Ένα μεγάλο ευχαριστώ

Ναι, το ομολογώ. Είμαι ένας εγκάθετος, μαλ......, μίσθαρνο όργανο της άρχουσας τάξης, εφησυχασμένος, βολεμένος μικροαστός, που δεν βλέπει την τύφλα του από τον υπερκαταναλωτισμό ούτε έχει πάρει πρέφα, ότι η εξουσία τον δουλεύει ψιλό γαζί και ζω σε δικτατορικό καθεστώς, παρά αρκούμαι να τη βγάζω με σχολιάκια εκ του ασφαλούς στον υπολογιστή μου καθισμένος στον άνετο καναπέ της σπιταρόνας μου. Για όλους τους παραπάνω λόγους είμαι εχθρός όσων ονειρεύονται ένα καλύτερο αύριο, το οποίο θα έπεται μιας επανάστασης, στη διάρκεια της οποίας θα σφαχτούν όλοι οι πολιτικοί και τα τσιράκια τους, θα καεί σύμπασα η Ελλάδα και θα στιγματιστούν όσοι αντέδρασαν στον ξεσηκωμό αυτό. Και, φυσικά, νομιμοποιούνται, όσοι πιστεύουν τα παραπάνω για μένα, να με ξεσκίσουν στα βρισίδια και τις ad hominem επιθέσεις, μέχρις ότου είτε πάρω το μέρος τους είτε το βουλώσω και περιμένω τη μοίρα μου να ξεσπάσει στην κασίδα μου από το χέρι τους.
Πραγματικά, ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου όσους πιστεύουν αυτά τα πράγματα για μένα. Αποτελεί, για την ακρίβεια, μεγάλη τιμή μου να μη με θεωρούν "δικό" τους παρά να με κατατάσσουν σε όσους προτιμούν να σκέφτονται και να αποφεύγουν να αφήσουν το θυμικό τους να τους οδηγήσει σε νοητικές κατασκευές, που θα έκαναν όλους τους φιλοσόφους από καταβολής του ανθρωπίνου είδους να διαπράξουν σεπούκου με στομωμένο ξίφος. Χαίρομαι, που δεν ανήκω σε όσους ούρλιαξαν από αγαλλίαση στη θέα του αστυνομικού, που φλεγόταν χτες στο Σύνταγμα ζωντανός από τη μολότωφ, που κάποιος ομοϊδεάτης των φωνασκούντων αυτών προσώπων έριξε πάνω του, με σκοπό να το σκοτώσει. Διότι τουλάχιστον έχω συνειδητοποιήσει την αξία της ανθρώπινης ζωής και έχω ως στόχο της ζωής μου, μεταξύ άλλων, να εκδηλώνω τη βδελυγμία μου σε κάθε απόπειρα φόνου, όποιος και αν είναι το υποψήφιο θύμα, όποιες ιδέες και αν πρεσβεύει και όποιον και αν στηρίζει. Και απόρροια της αρχής μου αυτής είναι, ότι θα φωνάξω από οργή τόσο για τον παραπάνω αστυνομικό όσο και για το διαδηλωτή, που χτες πάλι στο Σύνταγμα πήρε αμπάριζα με τη μηχανή του κάποιος ηλίθιος της "ΔΙ.ΑΣ.". Διότι και η ζωή του ενός και η ζωή του άλλου είναι ισάξιες και για το ισάξιο κάθε ανθρώπινης ζωής έδωσαν και τη ζωή τους πάμπολλοι άνθρωποι εδώ και χρόνια και σε εποχές, που η δουλεία θεωρούνταν τόσο φυσιολογική, που ακόμα και σπουδαίες προσωπικότητες, που τόσο θαυμάζουμε σήμερα, δεν αντιδρούσαν σε αυτή.
Δεν τρέφω καμμία κακία προς όσους με δεν με γουστάρουν και δεν με θεωρούν "ένα από αυτούς". Ποτέ μου δεν πίστεψα σε τσιτάτα και αφορισμούς, που προτρέπουν σε βία ή αποπειρώνται να τη νομιμοποιήσουν. Ποτέ μου δεν πίστεψα σε επαναστάσεις γεμάτες αίμα και φωτιά. Η ιστορία απέδειξε, ότι τέτοιες επαναστάσεις ανέκαθεν οδηγούσαν μεν στην ανατροπή αυταρχικών καθεστώτων αλλά, στη συνέχεια, ΠΟΤΕ οι ηγέτες της επανάστασης δεν απέφυγαν να φερθούν εξίσου αυταρχικά προς όσους τους είχαν στηρίξει, αν όχι περισσότερο αυταρχικά. Βέβαια, δεν περιμένω από τους θιασώτες της βίαιης ανατροπής να το γνωρίζουν, αφού, ως γνωστόν στην Ελλάδα τα ξέρουμε όλα και δεν μπαίνουμε στον κόπο να ανοίξουμε ένα ρημαδοβιβλίο, μπας και ξεστραβωθούμε, αφού η επανάσταση δεν μπορεί να περιμένει.
Και πάλι τους ευχαριστώ θερμά.

Η σχέση μου με το βιβλίο

Η σχέση μου με το βιβλίο είναι ιδιαίτερα στενή. Ξεκινάει από τα παλαιότερα χρόνια, πριν την εφηβική μου ηλικία, όταν ο υποφαινόμενος, ντροπαλός και χωρίς ιδιαίτερες παρέες, κατέφευγε στη συντροφιά του. Φυσικά μην πάει ο νους σας σε τίποτε κλασσικούς συγγραφείς, τύπου Ντοστογιέφσκι ή Παπαδιαμάντη (για να πιάσω Έλληνες και ξένους)! Περισσότερο εκλαϊκευμένα βιβλία ήταν, όπως η σειρά "ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ΗΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ"(όσοι γεννήθηκαν τη δεκαετία του '70 θα τη θυμούνται και στην τηλεόραση), ήτοι βιβλία κατάλληλα για ηλικίες προεφηβικές.

Η σχέση μου με τη λογοτεχνία ξεκινά εκεί στην εφηβική μου ηλικία. Το πρώτο λογοτεχνικό βιβλίο, που έπεσε στα χέρια μου, ήταν "Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ" του Ν. Καζαντζάκη. Μαγεύτηκα από τον κόσμο ,που ανοιγόταν μπροστά μου, έμενα προσηλωμένος στην πλοκή και ένοιωθα την απλή και κατανοητή για έναν έφηβο της δεκαετίας του '90 γλώσσα να κυλάει ήσυχα και να με συμπαρασύρει στο σύμπαν του Ν. Καζαντζάκη.

Έκτοτε, η σχέση μου με τη λογοτεχνία πέρασε από 1.000 κύματα. υπήρχαν στιγμές, που διάβαζα μετά μανίας κάθε βράδυ ανεξαιρέτως. Θυμάμαι διακοπές σε κάποιο νησί και εμένα να βλαστημάω που ο άνεμος σήκωνε την άμμο της παραλίας και την έριχνε ανάμεσα στις σελίδες του βιβλίου μου, ενώ η κοπέλα μου γελούσε με τη γκρίνια μου (είχα πάψει, όπως καταλαβαίνετε, να είμαι ντροπαλός και μοναχικός). Άλλες, πάλι, φορές η σχέση μου με το βιβλίο περνούσε κρίση και περνούσα τα βράδυα μου, όταν δεν ευρισκόμουν με την παρέα μου κάπου έξω ή για δουλειά στο γραφείο μου, μπροστά από την τηλεόραση. Η αγάπη μου, πάντως, για το βιβλίο παρέμεινε μέσα μου ανεξάρτητα από τις διακυμάνσεις της.

Αν κάτι, όμως, παραμένει μέσα μου ισχυρό, αυτό είναι η άποψη ότι το βιβλίο, όσο καλό και αν είναι, δεν πρόκειται να αντικαταστήσει τις σχέσεις μου με τους τρίτους. Όταν κλείνομαι στο δωμάτιό μου και ανοίγω ένα βιβλίο ή όταν στις διακοπές μου βγαίνω στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου μου και αφήνομαι στις σελίδες ενός βιβλίου, η σκέψη μου για ένα ορισμένο χρόνο αφήνεται σε αυτό, που διαβάζω. Όμως, μετά από λίγο θα αφιερωθώ και πάλι στους δικούς μου ανθρώπους, φίλους και γνωστούς. Γιατί φρονώ ότι ένα βιβλίο, όσο καλό και αν είναι ,δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη ζεστασία της επαφής με τους ανθρώπους, που έχεις επιλέξει να σε συντροφεύουν υπό οποιαδήποτε μορφή. Είμαι χαρούμενος, όταν πετυχαίνω ένα βιβλίο και διαπιστώνω ότι λατρεύω να αφήνομαι στις σελίδες του και την πλοκή του αλλά οι στιγμές, που έχουν μείνει χαραγμένες στη μνήμη μου, είναι στιγμές με φίλους και γνωστούς. Έχω εκτιμήσει συγγραφείς μέσα από τα έργα τους αλλά έχω αγαπήσει φίλους, με τους οποίους έζησα μια στιγμή σημαντική, ένα γλέντι στα μπουζούκια, ένα αυτοσχέδιο και αυθόρμητο πάρτυ στο στρατό, μια εκδρομή απρογραμμάτιστη, που με έφερε πιο κοντά σε κάποια πρόσωπα, που εξακολουθούν και με τιμάν με τη φιλία τους. Και πιστεύω βαθύτατα ότι αυτές οι στιγμές μένουν στη ζωή μας περισσότερο. Και προσωπικά έχω εκτιμήσει αρκετά βιβλία αλλά οι στιγμές, που θυμάμαι να αφιερώνομαι στην ανάγνωση των καλύτερων, κατ' εμέ, από αυτά, δεν συγκαταλέγονται στις καλύτερες στιγμές μου, τις οποίες έχω ταυτίσει με πράγματα, τα οποία έχω κάνει και ζήσει με τρίτα πρόσωπα.

Και μη βιαστείτε να αναρωτηθείτε πως στην ευχή επαινώ τα βιβλία και τα διαβάζω μετά μανίας, έστω και περιστασιακά, αλλά προτιμώ να βρίσκομαι παρέα με φίλους και γνωστούς. Κάθε πράγμα στον καιρό του! Οι στιγμές, που αφήνομαι σε ένα βιβλίο είναι συγκεκριμένες και έρχοναι, όταν έχω τελειώσει με τις επαγγελματικές μου υποχρεώσεις και δεν έχω κάποια επιθυμία να δω άλλα πρόσωπα. Η δε ανάγνωση ενός βιβλίου αποτελεί για μένα τρόπο ψυχαγωγίας και χαλάρωσης, ακόμα και όταν πρόκειται για ένα δυσνόητο βιβλίο, που απαιτεί ιδιαίτερο πνευματικό κάματο. Μόνο που η μονομέρεια στην ψυχαγωγία μου είναι απεχθής. Δεν συμπαθώ εκείνους, που φρονούν ότι μπορούν να διασκεδάζουν μόνο στα μπουζούκια ή ταυτίζουν την ψυχαγωγία με την έξοδο σε μπαράκια, κλαμπάκια και άλλα συναφή. Ούτε μου αρέσουν πρόσωπα, τα οποία είναι μονίμως κλεισμένα στον κόσμο τους και ασχολούνται αποκλειστικά με την ανάγνωση βιβλίων. Και, βέβαια, ούτε εγώ μπορώ να εννοήσω τον εαυτό μου να διαβάζει μόνο και να μην ασχολείται με ό,τιδηποτε άλλο.

Συμπερασματικά, ένα βιβλίο μπορεί να ανοίγει τους ορίζοντές μου και να διευρύνει τις γνώσεις μου αλλά τι νόημα θα είχε αυτό το άνοιγμα και αυτή η διεύρυνση, αν δεν υπήρχαν οι στιγμές εκείνες, που μαζί με φίλους και γνωστούς θα τα αξιοποιούσα; Ο τρόπος σκέψης μου μπορεί να αλλάξει μέσα από την ανάγνωση ενός βιβλίου αλλά τί νόημα θα είχε, αν δεν μπορούσα να εκδηλώσω αυτή τη σκέψη μου προς τα έξω; Η κρίση μου μπορεί να βελτιωθεί μέσα από την καταδυσή μου στις σελίδες ενός μιθιστορήματος ή ενός δοκιμίου αλλά αρκεί αυτό, αν δεν μπορώ να την εξωτερικεύσω;

Μια μικρή διόρθωση

Να που την πάτησα! Στην προηγούμενη ανάρτηση κάνω μνεία στον Α.Κ., ο οποίος αποφάσισε να αντιμετωπίσει την αντίδραση των συγχωριανών του με την ιδιαιτερότητά του, ήτοι την ομοφυλοφιλία του. Μόνο που έτσι, που το έγραψα, είναι ως εάν να λέω ότι χρησιμοποίησε την ομοφυλοφιλία του για να αντιμετωπίσει της αντιδράσεις των ντόπιων. Το σωστό είναι ότι αποφάσισε να αντιμετωπίσει την αντίδραση των ντόπιων σχετικά με την ομοφυλοφιλία του.
Αυτά και ζητώ συγγνώμη.

Ξεκινώντας....

Ξεκινώ, λοιπόν και εγώ την περιήγησή μου στο χώρο του ιστολογείν. Συμπαθάτε με για τον κάπως αδόκιμο όρο αλλά θεωρώ ότι διαθέτουμε τόσες ωραία γλώσσα, που είναι αμαρτία να καταλήγουμε να χρησιμοποιούμε με τόση επιμονή ξένες λέξεις πολλώ δε μάλλον, που μιλάμε για μια λέξα,η η οποία δεν χρησιμοποιείται δα και τόσα χρόνια, ώστε να έχει επικρατήσει στη ζωή μας, όπως λ.χ. το ραντάρ.
Δε διεκδικώ το αλάθητο για την άποψή μου αυτή, όπως και για όσες θα αναρτήσω στο μέλλον από αυτό το ιστολόγιο. Δέχομαι την κριτική όλων, αρκεί να είναι καλόπιστη και θα προτιμούσα τα σχόλια να μην είναι ανώνυμα. Διότι καλή η ανωνυμία και προστατεύεται από το Νόμο αλλά όταν καταλήγει να προστατεύει τον υβριστή, τότε καλύτερα να το κλείσουμε το κατάστημα μια ώρα αρχύτερα και απλά να συμμετέχουμε σε ήδη υφιστάμενα ιστολόγια, όπου ίσως οι δημιουργοί τους έχουν περισσότερες αντοχές και ανοχές συνάμα στη χυδαιότητα, που κατακλύζει συχνά πολλά επώνυμα ιστολόγια (μια ματιά σε διάφορα ιστολόγια πείθει).

Ας μην ξεκινάμε απαισιόδοξα, λοιπόν! Ώρα καλή στην πρύμνη μας!