Πολιτικό άσυλο, ρεεεεεε!

Αν κάτι προδίδει την αποτυχία της μεταναστευτικής πολιτικής της χώρας μας αλλά και της εν γένει διαχείρισης της εισόδου αλλοδαπών προσφύγων στην Ελλάδα, αυτό είναι, αναμφίβολα, το ζήτημα της χορήγησης πολιτικού ασύλου. Με το χαμηλότερο ποσοστό χορηγήσεως πολιτικού ασύλου σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, η χώρα μας έχει πετύχει αφενός να μπει στη μαύρη λίστα αναφορικά με την προστασία των δικαιωμάτων των προσφύγων και μεταναστών αφετέρου έχει καταφέρει να συγκεντρώσει ένα μεγάλο πληθυσμό προσφύγων από σπαρασσόμενες από πολέμους χώρες, οι οποίοι ούτε πολιτικό άσυλο μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε να γυρίσουν στον τόπο τους ούτε, βέβαια, να κινηθούν προς τις ανεπτυγμένες χώρες της Δύσης.

Η συγκέντρωση πολλών αλλοδαπών στο λιμάνι των Πατρών δεν ήταν τυχαία. Το γεγονός ότι η εν λόγω πόλη αποτελεί την κυριότερη πύλη της Ελλάδος προς τη Δύση τράβηξε πολλούς από αυτούς εκεί με την ελπίδα, ότι θα μπορούσαν να χωθούν σε κάποιο φορτηγό και να βρεθούν σε κάποια δυτικοευρωπαϊκή χώρα.

Και, όταν κάποια στιγμή, το πρόβλημα άρχισε να διογκώνεται, τότε ακούστηκαν οι πρώτες φωνές, που ζητούσαν να χορηγηθεί πολιτικό άσυλο στους ανθρώπους αυτούς. Φυσικά, η πολιτεία, η οποία, σημειωτέον, λαμβάνει χρήματα, προκειμένου να χορηγεί πολιτικό άσυλο σε αλλοδαπούς, προτίμησε να αγνοήσει την πραγματικότητα. Και ολοένα και περισσότεροι εξαθλιωμένοι συνάνθρωποί μας συνέχισαν να στοιβάζονται στον απαράδεκτο καταυλισμό, που φωτογραφίες του έχουν κάνει το γύρο του κόσμου.

Σήμερα είχαμε τα πρώτα σοβαρά επεισόδια, με αφορμή το σοβαρό τραυματισμό κάποιου Αφγανού από αστυνομικούς. Οχήματα πετροβολήθηκαν, περιουσίες απειλήθηκαν και, κυρίως, ζωές ετέθησαν σε κίνδυνο. Χιλιάδες Αφγανοί πρόσφυγες έκλεισαν την παραλιακή οδό των Πατρών, κάποιοι από αυτούς προκάλεσαν επεισόδια και χρειάστηκε η επέμβαση της Αστυνομίας, ώστε να ηρεμήσουν λίγο τα πράγματα.

Νομίζω, ομως, ότι ήλθε η ώρα να αλλάξει λογική η χώρα μας και να χορηγήσει πολιτικό άσυλο σε αυτούς τους ανθρώπους, ώστε να αναζητήσουν αλλού την τύχη τους αλλά και να μπορέσουν να εργαστούν νόμιμα εδώ, όσοι, τέλος πάντων, από αυτούς του επιθυμούν. Έφτασε η στιγμή, που θα πρέπει να σταματήσει η πολιτεία να στρίβει αλλού το βλέμμα της, όταν ακούει για τους πρόσφυγες στην Πάτρα, και να επιληφθεί του θέματος. Οι άνθρωποι αυτοί δε χρειάζονται παρά να γίνει δεκτή η αίτησή τους για χορήγηση πολιτικού ασύλου, ώστε να μπορέσουν να φύγουν από τη χώρα και να αναζητήσουν αλλού την τύχη τους. Τότε και μόνο τότε θα πάψουν εικόνες σαν τη σημερινή της παραλιακής οδού των Πατρών αλλά και του καταυλισμού της ντροπής να κοσμούν τη συνείδησή μας.

Μην αγνοείτε, κύριοι κυβερνώντες, λοιπόν, το πρόβλημα! Πολιτικό άσυλο ζητούν οι άνθρωποι. Δώστε το και θα καταφέρετε και το πρόβλημα της συγκέντρωσής τους σε άθλιους καταυλισμούς με τις συνέπειες αυτού να λύσετε και θα πάψει η χώρα μας να αποτελεί το μαύρο πρόβατο της Ε.Ε. σε θέματα πολιτικού ασύλου. Αρκεί να ξεκολλήσετε από την εκλογολογία για τα καθημερινά προβλήματα αυτού του τόπου.

Είναι ο Παλαιοκώστας μια κάποια λύση;

Η έκρηξη μηνυμάτων υπέρ του Βασιλείου Παλαιοκώστα στις σελίδες του facebook δεν είναι φαινόμενο, που εμφανίστηκε χτες, μετά την απόδραση του πιο σεσημασμένου, ίσως, κρατουμένου των τελευταίων ετών. Την εποχή, ακόμα, που ήταν ο ασύλληπτος δράστης ορισμένων από τις πιο δραματικές και πολυσηζητημένες ληστείες τραπεζών, υπήρχαν ουκ ολίγοι φίλοι και οπαδοί του, που θεωρούσαν, ότι το εν λόγω πρόσωπο δεν ήταν λιγότερο ένοχο απ' ό,τι, για παράδειγμα, οι τράπεζες, επηρεασμένοι, ίσως, από τη ληστρική πρακτική των περισσοτέρων τραπεζών. Την εποχή, μάλιστα, που συνελήφθη, δεν έλειψαν οι διαδικτυακές συζητήσεις περί της πραγματικής ενοχής του, καθόσον τον κ. Παλαιοκώστα συνοδεύει μια φήμη, ότι βοηθούσε τους φτωχούς της περιοχής του, ότι δεν έχει ποτέ σκοτώσει κανένα, ότι λήστευε μόνο τράπεζες κ.λπ. Και, κυρίως, διακρίνεται, με αφορμή την χτεσινή κινηματογραφική απόδραση του κ. Παλαιοκώστα, μια σχετικά ευρεία λαϊκή χαρά, που ένας κρατούμενος εξευτέλισε ένα κράτος, που δείχνει αδύναμο να οργανωθεί και να αποφύγει τέτοια συμπτώματα.

Δεν υπάρχει λόγος να υπαγορεύσει κανείς στους τρίτους ποιες είναι οι ενδεδειγμένες συμπεριφορές σε τέτοια φαινόμενα αποθέωσης προσώπων με παραβατική συμπεριφορά. Σε μια χώρα, που επιθυμεί να λέγεται δημοκρατική, ακόμα και αυτές τις απόψεις, που συχνά απηχούν ένα μηδενιστικό χαβαλέ, οφείλουμε να τις σεβαστούμε, στο μέτρο, που δεν προτρέπουν σε παράνομες πράξεις και εφόσον προβληματιστούμε κατά πόσο μπορούμε να προοδεύσουμε σα χώρα, όταν αντί της σοβαρής αντιμετώπισης των πραγμάτων προτιμάται μια νιχιλιστική και ελάχιστα σοβαρή θεώρησή τους.

Αν, όμως, κάτι πρέπει να μας προβληματίζει, αυτό δεν είναι η εκθείαση της απόδρασης ενός προσώπου με επιεικώς βεβαρημένο ποινικό μητρώο και του ποινικού ιστορικού του. Άλλωστε, οι περιθωριακοί άνθρωποι ανέκαθεν κινούσαν το ενδιαφέρον και τη συμπάθεια του κοινού, οι εγκληματικές φυσιογνωμίες συχνά κέρδιζαν την αγάπη στον κινηματογράφο, εκτός, βέβαια, από κάποιες ακραίες περιπτώσεις, και οι παράνομοι και όσοι γενικά δεν τηρούσαν το νόμο αποτέλεσαν ορισμένους από τους πιο δημοφιλείς χαρακτήρες των μυθιστορημάτων.

Εδώ, όμως, δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με τη συμπάθεια προς ένα πρόσωπο, που κινείται εκτός του νόμου, αλλά με μια εν γένει αποδοχή των ενεργειών του ως σημάδι μιας παρακμής, την οποία όχι μόνο αποδέχονται οι εν λόγω συμπαθούντες αλλά και δε δείχνουν να προτίθενται να πράξουν οτιδήποτε, ώστε να αποτραπεί αυτή η κατάσταση. Η αντιπάθεια προς ένα πραγματικά απαράδεκτο και απάνθρωπο προς τους κατοίκους αυτής της χώρας κράτος, με το οποίο ταυτίζεται πάσα μορφή εξουσίας (τράπεζες, εφοπλιστές, μεγαλοεργολάβοι κ.λπ.), βρίσκει ως μέσο έκφρασης όχι την απόφαση να αλλάξουν ριζικά κάποια πράγματα μέσα από μια συλλογική αλλά σε νόμιμα πλαίσια δράση αλλά την έκνομη δράση ενός προσώπου και οι όποιες επιτυχίες του στον τομέα της παρανομίας εκτιμώνται από ένα όχι ασήμαντο μέρος της κοινής γνώμης ως μια γροθιά στο κατεστημένο ή έστω ως ένα χαστούκι στους αδιάφορους κρατούντες παντός τύπου.

Και αυτό, ακριβώς, θεωρώ, ότι είναι το ανησυχητικό, ότι, δηλαδή, ενώ θα μπορούσαμε να προβούμε σε πάσα μορφή πολιτισμένης διαμαρτυρίας ή στην αξιοποίηση, επιτέλους, αυτής της ψήφου μας, στην οποία επιμένω να προσδίδω σημαντική αξία σε πείσμα όσων έχουν αποφασίσει να μην ξαναψηφίσουν, αδιαφορώντας για το κόστος της απόφασής τους αυτής, εις τρόπον, ώστε να απαλλαγούμε από κάποια πρόσωπα και κόμματα, που έχουν δοκιμαστεί και αποτύχει, προτιμάμε ένα πρόσωπο, που κοιτάζει με περισσή αναίδεια ένα προβληματικό κράτος, παρανομεί σε βάρος του με επιτυχία και εμείς το επαινούμε.

Ίσως διότι, κατά βάθος, είμαστες συνολικά απρόθυμοι να πάρουμε την απόφαση να αλλάξουμε ριζικά κάποια πράγματα στην Ελλάδα μας. Και όσο θα σκεφτόμαστε έτσι, ο κάθε Παλαιοκώστας θα αποτελεί μια κάποια λύση. Είναι, όμως, πράγματι, μια κάποια λύση;

Με τζάμπα διαφήμιση

Τελικά, η προσπάθεια του σωματείου "ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ" να εμποδίσει την παρέλαση του καρναβαλικού άρματος, που παριστάνει τον πασίγνωστο, πλέον, ηγούμενο της Μονής Βατοπεδίου, γέροντα Εφραίμ, δεν είχε αίσιο αποτέλεσμα και το άρμα θα παρελάσει κανονικά, καθόσον το Μονομελές Πρωτοδικείο Πατρών απέρριψε την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων του σωματείου αυτού.

Πέρα από τη νίκη της ελευθερίας του λόγου, έκφανση της οποίας είναι και η ελευθερία της σάτιρας, η εν λόγω δικαστική απόφαση αποτελεί και μια εν γένει ήττα των εκκλησιαστικών εκείνων κύκλων, που επιθυμούν η Εκκλησία να ευρίσκεται υπεράνω πάσης κριτικής. Διότι, αν δεν κινούνταν η παραπάνω διαδικασία ενώπιον των Δικαστηρίων, το άρμα θα γινόταν γνωστό μόνο σε όσους ευρίσκοντο για να γιορτάσουν το Καρναβάλι στην Πάτρα και ίσως οι περισσότεροι από αυτούς δεν αναγνώριζαν τη μορφή του π. Εφραίμ. Τώρα, όμως, τα βλέμματα όλων θα είναι στραμμένα στο άρμα αυτό, που τόσο γνωστό έγινε από την ακραία ενέργεια μερικών θρησκευομένων (ή, μήπως, θρησκολήπτων;) προσώπων.

Με άλλα λόγια, το παραπάνω σωματείο προσέφερε τη μεγίστη διαφήμιση στο Πατρινό Καρναβάλι. Και, μάλιστα, τζάμπα!

Πετάξτε τους έξω από το Πανεπιστήμιο!

Οι νεαροί, που εισέβαλαν προχτές στην αίθουσα του κτιρίου "Κωστής Παλαμάς", διέκοψαν την εκεί λαμβάνουσα χώρα ομιλία, ξυλοκόπησαν τον καθηγητή κ. Πανούση και κόσμησαν με το έργο τους το κτίριο δεν έχουν καμμία, απολύτως, σχέση με το πολύπαθο πανεπιστημιακό άσυλο. Δεν είναι παρά μια ομάδα φασιστών, που δε γουστάρουν μια φωνή, που δεν ευθυγραμμίζεται με τη δική τους. Δε γνωρίζουν άλλο τρόπο να ακουστούν παρά μόνο αυτό της βίας. Δε διστάζουν να εισβάλλουν σε αίθουσες και να διακόπτουν ομιλίες ακόμα και εντός του κατ'εξοχήν χώρου προστασίας της ελευθερίας του λόγου, ήτοι του πανεπιστημίου. Και χρησιμοποιούν το άσυλο ακριβώς για να φιμώσουν πάσα αντίθετη προς τη δική τους άποψη.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος, λοιπόν, αυτά τα φασιστοειδή να προστατεύονται. Οι ευθύνες της πανεπιστημιακής κοινότητας είναι τεράστιες. Δεν υποστηρίζω την άποψη, ότι πρέπει να εισβάλλουν τα παντός είδους σώματα ασφαλείας στο Πανεπιστήμιο, προκειμένου να τους συλλάβουν. Απλά θεωρώ, ότι στη μικρή μας χώρα και την ακόμα πιο μικρή πανεπιστημιακή κοινότητα οι ταραξίες παντός τύπου είναι γνωστοί και μη εξαιρετέοι. Άπαντες τους γνωρίζουν ακόμα και με το μικρό τους όνομα και οι περισσότεροι τους φοβούνται. Και αυτοί πατούν σε αυτό το φόβο, ώστε να καταλύσουν κάθε έννοια αντίθετης άποψης και φωνής, που δε συμφωνεί με τη δική τους. Τί και αν ο κ. Πανούσης δεν αποτελεί ακριβώς πρότυπο υμνητή του κατεστημένου; Τί και αν η αρθρογραφία του στην "Ελευθεροτυπία"στρέφεται αρκετές φορές κατά της εξουσίας; Αρκούσε να αποκλίνει από τις κραυγές των, δήθεν, εξεγερμένων ταραχοποιών, ώστε να δεχθεί τις "περιποιήσεις" τους.

Νομίζω, ότι ήλθε ο καιρός, που η πανεπιστημιακή κοινότητα θα πρέπει να πατάξει αυτά τα στοιχεία. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην τους γνωρίζει και δεν υπάρχει δικαιολογία να τους κρατάει στο πανεπιστήμιο. Η επιλογή του Πρύτανη του Α.Π.Θ., κ. Μάνθου, να μην υποβάλει μήνυση κατά του φοιτητή, που τον ξυλοκόπησε προ μηνών, απεδείχθη, ότι απλά έδωσε θάρρος σε ακόμα περισσότερους οπαδούς της βίας. Ας κινηθούν οι νόμιμες διαδικασίες, ώστε να διωχθούν από το πανεπιστήμιο οι ταραξίες αυτοί! Να διαγραφούν από τη σχολή τους και να απωλέσουν κάθε φοιτητικό προνόμιο! Διότι η διαμαρτυρία είναι σεβαστή, όταν διαφωνείς με κάτι. Αλλά δεν αποτελεί διαμαρτυρία η φίμωση του αντίθετου λόγου.

Να μου λείπει ο Άγιος Βαλεντίνος

Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω αυτή τη φρενίτιδα, που πιάνει αρκετούς συνέλληνες κάθε φορά, που πλησιάζει η γιορτή του Αγιου Βαλεντίνου. Αρκετοί απ' όσους έχουν ερωτικό ταίρι σπεύδουν να κλείσουν κάποιο τραπέζι σε κάποιο καλό εστιατόριο και παίρνουν παραμάζωμα την αγορά για δωράκι στο Βαλεντινούλη ή τη Βαλεντινούλα τους. Όσοι, πάλι, δεν έχουν έτερον ήμισυ, αρκετοί, τουλάχιστον, από αυτούς, κλείνονται στο σπίτι τους και μιζεριάζουν, που έλαχε να περάσουν αυτή τη μέρα μοναχοί τους. Όσοι, πάλι, αποφασίσουν να βγουν στις 14 Φεβρουαρίου για βόλτα και δεν έχουν ταίρι, πέφτουν οι ματιές κατακούτελα πάνω τους, απόρροια του ανελέητου φέις κοντρόλ, που η επιβολή προτύπων τείνει να επιβάλει στην κοινωνία μας.

Νομίζω, ότι η ποδηγέτηση των συναισθημάτων μας είναι ένα από τα χειρότερα πράγματα, που θα μπορούσαμε να υποστούμε συνεπεία της παντοδυναμίας των Μ.Μ.Ε.αλλά και της καταρράκωσης της παιδείας. Διότι δεν μπορώ να αντιληφθώ αλλιώς την τάση μας να επιδιώκουμε να εφαρμόσουμε ό,τι αυτά προτάσσουν. Είναι άπειρες οι φορές, που έχω μαλώσει με φιλικά μου πρόσωπα, τα οποία απορούσαν, γιατί δε γιορτάζω την "ημέρα των ερωτευμένων". Και αδυνατούσαν να καταλάβουν, ότι δεν περιμένω την ημέρα αυτή για να γιορτάσω άλλως ότι η καθοδήγηση των συναισθημάτων μου πρέπει να εξαρτάται αποκλειστικά από μένα και όσους με νοιάζονται πραγματικά. Και η τηλεόραση ή ο τύπος, για να αναφερθούμε στα κυριότερα Μ.Μ.Ε., νοιάζονται πρωτίστως για την τηλεθέαση ή τα φύλλα, που θα πουλήσουν, στοιχεία, που συνεπάγονται τα ανάλογα κέρδη γι' αυτούς. Χώρος, λοιπόν, να νοιαστούν για μένα δεν υπάρχει, ούτε αξιώνω να μου ανοίξουν την αγκαλιά τους για να μπω εκεί, υπάρχουν πολύ πιο φιλόξενες αγκαλιές, άλλωστε. Επομένως, γιατί να ακολουθήσω όσα μου υποβάλουν;

Δεν τα βάζω με όσους θεωρούν τον Άγιο Βαλεντίνο ως ξενόφερτο. Τέτοια ξενοφοβία δεν με έχει, ακόμα, καταλάβει. Απλά, επιθυμώ να ορίζω το συναισθηματικό μου κόσμο ανεξάρτητα από τους επιτηδείους εμπόρους συναισθημάτων, που κατακλύζουν τη ζωή μας, ιδίως όταν αυτή η εμπορία στοχεύει αποκλειστικά στην τσέπη μου.

Ξέρω, φταίει η παιδεία μας, που έχει αφεθεί στο έλεος του Θεού από τις κυβερνήσεις μας. Συγγνώμη αλλά η εκάστοτε κυβέρνηση είναι υπεύθυνη για την εκπαίδευσή μας αλλά η οικογένειά μας είναι υπεύθυνη για την παιδεία μας. Αν οι γονείς δεν μαθαίνουν στα παιδιά τους, ότι αυτές οι γιορτές είναι μια μέθοδος πλουτισμού των καπάτσων εμπόρων παντός είδους, τότε αυτοί και μόνο αυτοί φταίνε. Έχω δει γονείς, ιδιαίτερα αυτούς της δικής μου γενιάς, να ανοίγουν την τηλεόραση και να στρώνουν τα παιδιά τους μπροστά από αυτή, προκειμένου να "μην τα έχουν στα πόδια τους". Επόμενο είναι αυτά να κολλήσουν ό,τι τους σερβίρει αυτή, άρα και τα περί Αγίου Βαλεντίνου. Φταίει γι' αυτό το σχολείο; Και λογικοί καθηγητές να υπάρχουν, που υπάρχουν μέχρι να τους ξεκάνει η στασιμότητα της Δημόσιας Εκπαίδευσης, που προσπαθούν να πείσουν τα παιδιά, ότι αυτές οι γιορτές είναι ανόητες, μόλις το παιδί επιστρέψει στο σπίτι του, οι γονείς του και η τηλεόραση θα αναλάβουν να καθαρίσουν το μυαλό του από τις "δασκαλίστικες κουταμάρες"(πόσες φορές δεν το άκουσα αυτό από απαίδευτους γονείς).

Αυτό σκεφτόμουν τη 14η Φεβρουαρίου κοιτάζοντας ένα χαμογελαστό αρκουδάκι, δώρο μιας ψυχής, που πλέον οι δρόμοι μας έχουν χωρίσει. Και αντί να σκέφτομαι, ότι δεν είμαστε πια μαζί, αναλογιζόμουν πόσο να της κόστισε αυτό το κακόγουστο πράγμα εκείνη την ημέρα και ποια ανάγκη την ώθησε να μου το αγοράσει, ως εάν να μην αγαπιόμαστε τις υπόλοιπες 364 μέρες του χρόνου.

Ο δεκάλογος του "καλού" καταναλωτή

Δέκα "καλοί" λόγοι, για τους οποίους ένα μποϋκοτάζ προϊόντων δεν πρόκειται, εκτός συγκλονιστικού απροοπτου, να πετύχει στην Ελλάδα :

1) Ο Έλλην καταναλωτής δεν έχει την υπομονή να στερηθεί τα βασικά αγαθά του, ιδίως αν αυτά παράγονται από συγκεκριμένες εταιρείες, που δε διστάζουν να ανατιμήσουν καταχρηστικά τα προϊόντα τους. Σιγά μη στερηθεί το "ΦΑΓΕ" γαλατάκι ή το λάδι για τη σαλάτα του! Ζωή χωρίς φραπέ και παπάρα ο τράχηλος του Έλληνα δεν υπομένει.

2) Ο Έλλην καταναλωτής προτιμά να επιρρίψει ευθύνες στην εκάστοτε κυβέρνηση για τις υπερβολικές και συνεχείς ανατιμήσεις των προϊόντων. Κάποιες φορές, θα χειροκροτήσει τους "Ρομπέν των φτωχών", που αρπάζουν τρόφιμα από σούπερ μάρκετ και τα δίνουν στον κόσμο. Και μετά θα επαναλάβει την άποψη, ότι η κυβέρνηση πρέπει να λάβει μέτρα για την πάταξη της αισχροκέρδειας. Αλλά ποτέ δεν θα πάρει την απόφαση να μποϋκοτάρει τα προϊόντα της τάδε εταιρείας, επειδή αυτή έχει αυξήσει την τιμή τους, χωρίς αιτιολογία.

3) Ο Έλλην καταναλωτής τα ξέρει όλα και δεν έχει ανάγκη τις καταναλωτικές ενώσεις ή τις παραινέσεις των όποιων ιδιωτών να μποϋκοτάρει κάποια προϊόντα. Και για να αποδείξει τον υπέρλαμπρο ξερολισμό του, αγνοεί επιμελώς τις όποιες προτάσεις για μποϋκοτάζ και ρίχνεται με ακόμα μεγαλύτερο πάθος στον καταναλωτισμό.

4) Ο Έλλην καταναλωτής πιστεύει, ότι πίσω από τις εταιρείες προστασίας καταναλωτών υπάρχουν οργανωμένα συμφέροντα, που προωθούν πρόσωπα με πολιτικές βλέψεις. Και γιατί, τότε, να τους κάνω πλάτες, σκέφτεται, και "γράφει¨τις παραινέσεις τους στα παλαιότερα των υποδημάτων του.

5) Ο Έλλην καταναλωτής δεν αποκλείεται να πιστεύει, ότι οι κακοί Αμερικανοί, οι Εβραίοι, οι Ελοχίμ ή οι εξωγήινοι κρύβονται πίσω από την αύξηση των τιμών των αγαθών, επειδή επιθυμούν να αποσταθεροποιήσουν την πολιτική κατάσταση της χώρας μας. Και αφού ξεσπάσει κατά αυτών, θα σπεύσει στο πρώτο σούπερ μάρκετ να αλαφρώσει το πορτοφόλι του.

6) Ο Έλλην καταναλωτής δεν επιθυμεί να οργανωθεί σε κάποιο σύλλογο, ώστε να ενημερωθεί για τον παραλογισμό των ανατιμήσεων και να μάθει να λαμβάνει πρωτοβουλίες για την πάταξη της αισχροκέρδειας. Είπαμε, τα ξέρει όλα, είναι γεννημένος αυτόφωτος (θα έλεγα τι είδους αλλά έχω καλή αγωγή) και δεν δέχεται συμβουλές από κανένα.

7) Ο Έλλην καταναλωτής μεγαλοπιάνεται. Δεν αντέχει στην ιδέα, ότι οι επισκέπτες της οικίας του θα έλθουν και θα βρουν άδειο το ψυγείο του, λες και το πρώτο πράγμα, που παρατηρούμε, όταν πηγαίνουμε σε ξένα σπίτια, είναι η πληρότητα του ψυγείου του οικοδεσπότη.

8) Ο Έλλην καταναλωτής δεν θέλει να βλέπουν οι γύρω του ότι στερείται. Δεν είναι τυχαίο, ότι τα παχύτερα παιδιά στην Ευρώπη είναι τα δικά μας. Ούτε ότι οι ενήλικες Έλληνες είμαστε από τους παχύτερους παγκοσμίως.

9) Ο Έλλην καταναλωτής είναι πολυμήχανος. Θα σκεφτεί, ότι δεν πρέπει να στερήσει από τα παιδιά του πολλά βασικά αγαθά, διότι είναι στην ανάπτυξη και πρέπει να τρέφονται καλά, σα να μην υπάρχουν και άλλες εταιρείες, πέρα από τις αισχροκερδείς, που να παράγουν και αυτές βασικά αγαθά σε πιο συμφέρουσες τιμές. Ή ότι δεν θα μπορέσει να αποδώσει στη δουλειά του, αν είναι νηστικός ή έστω δεν έχει τραφεί καλά. Μποϋκοτάζ είναι, ρε παιδιά, όχι απεργία πείνας ή Ραμαζάνι.

10) Ο Έλλην καταναλωτής διακατέχεται από μια ωχαδερφιστική τάση.Σιγά μην αλλάξω εγώ τον κόσμο, αναρωτιέται, και καλεί τους τρίτους, κατά προτίμηση τους κυβερνώντες, να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, όσο αυτός θα αδειάζει το βαλάντιό του για να αγοράσει ολοένα και ακριβότερα προϊόντα.

Υ.Γ. Το Υπουργείο Ανάπτυξης έδωσε στη δημοσιότητα τα ονόματα των εταιρειών εκείνων, που επιδίδονται στο σπορ της υπερβολικής έως αισχρής ανατίμησης (οράτε www.imerisia.gr/article.asp?catid=12333&subid=2&tag=12498&pubid=5425154). Απορίας άξιον είναι, γιατί δεν κάνει το ίδιο για τα σούπερ μάρκετ.

Θρησκευτικές ακρότητες και Αποκριές

Η γιορτή των Αποκριών ουδέποτε υπήρξε ιδιαίτερα αγαπητή στους εκκλησιαστικούς κύκλους. Και τούτο, διότι η ελευθεροστομία, η ιλαρότητα, η περιπαικτική διάθεση και η εν γένει κυριαρχία ενός άτακτου πνεύματος ουδέποτε αποτελούσαν μέρος ενός εκκλησιαστικού κηρύγματος. Αν, μάλιστα, λάβουμε υπόψη μας, ότι η εν λόγω εορτή έλκει την καταγωγή της από παγανιστικές εορτές, κατάλοιπα των οποίων διατηρούνται έως σήμερα στις καρναβαλικές εκδηλώσεις, τότε εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς την αλλεργία, που ενσκήπτει στους κόλπους της Εκκλησίας της Ελλάδος κάθε καρναβαλική περίοδο. Σίγουρα, πάντως, η τελευταία δεν αντιλαμβάνεται, ότι, αφού η ίδια έχει δεχθεί ασμένως ουκ ολίγες επιρροές από την αρχαιοελληνική παράδοση, από τις ιδέες και τα υλικά για την κατασκευή χριστιανικών ναών έως την επινόηση αγίων κατ' εικόνα και ομοίωση θεοτήτων της αρχαιότητας, τότε οφείλει να δέχεται, ότι υπάρχει περίπτωση και πρόσωπα εκτός του κύκλου της να μιμούνται τις τάσεις των αρχαιων πολιτισμών.

Το Καρναβάλι της Πάτρας υπήρξε ένας από τους προσφιλέστερους στόχους των πιο συντηρητικών χριστιανικών κύκλων της Ελλάδος. Κανένας δεν μπορεί να ξεχάσει τους διαβόητους αφορισμούς του Μητροπολίτου Αυγουστίνου (Καντιώτη) εις βάρος όσων συμμετείχαν στον εν λόγω θεσμό αλλά και τα φυλλάδια, που διανέμουν διάφορες εκκλησιαστικές και παραεκκλησιαστικές οργανώσεις κατά των ειδωλολατρών και σαρκολατρών καρναβαλιστών.

Μόνο, που φέτος κάποιοι εκκλησιαστικοί κύκλοι αποφάσισαν να κάνουν πιο αισθητή την παρουσία τους. Με εξώδικο, που κοινοποιήθηκε στο Δήμο Πατρέων, η εκκλησιαστική οργάνωση "Άγιος Μάρκος Ευγενικός" ζητεί την απόσυρση ενός άρματος, το οποίο παριστάνει το διάσημο, πλέον, ηγούμενο της Μονής Βατοπεδίου, Εφραίμ, επειδή "Προσβάλλεται βάναυσα το θρσηκευτικό μας συναίσθημα, καθόσον πληροφορούμαστε καθημερινά από τον ημερήσιο τοπικό Τύπο αλλά και από τα ΜΜΕ - και όχι μόνο τα τοπικά - ότι στις καρναβαλικές εκδηλώσεις εφέτος, μεταξύ των αρμάτων που παρελαύνουν, θα υπάρχει και ένα τουλάχιστον άρμα που διασύρεται και γελοιοποιείται η Ορθόδοξος Εκκλησία". Στην πορεία, απειλήθηκαν και ασφαλιστικά μέτρα, ώστε να απαγορευθεί η κυκλοφορία του εν λόγω άρματος στην καρναβαλική παρέλαση, ενώ διέρρευσε, ότι αποστολή μοναχών του Αγίου Όρους προτίθεται να κατέλθει στην Πάτρα, ώστε να ζητήσει την απόσυρση του εν λόγω άρματος και το θέμα έχει φτάσει έως το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Φυσικά, μόνο θυμηδία μπορεί να προκαλέσει το εν λόγω εξώδικο. Καθένας έχει το δικαίωμα να θίγεται, βέβαια, απ' όσα πράγματα τον ενοχλούν και ακόμα περισσότερο δεν έχει την υποχρέωση να δεχθεί καταστάσεις, οι οποίες θίγουν την ευρεία εννοία προσωπικότητά του.

Ωστόσο

.- Είναι, τουλάχιστον, υποκριτικό να ξεσηκώνεται ένας θρησκευτικός σύλλογος με αφορμή τη σάτιρα εις βάρος ενός προσώπου, που εσκεμμένα απασχόλησε τα Μ.Μ.Ε. για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, ενώ η δράση του έχει ήδη επισύρει και ποινικές ευθύνες, τη στιγμή, που τήρησε σιγή ιχθύος, όταν ξέσπασε το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου αλλά και παλαιότερα, επί εποχής οικονομικών και σεξουαλικών σκανδάλων της Εκκλησίας της Ελλάδος.

.- Είναι πολύ προτιμότερο ένας θρησκευτικός σύλλογος να ακούγεται για το φιλανθρωπικό έργο του, όπως λ.χ. συμβαίνει με τον "Ονήσιμο", το σύλλογο, που συμπαρίσταται ποικιλοτρόπως στους φυλακισμένους, παρά για τη, δήθεν, ευθιξία του, τη στιγμή, που, κατά τα παραπάνω, ουδόλως έδειξε να θίγεται από τις αμαρτίες ορισμένων στελεχών της Εκκλησίας της Ελλάδος.

.- Ένα πρόσωπο, το οποίο βαρύνεται με μια σειρά από σοβαρά αδικήματα, έστω και αν δεν έχει, ακόμα, καταδικαστεί τελεσίδικα, δεν μπορεί, σε καμμία περίπτωση, να εκπροσωπεί την Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως εσφαλμένως διατείνονται τα διαμαρτυρόμενα μέλη του παραπάνω σωματείου. Αν, όμως, δέχονται, ότι ο ηγούμενος Εφραίμ εκπροσωπεί την Ορθοδοξία, τότε προφανώς υποτιμούν εκείνες τις ελάχιστες μορφές της Ορθοδοξίας, που αποτελούν υποδειγματα ανθρώπων, όπως ο π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος, αλλά και επιχειρούν να προβάλλουν και ενδεχόμενα να καθιερώσουν μια κάθε άλλο παρά ελκυστική εικόνα της Ορθοδοξίας, που φανερώνει πρόσωπα εκτός πραγματικότητας.

.- Στο δρόμο, που κάποτε χάραξαν κάποιοι υπερευαίσθητοι χριστιανοί, που ζήτησαν και πέτυχαν την απαγόρευση της προβολής της ταινίας "Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ", τα μέλη του εν λόγω συλλόγου επιχειρούν να επιβάλουν τις δικές τους θρησκευτικές πεποιθήσεις κατά τρόπο αντιβαίνοντα στην ελευθερία των τρίτων, που δε θίγονται από τη σατιρική απεικόνιση του ηγουμένου Εφραίμ, να απολαύσουν την παρέλαση ενός σατιρικού άρματος. Διότι τέτοιου τύπου επιβολές είναι ανεπίτρεπτες σε μια κοινωνία, που θέλει να παρουσιάζεται απελευθερωμένη.

.- Όταν τα πάντα κρίνονται και, εφόσον δώσουν την αφορμή, διακωμωδούνται, είναι ανεπίτρεπτο οι παράγοντες ενός σωματείου να επιθυμούν να παραμείνει στο απυρόβλητο ένα πρόσωπο, που έδωσε ουκ ολίγες αφορμές για δυσμενή σχόλια. Και φανερώνει μια επιθυμία να κουκουλωθούν τα κακώς κείμενα της Εκκλησίας της Ελλάδος, πράγμα, που, βέβαια, δε βοηθάει στην κάθαρσή της από τα στοιχεία εκείνα, που την ντροπιάζουν.

.- Και, βέβαια, η Κοινότητα του Αγίου Όρους αλλά και το Πατριαρχείο, αν ισχύει η ενόχλησή τους για το επίδικο άρμα, δικαιώνουν όσους θεωρούν, ότι η υποκρισία ζει και βασιλεύει στους κόλπους της Ορθοδοξίας.

Το παρήγορο είναι, ότι οι παράγοντες του Δήμου Πατρέων, που ασχολούνται με τα του Καρναβαλιού, αρνήθηκαν να συμμορφωθούν προς τας υποδείξεις των εξωδίκως διαμαρτυρομένων συμπολιτών τους. Το άσχημο είναι, ότι αυτή δεν ήταν παρά η πρώτη μάχη, οπότε δεν αποκλείεται στην πορεια να μη δούμε το επίδικο άρμα να παρελαύνει στους δρόμους των Πατρών, επειδή κάποιος τοπικός άρχοντας είδε στους κύκλους, που αντιδρούν στην παρέλαση του εν λόγω άρματος, μια δεξαμενή ψήφων.

Υ.Γ. Τελικά, οι 20 Μονές του Αγιου Όρους έστειλαν επιστολή διαμαρτυρίας προς το Δήμο Πατρέων, ζητώντας να αποσυρθεί το παραπάνω άρμα. Η απάντηση του Δήμου ήταν αρνητική.

Υ.Γ2. Στη σημερινή "ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ" (ημερησία πατραϊκή εφημερίδα), ο αρχιμανδρίτης κ. Παπασταύρου υπενθυμίζει στον κ. Δήμαρχο Πατρών, ότι οι ψηφοφόροι του είναι χριστιανοί, οι οποίοι και ξέρουν να εκτιμούν και να ... θυμούνται(τα αποσιωποιητικά του ίδιου του κ. αρχιμανδρίτου). Η εν λόγω ενέργεια του σεβασμιωτάτου έχει τόση σχέση με το χριστιανισμό όση και ο φάντης με το ρετσινόλαδο. Και επιβεβαιώνει όλα τα παραπάνω.