαστε στα ίδια. </div><br /><div align="justify">Το θέμα της ασφάλειας ξεκινά από το κράτος. Αυτό παρέχει τα μέσα για την τήρησή της και αυτό καλείται να τη διασφαλίσει μέσα από τη λειτουργία της αστυνομίας και την εκπαίδευση των στελεχών της. Δεν αρκεί μόνο να περιορίζει το φαινόμενο της εγκληματικότητας σε μια περιοχή αλλά και να επιτυγχάνει την πάταξή της. Συμφωνώ, ότι το έγκλημα αποτελεί τη συνισταμένη περισσοτέρων κοινωνικών συνθηκών αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία για την απροθυμία αντιμετώπισής του. </div><br /><div align="justify">Όλα τα παραπάνω αποδεικνύουν, ότι η ΕΛ.ΑΣ. εξακολουθεί να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της, όταν καλείται να αντιμετωπίσει το έγκλημα. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω, τι ακριβώς είχαν κατά νου οι κεφαλές της, όταν έστειλαν αστυνομικούς στην περιοχή της 3ης Σεπτεμβρίου μετά το χτεσινό φονικό. Ό,τι και αν ήταν αυτό, όχι μόνο δεν βοήθησε στην εκτόνωση της κατάστασης αλλά και απέδειξε περίτρανα την αποτυχία ενός μοντέλου, το οποίο προάγει στην ουσία μια άλλη μορφή εγκληματικότητας, αυτή των δήθεν αγανακτισμένων πολιτών, οι οποίοι ξεσπούν κατά όσων θεωρούν υπευθύνους για κάποιο έγκλημα, και αφήνει στο απυρόβλητο το ήδη υφιστάμενο έγκλημα. Και το κακό ξεκινάει από την προϊσταμένη αρχή της ΕΛ.ΑΣ., ήτοι το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Από εκεί πηγάζουν οι αποφάσεις για τη στελέχωση του αρχηγείου της ΕΛ.ΑΣ., τις προαγωγές, τον εξοπλισμό και τα σχετικά με αυτό κονδύλια, την εκπαίδευση των αστυνομικών κ.λπ. Κανένας άλλος δεν μπορεί να δώσει λύσεις στο πρόβλημα της εγκληματικότητας.</div><br /><div align="justify">Είναι εύκολο ο κ. Υπουργός να απαγγέλλει γενικότητες καταρτισμένες εκ των προτέρων, ότι, δήθεν, νοιάζεται για την πάταξη της εγκληματικότητας. Μόνο που, όσο προβάρει τα εύκολα τα λόγια τα παχιά, η εγκληματικότητα θα καλπάζει και η ΕΛ.ΑΣ. θα συνεχίσει ξεσπά σε συνταξιούχους και φτωχούς μετανάστες, όταν δεν θα συμπράττει με ακροδεξιούς και λοιπούς "αγανακτισμένους" πολίτες σε εγκληματικές ενέργειες. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-3323492676688680816?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-22980480662701613622011-05-10T09:42:00.000-07:002011-05-10T12:48:08.490-07:00Αυτό τον αθλητισμό θέλουμε<div align="justify">Με την καταδίκη των κ.κ Κεντέρη και Θάνου κλείνει ο κύκλος των στιγματισμένων μεταλλίων. Η φουρνιά των αθλητών, που διακρίθηκαν σε διεθνείς αγώνες και έδωσαν μεγάλη χαρά στην πλειονότητα των Ελλήνων, αποτελεί, πλέον, παρελθόν. Αποκαθηλωμένοι από το βάθρο τους και μουντζουρωμένοι από την καταδίκη τους οι δύο αθλητές του κλασσικού αθλητισμού θα συμβολίζουν το ολέθριο σκεπτικό μιας χώρας, ότι, αφού μπορούμε να κοροϊδέψουμε τους ιθαγενείς, δεν θα μας καταλάβουν οι αλλοδαποί. Αμ δε! Ευτυχώς, δηλαδή, που μας κατάλαβαν. </div><br /><div align="justify">Ας μην κρυβόμαστε, όμως, πίσω από το δάχτυλό μας! Δεν αποφάσισε στα καλά καθούμενα το κράτος να επιδοτήσει τον αθλητισμό. Βρήκε πρόσφορο έδαφος στα οπαδικά συναισθήματα των Ελλήνων. Μια χώρα, που ανέκαθεν αγκομαχούσε όχι για να διακριθεί σε μια διεθνή διοργάνωση, εξού και ο παραλογισμός "όγδοος ολυμπιονίκης", αλλά και για να δει τους αθλητές της να προκρίνονται στην τελική φάση τους, δέχθηκε με αγαλλίαση αυτή την υποστήριξη. Κανένας δεν πονηρεύτηκε, που η στερούμενη υποδομών Ελλάδα κέρδιζε ξαφνικά μετάλλια σε αθλήματα, όπου κάποτε αρκούνταν στη συμμετοχή των αθλητών της και στις οιμωγές των αθλητικογράφων "ατύχησε ο τάδε αθλητής", λες και έπρεπε να απολογηθεί αυτός ο φουκαράς, επειδή οι συνάδελφοί του ήταν καλύτερα προετοιμασμένοι. Εντάξει, υπήρξε μια άκρως ταλαντούχα φουρνιά αθλητών, ειδικά στον κλασσικό αθλητισμό και στην άρση βαρών αλλά χωρίς την φαρμακευτική υποστήριξη, που τους παρεσχέθη αφειδώς, θα κατέληγαν άλλη μια άκρως ταλαντούχα πλην, όμως, μη διακριθείσα φουρνιά αθλητών μας. Τα μετάλλια και οι εν γένει διακρίσεις άρχισαν να έρχονται και όλοι, τουλάχιστον οι περισσότεροι από εμάς, έπλεαν σε πελάγη ευτυχίας. Τότε κομπάζαμε, ότι κοιτάζουμε στα μάτια τις αθλητικές υπερδυνάμεις και κλείναμε τα μάτια μπροστά στο ανεξήγητο φαινόμενο μια χώρα χωρίς υποδομές να διακρίνεται στους διεθνείς αγώνες. </div><br /><div align="justify">Η αντίδραση ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας μας φανερώνει μια σχιζοφρένεια ενδεικτική της κουτοπονηριάς μας. Χαιρόμαστε, που έφερναν μετάλλια και λοιπές διακρίσεις οι παραπάνω αθλητές μας και σπεύδαμε στις φιέστες, που διοργανώνονταν σημοσία δαπάνη για να τους τιμήσουμε (τείχη δεν γκρεμίζαμε και ευτυχώς). Όταν κατελήφθησαν οι παραπάνω αθλητές να έχουν παραβεί το νόμο, σπεύσαμε να νίψουμε οι περισσότεροι τας χείρας μας και να υποδυθούμε τους ανυποψίαστους, αφού πρώτα γκρεμίσαμε τα μέχρι πρότινος είδωλά μας. Με άλλα λόγια, δεχόμαστε τις επιτυχίες τους ως δικές μας, αρκεί να μην τους έπιαναν, ενώ, όταν επιτέλους έγινε αντιληπτό, ότι τα συγκεκριμένα πρόσωπα παρανομούσαν, κάναμε τους Κινέζους. </div><br /><div align="justify">Η παραπάνω ιστορία θα μπορούσε να είναι άκρως διδακτική. Από τη μια πλευρά θα μας βοηθούσε να αναρωτηθούμε, αν, τελικά, θέλουμε αυτού του είδους τον αθλητισμό και δη πρωταθλητισμό χωρίς φραγμούς και κανόνες. Από την άλλη είναι καιρός να σκεφτούμε, αν είμαστε σε θέση να παρακολουθήσουμε ένα 100άρι, όπου ο καλύτερος δρομέας θα διανύει την απόσταση σε 12 δευτερόλεπτα, ή ένα αγώνα άρσης βαρών, όπου ο κορυφαίος θα σηκώνει το 1/3 των κιλών, που σηκώνουν οι σημερινοί πρωταθλητές. Αλλιώς, αν έχουμε την αθλητική παιδεία να απολαύσουμε την προσπάθεια ενός αθλητή, χωρίς να καιγόμαστε για μετάλλια και πρωτιές, ώστε να επιβεβαιώσουμε, ότι είμαστε απόγονοι άξιων προγόνων, λες και στερέψαμε από άλλες μεθόδους για να αποδείξουμε την αξία μας. </div><br /><div align="justify">Φοβάμαι, όμως, ότι αύριο μεθαύριο θα βρεθεί πάλι κάποιος υπερντοπαρισμένος πρωταθλητής, ο οποίος θα σαρώνει στα μετάλλια διεθνώς και εμείς πάλι θα τρέχουμε πάλι να φωνάζουμε, πόσο περήφανοι είμαστε, που ένας συμπατριώτης μας διαπρέπει. Μέχρι να πιαστει και αυτός "ντοπέ" και εμείς να τον αναθεματίσουμε! Και μετά θα αναζητήσουμε τον επόμενο εφήμερο και "φτιαγμένο" ήρωά μας. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-2298048066270161362?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-11282902504883826282011-05-08T04:39:00.001-07:002011-05-08T04:39:36.616-07:00Βιβλία : "Η ΠΙΑΝΙΣΤΡΙΑ", της Ελφρίντε Γιέλινεκ<div align="justify">Αποτελεί άθλο να καταφέρει να τελειώσει κανείς την "ΠΙΑΝΙΣΤΡΙΑ" της Ελφρίντε Γέλινεκ (Εκδόσεις "ΕΚΚΡΕΜΕΣ"). Ξεγελιέσαι με τις λίγες σχετικά σελίδες του και, μόλις το ανοίξεις και ξεκινήσεις να το διαβάζεις, αισθάνεσαι, ότι οι λέξεις πέφτουν πάνω σου κατά κύματα και, όσες απλωτές και αν κάνεις, αυτές θα συνεχίσουν να σε πλακώνουν, μέχρι να φτάσεις στο τέλος.<br />Η ιστορία; Η Έρικα Κόχουτ ζει μια μίζερη ζωή σε ένα μικρό διαμέρισμα στη Βιέννη με την καταπιεστική μητέρα της. Προορισμένη, κάποτε, να διαπρέψει ως πιανίστρια, απέτυχε στο στόχο της και, πλέον, βιοπορίζεται παραδίδοντας μαθήματα πιάνου στο Ωδείο της Βιέννης. Η προσωπική της ζωή είναι απλά ανύπαρκτη, αφού η μητέρα της τής έχει επιβάλει αυστηρούς κανόνες, η παρέκλιση από τους οποίους δεν συγχωρείται. Η σεξουαλική της ζωή περιορίζεται σε επισκέψεις σε πορνομάγαζα και πάρκα, όπου απολαμβάνει με τα μάτια της ερωτικές περιπτύξεις τρίτων. Η εμφάνιση του Βάλτερ Κλέμμερ, νεαρού μαθητή πιάνου, αναποδογυρίζει την στρατιωτικά τακτοποιημένη ζωή της. Όμως, ο τρόπος, που έμαθε από παιδί, της επιβάλλει να υποβάλει το μαθητή της σε μια σειρά από βασανιστήρια εφάμιλλα με αυτά, που βίωσε και βιώνει η ίδια.<br />Μίλησα παραπάνω για τη γραφή της κας. Γέλινεκ. Είναι μια από τις πιο πυκνές γραφές, που έχω αντιμετωπίσει. Νοήματα συμπυκνωμένα σε πολλές λέξεις, χαρακτήρες σμιλεμένοι με σκληρότητα αλλά και τρυφερότητα συνάμα, μας παραδίδουν την εικόνα μιας γυναίκας άκρως καταπιεσμένης, η οποία, όμως, δεν μπορεί να λειτουργήσει σε ένα ελεύθερο περιβάλλον. Όταν ο Βάλτερ Κλέμμερ της ζητάει να ελευθερώσει τον εαυτό της, αυτή του φέρεται σκληρά, όπως σκληρά φέρεται και στους μαθητές της. Δεν υπάρχουν περιθώρια να φερθεί αλλιώς η Έρικα. Είναι ένα πλάσμα, η ζωή του οποίου προγραμματίστηκε με σαδιστική αυστηρότητα από τη μητέρα της. Επιλογές η Έρικα ούτε είχε ούτε έχει. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η συγγραφέας " η Έρικα δεν έχει ιστορία και δεν δημιουργεί ιστορίες".<br />Πίσω από τη σκληρή εικόνα της Έρικας, κρύβεται μια γυναίκα, που σπαρακτικά ζητάει να ελέγξει τη ζωή της. Δεν επιθυμεί πραγματικά να ξεφύγει από τις καταπιεστικές καταβολές της αλλά θέλει να διαλέγει αυτή και μόνο αυτή ό,τι θέλει να πραγματοποιήσει, έστω και με τον τρόπο, που διδάχθηκε. Η συγγραφέας στηλιτεύει, μέσα από τα παθήματα της Έρικας, την καταπίεση, που υφίστανται οι γυναίκες. Η ματιά της είναι άκρως επικριτική και οξεία, τα βόλια της πέφτουν παντού με ρυθμούς μυδραλιοβόλου το δε ανδρικό φύλο σίγουρα δεν θα αισθανθεί άνετα με τα καρφιά της συγγραφέως.<br />Το βιβλίο αυτό θεωρείται από πολλούς ως μια αυτοβιογραφία της συγγραφέως. Πράγματι, και αυτή έζησε πλάι σε μια αυταρχική μητέρα, σπούδαζε πιάνο και η ζωή της, τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια της, υπήρξε ασφυκτικά περιορισμένη. Η Έρικα θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ο άλλος εαυτός της συγγραφέως, η γυναίκα, που μεγάλωσε σε ένα αφιλόξενο οικογενειακό περιβάλλον. Μόνο που η συγγραφέας κατάφερε να ξεφύγει από την οικογενειακή ειρκτή και με την τριτοπρόσωπη αφήγησή της ιστορεί τη στεγνή ζωή της ηρωίδας της.<br />Δεν πρόκειται να ξενοιάσετε στην προσπάθειά σας να διαβάσετε το εν λόγω βιβλίο. Θα απολαύσετε μεν το ταλέντο της συγγραφέως αλλά θα κοπιάσετε πολύ. Α, και μην το χρησιμοποιήσετε για υποκατάστατο τουριστικού οδηγού της Βιέννης!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-1128290250488382628?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-57498980091111266012011-05-06T05:48:00.000-07:002011-05-06T10:14:31.615-07:00Οι συνέπειες της αμετροέπειας<p align="justify">Η ανάγνωση ενός βιβλίου του Σελίν χαρίζει, αναμφίβολα, τεράστια αγαλλίαση σε ένα μέσο αναγνώστη, εις τρόπον ώστε να περνάει σε δεύτερη μοίρα ο αντισημιτισμός του και η συνεργασία του με το καθεστώς του Βισύ κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μπορεί κανείς, επίσης, να απολαύσει ένα θεατρικό έργο του Χάινερ Μύλλερ, χωρίς να αναλογίζεται, ότι ο εν λόγω σκηνοθέτης υπήρξε πράκτορας της Στάζι, που δεν δίσταζε να καταδώσει όσους γνωστούς του θεωρούσε ως αντιφρονούντες. Εν ολίγοις, η πνευματική αξία του έργου ενός δημιουργού δεν μπορεί να υπερκεραστεί από τις όποιες αρνητικές επιλογές του στην πολιτική ή αλλού.<br />Η περίπτωση της ματαίωσης του έργου του κ. Μίκη Θεοδωράκη "ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ" στην Αυστρία, στα πλαίσια της τελετής μνήμης των θυμάτων του ναζισμού είναι, όμως, διαφορετική. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με την προσωπική επιλογή ενός προσώπου να απολαύσει ένα έργο ατομικά αλλά η επιλογή αυτή επιβάλλεται και σε τρίτα πρόσωπα, με αφορμή μια εκδήλωση, που αφορά τη μνήμη των θυμάτων σε συγκεκριμένο στρατόπεδο συγκέντρωσης, πολλά εκ των οποίων ήταν εβραϊκής καταγωγής, σε μια εποχή, που ο δημιουργός του εν λόγω έργου καταφέρεται επανειλημμένως εναντίον των Εβραίων. Σε μια εκδήλωση με τέτοιο περιεχόμενο, θα αποτελούσε, τουλάχιστον, ασέβεια να καλείται ο κόσμος να θυμηθεί άλλως να μην ξεχάσει τις ναζιστικές θηριωδίες σε βάρος, μεταξύ άλλων, και των Εβραίων της Ευρώπης, υπό τους ήχους της μουσικής ενός ανθρώπου, ο οποίος δημοσίως δήλωσε και δηλώνει εσχάτως, ότι είναι <a dir="ltr" title="Μίκης Θεοδωράκης: «Εγώ είμαι Αντισημίτης»!.." href="http://www.youtube.com/watch?v=Ahf1twbw9WM">αντισημίτης</a>.<br />Περαιτέρω, δεν αποτελεί, σε καμμία περίπτωση, λογοκρισία η παραπάνω ματαίωση. Τούτο θα συνέβαινε, εάν γινόταν μια εκδήλωση με άσχετο περιεχόμενο και αποφασιζόταν αίφνης να αφαιρεθεί από το πρόγραμμα το έργο του κ. Μίκη Θεοδωράκη. Εδώ, όμως, έχουμε μια εκδήλωση μνήμης, στην οποία δεν έχουν καμμία θέση έργα ανθρώπων, οι οποίοι έχουν εκφραστεί με απρεπή τρόπο εναντίον μιας φυλής, η οποία δοκιμάστηκε σφόδρα στον τελευταίο πόλεμο. Δεν αναφέρομαι στην κριτική, που ασκήθηκε, εκ μέρους του κ. Θεοδωράκη, σε βάρος του Ισραήλ, για την εισβολή του τελευταίου στη Γάζα. Τότε, ο κ. Μίκης Θεοδωράκης έπραξε ορθώς και κατεδίκασε την ενέργεια αυτή. Ωστόσο, ακολούθησε και η απαράδεκτη δήλωσή του περί αντισημιτισμού, από τον οποίο διακατέχεται, την οποία έχει επαναλάβει και άλλες φορές με διαφορετικούς τρόπους. Και η δήλωσή του αυτή αρκεί, ώστε να αφαιρεθεί το έργο του από την παραπάνω εκδήλωση.<br />Σε καμμία περίπτωση, λοιπόν, δεν συντρέχει περίπτωση λογοκρισίας ούτε υφίσταται ο κ. Θεοδωράκης τις συνέπειες της κριτικής του για την εισβολή του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας, όπως εσφαλμένως διατείνεται ο κ. Αργυρός στη <a href="http://www.youtube.com/watch?v=Y_CXQYlqwM8">ΝΕΤ.</a> Εκτός αν θεωρούμε, ότι το καλλιτεχνικό μεγαλείο ενός ανθρώπου με μεγάλη προσφορά στη Δημοκρατία αποτελεί ταυτόχρονα επαρκές άλλοθι, για να εκστομίζει ο κ. Θεοδωράκης ό,τι θέλει, χωρίς να νοιάζεται για τις συνέπειες.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2606301696511121454-5749898009111126601?l=periousios.blogspot.com' alt='' /></div>περιούσιοςhttp://www.blogger.com/profile/12110351768873260134noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2606301696511121454.post-88225263711280317492011-05-05T13:17:00.000-07:002011-05-05T13:18:36.480-07:00Το δυνατό καταφύγιο του λαϊκιστή<p align="justify">Η δύναμη της τηλεόρασης παραμένει ισχυρή ακόμα και στις μέρες μας, που το Διαδίκτυο κερδίζει πόντους. Ειδικά στην Ελλάδα, όπου η τεχνοφοβία αλλά και η συνήθεια εξακολουθεί να διακατέχει ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας της, η τηλεόραση εξακολουθεί να διαμορφώνει απόψεις και συνειδήσεις. Οι μέθοδοι, βέβαια, των διαμορφωτών, που εργάζονται στο παραπάνω μέσο, είναι συζητήσιμες αλλά δεν παύουν να διαμορφών