"Γράφοντας" τους φωτισμένους

Έτυχε, όταν πήγαινα στην Τετάρτη Δημοτικού, να έχω ένα δάσκαλο, που είχε τη φαεινή ιδέα να δημιουργήσουμε μια σχολική βιβλιοθήκη. Έφερε ο καθένας μερικά βιβλία, άλλος αυτά, που του έδωσαν οι γονείς του, άλλος κάποια, που τα αγόρασε με το χαρτζιλίκι του, έφερε και ο δάσκαλος μερικά και η βιβλιοθήκη ήταν έτοιμη σε λίγες ημέρες. Ξεκίνησε τότε ο θεσμός του δανεισμού των βιβλίων, στον οποίο μπορούσαν να συμμετάσχουν και μαθητές από άλλες τάξεις και διάρκεσε μέχρι την Έκτη Δημοτικού, οπότε και προβιβαστήκαμε στο Γυμνάσιο.

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε και σήμερα, που μιλάω με τους περισσότερους από τους τότε συμμαθητές μου, διαπιστώνω με πίκρα, ότι, εκτός από 2-3 από αυτούς, κανένας τους δεν διαβάζει ούτε αθλητική εφημερίδα. Αρκετοί από αυτούς νοιώθουν μια αλλεργία στο γραπτό κείμενο. Οι περισσότεροι επικαλούνται τις πάσης φύσεως υποχρεώσεις τους, οι οποίες δεν τους αφήνουν καθαρό μυαλό, ώστε να διαβάσουν οτιδήποτε. Άλλοι τα ρίχνουν στο άθλιο εκπαιδευτικό σύστημα, που τους έκανε να μισήσουν το διάβασμα.

Αναφέρω την παραπάνω ιστορία, επειδή ακούω ολοένα και περισσότερο να επιρρίπτονται ευθύνες στο εκπαιδευτικό μας σύστημα και, γενικά, στο κράτος για την κατάσταση, που επικρατεί σήμερα στην Ελλάδα. Ναι, πράγματι, έχουμε ανεπαρκείς προϊσταμένους στις δημόσιες υπηρεσίες. Ναι, οι υφιστάμενοί τους δεν πάνε πίσω, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Ναι, το Ελληνικό Δημόσιο τρώει τα καλύτερα παιδιά του και, στις περισσότερες περιπτώσεις, τους αφαιρεί κάθε διάθεση να αποδώσουν. Και, σε ό,τι αφορά τη δημόσια εκπαίδευση, έχουμε εκατοντάδες εκπαιδευτικούς, οι οποίοι παραδίδουν τη διδακτέα ύλη αντί να διδάσκουν πραγματικά.

Ωστόσο, όμως, υπάρχουν και μερικοί εκπαιδευτικοί, για να εστιάσω στον τομέα της δημόσιας εκπαίδευσης, που πασχίζουν να ξεστραβώσουν τους μαθητές τους με όσα μέσα έχουν στη διάθεσή τους. Παλεύουν κόντρα σε απίστευτες αντιξοότητες να πείσουν τα παιδιά να ανοίξουν τους ορίζοντές τους. Ο παραπάνω δάσκαλός μου ανήκε σε αυτούς και πίστευε, ότι μέσα από το διάβασμα μπορούσαμε να γίνουμε υπεύθυνοι πολίτες και να μπορέσουμε, έτσι, να συμβάλουμε στην επίλυση των χρονίων προβλημάτων της χώρας μας. Ουτοπικό; Ίσως, αλλά τουλάχιστον ο μακαρίτης, παρεμπιπτόντως, δάσκαλός μου δεν φημιζόταν για τον πεσσιμισμό του, ακριβώς επειδή όραμά του ήταν να φτιάξει προβληματισμένους μαθητές και όχι προβληματικούς ανηλίκους.

Και, όμως, οι περισσότεροι από τους συμμαθητές μου δεν θέλησαν να μάθουν από τις προσπάθειες αυτού του ανθρώπου. Και υπάρχουν και πολλοί άλλοι συνέλληνες, οι οποίοι, ενώ είχαν την τύχη να έχουν φωτισμένους ή έστω φιλότιμους εκπαιδευτικούς, εντούτοις αγνόησαν επιδεικτικά τις όποιες διδαχές τους και παρέμειναν πεισματικά κλεισμένοι στον ταπεινό μικρόκοσμό τους, αγνοώντας πάσα νουθεσία για άνοιγμα των οριζόντων τους και εμμένοντας στην φθηνή καθημερινότητά τους. Δεν αναφέρομαι μόνο σε εκείνους τους μαθητές, των οποίων οι οικογένειες πάλευαν σκληρά για τον επιούσιο - και οι οποίες στο παρελθόν ήταν ακριβώς εκείνες, που φρόντιζαν περισσότερο για τη μόρφωση των παιδιών τους αλλά στον κυκεώνα των μύδρων εναντίον του κράτους και των επίβουλων ξένων φαίνεται, ότι το έχουμε ξεχάσει - αλλά και σε εκείνους, που ζούσαν σε οικογένειες με εξασφαλισμένους μισθούς και λυμένο το πρόβλημα της επιβίωσης. Σε όποια κατηγορία και αν ανήκαν οι παραπάνω συμμαθητές μου, η σχέση τους με το διάβασμα παραμένει προβληματική.

Θυμήθηκα την παραπάνω ιστορία απ' το σχολείο αυτό τον καιρό, που ακούγονται πανταχόθεν φωνές - ενίοτε και υστερικές κραυγές αλλά δεν θα τα χαλάσουμε στην ένταση - για τα αίτια της εν γένει κρίσης, που διάγουμε ως χώρα και κοινωνία, πρόξενος των οποίων θεωρείται, πάντα από τις ίδιες φωνές, το κράτος και μόνο αυτό, ενίοτε και οι ξένες δυνάμεις, φανερές και κρυμμένες, που μας θέλουν πιόνι τους. Και αναρωτήθηκα, αν παίρναμε ως λαός έστω και ένα 10% απ' όσα πάσχισαν να μας μάθουν όσοι φωτισμένοι εκπαιδευτικοί μας δίδαξαν, θα είχαμε φτάσει σε αυτό το σημείο;

Με την κατάληψη δεν λύνεται κανένα πρόβλημα

Έχω πάψει να πιστεύω στο δίκαιο των καταληψιών μαθητών εδώ και καιρό.

Όσο και αν αναγνωρίζω τα προβλήματα της δημόσιας εκπαίδευσης, εντούτοις δεν μπορώ να αντιληφθώ, πως μια κατάληψη συνδέεται με το Μνημόνιο και με ποια λογική θα λυθούν τα προβλήματα της δημόσιας εκπαίδευσης με μια κατάληψη πολλώ δε μάλλον με ποια λογική πιστεύουν κάποιοι μαθητές, ότι με την κατάληψη του σχολείου τους θα καταργηθεί το Μνημόνιο. Επίσης, δεν πείθομαι, ότι οι μαθητές αυθόρμητα αποφάσισαν να καταλάβουν τα σχολεία τους. Το λεξιλόγιο των ανακοινώσεών τους όζει ξένης χειρός από χιλιόμετρα μακρυά. Η αντίληψη, ότι με μια κατάληψη θα λυθούν ή έστω θα αναδειχθούν τα πρόβλήματα της δημόσιας εκπαίδευσης δεν είναι απαραίτητα εσφαλμένη, πλην, όμως, είναι άστοχη, αφού και οι πέτρες, πλέον, γνωρίζουν, ότι με μια κατάληψη το μόνο, που επιτυγχάνεται, είναι η απώλεια διδακτικών ωρών και η διαφήμιση των απανταχού ανατροπέων, οι οποίοι στερούνται λύσεων και εν γένει προτάσεων για τη δημόσια εκπαίδευση.

Το μόνο, που μπορώ να δεχθώ, είναι, ότι το δημόσιο σχολείο ελάχιστα εμπνέει, πλέον, τους μαθητές, οι οποίοι αναζητούν αφορμή να γλυτώσουν τα μαθήματα. Αλλά με τις καταλήψεις δεν πρόκειται να καταστεί το σχολείο ελκυστικότερο. Αυτό, όμως, οφείλουν να το κατανοήσουν οι μαθητές πρώτοι και καλύτεροι.

Από μικροί στον ετσιθελισμό

Με το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς, άρχισαν οι καταλήψεις στα σχολεία. Ένα φαινόμενο, που ξεκίνησε πριν από αρκετά χρόνια, ως μέσο διεκδίκησης δικαιωμάτων της μαθητικής κοινότητας, διογκώθηκε και συνεχίζει να διογκώνεται και να ευτελίζεται, χωρίς να υπάρχει η ελπίδα να παύσει αυτό το φαινόμενο.

Πολλά είναι τα γενεσιουργά αίτια αυτού του φαινομένου. Σίγουρα δεν διαθέτουμε το πιο επιτυχημένο εκπαιδευτικό σύστημα αλλά δεν είμαστε και σίγουροι, πιο ακριβώς σύστημα θα θέλαμε. Μπορείτε να φανταστείτε, για παράδειγμα, τους μαθητές να επιδεικνύουν στη δημόσια περιουσία, που λέγεται δημόσιο σχολείο, το σεβασμό, που επιδεικνύουν οι μαθητές του αντίστοιχου σχολείου στη Φινλανδία; 'Η τάχα μου ακούστηκαν προτάσεις του συντονιστικού των καταλήψεων στα σχολεία για ένα καλύτερο σχολείο, που να ξεφεύγουν από τη στείρα συνθηματολογία;

Ύστερα είναι και τα αιτήματα των μαθητών, που κατέλαβαν τα σχολεία τους. Κάποια έχουν λογική, όπως τα κενά στους καθηγητές αλλά και η έλλειψη πετρελαίου θέρμανσης, αλλά ουδέποτε μπόρεσα να κατανοήσω, γιατί πρέπει να γίνει κατάληψη για τα αιτήματα αυτά. Σε κάποια άλλα σχολεία εμφανίστηκαν αιτήματα περί καταργήσεως του Μνημονίου, πράγμα που φανερώνει τις κάκιστες κομματικές επιρροές από παρατάξεις, που ονειρεύονται την ανατροπή, που θα τις φέρει στην εξουσία, ενδεχόμενο ιδιαίτερα εφιαλτικό για όσους ακούνε τη λαϊκιστική τους γλώσσα και γνωρίζουν, τι συνέβη, όπου οι παρατάξεις αυτές κατέλαβαν την εξουσία.

Ανεξάρτητα από το λογικό ή όχι των αιτημάτων, προβληματίζει η πρακτική να αποφασίζονται καταλήψεις, παρά το γεγονός ότι δεν έχουν, ακόμα, γίνει εκλογές για την ανάδειξη των οργάνων στα σχολεία (15μελή συμβούλια, εν προκειμένω) για τη λήψη των αποφάσεων αυτών. Εδώ απουσιάζει πάσα νόμιμη διαδικασία για τη λήψη της σχετικής απόφασης αλλά προφανώς αυτό δεν φάνηκε να ενοχλεί τους μελλοντικούς πολίτες της Ελλάδος ούτε προβλημάτισε ιδιαίτερα την κοινωνία μας, η οποία μάλλον δείχνει να αρέσκεται σε τέτοιου είδους αντιδράσεις, οι οποίες δεν διαθέτουν ούτε επίφαση νομιμότητας.

Υποτίθεται, ότι το σχολείο διδάσκει, μεταξύ άλλων, και το σεβασμό στα ατομικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. Δεν περιμένω από τη δημόσια εκπαίδευση, βέβαια, να έχει μεριμνήσει γι' αυτά, όσο φιλότιμα και αν προσπαθούν κάποιοι καθηγητές. Δεν μπορώ, όμως, να δικαιολογήσω τις πάσης φύσεως νεολαίες, που κινούνται στους σχολικούς χώρους και φωνάζουν για τα δικαιώματα των μαθητών, χωρίς να επικαλούνται την ανάγκη σεβασμού προς τη νομιμότητα και, πρωτίστως, την ανάγκη να διδαχθεί ο μαθητής τις βασικές αρχές του πολιτεύματός μας και της δημοκρατίας. Ούτε θεωρώ, ότι ο επαναστατημένος μαθητής νομιμοποιείται να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις όποιες διαδικασίες, ώστε να πράττει ό,τι του κατέβει ή του υποδείξουν.

Λέγεται, ότι η απουσία παιδείας στη χώρα μας είναι κληρονομική και πηγαίνει από τους γονείς στα παιδιά τους. Είναι ίσως η πρώτη φορά, που αυτό γίνεται ιδιαίτερα χτυπητό σε τόσο μικρές ηλικίες. Και αποδεικνύει, ότι παρέα με την αποτυχία του εκπαιδευτικού μας συστήματος πηγαίνει και η απροθυμία της μεγαλύτερης μερίδας της κοινωνίας μας να σεβαστεί κάποιες αρχές, διδάσκοντας στους νεότερους βλαστούς της να τηρούν ακριβώς αυτή τη στάση.

Στων εθνικοφρόνων βουλευτών το μυαλό

Η επιλογή του διηγήματος "στου Κεμάλ το σπίτι" του γνωστού λογοτέχνη Γιώργου Ιωάννου για το γνωστικό αντικείμενο της νεοελληνικής λογοτεχνίας στις φετινές πανελλαδικές εξετάσεις αποτέλεσε μια μικρή έκπληξη. Και τούτο διότι αναφέρεται στην ιστορία μιας Τουρκάλας, η οποία επισκεπτόταν το σπίτι, στο οποίο έμενε η οικογένεια του συγγραφέα, πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη, και με αφορμή αυτή την επίσκεψη ο συγγραφέας ανατρέχει στα βάσανα των ανθρώπων, που κρίθηκαν ανταλλάξιμοι, βάσει των όρων της Συνθήκης της Λωζάννης, και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Έτσι, χριστιανοί και Μουσουλμάνοι έφυγαν από τα σπίτια τους και η ιστορία, που είχαν γράψει στους τόπους, που άφησαν, διεκόπη βίαια.

Το κείμενο, όμως, αυτό του Γιώργου Ιωάννου δεν έχει σκοπό μόνο να υπομνήσει στους αναγνώστες του την προσφυγιά αλλά, κυρίως, να θυμίσει, ότι τους λαούς, χριστιανούς και μουσουλμάνους, Έλληνες και Τούρκους, δεν υπάρχουν πράγματα, για να τους χωρίσουν και ότι το δράμα του ξεριζωμού είναι κοινό και στους δύο. Ο συγγραφέας ζητάει από τον αναγνώστη να κρατήσει μέσα του τις μνήμες της προσφυγιάς όχι μόνο ως στείρα ανάμνηση αλλά και ως κίνητρο για να καταπραϋνθούν οι διαφορές ανάμεσα στους δύο λαούς. Ακόμα και η οικογένεια του συγγραφέα ξεπερνάει την αρχική καχυποψία της απέναντι στην Τουρκάλα και αρχίζει να τη συμπαθεί, μόλις θυμάται τη δικιά της προσφυγιά.

Σε μια εποχή, που τα πάθη ανάμεσα στους δύο λαούς δεν έχουν, ακόμα, καταλαγιάσει, είναι χρήσιμο τέτοια κείμενα να θυμίζουν, πόσα κοινά έχουμε οι δύο λαοί. Χωρίς να παραγνωρίζω τις προκλήσεις των γειτόνων Τούρκων αλλά και ορισμένες "μαγκιές" κάποιων πολιτικών μας, φρονώ, ότι διηγήματα, όπως το παραπάνω, μπορούν να δώσουν κίνητρα για τη συμφιλίωση των δύο λαών. Και είναι χρήσιμο, που ένα υπουργείο, που δεν φημίζεται ακριβώς για την αγάπη του προς αυτό, που υποτίθεται, ότι υπηρετεί, επέλεξε το συγκεκριμένο πεζό για τις πανελλαδικές εξετάσεις. Διότι δείχνει να ξεφεύγει από το εθνοκεντρικό εκπαιδευτικό σύστημα και να προσεγγιζει μεθόδους φιλικές και προς εθνότητες, που παραδοσιακά μαθαίνουμε να βλέπουμε αρνητικά.

Απ' όλα τα παραπάνω, όμως, οι βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ., κ.κ. Χρυσανθακόπουλος και Πλεύρης, δεν είδαν ούτε αντελήφθησαν κάτι. Ή, μάλλον, επειδή δεν τους θεωρώ ανόητους, είδαν μόνο αυτά, που νόμισαν, ότι είδαν, ήτοι ότι ήταν απαράδεκτη η επιλογή του κειμένου αυτού στις 19.5.2010, ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, θεωρώντας, μάλιστα, ότι αυτό δεν συμβάλλει καθόλου στη μόρφωση των μαθητών μας. Αναρωτιώνται, μάλιστα, τίνος ιδέα ήταν η επιλογή του εν λόγω κειμένου, τροφοδοτώντας, έτσι, το μύλο της συνωμοσιολογίας εν Ελλάδι.

Προφανώς για τους παραπάνω βουλευτές μας ελάχιστη σημασία έχει το γεγονός, ότι το διήγημα του Γιώργου Ιωάννου, το οποίο αμφιβάλλω, αν μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν, αποφεύγει τις ακραίες θέσεις και τους μύδρους κατά των Τούρκων και στέκεται στην ανθρώπινη πλευρά του δράματος των προσφύγων, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, και αυτό χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις. Περισσότερο στάθηκαν στην αναφορά του ονόματος του Κεμάλ Ατατούρκ, προσώπου που σαφέστατα και ευθύνεται για το δράμα των Μικρασιατών και Ανατολικοθρακιωτών προσφύγων, παραβλέποντας, όμως, και τις ευθύνες των ταγών μας της εποχής εκείνης στο δράμα αυτό. Μόνο που η αναφορά αυτή γινόταν απλά για να προσδιοριστεί το σημείο, όπου ελάμβαναν χώρα τα γεγονότα, που αναφέρονται στο διήγημα αυτό. Και σε καμμία περίπτωση δεν γράφτηκε το διήγημα αυτό για να προκαλέσει τους, δήθεν, ευαίσθητους εθνικά βουλευτές μας και τους ομοϊδεάτες τους.

Σε μια εποχή, που έχει καταστεί σαφές, ότι οι αντεγκλήσεις μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας δεν οδηγούν πουθενά, είναι τουλάχιστον ανόητο να εφευρίσκονται αφορμές, ώστε να εντείνουν το κλίμα μιας κοινωνίας ήδη ταλαιπωρημένης από την οικονομική - και όχι μόνο αυτή - κρίση. Αλλά μάλλον αυτά αποτελούν ψιλά γράμματα για τους ανωτέρω εθνοπατέρες μας και όσους τους ακολουθούν ιδεολογικά.

Τελικά, υπάρχουν δικαστές στην Αθήνα

Στις μέρες μας είναι πολύ δύσκολο να πετύχει ένας εκπαιδευτικός να εφαρμόσει μια εκπαιδευτική μέθοδο, η οποία, εκτός από γράμματα, θα διδάσκει και το σεβασμό στη διαφορετικότητα, με σκοπό την άμβλυνση των πάσης φύσεως ανισοτήτων, που προκαλούνται από τη φοίτηση αλλοδαπών μαθητών σε ένα σχολείο. Αν, μάλιστα, το σχολείο αυτό βρίσκεται στην περιοχή της Γκράβας, την οποία πολλοί εκπαιδευτικοί και όχι μόνο αυτοί θεωρούν προβληματική και την αποφεύγουν, όπως ο διάβολος το λιβάνι. Και, ακόμα, περισσότερο, όταν κάποιος τοποθετείται στη θέση του διευθυντή σχολείου στη συγκεκριμένη περιοχή ή σε οποιαδήποτε άλλη θεωρούμενη ως κακόφημη, το πιο πιθανό είναι, ότι θα σκαρφιστεί οτιδήποτε, προκειμένου να μην σταλεί εκεί. Αλλά και αν σταλεί, θα αντιμετωπίσει την όλη κατάσταση ως αναγκαίο κακό και θα περιμένει στωικά, ώστε να λήξει η θητεία του ή να μετατεθεί κάπου λιγότερο άσχημα.

Η κα. Στέλλα Πρωτονοτάριου δεν σκέφτηκε, όμως, έτσι. Αφ' ης στιγμής τοποθετήθηκε διευθύντρια του 132ου δημοτικού σχολείου Αθηνών, το οποίο βρίσκεται στην περιοχή της Γκράβας, αποφάσισε να κοιτάξει την κατάσταση κατάματα και να βάλει τα δυνατά της.

Το αποτέλεσμα υπήρξε λαμπρό. Εκπονήθηκαν προγράμματα, τα οποία σέβονταν τη διαφορετικότητα των μαθητών, οι οποίοι σε ποσοστό 70% ήταν παιδιά μεταναστών, ενισχύθηκε η συμμετοχή των μαθητών σε διάφορες δραστηριότητες και δημιουργήθηκαν τάξεις εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας για τους μετανάστες γονείς και της μητρικής τους γλώσσας για τους αλλόγλωσσους μαθητές (κυρίως της αλβανικής, αλλά και της αραβικής). Με αυτές τις ενέργειες, μειώθηκε η διαρροή μαθητών από το σχολείο και καταπολεμήθηκε ο ρατσισμός και η δυσπιστία των μαθητών και των γονέων για το σχολικό περιβάλλον και τους διαφορετικούς μαθητές.

Επειδή, όμως, στην Ελλάδα η επιτυχία είναι ποινικό αδίκημα, για να θυμηθούμε μια παλαιά ρήση (της Ελένης Βλάχου, αν δεν κάνω λάθος), η κα. Πρωτονοτάριου μπήκε σύντομα στο στόχαστρο. Αρχικά, εκλήθη να δώσει συνέντευξη, προκειμένου να κριθεί η καταλληλότητά της για τη θέση, που κατείχε. Το αποτέλεσμα ήταν να "ξηλωθεί" από τη θέση της διευθύντριας του 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών. Ο διάδοχός της έβαλε στο μικροσκόπιο το σύνολο των δραστηριοτήτων του σχολείου και τις κατήργησε, επαφέροντας πρακτικές, που μόνο την ομαλή ένταξη των μαθητών στην ελληνική κοινωνία δεν προωθούσαν. Ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων αντέδρασε, το ίδιο και οι εκπαιδευτικοί του σχολείου αυτού. Και τότε υπεβλήθη μήνυση εναντίον της κας. Πρωτονοταρίου για παράνομη παραχώρηση σχολικού χώρου. Επρόκειτο για το χώρο εκείνο, ο οποίος είχε παραχωρηθεί για τη διδασκαλία ελληνικών στους γονείς των αλλοδαπών μαθητών αλλά και των μητρικών γλωσσών των μαθητών. Η δράση αυτή είχε εγκριθεί και χρηματοδοτηθεί στα πλαίσια του προγράμματος Ολυμπιακής Παιδείας και συνεχίστηκε μετά το πέρας του προγράμματος σε εθελοντική βάση, ενώ αποτελεί συνηθισμένη πρακτική σε αρκετές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δεν επιθυμώ να τρυπώσω στο νου όσων σκέφτηκαν να ταλαιπωρήσουν έτσι την κα. Πρωτονοταρίου για τις εκπαιδευτικές μεθόδους της, ώστε να συμπεράνω τα κίνητρά τους. Θα αρκεστώ να χαρώ, που το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών την κήρυξε αθώα, αναγνωρίζοντας ουσιαστικά το έργο της και αποδεικνύοντας, ότι υπάρχουν, τελικά, δικαστές στην Αθήνα.

Αλήθεια, μήπως θα έπρεπε το Υπουργείο Παιδείας να σκεφτεί την επανατοποθέτηση της κας. Πρωτονοταρίου στο 132ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών; Και, κυρίως, να σκύψει πάνω από τα προγράμματα, που η εν λόγω εκαπιδευτικός εφάρμοσε, ώστε αυτά να αποτελέσουν μπούσουλα για τα σχολεία εκείνα της ελληνικής επικράτειας, στα οποίο φοιτούν παιδιά μεταναστών;

Ένα, ακόμα, αναμενόμενο περιστατικό

Τους θυμάμαι εκείνους τους ντροπαλούς και αμίλητους συμμαθητές μου να εισπράττουν σφαλιάρες και ποικίλα σχόλια από τους πιο ξεθαρρεμένους συμμαθητές τους, να τους καλούν σε πάρτυ, όπου τους έκαναν ρεζίλι, να τους κοροϊδεύουν οι γκόμενες κατάμουτρα, να τους γελοιοποιούν μέσα στην τάξη οι καθηγητές, αν τύχαινε και τους έπιαναν αδιάβαστους και, στο τέλος, αυτοί να στέκονται μόνοι τους σε μια άκρη του προαυλίου του σχολείου, χωρίς παρέες και χωρίς κουράγιο. Η απόρριψη αποτελούσε κομμάτι της καθημερινότητάς τους, η ντροπαλοσύνη τους έμοιαζε γαντζωμένη πάνω τους σαν αρρώστια ανίατη και η όλη κατάσταση θύμιζε αιώνια καταδίκη.

Όσοι από αυτούς είχαν κάποια ευφυΐα και επιμέλεια και μπόρεσαν να σπουδάσουν μακρυά από τον τόπο τους και, βέβαια, το επέτρεπαν τα οικονομικά των γονέων τους, χάθηκαν από την πόλη και τους συμμαθητές τους και όσοι επέστρεψαν, είχαν την αυτοπεποίθηση εκείνων, που δεν κρατούν κακία σε όσους τους ταλαιπώρησαν, αφού λογάριαζαν, ότι οι πραγματικές δυσκολίες της ζωής άρχιζαν μετά τις σπουδές. Όσοι, όμως, δε διέθεταν την τύχη αυτή, παρέμειναν σε περιοχές οικείες, όπου το δούλεμα και η περιθωριοποίησή τους συνεχίστηκε με αμείωτη ένταση ή απλά μετετράπη σε απόλυτη αδιαφορία για το πρόσωπό τους, κατάσταση εξίσου άσχημη. Και αλλοίμονό τους, αν προσπαθούσαν να προσεγγίσουν τους βασανιστές τους και, ακόμα χειρότερα, τις κοπέλες, που τους συναναστρέφονταν! Η απόρριψη τότε έσκαγε ηχηρά στα μούτρα τους σαν κόλαφος αλύπητος.

Δεν γνωρίζω προσωπικά το νεαρό σπουδαστή του ΟΑΕΔ του Ρέντη, που αιματοκύλησε προχτές τη σχολή του. Άφησε, όμως, ένα μήνυμα, όπου εξέφραζε την πίκρα και το μίσος, που ενδεχόμενα θα εξέφραζαν και εκείνοι οι συνεσταλμένοι συμμαθητές μας απέναντι σε όσους τους είχαν λοιδορήσει και απορρίψει. Είχε βιώσει την απόρριψη στο πετσί του και, χωρίς να έχει την παραμικρή υποστήριξη, είχε στραφεί κατά των συμμαθητών του. Και αυτό ακριβώς προκύπτει από το μήνυμα, που άφησε πίσω του, προτού ξεκινήσει για το φονικό έργο του.

Δε χρειάζεται να βρεθεί σε οικονομική κρίση η κοινωνία μας, για να ξεσπάσουν τέτοια φαινόμενα, όπως άκριτα υποστήριξε ο κ. Αλέκος Αλαβάνος. Αρκεί μια ιδιαίτερη συστολή και εν γένει αδυναμία ενός προσώπου από τη μια πλευρά και μια ιδιαίτερη τάση για επίδειξη κακώς εννοούμενης μαγκιάς και τσαμπουκά από την άλλη, για να έχουμε φαινόμενα, όπως αυτό του μοναχικού σπουδαστή. Και υπάρχουν, δυστυχώς, επιστημονικές μελέτες, που αποδεικνύουν, ότι αυτό το φαινόμενο δεν ήταν παρά θέμα χρόνου να συμβεί.

Το θέμα είναι, αν υπάρχει μια πολιτεία ικανή να προλάβει τέτοια φαινόμενα. Και οι εξαγγελίες του κυβερνώντος κόμματος, ότι θα προβεί σε διορισμούς ψυχολόγων στα σχολεία φαντάζουν σαν κοροϊδίες σε αυτιά συνηθισμένα να ακούν υποσχέσεις, που δεν πρόκειται να εκπληρωθούν. Αν, μάλιστα, σκεφτούμε, ότι αυτή τη στιγμή το Υπουργείο Παιδείας έχει αφήσει απλήρωτους του ωρομισθίους καθηγητές και χωρίς συντήρηση αρκετά σχολεία, τότε νομίζω, οτι μπορούμε να απαισιοδοξούμε άφοβα. Και μη χειρότερα!

Πετάξτε τους έξω από το Πανεπιστήμιο!

Οι νεαροί, που εισέβαλαν προχτές στην αίθουσα του κτιρίου "Κωστής Παλαμάς", διέκοψαν την εκεί λαμβάνουσα χώρα ομιλία, ξυλοκόπησαν τον καθηγητή κ. Πανούση και κόσμησαν με το έργο τους το κτίριο δεν έχουν καμμία, απολύτως, σχέση με το πολύπαθο πανεπιστημιακό άσυλο. Δεν είναι παρά μια ομάδα φασιστών, που δε γουστάρουν μια φωνή, που δεν ευθυγραμμίζεται με τη δική τους. Δε γνωρίζουν άλλο τρόπο να ακουστούν παρά μόνο αυτό της βίας. Δε διστάζουν να εισβάλλουν σε αίθουσες και να διακόπτουν ομιλίες ακόμα και εντός του κατ'εξοχήν χώρου προστασίας της ελευθερίας του λόγου, ήτοι του πανεπιστημίου. Και χρησιμοποιούν το άσυλο ακριβώς για να φιμώσουν πάσα αντίθετη προς τη δική τους άποψη.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος, λοιπόν, αυτά τα φασιστοειδή να προστατεύονται. Οι ευθύνες της πανεπιστημιακής κοινότητας είναι τεράστιες. Δεν υποστηρίζω την άποψη, ότι πρέπει να εισβάλλουν τα παντός είδους σώματα ασφαλείας στο Πανεπιστήμιο, προκειμένου να τους συλλάβουν. Απλά θεωρώ, ότι στη μικρή μας χώρα και την ακόμα πιο μικρή πανεπιστημιακή κοινότητα οι ταραξίες παντός τύπου είναι γνωστοί και μη εξαιρετέοι. Άπαντες τους γνωρίζουν ακόμα και με το μικρό τους όνομα και οι περισσότεροι τους φοβούνται. Και αυτοί πατούν σε αυτό το φόβο, ώστε να καταλύσουν κάθε έννοια αντίθετης άποψης και φωνής, που δε συμφωνεί με τη δική τους. Τί και αν ο κ. Πανούσης δεν αποτελεί ακριβώς πρότυπο υμνητή του κατεστημένου; Τί και αν η αρθρογραφία του στην "Ελευθεροτυπία"στρέφεται αρκετές φορές κατά της εξουσίας; Αρκούσε να αποκλίνει από τις κραυγές των, δήθεν, εξεγερμένων ταραχοποιών, ώστε να δεχθεί τις "περιποιήσεις" τους.

Νομίζω, ότι ήλθε ο καιρός, που η πανεπιστημιακή κοινότητα θα πρέπει να πατάξει αυτά τα στοιχεία. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην τους γνωρίζει και δεν υπάρχει δικαιολογία να τους κρατάει στο πανεπιστήμιο. Η επιλογή του Πρύτανη του Α.Π.Θ., κ. Μάνθου, να μην υποβάλει μήνυση κατά του φοιτητή, που τον ξυλοκόπησε προ μηνών, απεδείχθη, ότι απλά έδωσε θάρρος σε ακόμα περισσότερους οπαδούς της βίας. Ας κινηθούν οι νόμιμες διαδικασίες, ώστε να διωχθούν από το πανεπιστήμιο οι ταραξίες αυτοί! Να διαγραφούν από τη σχολή τους και να απωλέσουν κάθε φοιτητικό προνόμιο! Διότι η διαμαρτυρία είναι σεβαστή, όταν διαφωνείς με κάτι. Αλλά δεν αποτελεί διαμαρτυρία η φίμωση του αντίθετου λόγου.

Όταν η βία δεν είναι αυτοσκοπός

Η αλήθεια είναι, ότι ξεκίνησα να γράψω για το περιστατικό της μη παράδοσης του συγκλονιστικού βιβλίου "ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ" της Διδούς Σωτηρίου στους μαθητές της ΣΤ' τάξεως των Δημοτικών Σχολείων όλης της χώρας αλλά στην πορεία, όπως συχνά συμβαίνει, ενώ έψαχνα τις πιθανές πηγές για την παρούσα ανάρτηση, έπεσα σε μια ανάρτηση στο γνωστό διαδικτυακό τόπο "ΑΝΤΙΒΑΡΟ", όπου ένας δάσκαλος, ονόματι Δημήτριος Νάτσιος προέβαλε την άποψη, ότι το εν λόγω βιβλίο είναι εντελώς ακατάλληλο για παιδικές 12χρονες ψυχές, λόγω των βίαιων σκηνών, που περιέχει. Και καταλήγει με την άποψη, ότι οι γονείς των μαθητών της Στ' τάξεως των Δημοτικών σχολείων θα έπρεπε να επιστρέψουν το εν λόγω βιβλίο ως ακατάλληλο στο Υπουργείο Παιδείας. Για περισσότερες πληροφορίες, διαβάστε στο www.antibaro.gr/society/natsios_matwmena.php.

Πέρα από το σεβασμό, που η ελευθερία του λόγου επιβάλλει για την κάθε άποψη, που ακούγεται και αντιβαίνει στις πεποιθήσεις μας, καλό θα ήταν να εκφράσω την ταπεινή μου διαφωνία με το συντάκτη του ανωτέρω άρθρου. Η ίδια η ιστορία είναι μια εναλλαγή και συχνά επανάληψη βίαιων σκηνών, όπου ένας λαός εμφανίζεται πότε ως επιτιθέμενος πότε ως αμυνόμενος. Και σε κάποιες παλαιότερες εποχές, όπου η διεθνής διπλωματία ήταν είτε ανύπαρκτη είτε λιγότερο υποκριτική απ ό,τι σήμερα, η βία ήταν μια απαραίτητη προϋπόθεση για την επιβίωση ενός λαού.

Εν προκειμένω, φρονώ ότι σκοπός της συγγραφέως δεν ήταν να γράψει μια χορογραφία της άσκοπης βίας από αυτές, που αφθονούν στο σύγχρονο κινηματογράφο, αλλά να αναδείξει τις συνέπειες του εθνικισμού και του μιλιταρισμού τόσο από την πλευρά των Τούρκων όσο και από την πλευρά των Ελλήνων, δεδομένου ότι κάποιες αγριότητες των Ελλήνων εις βάρος των Τούρκων περιγράφονται λεπτομερώς στο εν λόγω βιβλίο, όπως και τις εξελίξεις της διεθνούς διπλωματίας, που εξυπηρετούνταν θαυμάσια από τη διένεξη ανάμεσα σε Έλληνες και Τούρκους. Η ειρηνική συνύπαρξη Ελλήνων και Τούρκων ή, καλύτερα, χριστιανών και μουσουλμάνων πριν την έλευση των Νεοτούρκων θρυμματίζεται, εξαιτίας των παραπάνω λόγων και η βία εις βάρος των ελληνικών και εν γένει χριστιανικών πληθυσμών, που γέννησε τις πολύ μικρότερης εκτάσεως σφαγές εις βάρος των Τούρκων κατά την προέλαση του ελληνικού στρατού στηα βάθη της Μικρασίας, στηλιτεύεται ως ο χειρότερος δυνατός τρόπος για την επίλυση των διαφορών, που γεννήθηκαν ξαφνικά ανάμεσα σε εθνότητες, που ζούσαν ειρηνικά επί αιώνες.

Το εν λόγω βιβλίο μπορεί να διαβαστεί σε περισσότερα επίπεδα. Υπάρχει η προσωπική ιστορία του κεντρικού ήρωα Μανώλη Αξιώτη, που γεννιέται στη Μικρασία και ξερριζώνεται με εκατομμύρια άλλους πρόσφυγες, υπάρχει η πολιτική σκηνή, όπου παίζεται το παιχνίδι του εθνικισμού και των συμφερόντων της διεθνούς διπλωματίας και, βέβαια, υπάρχει και η ανθρωπιά ανεξαρτήτως εθνικότητας, που προσπαθεί να αναδειχθεί και να κυριαρχήσει, προσπάθεια, που, όμως, αποδεικνύεται μάταιη μέσα στον κυκεώνα των ένθεν κακείθεν εθνικισμών και εν γένει σκοπιμοτήτων. Και η μέθοδος παρουσίασης των διαφόρων βίαιων σκηνών σε αρκετά σημεία του βιβλίου δεν αποτελεί παρά τον τρόπο, ώστε ο αναγνώστης, που θα διαβάσει νηφάλια και μακρυά από εθνικισμούς ή, δήθεν, αντι-εθνικισμούς το εν λόγω βιβλίο, να τη μισήσει και να τη δει ως τη χειρότερη δυνατή λύση για την επίλυση των προβλημάτων. Και αν αυτό δε γίνει από μια μικρή ηλικία, πότε θα περιμένουμε να γίνει; Μήπως στο Λύκειο, όπου το απάνθρωπο εξεταστικό σύστημα αποτρέπει τους μαθητές να διαβάσουν ό,τι έχει να κάνει με εξωσχολικά βιβλία; Ή, μήπως, η σχηματοποιημένη και αποκαθαρμένη από κάθε είδους βία αναπαράσταση της ιστορίας ή συγγραφή λογοτεχνικών βιβλίων, που αναφέρονται σε ιστορικά γεγονότα, βοηθάει στην πληρέστερη κατανόηση των ιστορικών γεγονότων;

Φρονώ, λοιπόν, ότι η άποψη του κ. Νάτσιου αλλά και αρκετών, ακόμα, πολέμιων της λογικής της διανομής του εν λόγω βιβλίου στους μαθητές της ΣΤ' τάξεως των Δημοτικών Σχολείων της χώρας είναι εσφαλμένη. Διότι με το εν λόγω βιβλίο επιχειρείται η ανάδειξη της φρίκης και ο, εντεύθεν, εξοβελισμός της, ως μέσου διευθέτησης των όποιων διαφορών μεταξύ των λαών, από τις ψυχές των μαθητών μας. Ή τουλάχιστον, εκεί θα έπρεπε να στοχεύει η διανομή του βιβλίου αυτού. Και, σε καμμία περίπτωση, δεν δημιουργεί εθισμό των μαθητών μας στη βία. Διότι δεν αποτελεί αυτοσκοπό της συγγραφέως.

Δημοκρατία και πανεπιστημιακό άσυλο

Το νέο κατόρθωμα των γνωστών-αγνώστων κουκουλοφόρων, που εισέβαλαν στο αμφιθέατρο της Πολυτεχνικής Σχολής του Α.Π.Θ. και απαίτησαν από τους παρευρισκόμενους να το εκκενώσουν, αποτελεί ένα, ακόμα, λαμπρό παράδειγμα της καταχρήσεως του πανεπιστημιακού ασύλου, ιδίως από τα πρόσωπα εκείνα, τα οποία κραυγάζουνε περισσότερο απ' όλους για τη διατήρησή του. Τελικά, το αμφιθέατρο εκκενώθηκε, ο Πρύτανης του Α.Π.Θ., κ. Μάνθος, ήταν ο μόνος, που τόλμησε να μείνει μέσα και οι κουκουλοφόροι αρκέστηκαν να αφήσουν τα σημάδια τους εντός του χώρου αυτού, ήτοι συνθήματα, βρωμιές και άλλα συναφή.

Προσωπικά, μπορώ να δεχθώ, ότι το πανεπιστημιακό άσυλο δημιουργήθηκε, ώστε να προφυλάσσεται η ελεύθερη σκέψη και έκφραση αλλά και η ακαδημαϊκή έρευνα και ζωή. Και δεν ήταν παράλογη η θέσπισή του, καθόσον το πανεπιστήμιο στο κοντινό παρελθόν αποτελούσε ένα ενοχλητικό αγκάθι για την εξουσία, λόγω της μόρφωσης, που παρήγαγε και η οποία δημιουργούσε πρόσωπα, που αμφισβητούσαν την εξουσία, ειδικά σε μια εποχή, κατά την οποία η χώρα μας δεν φημιζόταν για τις δημοκρατικές ελευθερίες της. Και μιλάμε για μια εποχή, κατά την οποία δραστηριοποιούνταν εντός των πανεπιστημιακών χώρων η διαβόητη ΕΚΟΦ, που οι μέθοδοί της ελάχιστα διέφεραν από αυτές, που οι γνωστοί-άγνωστοι χρησιμοποιούν. Η ιστορία επαναλαμβάνεται αλλά ως κακόγουστο αστείο.

Αναρωτιέμαι, όμως, τί είδους ελευθερία της έκφρασης προστατεύει το πανεπιστημιακό άσυλο στην περίπτωση των κουκουλοφόρων, ειδικά, όταν οι τελευταίοι όχι μόνο δεν εκφράζουν κάποια άποψη, που χρήζει προστασίας, αλλά απλά επιδίδονται σε ένα φασισμό του χειρότερου είδους. Και μη βιαστείτε να πείτε, ότι ο φασισμός είναι ίδιον των προσώπων, που κινούνται στους αντίποδες των αναρχικών, διότι η έκφραση του φασισμού αποτελεί χαρακτηριστικό όλων, δυστυχώς, εκείνων των πολιτικών ομάδων, που απλά ενδιαφέρονται να επιβάλουν τη δική τους άποψη και μόνο αυτή.

Εκείνο, όμως, που με ενοχλεί περισσότερο, είναι, ότι σε καμμία πορεία από αυτές, που διοργανώνουν οι κοπτόμενοι για την κατάσταση της δημόσια παιδείας φοιτητές, δεν ετέθη η εκδίωξη των κουκουλοφόρων από τα πανεπιστήμια πολλώ δε μάλλον η προστασία της δημόσιας πανεπιστημιακής περιουσίας, την οποία καταστρέφουν ή λεηλατούν (θυμηθείτε τι έγινε στο γραφείο του κ. Βασσάλου στην Πάντειο ή το Οικονομικό Πανεπιστήμιο).

Θα πείτε, ότι, όταν οι φοιτητές μας βλέπουν παντού γύρω τους ότι πολλοί καταχρώνται ή καταπατούν τις ελευθερίες της Δημοκρατίας, δεν μπορούμε να αξιώνουμε από αυτούς κάτι καλύτερο. Ε, όχι, λοιπόν! Από παιδιά, που μεγάλωσαν με δυνατότητες ενημέρωσης, που ούτε η αμέσως προηγούμενη γενιά δεν είχε, και είδαν την κατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα μας, περίμενα και περιμένω κάτι διαφορετικό, ήτοι μια πιο δημοκρατική συμπεριφορά και, κυρίως, τη μη επίδειξη φασιστικής νοοτροπίας, όπως έγινε στο αμφιθέατρο της Πολυτεχνικής Σχολής του Α.Π.Θ. Και, κυρίως, περιμένω να μην επαναλάβει τα λάθη και τις καταχρήσεις των παλαιότερων γενιών.

Μπορούμε, κατόπιν των ανωτέρω να μιλήσουμε για Δημοκρατία εντός των πανεπιστημιακών χώρων της Ελλάδος;

Η λαγνεία των καταλήψεων και η απουσία οράματος για μια δημόσια παιδεία

Στις αρχές της δεκαετίας του '90 έλαβαν χώρα οι πρώτες μαζικές καταλήψεις σχολείων. Θυμάμαι ότι αιτία ήταν ο διαβόητος νόμος, που ο τότε Υπουργός Παιδείας, κ. Κοντογιαννόπουλος, ήθελε να εφαρμοστεί. Οι καταλήψεις υπήρξαν μαζικές σε όλη την Ελλάδα. Τελικά, ο κ. Κοντογιαννόπουλος παραιτήθηκε, ο νόμος του μπήκε στο χρονοντούλαπο των ανεφάρμοστων ιδεών και η ζωή συνεχίστηκε.

Εδώ και λίγο καιρό, μια νέα επιδημία καταλήψεων έχει ενσκήψει στη δημόσια εκπαίδευση της χώρας. Δεκάδες σχολεία, ίσως εκατοντάδες τη στιγμή, που γράφονται αυτές οι αράδες, τελούν υπό κατάληψη, με αίτημα την βελτίωση της παρεχόμενης δημόσιας παιδείας. Οι καταληψίες μαθητές, μέσω του συντονιστικού τους οργάνου, επιθυμούν ένα σχολείο, που να εξοπλίζει αντί να κοιμίζει, να μορφώνει αντί να εξοντώνει και να είναι πραγματικά δωρεάν. Επιθυμούν τα χρήματα, που δίνει ή πρόκειται να δώσει η κυβέρνηση, αυτή ή η επόμενη δεν έχει σημασία, να πάνε στη δημόσια εκπαίδευση αντί στις τράπεζες. Ζητούν να καταργηθεί ο διαχωρισμός των σχολείων, η βάση του 10 για την εισαγωγή στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, που ποινικοποιεί τους αγώνες τους, να μην κατατεθεί ο νόμος-πλαίσιο για τα ΑΕΙ, να μην αναθεωρηθεί το άρθρο 16 του Συντάγματος κ.λπ.

Πέρα από το γεγονός ότι η αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος γίνεται εντελώς αποσπασματικά, προκαλούν ιδιαίτερη απορία οι καταλήψεις ως μέθοδος για την αντιμετώπιση των παραπάνω θεμάτων. Και τούτο, διότι δε συνοδεύονται από κάποια πρόταση, που θα βοηθούσε στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της δημόσιας εκπαίδευσης. Ήτοι, το συντονιστικό όργανο των μαθητών προβάλλει μια σειρά από επιθυμίες, με τις οποίες δύσκολα θα διαφωνούσε κανείς, και συνεχίζει με μια σειρά από αρνήσεις, που, πέρα από το αν είναι λογικές ή όχι, δε συνοδεύονται από προτάσεις για τη βελτίωση της παρεχόμενης δημόσια εκπαίδευσης.

Και κάπου εκεί αρχίζουν και οι ενστάσεις. Ναι μεν να μη διαχωρίζονται τα σχολεία, πλην, όμως, ένας μαθητής με λαμπρό μυαλό επιδόσεις, που θα μπορούσε να προοδεύσει με άλλους ρυθμούς απ' ό,τι οι λοιποί συμμαθητές του, θα αναγκαστεί να επιβραδύνει τους ρυθμούς του. Να καταργηθεί η βάση του 10 ως ορίου για την εισαγωγή στα ΑΕΙ και ΤΕΙ και να επιστρέψουμε στο ευτράπελο να εισάγονται φοιτητές και σπουδαστές σε σχολές με βάση το "3". Να δοθούν περισσότερα χρήματα για την παιδεία αλλά ουδεμία μέριμνα για την προστασία της δημόσιας περιουσίας στα σχολεία να μη λαμβάνεται, εκτός αν θεωρείτε ότι οι εκτεταμένοι βανδαλισμοί κάθε χρονιά σε υπό κατάληψη σχολεία είναι μεμονωμένα περιστατικά. Να μην ποινικοποιούνται οι μαθητικοί αγώνες αλλά την ίδια στιγμή ας καλύψουμε τους βανδάλους, που καταστρέφουν τα σχολεία. Να μην κατατεθεί ο νόμος-πλαίσιο για την ανώτατη εκπαίδευση αλλά την ίδια στιγμή αυτός, έστω τμηματικά, εφαρμόζεται. Να είναι πραγματικά δωρεάν η δημόσια εκπαίδευση αλλά ας κλείσουμε από τώρα και κάποιες ώρες σε κανένα ιδιωτικό φροντιστήριο, ως εάν να μην υπήρχε η ενισχυτική διδασκαλία στα δημόσια σχολεία.

Θα μπορούσα να δεχθώ κάποια αιτήματα ως λογικά, όπως την ανέγερση νέων σχολικών συγκροτημάτων σε πόλεις, όπως η Θεσσαλονίκη, ώστε να καταργηθεί η διπλοβάρδια. Ωστόσο, ακόμα τέτοια αιτήματα δεν θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν χωρίς καταλήψεις; Ή μήπως αντιλαμβάνεστε ότι οι σημερινοί μαθητές γνωρίζουν ακριβώς τους λόγους, για τους οποίους κάνουν καταλήψεις (ούτε εμείς τους γνωρίζαμε αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία); Η, τάχα μου, οι αποφάσεις για τις καταλήψεις αυτές λαμβάνονται πάντα νομότυπα;

Φοβάμαι ότι η όλη διαδικασία των καταλήψεων έχει ευτελιστεί σε μια στείρα άρνηση των πάντων και μια προβολή επιθυμιών χωρίς κάποιο προτεινόμενο υπόβαθρο για την υλοποίησή τους. Και όσο αυτή η ακατάπαυστη λαγνεία των καταλήψεων και η υποστήριξη κομματικών οργανώσεων σε αυτές θα φανερώνεται ολοένα και πιο απροκάλυπτα και διάφορα μέλη τους θα περιφέρονται, αν και δεν είναι μαθητές, μέσα στα υπό κατάληψη σχολεία, τόσο και θα πέφτει πιο χαμηλά το επίπεδο της δημόσιας παιδείας και θα τρέχει περισσότερο νερό στο μύλο της ιδιωτικής εκπαίδευσης.

Μία, ακόμα, απαρατήρητη διεθνής διάκριση

Σε μια χώρα, που ασχολείται με το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου, τις δημοσκοπήσεις, που δείχνουν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. να παίρνει κεφάλι στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων, τις ενδοκομματικές αναταράξεις, που προκαλούν οι δυσαρεστημένοι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος και άλλα παρεμφερή, ήταν επόμενο ότι η είδηση της βράβευσης του καθηγητού κ. Γιάννη Αντωνίου με το Βραβείο Πριγκοζίν θα περνούσε στα ψιλά των Μ.Μ.Ε.
Ο κ. Γιάννης Αντωνίου είναι καθηγητής και πρόεδρος του Τμήματος Μαθηματικών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Παράλληλα, διευθύνει και το πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών του παραπάνω τμήματος, ενώ διετέλεσε στο παρελθόν αναπληρωτής διευθυντής των Διεθνών Ερευνητικών Ινστιτούτων Solvay στις Βρυξέλλες, με διευθυντή τον δάσκαλό του Ιλία Πριγκοζίν. Ο τελευταίος υπήρξε ένας εκ των μεγίστων χημικών του περασμένου αιώνα και τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1977 για τη συμβολή του στη μελέτη της μαθηματικής θεωρίας του χάους και των πολύπλοκων ανοικτών συστημάτων. Το βραβείο Πριγκοζίν θεσπίστηκε προς τιμή επιστημόνων, που διακρίνονται σε παγκόσμιο επίπεδο στην έρευνα των πολύπλοκων ανοικτών συστημάτων.
Και αναρωτιέμαι, όταν έχουμε τέτοια μυαλά, που σε πείσμα των ποικίλων αντιξοοτήτων επιλέγουν όχι μόνο να παραμείνουν στην Ελλάδα αλλά και να εργαστούν και να προσφέρουν, γιατί η είδηση κάποιας διακρίσεώς τους στο εξωτερικό να περιέρχεται σε γνώση ελαχίστων; Γιατί αυτή η καλύτερη Ελλάδα, που υπάρχει και αντιστέκεται, να μην γίνεται ευρύτερα γνωστή; Μήπως επειδή πουλάει περισσότερο η γκρίνια, η μιζέρια, ο μηδενισμός, τύπου "στην Ελλάδα ζεις, δεν υπάρχει ελπίς" και η προβολή του εφήμερου και εύπεπτου; Και εμείς τί κάνουμε;