Το φιλόξενο λιμάνι της Ν.Δ.

Όταν ο Κωνσταντινος Καραμανλής δήλωνε την πρόθεσή του να συμφιλιωθεί η παράταξη, της οποίας τότε ηγούνταν, με την Αριστερά στην Ελλάδα και να διαρρήξει τους δεσμούς του με το αμαρτωλό παρελθόν της Δεξιάς, πολύς κόσμος σίγουρα θα απογοητεύτηκε, όταν κατά την ορκομωσία της πρώτης κυβερνήσεως Καραμανλή είδαν ανάμεσα στα μέλη της τον πάλαι ποτέ εκλεκτό του παλατιού αλλά και της χούντας, Δημήτριο Μπίτσιο, αλλά και το Σόλωνα Γκίκα.

Για τους νεότερους, ο πρώτος, υφυπουργός Εξωτερικών στην πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή αλλά και διευθυντής του πολιτικού γραφείου του βασιλιά και αντιπρόσωπος της Ελλάδος, αρχικά επί προδικτατορικών κυβερνήσεων και μεταγενέστερα επί χούντας, στον Ο.Η.Ε. είχε δηλώσει στα τέλη του '60 ανερυθρίαστα, ότι «ουδείς πολιτικός κρατούμενος υπάρχει εν Ελλάδι», σε μια εποχή που στο Συμβούλιο της Ευρώπης είχαν ήδη φτάσει οι πρώτες καταγγελίες για την ύπαρξη πολιτικών κρατουμένων στη χώρα μας, οι οποίες οδήγησαν αργότερα την Ελλάδα στην αποχώρησή της από αυτό. Ο δεύτερος, υπουργός δημόσιας τάξης την περίοδο 1974-1976 και τακτικός αρθρογράφος του χαλαρά φιλοχουντικού «ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΚΟΣΜΟΥ» επί επταετίας, δήλωνε, ότι «η επανάστασις (ασχολίαστο!) ήτο προϊόν αδηρίτου εθνικής ανάγκης» και προέτρεπε τον κόσμο να ψηφίσει υπέρ του Συντάγματος του 1968, ενώ είχε και ενεργό ρόλο στη δημιουργία του προδικτατορικού παρακράτους αλλά και μεταπολιτευτικά στην απαλλαγή ή καταδίκη με αστείες ποινές πολλών δικασθέντων αστυνομικών με συμμετοχή σε βασανιστήρια επί χούντας. Δεν αναφέρομαι, φυσικά, στους άνδρες των Σωμάτων Ασφαλείας και τους πάσης φύσεως συνεργάτες της χούντας, που παρέμειναν, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, στις υπηρεσίες τους παρά την αποδεδειγμένη σχέση τους με τους πρωτεργάτες του πραξικοπήματος της 21^ης Απριλίου 1967 ή τιμωρήθηκαν με ποινές-χάδια. Η ρήξη με ό,τι θύμιζε παλαιότερα τη Δεξιά, είχε μείνει κενό γράμμα και ο αρχικός ενθουσιασμός είχε παραχωρήσει τη θέση του στη δυσπιστία.

            Αργότερα και, συγκεκριμένα, στα τέλη της δεκαετίας του ’70 άρχισε η απορρόφηση των στελεχών της Εθνικής Παράταξης, ενός εθνικιστικού, φιλοβασιλικού και έντονα αντικομμουνιστικού μορφώματος, κομμάτι του οποίου διατηρούσε άριστες σχέσεις με τους έγκλειστους απριλιανούς και είχε εκλέξει πέντε βουλευτές  στις εκλογές του 1977. Μετά την ψηφοφορία για την ανάδειξη Προέδρου της Δημοκρατίας, το 1980, τέσσερις από τους πέντες βουλευτές μεταγράφτηκαν στη Ν.Δ. Πλέον ήταν ηλίου φαεινότερον, ότι ο κυριότερος εκπρόσωπος της Δεξιάς στην Ελλάδα δεν είχε κανένα ενδοιασμό να στεγάζει πρόσωπα, που δεν έτρεφαν ακριβώς άριστες σχέσεις με το πολίτευμα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

             Ακολούθησε η περίοδος της προεδρίας του Ευαγγέλου Αβέρωφ, στη διάρκεια της οποίας ιδρύθηκαν οι περιβόητοι «Κένταυροι» και οι «Ρέιντζερς», ομάδες που θύμιζαν έντονα την αλήστου μνήμης προδικτατορική ΕΚΟΦ. Η ηγεσία της Ν.Δ. ελάχιστα ενοχλήθηκε από την παρουσία και το «έργο» των συγκεκριμένων ομάδων και απόδειξη αποτελεί το γεγονός, ότι αρκετά στελέχη τους έγιναν αργότερα υπουργοί. Αποκορύφωμα της δράσης των ομάδων αυτών ήταν η δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα στις αρχές του 1991 από το γνωστό στέλεχος της ΟΝΝΕΔ Πατρών, κ. Ιωάννη Καλαμπόκα, πράξη για την οποία ακόμα και σήμερα αρκετά στελέχη της Ν.Δ. δεν κρύβουν τον ενθουσιασμό τους.

            Επίσης, κανένας δεν μπορεί να ξεχάσει τους βουλευτές της Ν.Δ., που, στα μέσα της δεκαετίας του ’90, περιχαρείς έκαναν δηλώσεις στις τηλεοπτικές κάμερες λίγο πριν την αναχώρησή τους για το Λονδίνο, όπου θα τελούνταν ο γάμος του πρίγκηπα Παύλου μετά της κας. Μαρί Σαντάλ-Μίλλερ. Κοινοβουλευτική δημοκρατία είπατε ; Αβασίλευτη δημοκρατία είπατε;

            Φυσικά, τιμητική θέση στο παρόν κείμενο έχει ο σημερινός πρωθυπουργός. Αρχικά, ως βουλευτής Μεσσηνίας συμμετείχε, με ομάδα ακροδεξιών οπαδών της Ν.Δ., σε επεισόδια στην Καλαμάτα στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ενώ μεταγενέστερα, τόσο ως υπουργός εξωτερικών στην κυβέρνηση Μητσοτάκη όσο και ως πρόεδρος της ΠΟΛ.ΑΝ. είχε δώσει ρεσιτάλ εθνικισμού (δεν ήταν ο μόνος, βέβαια), την εποχή της έξαρσης του Μακεδονικού. Αργότερα και ενώ η εκλογική δύναμη της ΠΟΛ.ΑΝ. είχε σβήσει, στήριξε το πασίγνωστο «ΔΙΚΤΥΟ 21», την ίδρυση του οποίου είχε χαρακτηρίσει ως «πολυσήμαντο γεγονός». Από τα πεπραγμένα της συγκεκριμένης ομάδος αξίζει να περιοριστούμε στο ρόλο της στην υπόθεση Οτσαλάν, τις δηλώσεις της περί αποκατάστασης του κύρους των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας αλλά και την προτροπή προς την τότε κυβέρνηση να παρέμβει στο Χόλλυγουντ, για να μην παραχαράσσεται η ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Πρωτοκλασάτα στελέχη της, όπως οι κ.κ. Λαζαρίδης και Κρανιδιώτης, βρίσκονται σήμερα στο πλευρό του κ. Πρωθυπουργού.

            Όπως, λοιπόν, προκύπτει, ο κυριότερος εκπρόσωπος της ελληνικής Δεξιάς ουδέποτε έπαυσε να αποτελεί είτε φυτώριο είτε καταφύγιο ακροδεξιών και ποτέ δεν είδε με σοβαρότητα την προοπτική να αποβάλει όλα εκείνα τα ακραία στοιχεία, που συνέδεσαν το όνομα του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου με απόψεις και πρακτικές ελάχιστα συμβατές με τη μοντέρνα δημοκρατία. Όσο σκληρό και αν ακούγεται, η σύμπλευση κεντρώων και κεντροδεξιών με ακροδεξιούς ουδέποτε θεωρήθηκε παράδοξο στη Ν.Δ., με αποτέλεσμα στελέχη με απέχθεια στον ολοκληρωτισμό και αρκετά φιλελεύθερες απόψεις να συνυπάρχουν επί μακρόν με πρόσωπα, τα οποία δεν έκρυβαν τις προτιμήσεις τους σε λιγότερο δημοκρατικές μορφές πολιτεύματος. Ακόμα και οι πιο μετριοπαθείς δεξιοί πρόεδροί της, όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης αλλά και ο κ. Κωνσταντίνος Καραμανλής (ο νεότερος), απέφυγαν επιμελώς να εκκαθαρίσουν το κόμμα από τα παραπάνω στοιχεία.

            Ήταν επόμενο, λοιπόν, να ανθίσουν, μέσα σε ένα τόσο ευνοϊκό κλίμα αρκετά «λουλούδια» με απέχθεια σε βασικές αρχές της σύγχρονης αστικής δημοκρατίας και συμπεριφορές, που θύμιζαν την προδικτατορική ΕΡΕ, ήτοι συχνά αρρωστημένος αντιαριστερισμός, βίαιες συμπεριφορές εναντίον όσων θεωρούνταν εχθροί της παράταξης (οι Κένταυροι και Ρέιντζερς, που λέγαμε παραπάνω), αναγωγή του έθνους και της πατρίδος σε υπέρτατα αγαθά μη επιδεχόμενα αμφισβήτησης, νοσταλγία για το παρελθόν και δη την εποχή εκείνη, που η Δεξιά τρομοκρατούσε όσους θεωρούσε ασυμβίβαστους με την κοσμοθεωρία της ή, ακόμα χειρότερα, εποχές, που η χώρα βρίσκόταν στο γύψο. Ήταν, επίσης, επόμενο να βρουν καταφύγιο πολιτικά πρόσωπα προερχόμενα από την ακροδεξιά, καθόσον εγνώριζαν, ότι οι πολιτικές απόψεις τους θα ήταν ευπρόσδεκτες και, σε κάθε περίπτωση, δεν θα συγκέντρωναν ιδιαίτερη εχθρότητα. Οι πρώην βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ., κ.κ. Γεωργιάδης, Βορίδης και Πλεύρης ήταν ενδεικτικές περιπτώσεις της φιλοξενίας, που προσέφερε τη Ν.Δ. σε ανθρώπους, οι οποίοι κάποτε είτε κυνηγούσαν με αυτοσχέδια τσεκούρια αντιφρονούντες είτε πρότειναν στη Βουλή τη στείρωση όσων καταδικάζονταν για παιδεραστία.

            Ας μη μας προκαλούν εντύπωση οι κορώνες του κ. Κρανιδιώτη ή οι δηλώσεις των κ.κ. Πολύδωρα και Μπαλτάκου περί ενδεχομένου συμμαχίας της Ν.Δ. με τη Χρυσή Αυγή! Ούτε υπάρχει λόγος να τις θεωρούμε ασύμβατες με ό,τι, δήθεν, είχε στο μυαλό του είτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είτε ο σημερινός νέστορας της πολιτικής, κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Ουδέποτε τόσο ο ιδρυτής της Ν.Δ. όσο και οι επίγονοί του είχαν την πρόθεση να διαμορφώσουν ένα κεντροδεξιό ή έστω σύγχρονο δεξιό κόμμα, στο οποίο δεν θα είχαν θέση ακραία στοιχεία παρά προτίμησαν να κάνουν τα στραβά μάτια στην είσοδο και παραμονή τέτοιων στοιχείων στο κόμμα τους έστω για ψηφοθηρικούς λόγους. Μια ματιά στην ιστορία του κόμματος αυτού θα σας πείσει.

Οι λάτρεις του Μεταξά δεν ντρέπονται, πλέον

Για μια, ακόμα, χρονιά, επ' ευκαιρία της επετείου του πραξικοπήματος της 4ης Αυγούστου του 1936, βγήκαν στην επιφάνεια υμνητικά κείμενα και απόψεις γύρω από την πολιτεία του Ιωάννη Μεταξά, το φερόμενο ως ιδρυτή του ΙΚΑ και τον εμπνευστή του σύγχρονου κοινωνικού κράτους στην Ελλάδα, τον γνήσιο πατριώτη που είπε το "ΟΧΙ" στον κατακτητή, που ανόρθωσε την ελληνική οικονομία, που πήγε την Ελλάδα στα διεθνή δικαστήρια και πέτυχε τη διαγραφή του χρέους της, που επέλεξε το σωστό στρατόπεδο για τη χώρα, τις παραμονές του Β' Π.Π., και προετοίμασε άψογα τη χώρα γι' αυτόν και άλλα πολλά. Πρόκειται για κείμενα, τα οποία κυκλοφορούν εδώ και πολλά χρόνια, αρχικά σε έντυπη μορφή και μεταγενέστερα σε ηλεκτρονική, και επιχειρούν να εξωραΐσουν την εικόνα ενός πολιτικού, ο οποίος υπήρξε επιλογή του τότε βασιλέως, Γεωργίου του Β', αλλά και αποτέλεσμα της αδυναμίας βενιζελικών και αντιβενιζελικών να σχηματίσουν βιώσιμη κυβέρνηση, για να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, προτού καταλήξει να κηρύξει επίσημα την αναστολή αρκετών άρθρων του Συντάγματος, τα οποία αφορούσαν τις ατομικές και συλλογικές ελευθερίες, να διαλύσει τη Βουλή (με τη σύμπραξη του Γεωργίου του Β') και να εγκαινιάσει μια πενταετία διωγμού και κατατρεγμού κάθε αντίθετης φωνής και μπόλικης γελοιότητος με τις εκδηλώσεις του Τρίτου Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν γνωρίζω την αρχική μορφή των κειμένων αυτών αλλά δεν απαιτείται ιδιαίτερη φαντασία, για να γίνει αντιληπτό, ότι με τα χρόνια εμπλουτίζονται με καινούργια κατορθώματα του συγκεκριμένου πολιτικού.
Φέτος ένοιωσα, ότι αυτά τα κείμενα κέρδισαν έδαφος. Ολοένα περισσότερος κόσμος θεωρεί, ότι ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και ο Μεταξάς είναι μια αδικημένη από την επίσημη, "αριστεροκρατούμενη" (έτσι την αποκαλούν και έτσι σας τη μεταφέρω) ιστορία, ένας άνθρωπος που ακολούθησε φιλεργατική πολιτική και επί των ημερών του η Ελλάδα γνώρισε σπουδαία ανάπτυξη σε κάθε τομέα. Ο ίδιος κόσμος προβαίνει, βέβαια, σε συγκρίσεις του με τους σημερινούς "προδότες" πολιτικούς, για να θυμηθούμε ένα από τα πιο γνωστά γνωμικά, που ακούστηκαν πρόπερσυ στις πλατείες, τους οποίους θεωρεί κατώτερους από τον "πατριώτη" και "έντιμο" Μεταξά.
Οι οπαδοί της συγκεκριμένης άποψης δίνουν σημαντικό βάρος στην επιλογή του Μεταξά να συμμαχήσει με τους Άγγλους, στο "ΟΧΙ" του συγκεκριμένου πολιτικού και στην προετοιμασία της χώρας, ενόψει του επικειμένου τότε πολέμου, την οποία βρίσκουν αρίστη. Παρέλκει να αναφέρουμε, ότι ο Μεταξάς ήταν απόλυτα εξαρτημένος από την Αγγλία και δεν είχε το περιθώριο να απομακρύνει την Ελλάδα από την αγγλική σφαίρα επιρροής, ως, επίσης, για τον ίδιο λόγο αδυνατούσε να δεχθεί την πρόταση του Γκράτσι. Φυσικά, χρεώνεται με την άψογη αντιμετώπιση της ιταλικής εισβολής αλλά ο πολύς κόσμος λησμονεί, ότι ο γερμανικός στρατός πέρασε χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση από τα βόρεια σύνορα της χώρας. Ούτε λόγος, φυσικά, για την απαγόρευση διενέργειας εκλογών και λειτουργίας πολιτικών κομμάτων, τους διωγμούς πολιτικών, που αρνήθηκαν να συνεργαστούν μαζί του, αλλά και χιλιάδων αντιφρονούντων, την απαγόρευση των απεργιών, τον ασφυκτικό έλεγχο της αστυνομίας, τη δημόσια καύση ανεπιθύμητων βιβλίων, στα πρότυπα της ναζιστικής Γερμανίας, και την απαγόρευση διδασκαλίας, μεταξύ άλλων, του Επιταφίου του Περικλή (για προφανείς λόγους). Οι γενικολογίες και ανιστορικές αναφορές στον υποτιθέμενο ιδρυτή του Ι.Κ.Α. και τάχαμου εμπνευστή του 8ώρου, μαζί με ολίγη από πατριωτική στάση τις παραμονές του Β' Π.Π. αρκούν, για να φιλοτεχνηθεί ένα ελκυστικό πορτραίτο ενός δικτάτορα.
Αν κάτι προκαλεί εντύπωση, αυτό δεν είναι η άγνοια της ιστορίας, η οποία αποτελεί διαχρονική πληγή της ελληνικής κοινωνίας, αλλά η τάση πολλών συμπολιτών μας να μη διστάζουν να δηλώνουν, πλέον, άφοβα δημοσίως, ότι έλκονται από προσωπικότητες, οι οποίες προβάλλονται ως χαρισματικές και ταυτόχρονα τρέφουν ελάχιστο σεβασμό για τη δημοκρατία και τα παρεπόμενά της, ήτοι το σεβασμό στα ατομικά, πολιτικά και συλλογικά δικαιώματα. Αυτές οι προσωπικότητες, σύμφωνα με τους υμνητές τους, διέθεταν σιδηρά πυγμή και, συνεπώς είχαν τη δυνατότητα να δώσουν λύσεις στα προβλήματα της χώρας. Η αξιολόγησή τους δεν γίνεται βάσει του σεβασμού, που επέδειξαν στον κοινοβουλευτισμό και τις ατομικές και πολιτικές ελευθερίες των πολιτών, αλλά με γνώμονα τις λύσεις, που, δήθεν, έδωσαν στα ανωτέρω προβλήματα. Πρόκειται, ουσιαστικά, για τον εξωραϊσμό της πολιτείας του αναδεικνυόμενου πολιτικού, σε πείσμα της ιστορίας και της λογικής. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας, ο αναδεικνυόμενος πολιτικός ξεπλένεται από τα αμαρτήματά του με την υπερπροβολή των τυχόν θετικών στοιχείων του και την αποσιώπηση ή υποβάθμιση των ατοπημάτων του, υπερτονίζεται η κρισιμότητα της στιγμής, που τον ώθησε να λάβει ακραία μέτρα, και επισημαίνεται η αξία των μέτρων αυτών για την αντιμετώπιση μελλοντικών καταστάσεων, στις οποίες εναπλάκη η χώρα. Συχνότατα, επιχειρείται η σύγκριση του πολιτικού αυτού με τους σημερινούς πολιτικούς, όπου η επίκληση της θετικής του συνεισφοράς, συνήθως μη ανταποκρινόμενης στην πραγματικότητα, και η ταυτόχρονη απόκρυψη των μελανών σελίδων της πολιτείας του αποσκοπεί στην ανάδειξη του συγκεκριμένου πολιτικού ως υπέρτερου των σημερινών.
Για πολλά χρόνια, οι περισσότεροι πιστεύαμε, ότι η ελληνική κοινωνία είχε ξεπεράσει τις πολιτικές αναταράξεις, που σημάδεψαν τον 20ο αιώνα, και είχε ασπαστεί, πλέον, την άποψη, ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία, μ' όλες τις κακοποιήσεις της από τα κόμματα εξουσίας, αποτελεί το καλύτερο και ιδανικότερο πολίτευμα. Αρκούσε μια γενικευμένη κρίση, για να αποδειχθεί, πόσο καλά είχε κρυφτεί πίσω από την επίπλαστη ευημερία της εποχής της παντοδυναμίας του δικομματισμού η αλλεργία σε καθετί, που θυμίζει δημοκρατία, και η λατρεία για πολιτικούς με ελάχιστες ή και ανύπαρκτες ανοχές προς αυτή. Τέλος, αρκούσε η ίδια κρίση, για να εγκαταλείψουν χιλιάδες συμπολίτες μας κάθε ντροπή όχι μόνο για τις πολιτικές τους προτιμήσεις αλλά και για τα πραγματικά πολιτικά ινδάλματά τους. Η αποδοχή των υμνητικών για το Μεταξά κειμένων από ολοένα περισσότερο κόσμο το αποδεικνύει με το παραπάνω.

Με αφορμή μια επέτειο

            Χτες είχαμε την επέτειο από την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως και, ως είθισται, δεν έλειψαν οι υπερβολικές αντιδράσεις πένθους για την απώλεια της Βασιλεύουσας, οι οποίες έφτασαν μέχρι του σημείου να ακουστούν τα γνωστά «πάλι με χρόνια με καιρούς» κ.ο.κ. Το φάντασμα της Μεγάλης Ιδέας εξακολουθεί να στοιχειώνει τη μνήμη πολλών συμπολιτών μας 91 χρόνια μετά τον ενταφιασμό της.

            Η πικρή αλήθεια είναι, ότι για πολύ κόσμο τα γεγονότα των τελευταίων στιγμών της Πόλης πριν την εκπόρθησή της παραμένουν νεφελώδη. Ο μύθος της Κερκόπορτας που κάποιος προδότης, ο οποίος πότε είναι εκχριστιανισμένος Οθωμανός και πότε κάποιος Έλληνας, που πρόδωσε το λαό του, άνοιξε, ή των κακών Δυτικών, οι οποίοι μας εκδικήθηκαν, που δεν ενδώσαμε στα αιτήματά τους στη Σύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας, και δεν απέστειλαν βοήθεια, παραμένουν για πολύ κόσμο οι κύριες αιτίες της Άλωσης. Στο καπάκι, η Εκκλησία της Ελλάδος τιμά τη μνήμη του Γενναδίου Σχολαρίου, πρώτου Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως μετά την Άλωση, ο οποίος, κατά την επικρατούσα άποψη, διέσωσε το χριστιανισμό πείθοντας προς τούτο το Μωάμεθ το Β’, τον επονομαζόμενο Πορθητή, να τον ορίσει στην ως άνω θέση.

            Ωστόσο, έχει μεγάλη σημασία να δούμε, κατά πόσο ανταποκρίνονται οι παραπάνω ιστορίες στην πραγματικότητα εκείνης της εποχής. Επίσης, χρήσιμο είναι να γνωρίζουμε το ρόλο του Σχολαρίου κατά τα τελευταία χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

            Υπήρχε τελικά Κερκόπορτα και προδοσία; Κατ’ αρχάς, αξίζει να συγκρίνουμε τις δύο δυνάμεις, που ήλθαν αντιμέτωπες εκείνη την εποχή. Από τη μια πλευρά, υπήρχε ο οθωμανικός στρατός, ο οποίος με ρεαλιστικές εκτιμήσεις αριθμούσε περί τις 80.000-100.000 τακτικούς με πλήρη εξοπλισμό και δυνατότητα άφθονου ανεφοδιασμού. Πίσω από αυτό το στρατό κρυβόταν η ιδιοφυία του Μωάμεθ του Β’, ο οποίος είχε φροντίσει να εξοπλίσει το στρατό του με σύγχρονα, για τα δεδομένα εκείνης της εποχής, μέσα (π.χ. πλήρωσε τον Ουρβανό, για να κατασκευάσει το περιβόητο κανόνι του, το οποίο προκάλεσε τεράστια ζημία στα τείχη της Πόλης). Από την άλλη πλευρά, είχαμε μια αυτοκρατορία, που ψυχορραγούσε βουτηγμένη στην παρακμή και τις ταραχές ανάμεσα σε ενωτικούς και ανθενωτικούς και περιελάμβανε, πλέον, μόνο την Κωνσταντινούπολη και τα περίχωρά της. Περίπου 7.000 πολεμιστές , εκ των οποίων οι 2.000 ήταν ξένοι, στάθηκαν στις επάλξεις, για να αποκρούσουν τον οθωμανικό στρατό. Τα τείχη της πόλης ευρίσκοντο σε οικτρή κατάσταση, καθόσον δεν υπήρχε η οικονομική δυνατότητα να συντηρηθούν επαρκώς. Μια τέτοια δυσαναλογία σε ό,τι αφορά τον αριθμό των μαχίμων ήταν καταδικαστική για την πλευρά με το μικρότερο αριθμό, ενώ, αν σκεφτούμε, ότι είχαμε περάσει στην εποχή των τηλεβόλων όπλων, ο χρόνος πολιορκίας μιας πόλεως είχε συντομεύσει κατά πολύ.

            Άρα δεν υπήρξε κάποια προδοσία; Προσωπική μου άποψη είναι, ότι δε χρειαζόταν κάτι τέτοιο, για να πέσει η Πόλη, ειδικά στην κατάσταση στην οποία ευρίσκετο. Κακά τα ψέμματα, όλο και κάποιο τείχος θα κατέρρευσε ολοκληρωτικά ή κάποια πύλη θα υποχώρησε επιτρέποντας σε στίφη Οθωμανών να εισβάλουν στην Πόλη και να σπείρουν τον πανικό (σε επίπεδο στρατού ήταν ίσως το πιο επίφοβο σώμα της εποχής) . Ο μύθος αναφέρεται σε κερκόπορτες και προδοσίες, διότι ίσως είναι πολύ προτιμότερη για τη λαϊκή σοφία η απόδοση της Άλωσης σε παράγοντες, που δεν μπορούσαν να προβλεφθούν ή αντιμετωπιστούν ακόμα και με μέτρα άκρας συνέσεως και επιμελείας, παρά στην πραγματική αδυναμία των αμυνομένων να αποκρούσουν  οριστικά και αμετάκλητα τον οθωμανικό στρατό.

            Δεν φταίνε οι Δυτικοί για την πτώση της Πόλης; Σε καμμία περίπτωση! Κατ’ αρχάς, όπως προαναφέρθηκε παραπάνω, ανάμεσα στους υπερασπιστές της Πόλης υπήρχαν Γενουάτες υπό τον Ιωάννη Ιουστινιάνη, Βενετοί και άλλες εθνότητες. Η συντριπτική πλειοψηφία των Δυτικών, που πολέμησαν για τη Βασιλεύουσα, έδωσαν τη ζωή τους γι’ αυτή. Επίσης, την εποχή εκείνη, οι Οθωμανοί αποτελούσαν τον υπ’ αριθμ. 1 κίνδυνο για τη Δύση, ενώ η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε ελάχιστο προσδόκιμο, αν σκεφτούμε, ότι είχε απομείνει στην επικράτειά της μόνο η Κωνσταντινούπολη και τα περίχωρά της. Κανένα δυτικό κράτος δεν θα ποντάριζε να αποστείλει σοβαρή βοήθεια σε ένα ανίσχυρο κράτος, αφαιρώντας δυνάμεις από άλλες εκτάσεις του. Ο αντίκτυπος από τις μάχες της Νικοπόλεως και της Βάρνας, όπου οι Δυτικοί υπέστησαν σοβαρές ήττες από τους Οθωμανούς, είχαν αποδείξει, ότι η συγκέντρωση δυνάμεων στις ήδη υφιστάμενες κτήσεις τους ήταν καλύτερη λύση από την αποστολή στρατού προς υποστήριξη μιας ημιθανούς αυτοκρατορίας.

            Φυσικά, αξίζει να αναφερθεί, ότι στο μεγαλύτερο διάστημα του 14^ου αιώνα η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ταλανίστηκε από εμφυλίους πολέμους ανάμεσα στους διεκδικητές του θρόνου. Πρωταγωνιστής αυτών των εμφυλίων ήταν ο Ιωάννης Ε’ Παλαιολόγος, ο οποίος εκθρονίστηκε τρεις φορές, αφού πρόλαβε με δικές του ενέργειες να μετατρέψει του Οθωμανούς σε ρυθμιστές των εσωτερικών της αυτοκρατορίας του, καταβάλλοντας σε αυτούς βαρύ φόρο υποτέλειας και παραχωρώντας τους πόλεις π.χ. Φιλαδέλφεια, για να κερδίσει την υποστήριξή τους. Αυτή η εξασθένηση ήταν αποκλειστικά έργο των Βυζαντινών και καμμία ευθύνη δεν μπορεί να αποδοθεί στους Δυτικούς, επειδή μερικές δεκαετίες αργότερα η Πόλη έπεσε στα χέρια των Οθωμανών.

            Ακόμα και αν η Εκκλησία δεν διεδραμάτιζε αρνητικό ρόλο κατά τα τελευταία χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η Άλωση ήταν δεδομένη : Αν λάβουμε υπόψη την αδυναμία των Βυζαντινών, προφανώς η Πόλη θα έπεφτε, ακόμα και αν η Εκκλησία ήταν σφόδρα ενωτική. Ωστόσο, η πικρή αλήθεια είναι, ότι η Εκκλησία επέσπευσε το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας αρνούμενη έστω για λόγους ανάγκης να υπαναχωρήσει απ’ ό,τι θεωρούσε ως αρχές της. Για την ακρίβεια, ενώ ο Ιωάννης Η’ Παλαιολόγος πάσχιζε να αποσπάσει τη βοήθεια των Δυτικών στη Σύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας, υποσχόμενος την Ένωση των Εκκλησιών, η πλειοψηφία των ιερέων φρόντισε να φανατίσει το λαό, ώστε να μην αποδεχθεί αυτή την Ένωση, θεωρώντας ότι είναι προτιμότερο να πέσει η Πόλη στα χέρια των απίστων παρά των Λατίνων. Η υποδοχή που ο λαός επεφύλαξε στον Ιωάννη Η’ Παλαιολόγο, όταν αυτός επέστρεψε από τη Δύση, ήταν ενδεικτική των προθέσεων της Εκκλησίας. Το τελευταίο πράγμα, που χρειαζόταν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ήταν ο διχασμός του λαού. Δυστυχώς, με αυτό το πνεύμα βρήκε ο οθωμανικός στρατός την πολύπαθη Βασιλεύουσα κατά την έναρξη της τελευταίας πολιορκίας. Αποκορύφωμα αυτής της άρνησης της Εκκλησίας να συμπράξει στην άμυνα της Πόλης (λαμπρή εξαίρεση ο ενωτικός καρδινάλιος Ισίδωρος) ήταν οι χιλιάδες μοναχοί, που είχαν κλειστεί στις μονές τους αρνούμενοι να πολεμήσουν και κηρύσσοντας ότι η πτώση της Πόλης είναι θέλημα Θεού, τακτική ολέθρια σε μια κοινωνία αμόρφωτη και γαντζωμένη από τα Θεία.

            Ο Σχολάριος λειτούργησε ρεαλιστικά και χάρη σε αυτόν διατηρήθηκε το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και μπήκαν οι βάσεις για τη μετέπειτα πορεία του υπέρ του έθνους : Ο Γεννάδιος (Γεώργιος) Σχολάριος λειτούργησε με βάση το προσωπικό του συμφέρον και μόνο. Από ενωτικός μετετράπη σε σφόδρα ανθενωτικό με την επιστροφή του Ιωάννη Η’ Παλαιολόγου από τη Σύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας και επηρεασμένος από το μέντορά του, Μάρκο Ευγενικό, ο οποίος είχε αρνηθεί να υπογράψει τη σχετική συμφωνία. Σε εποχές που ήταν προς όφελος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας να επικρατήσει ηρεμία στο εσωτερικό της, ο Σχολάριος μαζί με άλλους κληρικούς φρόντιζε να δυναμιτίζει το κλίμα με αποκορύφωμα τα κηρύγματά του, ότι ήταν θέλημα Θεού να πέσει η Πόλη, στη διάρκεια της πολιορκίας της. Κατά την πτώση της, ο Σχολάριος συνελήφθη και σύρθηκε σκλάβος στην Αδριανούπολη, τότε πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπου ήλθε σε συνεννόηση με το Μωάμεθ το Β’, ο οποίος του απένειμε τον τίτλο του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Εκτός του ότι σηκώνει πολλά ερωτηματικά, πως ακριβώς πέτυχε ο σκλάβος, πλέον, Σχολάριος να συναντηθεί με το Μωάμεθ, η προθυμία του να συνεργαστεί με εκείνο τον άνθρωπο, ο οποίος είχε δηώσει την Πόλη και καταλύσει τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, όσο ρεαλιστική ή μάλλον ωμή κι αν θεωρηθεί, δείχνει ένα καιροσκοπισμό άνευ προηγουμένου. Φυσικά, ο Μωάμεθ δεν ήταν κάποιος ανόητος σουλτάνος, που δεν είχε αντιληφθεί το ποιόν του Σχολαρίου και τον εξανάγκασε τρεις φορές σε παραίτηση, όταν έκρινε, ότι δεν τον εξυπηρετούσε η παραμονή του στον πατριαρχικό θρόνο. Ωστόσο, τόσο η Πολιτεία όσο και η Εκκλησία εξακολουθούν να τον κατατάσσουν ανάμεσα στους άξιους Πατριάρχες η δε τελευταία τιμά τη μνήμη του στις 25 Αυγούστου.

            Ποια θα ήταν η τύχη της Βασιλεύουσας, αν τελικά είχε αποσταλεί βοήθεια από τους Δυτικούς ή η Εκκλησία τηρούσε διαφορετική στάση; Θεωρώ, ότι θα έπεφτε και πάλι είτε στα χέρια του Μωάμεθ του Β’ είτε σε αυτά κάποιου διαδόχου του. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία μέχρι την εποχή του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, ήτοι 100 χρόνια μετά την Άλωση, ήταν η πιο ισχυρή δύναμη στην Ευρώπη και καμμία ευρωπαϊκή χώρα δεν είχε καταφέρει να την ανακόψει. Για την ακρίβεια, η Πόλη θα μπορούσε να έχει πέσει 50 χρόνια νωρίτερα, επί Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου, αν δεν είχε προηγηθεί η καταστροφική ήττα των Οθωμανών στη μάχη της Άγκυρας το 1402 από τους Μογγόλους του Ταμερλάνου και οι εμφύλιες διαμάχες, που ανάγκασαν τόσο το Μωάμεθ τον Α’ όσο και το Μουράτ το Β’, πατέρα του Πορθητή, να εγκαταλείψουν τα όνειρά τους για κατάληψη της Βασιλεύουσας, δίνοντας έτσι μερικά, ακόμα, χρόνια ζωής στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Το γεγονός, όμως, ότι μέσα σε 30 χρόνια από την παραπάνω μάχη οι Οθωμανοί ήταν το ίδιο ισχυροί όπως και πριν αλλά και το γεγονός, ότι οι Βυζαντινοί δεν κατάφεραν να εκμεταλλευτούν, λόγω αδυναμίας τους, τις εμφύλιες διαμάχες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, με αποτέλεσμα να παραδώσουν όσες πόλεις είχαν καταφέρει να ανακαταλάβουν από τους Οθωμανούς στους Δυτικούς π.χ. Θεσσαλονίκη στους Βενετούς, δείχνει, ότι η πτώση της Πόλης ήταν αναπόφευκτη.

            Αξίζει, τελικά, να θρηνούμε ακόμα και σήμερα για την Άλωση και να τη μνημονεύουμε ως κομμάτι της ιστορίας μας; Η ιστορική μνήμη συνιστά δικαίωμα και όχι υποχρέωση, σε εποχές, που η ένταξη σε κάποιο συλλογικό υποσυνείδητο μοιάζει να μην απασχολεί ολοένα και περισσότερο κόσμο. Η πτώση της Πόλης ήταν δεδομένη με βάση τις πραγματικές συνθήκες της εποχής και θα ήταν τουλάχιστον άστοχο να θρηνούμε για την πτώση της και να ευχόμαστε να ξαναγίνει ελληνική, όταν στην πραγματικότητα ποτέ δεν υπήρξε ελληνική, καθότι οι Βυζαντινοί θεωρούσαν εαυτού Ρωμαίους και όχι Έλληνες, ειδικά αν θυμηθούμε την περιβόητη ρήση του Σχολαρίου «Είμαι χριστιανός, ως εκ τούτου δεν δύναμαι να είμαι Έλλην».

            Ένα πολύ μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας εξακολουθεί να ταυτίζει την ιστορική μνήμη και τον πατριωτισμό με αλυτρωτικές βλέψεις, που ελάχιστα απέχουν από τον μεγαλοϊδεατισμό, που χαρακτήριζε το ελληνικό κράτος μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή. Κανένας δεν εμποδίζει κανένα να θεωρεί κομμάτι της ελληνικής ιστορίας την Άλωση και να τιμά την επέτειό της, πλην, όμως, είναι τουλάχιστον άστοχο να επιχειρείται να μετατραπεί σε κομμάτι αυτής της ιστορικής μνήμης η λογική των χαμένων πατρίδων.     Προσωπικά θεωρώ, ότι είναι προτιμότερο να τιμάται η μνήμη του Κωνσταντίνου ΙΑ’ Παλαιολόγου ως του αυτοκράτορα εκείνου, ο οποίος πολέμησε για μια ουσιαστικά χαμένη υπόθεση και επέλεξε να πέσει μαχόμενος παρά να παραδώσει την Πόλη στους Οθωμανούς.

            Εν κατακλείδι, οι συζητήσεις γύρω από την Άλωση μπορούν να συνεχιστούν επ’ άπειρον. Η ιστορία είναι ένας ζωντανός οργανισμός επιδεχόμενος αναθεωρήσεις, αλλαγές και απορρίψεις βάσει επιστημονικών δεδομένων, οπότε τίποτα δεν αποκλείει μετά από μερικά χρόνια να διατυπωθούν νέες θεωρίες για τα αίτια της Άλωσης. Το μόνο σίγουρο είναι, ότι, όσο ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας εξακολουθεί να ασπάζεται μύθους και δοξασίες γύρω από το θέμα αυτό και εξακολουθεί να πιστεύει για μαρμαρωμένους βασιλιάδες, κερκόπορτες και προδότες Δυτικούς, μια ουσιαστική και νηφάλια συζήτηση, 560 χρόνια μετά την Άλωση, δεν πρόκειται να λάβει χώρα.

Άμεμπτος ή αμετανόητος;

Με χαρακτηρισμούς, όπως «απροσκύνητο» και «λεβέντη» τίμησε χτες ένα μέρος της ελληνικής κοινωνίας το Νικόλαο Ντερτιλή, που πέθανε σε ηλικία 93 ετών. Το Διαδίκτυο κατακλύστηκε από αναφορές στην αντρειοσύνη του στην Κορέα και την Κύπρο. Κάπου αναφέρθηκε ως ο ιδρυτής των ελληνικών ειδικών δυνάμεων. Σε πολλές από τις αναφορές αυτές απουσίαζε οποιαδήποτε αναφορά στην αιτία, για την οποία είχε καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη.

Κοινός παρονομαστής των επαινετικών αναρτήσεων ήταν ο βίος του μετά την πτώση της χούντας, η άρνησή του να συνθηκολογήσει με το νέο καθεστώς και η εμμονή του να εμμείνει στις «αρχές» του. «Τέτοιοι πατριώτες σπανίζουν σήμερα και χρειάζονται στην Ελλάδα», έγραψε ένα νεότατο παιδί στο ιστολόγιό του. Δεν ήταν το μόνο, που σκεφτόταν έτσι.

Ειλικρινά απορώ, τι είδους παράδειγμα προς μίμηση αποτελεί ένας άνθρωπος, ο οποίος πριν από 40, περίπου, χρόνια σκότωσε εν ψυχρώ έναν άοπλο φοιτητή, στη συνέχεια καυχήθηκε γι’ αυτό στον οδηγό του και μέχρι το θάνατό του δεν ένοιωσε την ανάγκη να απολογηθεί για την πράξη του αυτή. Τέτοιου είδους αλύγιστοι άνθρωποι μου θυμίζουν κάποιους σκληροτράχηλους εγκληματίες, που μετά τη σύλληψή τους για κάποια ανθρωποκτονία από πρόθεση υπομένουν την κράτησή τους ακόμα και για το υπόλοιπο της ζωής τους, χωρίς ποτέ να δηλώσουν μετάνοια για το έγκλημά τους. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, ο Ντερτιλής καταδικάστηκε σε ισόβια για το φόνο του Μιχάλη Μυρογιάννη και όχι απλά επειδή εξέφραζε αντιδημοκρατικές αντιλήψεις. Βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην κατάληψη των Αθηνών τα ξημερώματα της 21^ης Απριλίου του 1967. Στα 38 χρόνια κράτησής του όχι μόνο δεν έδειξε κάποια μεταμέλεια για την πράξη του αλλά και τη συμμετοχή του στο πραξικόπημα παρά με κάθε ευκαιρία δήλωνε, ότι δεν αναγνωρίζει το πολίτευμά μας και τη δικαιοδοσία των Δικαστηρίων, που των κατεδίκασαν. Μπορούν, άραγε, τέτοιες συμπεριφορές να καλυφθούν από την όποια προσφορά του Ντερτιλή στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας πριν το πραξικόπημα;

Η απάντηση είναι αρνητική. Στη ζωή ενός ανθρώπου προσφέρονται δεκάδες ευκαιρίες για να παραστρατήσει από κάποιες πάγιες αρχές σεβασμού των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων του συνόλου. Ελάχιστη σημασία έχουν οι προσωπικές εκτιμήσεις του καθενός απέναντι σε αυτές τις κατακτήσεις, η απόκλιση από τις οποίες δεν μπορεί παρά να οδηγεί στην επιβολή ποινών σε βάρος του παραβάτη, σε περίπτωση που παραβιάζονται έννομα αγαθά τρίτων. Το πραγματικό διακύβευμα είναι να διατηρήσει κανείς την ακεραιότητά του με βάση τις καθιερωμένες και απαράβατες αρχές του δικαίου. Μια πραγματική τιμή για έναν άνθρωπο, πέρα από τα προσωπικά του επιτεύγματα, είναι να διαπιστώσει στη δύση της ζωής του, ότι ποτέ του δεν έβλαψε κανένα καθώς και ότι σεβάστηκε τη χώρα και την κοινωνία του. Ο Ντερτιλής απεβίωσε, χωρίς ποτέ να μετανοιώσει για τη δολοφονία, που διέπραξε. Ούτε ένοιωσε ποτέ την ανάγκη να απολογηθεί, επειδή υπηρέτησε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς πολλώ δε μάλλον υπήρξε μέχρι τέλους προσκολλημένος στο δικό του, ιδεατό και άσχετο ό,τι θυμίζει δίκαιο, κόσμο και υποδυόμενος τον άμεμπτο στρατιώτη, ο οποίος υπομένει στωικά τη μοίρα, που του επεφύλαξε ένα καθεστώς, το οποίο δεν ανεγνώρισε.

Σε παλαιότερες εποχές, ο θάνατός του θα περνούσε στα αθόρυβα, όπως έγινε π.χ. με το Μακαρέζο προ διετίας. Στις μέρες μας, που η διαστρέβλωση των εννοιών του πατριωτισμού και της εντιμότητας τείνουν να λάβουν τερατώδεις διαστάσεις, περίσσεψαν οι ύμνοι προς το πρόσωπό του. Και αυτό δεν φαίνεται να προβληματίζει πολύ κόσμο. 

Μια ιστορία υποτιθέμενης διαγραφής χρέους

            Υπάρχει μια μικρή ιστορία, που θέλει το δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά να προσφεύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και να επιτυγχάνει την έκδοση αποφάσεως, με την οποία η Ελλάδα κατάφερε, ώστε να μην πληρώσει το χρέος της προς μια βελγική τράπεζα. Αυτή η ιστορία διαδίδεται εδώ και μια διετία, περίπου, υπάρχει σε ιστότοπους πάσης φύσεως, προβάλλεται ως η λύση, που αρνούνται να ακολουθήσουν οι τωρινοί κυβερνώντες, και συνοδεύεται με συγκρίσεις του τότε πολιτικού με τους σημερινούς, οι οποίες φτάνουν μέχρι του σημείου να θεωρείται υπέρτερη η πολιτική του από αυτή των σημερινών.

            Η πλειονότητα των προσώπων, που αναπαράγουν τη συγκεκριμένη είδηση (οράτε εδώ, εδώ και εδώ), λειτουργούν όπως η πλειοψηφία των χρηστών του Διαδικτύου στην Ελλάδα, ήτοι την αναγιγνώσκουν από κάποιο ιστότοπο και την αναπαράγουν αβίαστα, χωρίς προηγουμένως να έχουν ερευνήσει την αξιοπιστία της. Κάποιες από τις παραπάνω σελίδες περιέχουν μια σελίδα του υπομνήματος, το οποίο (λέγεται ότι) υπέβαλε η νομική υπηρεσία της ελληνικής κυβέρνησης και καταλήγουν, ότι αυτός ο ισχυρισμός, όπως και οι υπόλοιποι, έγιναν δεκτοί από το αρμόδιο Διεθνές Δικαστήριο. Αλλού έχει απαλειφθεί ο όρος «Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης», καθόσον το συγκεκριμένο όργανο ιδρύθηκε αρκετά χρόνια μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (απλά ετύγχανε, όπως θα δούμε παρακάτω, και το τότε διεθνές Δικαστήριο να εδρεύει στη Χάγη), σε μια προσπάθεια να παρουσιαστεί ως περισσότερο αληθοφανής η είδηση αυτή. Σε κανένα από τους παραπάνω ιστότοπους δεν περιέχεται το σώμα της εκδοθείσης αποφάσεως.

            Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, οι αποφάσεις του Διαρκούς Δικαστηρίου του Διεθνούς Δικαίου (Permanent Court of International Justice), το οποίο λειτουργούσε προπολεμικά στα πλαίσια της λειτουργίας της Κοινωνίας των Εθνών, προδρόμου του Ο.Η.Ε., περιλαμβάνονται στο Διαδίκτυο και οποιοσδήποτε χρήστης του με στοιχειώδεις γνώσεις της αγγλικής γλώσσας μπορεί να τις ανεύρει. Μάλιστα, η πληκτρολόγηση των αναγκαίων όρων στην αγγλική γλώσσα είναι απαραίτητη, προκειμένου η σχετική μηχανή αναζήτησης να ανεύρει την επίμαχη απόφαση, που είναι αυτή εδώ, καθότι η αναζήτηση αποκλειστικά στα ελληνικά οδηγεί, μεταξύ άλλων, στις παραπάνω, υπόπτου βασιμότητος, ιστοσελίδες. 

            Η ιστορία έχει ως εξής : Τον Αύγουστο του 1925, η τότε ελληνική κυβέρνηση ήλθε σε συμφωνία με τη βελγική τράπεζα «Societe Commerciale de Belgique», προκειμένου η τελευταία να χρηματοδοτήσει την κατασκευή τμήματος του σιδηροδρομικού δικτύου της Ελλάδος. Για την εξόφληση της σχετικής υποχρεώσεώς της προς την εταιρεία αυτή, η Ελλάδα υπέγραψε δανειακή σύμβαση με την τράπεζα αυτή. Συμφωνήθηκε, επίσης, ότι οι όποιες διαφορές, τεχνικές ή οικονομικές, μεταξύ της χώρας μας και της παραπάνω τραπέζης θα επιλύονταν μέσω διαιτησίας από τριμελή επιτροπή διαιτησίας. Κάθε μέρος θα επέλεγε από ένα μέρος και το τρίτο θα το επέλεγαν με κοινή συμφωνία τους τα μέρη και σε περίπτωση διαφωνίας τους για το μέλος αυτό, η επιλογή θα γινόταν από τον Πρόεδρο του Διεθνούς Δικαστηρίου Διαιτησίας, που είχε τότε την έδρα του στη Χάγη. Οι όποιες αποφάσεις της επιτροπής αυτής θα ήταν τελεσίδικες και δεν θα υπάγονταν σε ένδικα μέσα.

            Το Μάιο του 1932, η κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου κήρυξε στάση πληρωμών. Έτσι, όταν έφτασε η ώρα να εξοφλήσει τη δόση του παραπάνω δανείου της την 1^η Ιουλίου 1932, δήλωσε αδυναμία προς τούτο, με αποτέλεσμα η εργολήπτρια εταιρεία να μην μπορέσει να εξοφλήσει τις υποχρεώσεις της προς τους υπεργολάβους του ανωτέρω έργου και οι εργασίες να σταματήσουν. Προς τούτο συνηγορούσε και το πόρισμα της Οικονομικής Επιτροπής, που είχε αποστείλει στην Ελλάδα η Κοινωνία των Εθνών, για να εκτιμήσει την οικονομική κατάσταση της χώρας.

            Προκειμένου να μην απωλέσει τα χρήματά της, η ανωτέρω βελγική τράπεζα προσέφυγε στην παραπάνω επιτροπή διαιτησίας και η ελληνική κυβέρνηση συμφώνησε προς τούτο. Η διαδικασία ενώπιον της επιτροπής αυτής άρχισε το 29 Νοεμβρίου του 1935 και η πρώτη απόφαση της επιτροπής αυτής εξεδόθη στις 3 Ιανουαρίου του 1936. Σύμφωνα με την απόφαση αυτή, ακυρωνόταν η συμφωνία της 27^ης Αυγούστου 1925 από τον Ιούλιο του 1932 και οριζόταν ένα σώμα ειδικών, το οποίο θα επεξεργαζόταν κάποια λύση για το ποσό και τον τρόπο πληρωμής της οφειλής της Ελλάδος προς την παραπάνω τράπεζα. Στις 25.07.1936, η παραπάνω επιτροπή εξέδωσε δεύτερη απόφαση, με την οποία η συνολική οφειλή της χώρας μας ορίστηκε στα 6.771.868 χρυσά δολλάρια με επιτόκιο 5% από τις 01.08.1936. Με την ίδια δεύτερη διαιτητική απόφαση καθορίστηκαν και μια σειρά από άλλους όρους.

            Παρά τις παραπάνω διαιτητικές αποφάσεις, η κυβέρνηση Μεταξά, που λίγο καιρό μετά την έκδοση της δεύτερης παραπάνω διαιτητικής αποφάσεως είχε αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, αρνήθηκε να πληρώσει το παραπάνω χρηματικό ποσό και, έτσι, το Δεκέμβριο του 1936 δύο εκπρόσωποι της βελγικής τράπεζας ταξίδεψαν στην Αθήνα και στις 21.12.1936 συνέταξαν υπόμνημα, με το οποίο ζητούσαν από την ελληνική κυβέρνηση να καταβάλει άμεσα 4.000.000 δολλάρια και το υπόλοιπο σε δόσεις. Η ελληνική κυβέρνηση απάντησε στις 31.12.1936, ότι διαφωνούσε με το χαρακτήρα του χρέους, ήτοι θεωρούσε, ότι αυτό αποτελεί τμήμα του ελληνικού δημοσίου χρέους και, συνεπώς, έπρεπε να πληρωθεί υπό τους ίδιους όρους που πληρωνόταν και το υπόλοιπο δημόσιο χρέος. Προσφέρθηκε, μάλιστα, να καταβάλει άμεσα το ποσό των 300.000 δολλαρίων προς την παραπάνω βελγική τράπεζα.

            Φυσικά, η βελγική τράπεζα αρνήθηκε να αποδεχθεί την παραπάνω πρόταση και στις 05.01.1937 απάντησε, ότι η εμμονή της ελληνικής κυβέρνησης στους όρους της ισοδυναμούσε με άρνησή της να αποπληρώσει το παραπάνω χρέος της, το οποίο ήταν εμπορικό και όχι δημόσιο, και προέβη σε νέα πρόταση προς την ελληνική κυβέρνηση, η οποία απορρίφθηκε εκ νέου και έτσι, στις 21.05.1937, η βελγική τράπεζα απευθύνθηκε στη βελγική κυβέρνηση για προστασία.

            Στις 14.06.1937, η βελγική κυβέρνηση ζήτησε από την κυβέρνηση Μεταξά την επανεξέταση του όλου θέματος, προκειμένου να αποφευχθεί η δικαστική διαμάχη μεταξύ των δύο χωρών. Η κυβέρνηση Μεταξά επανέλαβε, με τρεις μήνες καθυστέρηση, στις 06.09.1937, ό, τι είχε περιλάβει στην από 31.12.1936 απάντησή της, αναγκάζοντας τη βελγική πλευρά να υποστηρίξει, στις 22.12.1937, ότι θα προσέφευγε στο Διαρκές Δικαστήριο του Διεθνούς Δικαίου. Η Ελλάδα αντέτεινε, ότι το Δικαστήριο αυτό δεν είχε την αρμοδιότητα να δικάσει μια τέτοια προσφυγή.

            Τελικά, στις 04.05.1938 το Βέλγιο προσέφυγε στο Διαρκές Δικαστήριο του Διεθνούς Δικαίου, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα με την άρνησή της να συμμορφωθεί με τις δύο ανωτέρω διαιτητικές αποφάσεις και να πληρώσει το χρέος της είχε παραβεί τις διεθνείς υποχρεώσεις της.

            Η ελληνική πλευρά αντέτεινε, ότι δεν είχε αρνηθεί να πληρώσει το χρέος της προς την ανωτέρω βελγική τράπεζα και είχε προσφερθεί να πληρώσει ό,τι εδύνατο, εξαιτίας της δυσχερούς οικονομικής καταστάσεώς της. Τολμώ, μάλιστα, να κάνω εδώ μια παρένθεση και να αναρωτηθώ, σε τι ακριβώς συνίστατο το οικονομικό θαύμα, που συντελέστηκε επί εποχής Μεταξά στην Ελλάδα, όταν υπάρχει αυτή η ομολογία της ελληνικής αντιπροσωπείας στο ανωτέρω δικαστήριο. Κλείνει η παρένθεση.

            Η βελγική πλευρά ανταπάντησε, ότι η ελληνική πλευρά επιχειρούσε να αλλάξει το χαρακτήρα της αντιδικίας μεταξύ των δύο μερών και ζήτησε από την ελληνική πλευρά να αναγνωρίσει τον υποχρεωτικό χαρακτήρα των παραπάνω διαιτητικών αποφάσεων και, κατά συνέπεια, να αποδεχθεί, ότι οι προϋποθέσεις αποπληρωμής του ελληνικού δημοσίου χρέους δεν σχετίζονταν, σε καμμία περίπτωση, με τις υποχρεώσεις της Ελλάδος βάσει των από 03.01.1936 και 25.07.1936 διαιτητικών αποφάσεων και η Ελλάδα δεν δικαιούνταν να προτείνει το διακανονισμό της 31^ης Δεκεμβρίου του 1936. Η Ελλάδα με τη σειρά της αντέτεινε, ότι δεν είχε καθοριστεί ο χαρακτήρας της οφειλής της απέναντι στην ανωτέρω βελγική τράπεζα.

            Κατά την ακροαματική διαδικασία, η βελγική πλευρά εστίασε στην ουσιαστική άρνηση της Ελλάδος να εξοφλήσει την οφειλή της προς την «Societe Commerciale de Belgique» και στο γεγονός ότι η άρνησή της αυτή συνιστούσε παράβαση των παραπάνω διαιτητικών αποφάσεων και, κατ’ επέκταση, των κανόνων του διεθνούς δικαίου. Στην πορεία, ωστόσο, η βελγική πλευρά εστίασε αποκλειστικά στον ισχυρισμό, ότι η ελληνική πλευρά είχε δεχθεί το δεσμευτικό χαρακτήρα των διαιτητικών αποφάσεων, εγκαταλείποντας τους λοιπούς ισχυρισμούς της, όπως π.χ. ότι η Ελλάδα είχε αρνηθεί να συμμορφωθεί με το περιεχόμενο των διαιτητικών αποφάσεων και έτσι είχε παραβιάσει τους κανόνες του διεθνούς δικαίου, πράγμα που αναμφίβολα διευκόλυνε κατά πολύ την ελληνική πλευρά, αφού αυτή με τη σειρά της απεδέχθη το δεδικασμένο των διαιτητικών αυτών αποφάσεων, ακόμα και αν οικονομικοί λόγοι την εμπόδιζαν να συμμορφωθεί με το περιεχόμενό τους. Έτσι, η βελγική πλευρά ζήτησε από το Δικαστήριο να καταχωριστεί στο τηρούμενο για την υπόθεση αυτή αρχείο η δήλωση της ελληνικής πλευράς, ότι η Ελλάδα αναγνωρίζει τον οριστικό και υποχρεωτικό χαρακτήρα των διαιτητικών αποφάσεων υπέρ της «Societe Commerciale de Belgique» και ότι αυτές οι αποφάσεις έχουν ισχύ δεδικασμένου. Περαιτέρω, οι τελικοί ισχυρισμοί της βελγικής πλευράς είχαν ως εξής :

.-          Η ελληνική κυβέρνηση ήταν νόμω υπόχρεη να συμμορφωθεί με τις παραπάνω διαιτητικές αποφάσεις,

.-          Οι όροι, υπό τους οποίους η ελληνική κυβέρνηση είχε αναλάβει να εξοφλήσει το δημόσιο χρέος της, δεν μπορούσαν να εφαρμοστούν για την περίπτωση της οφειλής της προς την «Societe Commerciale de Belgique» και

.-          Η ελληνική κυβέρνηση δεν είχε κανένα δικαίωμα να ορίσει στη βελγική κυβέρνηση τους όρους αποπληρωμής της οφειλής της προς την παραπάνω τράπεζα σύμφωνα με τους όρους εξόφλησης του δημοσίου χρέους της και, σε κάθε περίπτωση, κατά τρόπο ξένο προς τα οριζόμενα από τις ανωτέρω διαιτητικές αποφάσεις.

            Το Δικαστήριο έκρινε, ωστόσο, ότι, εφόσον η Ελλάδα ανεγνώριζε την ισχύ των ανωτέρω διαιτητικών αποφάσεων, οι τελικοί αυτοί ισχυρισμοί ήταν άνευ αντικειμένου.

            Οι τελικοί ισχυρισμοί της Ελλάδος ήταν οι κάτωθι :

.-          Ήταν αδύνατο η ελληνική κυβέρνηση, λόγω της οικονομικής κατάστασης της χώρας, να συμμορφωθεί με το περιεχόμενο των διαιτητικών αποφάσεων.

.-          Ήταν απαραίτητο οι δύο πλευρές να έλθουν σε συνεννόηση, προκειμένου να εξευρεθεί ένας τρόπος εξόφλησης του χρέους προς τη βελγική τράπεζα, ο οποίος να λαμβάνει υπόψη του την οικονομική κατάσταση της χώρας.

.-          Μια τέτοια λύση, για να είναι δίκαιη, θα έπρεπε να περιλαμβάνει τη συνεννόηση της ελληνικής κυβέρνησης με τους κατόχους ομολόγων του ελληνικού χρέους.

            Άπαντες οι ανωτέρω ισχυρισμοί της ελληνικής πλευράς απερρίφθησαν και, έτσι, με ψήφους 13 υπέρ και 2 κατά το ανωτέρω Δικαστήριο έκρινε, οι διαιτητικές αποφάσεις, που αφορούσαν τη διαφορά ανάμεσα στην Ελλάδα και την τράπεζα «Societe Commerciale de Belgique» ήταν οριστικές και δεσμευτικές. Η απόφαση αυτή εξεδόθη στις 15.06.1939.

            Συμπεράσματα;

.-          Η παραπάνω απόφαση όχι μόνο δεν δικαίωσε την Ελλάδα αλλά ανεγνώρισε, ότι οι από 03.01.1936 και 25.07.1936 διαιτητικές αποφάσεις ήταν δεσμευτικές γι’ αυτή. Κατά τα κοινώς λεγόμενα, η Ελλάδα ηττήθηκε κατά κράτος. Και ναι μεν το παραπάνω Δικαστήριο αναγνωρίζει, ότι οι είναι δυνατή μια νέα συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών, την οποία η Ελλάδα θα δύναται να τηρήσει, λαμβανομένων υπόψη της κακής οικονομικής καταστάσεώς της, πλην, όμως, μέχρι να ληφθεί μια τέτοια συμφωνία(που, εξ όσων γνωρίζω, ουδέποτε ελήφθη), οι παραπάνω διαιτητικές αποφάσεις δέσμευαν την Ελλάδα.

.-       Ουσιαστικά η διαφορά ανάμεσα στην Ελλάδα και την τράπεζα «Societe Commerciale de Belgique» αφορούσε το χαρακτηρισμό του χρέους είτε ως μέρους του δημοσίου χρέους της χώρας και, εντεύθεν, υπαγόμενο στις ειδικότερες ρυθμίσεις περί του τρόπου αποπληρωμής του είτε ως ρυθμιζόμενου από τις παραπάνω διαιτητικές αποφάσεις. Η Ελλάδα προφανώς λόγω της δυσχερούς οικονομικής της κατάστασης είχε συμφωνήσει να εξοφλεί το δημόσιο χρέος της κατά τρόπο, που να μην οδηγούσε στην ολοκληρωτική εξαθλίωσή της. Επεδίωξε, λοιπόν, να υπαγάγει και το χρέος της προς την ανωτέρω βελγική τράπεζα στους ίδιους όρους, πλην, όμως, η απόφαση του Διαρκούς Δικαστηρίου του Διεθνούς Δικαίου δεν έκανε δεκτό αυτό τον ισχυρισμό της.

.-      Προκύπτει αβίαστα, ότι η Ελλάδα ενήργησε κατά τρόπο εκβιαστικό απέναντι στη βελγική τράπεζα, αξιώνοντας ουσιαστικά την ανατροπή των οριζομένων από τις παραπάνω διαιτητικές αποφάσεις προϋποθέσεων εξόφλησης της οφειλής της Ελλάδος προς την τράπεζα αυτή. Η απόφαση, που παραπάνω αναφέραμε, αποτελεί την πιο απτή απόδειξη της τύχης των πολιτικών λεονταρισμών χωρών, οι οποίες ξαφνικά προφασίζονται διάφορους τρόπους, προκειμένου να αποφύγουν την εκπλήρωση των υποχρεώσεών τους προς τρίτους (και δεν αναφέρομαι σε ό,τι θεωρείται ως επαχθές χρέος, σύμφωνα με τη νομολογία των διεθνών δικαστηρίων).

      Αν θέλει κανείς να έχει μια ξεκάθαρη εικόνα, τι είδους απόφαση εξέδωσε στις 15.06.1939 το Διαρκές Δικαστήριο του Διεθνούς Δικαίου και κατά πόσο δικαίωσε, τελικά, την Ελλάδα, μπορεί να διαβάσει το κείμενο της απόφασης απευθείας εδώ. Αν, πάλι, αρέσκεται να ονειρεύεται διαγραφές χρεών και δικαίωση της κακώς εννοούμενης μαγκιάς, υπάρχουν μπόλικα σχετικά κείμενα στο Διαδίκτυο, δόξα να 'χει ο Γιαραμπής. 

Με ένα ήρωα ξεχνιέμαι

Προ μερικών ετών προστέθηκε το όνομα του Κωνσταντίνου Κουκίδη στους ήρωες των χρόνων της Κατοχής. Ο Κουκίδης φέρεται, ότι ήταν εκείνος ο στρατιώτης, που, όταν υπεστάλη η ελληνική σημαία από το βράχο της Ακρόπολης, την πήρε στα χέρια του και πήδηξε μαζί της στο κενό. Η εν λόγω ιστορία αναπαρήχθη πάμπολλες φορές, ο Κουκίδης ανηγορεύθη σε άγνωστο ήρωα της ιστορίας μας, ακούστηκαν οι γνωστές κραυγές περί της πραγματικής ιστορίας της Ελλάδος, που μένει αφανής, διότι μας την κρύβουν (ποίοι, άραγε;) και πολλά άλλα.
Στην πραγματικότητα, ο συγκεκριμένος ήρωας δεν υπήρξε ποτέ. Αποτελεί μια επινόηση, που σκοπό έχει να προσθέσει ένα, ακόμα, ηρωικό πρόσωπο πλάι στους πολλούς Έλληνες, που έπεσαν στη διάρκεια της Κατοχής ή επετέλεσαν ηρωικά κατορθώματα και επέζησαν. Το άρθρο του Ιού της "Ε" υπήρξε καθοριστικό, διότι έδωσε ένα σημαντικό πλήγμα στο μύθο Κουκίδη, χωρίς, ωστόσο, να τον αποτελειώσει. Απόδειξη αποτελεί και η πρόσφατη έμπνευση του αρθρογράφου του "ΒΗΜΑΤΟΣ" να παρουσιάσει το συγκεκριμένο ανύπαρκτο πρόσωπο ως ένα, ακόμα, λησμονημένο ήρωα της νεότερης ιστορίας μας.
Η αλήθεια είναι, ότι στις μέρες μας η διάχυση της πληροφορίας είναι τέτοια, που εύκολα μπορεί, όποιος έχει χρόνο και διάθεση, ενίοτε και χρήματα, να ανακαλύψει ποια πρόσωπα και γεγονότα είναι αληθινά και ποια επινοήθηκαν. Η πικρή πραγματικότητα, όμως, θέλει την πλειονότητα των Ελλήνων να βδελύσσονται όχι μόνο τη μελέτη αλλά ακόμα και την ιδέα να ανοίξουν ένα βιβλίο. Αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά, ο Κουκίδης θα ήταν ένας, ακόμα, αστικός μύθος.
Η αλήθεια, όμως, είναι πιο περίπλοκη και δεν έχει διαμορφωθεί μόνο λόγω της παροιμιώδους αλλεργίας του Έλληνα με το διάβασμα. Στην πραγματικότητα, από καταβολής νεοελληνικού κράτους, κατεβλήθησαν προσπάθειες, ώστε να εμφανιστούν πρόσωπα με σημαντική προσφορά στο έθνος ως παραδείγματα προς μίμηση. Κάτι, δηλαδή, σαν τους θετικούς ήρωες των καθεστώτων του κάποτε υπαρκτού σοσιαλισμού, πασπαλισμένα με την άχλυ του μύθου, με θολό παρελθόν και ανεπιβεβαίωτη ύπαρξη. Άλλοτε, υπαρκτά πρόσωπα εμφανίστηκαν με γυαλισμένο παρελθόν και αποκαθαρμένη από ανεπιθύμητες ενέργειες δράση. Σε ένα ταλαίπωρο, πάμφτωχο και καθυστερημένο σε κάθε τομέα νεοελληνικό κράτος η ύπαρξη τέτοιων ηρώων λειτούργησε παρηγορητικά. Στη θύμηση του τάδε ηρωικά πεσόντος προσώπου ο νεοέλληνας ξέφευγε από την οικτρή πραγματικότητα και ανέβαινε στα ουράνια με τη σκέψη, ότι υπαγόταν στο ίδιο εθνικό συλλογικό υποσυνείδητο με λαμπρά και γεμάτα αυταπάρνηση πρόσωπα. Και να πει κανείς, ότι στερούνταν η χώρα μας ηρώων!
Ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει από τις απαρχές του νεοελληνικού κράτους μέχρι σήμερα. Η συνήθεια του Έλληνα να βρίσκει απάγκιο σε ανύπαρκτους ήρωες, προκειμένου να παρηγορείται για τη μαυρίλα του, συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς, οι οποίοι δεν αποκλείεται να ενταθούν αυτό τον καιρό, λόγω οικονομικής κρίσης. Η ύπαρξη τεκμηρίων, που αποδεικνύουν ατράνταχτα, ότι οι ήρωές του είναι ανύπαρκτοι τον αφήνουν παγερά αδιάφορο. Η αμφισβήτηση παραμένει γι' αυτόν terra incognita. Απομένει μόνο ένα πείσμα, το οποίο δεν είναι απλά συνήθεια αλλά ενσυνείδητη επιλογή να υποστηρίζονται καταστάσεις, που ποτέ δεν έλαβαν χώρα.
Σε μια χώρα, η οποία είχε ανέκαθεν την ανάγκη να παράγει και τιμά ήρωες, η ύπαρξη ανύπαρκτων προσώπων, όπως ο Κουκίδης, συνεχίζεται. Και αν εφημερίδες, όπως το "ΒΗΜΑ", που, τέλος πάντων, έχουν θεωρητικά καλύτερη πρόσβαση στην πληροφορία, υποπίπτουν στο ολίσθημα να μνημονεύσουν ως αληθινό τον Κουκίδη, δεν μπορούμε να περιμένουμε διαφορετική στάση από τον υπόλοιπο κόσμο.

Η ίδια ιστορία, 37 χρόνια μετά

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος "άναψε" η συζήτηση στο Διαδίκτυο σχετικά με τον απολογισμό των πεπραγμένων της χούντας. Έχουν περάσει 37 χρόνια από την πτώση της και ακόμα και σήμερα υπάρχει κόσμος, που πιστεύει, ότι οι συνταγματάρχες ωφέλησαν τον τόπο και χρειαζόμαστε αυτές τις μέρες τέτοιους πατριώτες, ώστε να ξεπεράσουμε την κρίση.
Δεκτό, κατ' αρχάς, το δικαίωμα του καθενός να πιστεύει, ό,τι θέλει. Εδώ, μετά από εκατονταετίες εξακολουθούν να υπάρχουν άνθρωποι, που πιστεύουν, ότι η γη είναι το κέντρο του σύμπαντος, θα άλλαζαν μυαλά μέσα σε 37 μόνο χρόνια ορισμένοι δικοί μας; Όχι, μην με παρεξηγείτε, δεν έχω προσωπικά με όσους ασπάζονται τη λογική "που 'σαι, Παπαδόπουλε", με την αντίληψή τους, όμως, δεν τα πάω καλά.
Κατ' αρχάς, η αλήθεια είναι, ότι οι κάτοικοι της Ελλάδος, που ξύπνησαν στις 21.04.1967 σε μια στρατοκρατούμενη χώρα με το δημοκρατικό πολίτευμα να αποτελεί παρελθόν, είχαν "μπαφιάσει" με τον τρόπο, που η δημοκρατία εφαρμοζόταν στη χώρα μας. Αλλεπάλληλες εναλλαγές κυβερνήσεων, βία και νοθεία σε εκλογές, επιτηρούμενες περιοχές, όπου η ελευθερία του εκλέγειν δεν ήταν ακριβώς εξασφαλισμένη και χαμηλό βιοτικό επίπεδο, είχαν οδηγήσει τους Έλληνες στο συμπέρασμα, ότι η Δημοκρατία δεν λειτουργούσε καθόλου καλά και ότι τίποτα δεν απέκλειε το ενδεχόμενο να υπάρξουν βίαιες ανατροπές, όπως και έγινε. Ωστόσο, οι περισσότεροι Έλληνες απλά αδιαφόρησαν για την επιβολή της χούντας και λιγότερο συνέπραξαν με αυτή. Η παραμονή της χούντας στην εξουσία για επτά χρόνια οφείλεται περισσότερο στην απάθεια των πολλών παρά στην υποστήριξη, που της παρείχε ο λαός συνολικά. Επιλήψιμη, αναντίρρητα, συμπεριφορά αλλά πόρρω απέχει από το να χαρακτηριστεί υποστήριξη σε ένα απολυταρχικό καθεστώς πολλώ δε μάλλον αποδοχή του.
Είχαν, όμως, σκοπό να αλλάξουν τα πράγματα στην Ελλάδα οι πραξικοπηματίες; Μπα, μόνο αυτό δεν αποδείχθηκε. Οι αριστεροί εξακολούθησαν να διώκονται - ούτε η ΕΔΑ τη γλύτωσε αυτή τη φορά- το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων παρέμεινε στα χαμηλά, η μετανάστευση συνεχίστηκε στους ίδιους ρυθμούς, η χώρα συνέχισε να βρίσκεται στη μαύρη λίστα των ανθρωπιστικών οργανώσεων, ελαφρώς "αναβαθμισμένη" αυτή τη φορά, και, γενικά, τίποτα δεν άλλαξε, μόνο τα πρόσωπα των κυβερνώντων.
Φυσικά και δεν ήταν πατριώτες και τίμιοι οι χουντικοί. Προδότες του κερατά και στυγνοί συμφεροντολόγοι ήταν, που κατέλυσαν το πολίτευμα της Ελλάδος στο όνομα των, δήθεν, κινδύνων, που αντιμετώπιζε η χώρα, που τοποθέτησαν σε θέσεις - κλειδιά όλο το συγγενολόι τους και συνέχισαν το χορό των σκανδάλων, που χαρακτηρίζει την πολιτική ζωή της χώρας. Ο πατριώτης πρωτίστως σέβεται τον τόπο του αλλά και το λαό του και τίποτε από τα δύο δεν σεβάστηκαν οι εν λόγω κύριοι, οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, υπήρξαν ό,τι χειρότερο ανέδειξε το μετεμφυλιακό κράτος, με ορισμένους εξ αυτών να έχουν διαδραματίσει ένα άκρως προδοτικό ρόλο στα χρόνια της Κατοχής. Ούτε είναι αληθές, ότι δεν έκλεψαν, αφού η ιστορία μιλάει για το "μπαλόσημο", για τα πανάκριβα γλέντια του μπον-βιβέρ Ρουφογάλη και της νεότατης συζύγου του αλλά και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις. Ούτε αποτελεί επιχείρημα το γεγονός, ότι έκλεψαν λιγότερα από τους πολιτικούς της Μεταπολίτευσης, αφού αφενός κυβέρνησαν για λιγότερο χρονικό διάστημα αφετέρου το έγκλημα δεν καθορίζεται από τον αριθμό των επαναλήψεών του αλλά από την τέλεσή του καθαυτή.
Δέχομαι, ότι τα πράγματα δεν είναι καλύτερα στις μέρες μας αλλά, τουλάχιστον, έχουμε τη δυνατότητα να επιλέξουμε εμείς εκείνους, που θα μας διοικήσουν. Ναι, ρε παιδιά, εμείς έχουμε εκλέξει και αυτή και τις προηγούμενες κυβερνήσεις και κανένας άλλος και δεν μας φταίνε τα κακά Μ.Μ.Ε., που μας επηρεάζουν, αφού δεν λέμε να παύσουμε να τα χρησιμοποιούμε. Χώρια που και τότε η φυλοκυβερνητική προπαγάνδα έδινε ρέστα με τις εκδηλώσεις στο ραδιόφωνο, στα στάδια και τις πλατείες.
Όσο για τον κόσμο, που βλέπουμε στα επίκαιρα της εποχής εκείνης να ζητωκραυγάζει τους χουντικούς, μην ξεχνάτε αφενός ότι οι άνθρωποι αυτοί συσπείρωσαν γύρω τους όλα τα παρακρατικά καθάρματα, που ταλαιπωρούσαν αυτό τον τόπο από τα χρόνια της Κατοχής, μερικά εκ των οποίων έκριναν σκόπιμο να εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους χειροκροτώντας τους εξουσιαστές τους, αφετέρου σε κάθε ανελεύθερο καθεστώς υπάρχουν κλακαδόροι εύχεροι για κάθε δημόσια εμφάνιση του ηγέτη ή των ηγετών.
Τέλος, αφού υπάρχουν τόσοι σιωπηροί έστω υποστηρικτές της χούντας, τότε είναι απορίας άξιον, γιατί ένας χουντικός κομματικός σχηματισμός δεν ευτύχησε εκλογικά και πολιτικά στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Δεν αναφέρομαι σε πολυσυλλεκτικά κομμματικά υβρίδια, τύπου ΛΑ.Ο.Σ., τα οποία συλλέγουν απ' όλο το φάσμα της δεξιάς, προκειμένου να πουλήσουν περισσότερο, αλλά για αμιγώς χουντικά κόμματα, όπως η αλήστου μνήμης ΕΠΕΝ.
Μην επηρεάζαστε, λοιπόν, από την οικτρή περιρρέουσα ατμόσφαιρα, την οποία εκμεταλλεύονται δεόντως οι πλαστογράφοι της ιστορίας, ώστε να σας πλασάρουν το παραμύθι περί ωφέλιμης χούντας. Ναι, η κατάσταση στην Ελλάδα δεν είναι ωραία αλλά αυτό ακριβώς περιμένουν από εσάς να εκτιμήσετε οι παραπάνω επιτήδειοι, προκειμένου να σας πείσουν, ότι η επταετία 1967-1974 ήταν εποχή ακμής και προκοπής για τη χώρα μας.

Μπέτυ Αμπατιέλου και Έλληνες φοιτητές στο Παρίσι : δύο ανόμοια μεγέθη

Δεν θυμάμαι σε ποια κουβέντα στο Διαδίκτυο άκουσα να συγκρίνουν το επεισόδιο των Ελλήνων φοιτητών στο Παρίσι με τον Αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, κ. Θεόδωρο Πάγκαλο με το επεισόδιο της τότε βασιλομήτορος Φρειδερίκης με την Μπέτυ Αμπατιέλου-Μπάρτλετ στο Λονδίνο το 1963. Η αλήθεια είναι, ότι με μια πρώτη ματιά οι δύο περιπτώσεις μοιάζουν. Και τα δύο επεισόδια έλαβαν χώρα σε εποχές ταραγμένες για τη χώρα μας, με στόχο δύο πρόσωπα, που πρωταγωνιστούσαν στην πολιτική σκηνή του τόπου - έστω και αν τυπικά η Φρειδερίκη δεν είχε κάποιο πολιτικό αξίωμα - και θύτες Έλληνες του εξωτερικού, που θίγονταν από την επίσημη πολιτική.
Εδώ, όμως, σταματούν οι ομοιότητες και αρχίζουν οι διαφορές, οι οποίες, κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν είναι αμελητέες. Διότι η σύγκριση καταστάσεων οφείλει να ακολουθεί τον κανόνα των ίδιων ή, τουλάχιστον, παρόμοιων περιστατικών, προκειμένου να είναι εφικτή.
Έχουμε και λέμε, λοιπόν :
.- Εν έτει 1963 ο Αντώνης Αμπατιέλος, ηγετικό στέλεχο του τότε Κ.Κ.Ε., ευρίσκετο στις ελληνικές φυλακές από το 1947, λόγω του Α.Ν. 590/1947, που είχε θέσει εκτός νόμου το συγκεκριμένο κόμμα. Αρχικά είχε καταδικαστεί σε θάνατο αλλά, έπειτα από διεθνή εκστρατεία, στην οποία πρωτοστάτησε η αγγλικής καταγωγής σύζυγός του, η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη. Έκτοτε, η Μπέτυ Αμπατιέλου επεδόθη σε ένα αγώνα για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων στην Ελλάδα. Μια τέτοια κίνηση, όπως ήταν φυσικό, την κατέστησε αντιπαθή στο δεξιό κομμουνιστοφάγο μετεμφυλιακό κράτος, το οποίο, εν έτει 1958, επί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή της αφαίρεσε την ελληνική υπηκοότητα, στερώντας της, έτσι, τη δυνατότητα να επισκέπτεται το σύζυγό της, τον οποίο και μπόρεσε, τελικά, να δει το 1961, έπειτα από διεθνή κινητοποίηση. Το 1963 Η τότε βασιλομήτωρ Φρειδερίκη επισκέφτηκε το Λονδίνο, για να παρευρεθεί στους γάμους της τότε πριγκήπισσας Αλεξάνδρας του Κεντ. Κατά την έξοδό της από το ξενοδοχείο, όπου διέμενε, η Μπέτυ Αμπατιέλου επεδίωξε να της παραδώσει μια επιστολή για την αποφυλάκιση του συζύγου της. Η Φρειδερίκη αρνήθηκε να την παραλάβει αλλά και να της μιλήσει, με αποτέλεσμα να προκληθεί ένταση. Οι επόμενες ημέρες βρίσκουν τη Μπέτυ Αμπατιέλου να διανυκτερεύει έξω από το παραπάνω ξενοδοχείο με ομάδα Ελλήνων και Κυπρίων, επιδιώκοντας συνάντηση με τη Φρειδερίκη, η οποία, για να τους αποφύγει, έβγαινε από πλαϊνή πόρτα. Η ίδια στάση επαναλήφθηκε και τον Ιούλιο του 1963 κατά τη νέα επίσκεψη της Φρειδερίκης, αυτή τη φορά συνοδεία του Παύλου, με την Μπέτυ Αμπατιέλου να επιδιώκει συνάντηση με το βασιλικό ζεύγος και αυτό να την αποφεύγει.
.- Η Μπέτυ Αμπατιέλου αντιμετώπισε μια βασιλομήτορα, η οποία δεν είχε εκλεγεί από κανένα, δεν έδινε λογαριασμό σε κανένα και κανένας δεν μπορούσε να τη "μαυρίσει" στις εκλογές και να τη στείλει στο σπίτι της. Ο ρόλος της στο πολιτικό σκηνικό της χώρας υπήρξε ολέθριος, καθώς παρενέβαινε συνεχώς σε κρίσιμα ζητήματα (κόντρα με το Γεώργιο Παπανδρέου, πρωθυπουργό και πρόεδρο της Ένωσης Κέντρου, "θάψιμο" υπόθεσης Λαμπράκη κ.λπ.) και ουσιαστικά έβαλε αρκετά λιθαράκια στο οικοδόμημα της χούντας των συνταγματαρχών, η οποία ουσιαστικά πρόλαβε τη χούντα, που αυτή και οι λοιποί παλατιανοί προετοίμαζαν.
.- Στην Ελλάδα του 1963 υπήρχε μια κατ' επίφαση δημοκρατία, με την ΕΡΕ να κυβερνά, έπειτα από τις νικηφόρες γι' αυτή εκλογές "βίας και νοθείας" και την Ελλάδα να έχει επιτηρούμενες ζώνες, όπου η ελευθερία επιλογής του κόμματος της αρεσκείας των κατοίκων ήταν κάτι πολύ σχετικό. Υπήρχαν πολιτικοί κρατούμενοι, λόγω της συμμετοχής τους στο Κ.Κ.Ε., αρκετοί εκ των οποίων κρατούνταν από την εποχή του Εμφυλίου Πολέμου, ανάμεσά τους και ο Αντώνης Αμπατιέλος και η ΕΔΑ, εκπρόσωπος της Αριστεράς εκείνη την εποχή, αντιμετωπιζόταν ως μίασμα και υφίστατο διώξεις και ενίοτε δολοφονίες στελεχών της (περίπτωση Γρηγορίου Λαμπράκη).
Τί συμβαίνει σήμερα;
.- Οι φοιτητές στο Παρίσι και το Βερολίνο (κοντεύουμε να ξεχάσουμε αυτό το περιστατικό) όχι απλά δεν είχαν πρόθεση να κάνουν διάλογο ή έστω να προβάλλουν κάποια αιτήματα αλλά, αντίθετα, έδρασαν όπως λειτουργεί η πλειονότητα των συναδέλφων τους στα ελληνικά πανεπιστήμια. Μπαχαλοποίησαν μια εκδήλωση, η οποία δεν ήταν καν πολιτική και εξύβρισαν ένα νόμιμα εκλεγμένο - για να μην ξεχνιόμαστε - πολιτικό. Ευθύς εξαρχής, δηλαδή, η δεδηλωμένη βούλησή τους ήταν να μην συνδιαλλαγούν. Ψήφισμα διαμαρτυρίας, επιστολή διαμαρτυρίας, πορεία διαμαρτυρίας; Ούτε γι' αστείο!
.- Ο κ. Θεόδωρος Πάγκαλος είναι αντιπαθής ανά το πανελλήνιο για πολλούς λόγους. Ωστόσο, είναι δημοκρατικά εκλεγμένος και άνετα, όταν το πάρουμε απόφαση, μπορούμε να μην τον προτιμήσουμε και να δώσουμε τέλος στην πολιτική του σταδιοδρομία. Στο Παρίσι βρέθηκε ως εκπρόσωπος μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης, η οποία μπορεί να βαρύνεται με μπόλικα ατοπήματα και να υπόκειται σε έντονη κριτική αλλά το φαινόμενο, που είδαμε στο Παρίσι, απέχει από το να χαρακτηριστεί κριτική.
.- Όσο και αν αρέσκονται αρκετοί να φαντασιώνονται, ότι ζούμε σε μια δημοκρατική χούντα ή σε σκέτη χούντα, καλό είναι να σκεφτούν, ότι μπορούν ελεύθερα να ψηφίζουν όποιο κόμμα γουστάρουν, χωρίς κανένα χωροφύλακα να τους απειλεί, σε περίπτωση που δεν ψηφίσουν τον αρεστό του. Η μη άσκηση του εκλογικού δικαιώματος εκ μέρους πολλών εξ αυτών για διάφορους λόγους δεν αναιρεί την ουσία του πολιτεύματός μας. Επίσης, η ελευθερία του λόγου είναι απεριόριστη και προστατεύεται, αρκεί ο χρήστης να μην υπερβαίνει τα όριά της. Τέλος, δεν υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι, όσο και αν σε κατάσταση διανοητικής ευφορίας ορισμένοι κρατούμενοι του ποινικού δικαίου αυτοανακηρύσσονται ως τέτοιοι.
Δεν χωρεί, λοιπόν, καμμία σύγκριση μεταξύ της ηρωικής αλλά κυρίας Μπέτυς Αμπατιέλου και των παραπάνω φοιτητών, που θα μπορούσαν άνετα να τσακίσουν με 2-3 επιχειρήματα τον κ. Αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, ο οποίος, ως γνωστόν, χάνει την ψυχραιμία του, όταν βρεθεί με καταρτισμένους και αποφασισμένους συνομιλητές, αλλά επέλεξαν τον εύκολο δρόμο του μπούγιου και, μάλιστα, τα κατέγραψαν και σε κάμερα. Ή, μήπως, θα είχε το σχετικό βιντεάκι την πέραση, που έχει αυτή τη στιγμή στο Διαδίκτυο, αν οι φοιτητές επιθυμούσαν να διεξαγάγουν μια συζήτηση;
Επίσης, βρίσκω ιδιαίτερα προσβλητική τη σύγκριση των δύο παραπάνω περιπτώσεων. Η Μπέτυ Αμπατιέλου πάλεψε για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων στην Ελλάδα, αντιμετωπίζοντας συλλήψεις και φυλακίσεις στην Ελλάδα, χωρίς να λησμονούμε την αφαίρεση της υπηκοότητάς της. Και τόσο αυτή όσο και οι υπόλοιποι πολιτικοί κρατούμενοι στην Ελλάδα πάλεψαν με αξιοπρέπεια, χωρίς παρεκτροπές και αφού ζούσαν σε ένα επιεικώς ανελεύθερο καθεστώς και υφίσταντο δεινά, που οι φοιτητές μας στο Παρίσι ούτε στους πιο φρικτούς εφιάλτες τους δεν θα φαντάζονταν. Ακόμα και το φημολογούμενο χαστούκι της Μπέτυς Αμπατιέλου στη Φρειδερίκη αποδείχθηκε μύθος, αφού τόσο η ίδια σε συνέντευξή της όσο και ο σύζυγός της στα απομνημονεύματά του το διέψευσαν. (Ιδού και μερικές λεπτομέρειες από το επεισόδιο του1963 ).

Συμπεραίνει κανείς, ότι η σύγκριση των δύο παραπάνω περιστατικών είναι εκτός από ατυχής και ανέφικτη. Εκτός αν η επιθυμία για νομιμοποίηση συμπεριφορών, όπως αυτή των Ελλήνων φοιτητών στο Παρίσι, υπερβαίνει τη λογική.

Στο νου του πολεμίου της σειράς του "ΣΚΑΪ"

Έχουν ήδη προβληθεί 3 επεισόδια της πολύκροτης σειράς του "ΣΚΑΪ" για το 1821 και θα μπορούσε κανείς να γράψει βιβλίο για όσα έχουν ακουστεί κατ' αυτής και των συντελεστών της αλλά και για όσα συμπεράσματα μπορούν να συναχθούν από το μακρύ αυτό κατηγορητήριο.
Αξίζει να διαβάσει κανείς τα κυριότερα επιχειρήματα της φαρέτρας των πολεμίων της σειράς αυτής. Κάποια από αυτά καλούνται καταχρηστικά επιχειρήματα αλλά ως τέτοια προσάγονται από τους χρήστες τους. Σε κάθε περίπτωση, είναι χρήσιμο να γνωρίζει κανείς, τι πρεσβεύουν όσοι ωρύονται εδώ και μερικές ημέρες για τη σειρά αυτή.Έχουμε και λέμε, λοιπόν :
.- Η σειρά του "ΣΚΑΪ" προβαίνει σε πλαστογραφία της ιστορίας του 1821 : Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει. Οι συντελεστές της σειράς προβάλλουν τα γεγονότα του 1821, όπως ακριβώς έλαβαν χώρα. Η ιστορία της εποχής εκείνης, όπως τη βλέπουμε στη σειρά, διδάσκεται εδώ και πολλά χρόνια στα πανεπιστήμιά μας και κυκλοφορεί σε πολλά βιβλία, που ασχολούνται με το θέμα αυτό. Ήταν θέμα χρόνου και τόλμης να προβληθεί και στην τηλεόραση η οπτική αυτή, η οποία ευρίσκεται εγγύτερα στην ιστορική πραγματικότητα. Όσοι προβάλλουν την άποψη, ότι ο σταθμός αυτός πλαστογραφεί την ιστορία του 1821, είτε δεν έχουν διαβάσει τις πηγές, που ο σταθμός επικαλείται, είτε απλά δεν προτίθενται να το πράξουν. Ενίοτε ορισμένοι εξ αυτών καταφεύγουν σε πλαστογραφίες, για να αποδείξουν το αληθές των λόγων τους. Το περιστατικό με τον Κολοκοτρώνη και την υποτιθέμενη ομοφυλοφιλία του είναι ενδεικτικό.
.- Οι στιγμές, που ζει η χώρα μας, είναι πολύ κρίσιμες, για να γίνει αναθεώρηση της ιστορίας μας : Από καταβολής του το νεοελληνικό κράτος αντιμετώπιζε κρίσιμες καταστάσεις. Στην αρχή, υπήρχε πολιτική κρίση, λόγω της αυταρχικής κυβέρνησης του Όθωνα και υφίστατο ανάγκη να διαμορφωθεί μια κοινή εθνική συνείδηση στο σύνολο των κατοίκων του ελληνικού κράτους. Αργότερα, οι πόλεμοι με την Τουρκία και άλλα κράτη επέβαλλαν την εθνική ομοψυχία και, επομένως, την διατήρηση της ιστορίας καθαρής από ενοχλητικές αλήθειες. Σήμερα είναι η οικονομική κρίση. Σχεδόν πάντοτε ήταν και εξακολουθούν να είναι οι προαιώνιοι εχθροί του έθνους, παραδοσιακά οι Τούρκοι, εδώ και αρκετά χρόνια οι Εβραίοι, οι Η.Π.Α. και το ΝΑΤΟ, πιο πρόσφατα η Νέα Τάξη Πραγμάτων, που καθιστούν επιτακτική την ανάγκη να μην ξύνονται αυτά τα θέματα. Αύριο όλο και κάτι καινούργιο θα επινοήσουν οι πολέμιοι της πραγματικότητας, ώστε να παραπεμφθεί η αποκάλυψη της πραγματικής ιστορίας στις ελληνικές καλένδες.
.- Η σειρά του "ΣΚΑΪ" αμφισβητεί, ότι είμαστε γνήσιοι Έλληνες : Με τόσες επιμειξίες με τους δεκάδες εισβολείς στον ελλαδικό χώρο μέχρι και τα μεσαιωνικά χρόνια θα ήταν υπερβολή να μιλήσει κανείς για καθαρότητα του αίματος. Η σειρά του "ΣΚΑΪ" κάνει λόγο για αγωνιστές, που δεν είχαν ως μητρική τους γλώσσα την ελληνική (Αρβανίτες) αλλά αγωνίστηκαν για την απελευθέρωσή τους, ενώ όσοι εξ αυτών επέζησαν ενετάχθησαν στον κρατικό μηχανισμό και υπήρξαν αφοσιωμένοι Έλληνες μέχρι και σήμερα. Ο όρος "γνήσιος Έλληνας" είναι επιεικώς αδύνατος, αφού παραπέμπει, εκτός από πολιτιστική συνέχεια, και σε συνέχεια του αίματος, πράγμα που σε ένα τόπο, που γνώρισε δεκάδες κατακτητές ειναι αδύνατο, ενώ θέτει εκτός του ελληνικού έθνους πρόσωπα, που προσέφεραν τα μέγιστα στην Ελλάδα. Συνεπώς, ο "ΣΚΑΪ" δεν λέει κάτι παράλογο ή ανιστορικό.
.- Δεν μπορεί να αμαυρωθεί και να ακυρωθεί ο Αγώνας του 1821 : Μα δεν γίνεται προσπάθεια των συντελεστών της σειράς αυτής να τον ακυρώσουν. Δεν αμφισβητείται ούτε ο ξεσηκωμός των Ελλήνων ούτε ο πατριωτισμός πολλών από αυτούς. Απλά η σειρά εστιάζει στο ξερρίζωμα κάποιων μύθων, οι οποίοι ιστορικά πάσχουν, όπως η, δήθεν, έναρξη της Επανάστασης από την Αγία Λαύρα στις 25 Μαρτίου του 1821, ή το Κρυφό Σχολειό, και πρέπει - και πολύ σωστά - να πάψουν να διδάσκονται ως ιστορική πραγματικότητα. Αν, κάποτε, εξυπηρέτησαν μια σκοπιμότητα, ήτοι να διαμορφώσουν την εθνική συνείδηση στο σύνολο των κατοίκων του νεοελληνικού κράτους, αυτή, πλέον, δεν υφίσταται. Αναφορικά με την αμαύρωση του Αγώνα, είναι χρήσιμο να μαθαίνουμε, ότι εκτός από ένδοξες σελίδες, ο Αγώνας είχε και μελανές. Η σφαγή άμαχων γυναικόπαιδων στην Τριπολιτσά κατά την πτώση της στα χέρια των Ελλήνων μπορεί να αιτιολογηθεί π.χ. ήταν νωπές οι μνήμες από την ανάλογη σφαγή σε βάρος των Ελλήνων στην ίδια πόλη από τους Τούρκους κατά την αποτυχία των Ορλωφικών, αλλά δεν παύει να είναι μια κατακριτέα πράξη. Ούτε ακυρώνει την προσπάθεια των εξεγερμένων να αποκτήσουν την ελευθερία τους. Αλλά πρέπει να ειπωθεί, εκτός να πιστεύουμε, ότι ιστορία είναι αποκλειστικά η παράθεση ενδόξων γεγονότων.
.- Η άποψη των συντελεστών της σειράς, ότι η εθνική συνείδηση των Ελλήνων διαμορφώθηκε με την Επανάσταση του 1821, είναι εσφαλμένη : Ίσως είναι το πιο τρωτό μέρος της σειράς αλλά τουλάχιστον οι συντελεστές της παρουσιάζουν μια σειρά από τεκμήρια, ώστε να αποδείξουν το αληθές των ισχυρισμών τους. Υπήρχε όντως εθνική συνείδηση σε ένα κομμάτι των επαναστατημένων Ελλήνων αλλά η πικρή αλήθεια είναι, ότι ΔΕΝ είχαν όλοι τους ελληνική εθνική συνείδηση. Ο ξεσηκωμός του 1770 απέτυχε, μεταξύ άλλων, και επειδή οι επαναστατημένοι δεν διέθεταν κοινή εθνική συνείδηση. Αμφισβητείται, φερ' ειπείν, αν οι Αρβανίτες είχαν υπαχθεί στο εθνικό συλλογικό υποσυνείδητο, που χαρακτήριζε κάποιους ελληνόφωνους. Στην πραγματικότητα, ο υπόδουλος Έλληνας της Τουρκοκρατίας - αλλά και πριν από αυτή - ανήκε στην κοινότητά του και ο υπόλοιπος κόσμος, συμπεριλαμβανομένων των κοντινών κοινοτήτων, ήταν γι' αυτόν άνθρωποι με ενδεχόμενα κοινή γλώσσα, ήθη και έθιμα αλλά πάντα ξένοι.Κάποιες σχετικές πνευματικές διεργασίες, όπως αυτή του Γεωργίου Γεμιστού Πλήθωνος, δεν είχαν συνέχεια σε ένα χτυπημένο από πολέμους και φτώχεια χώρο. Φυσικά, υπάρχουν και άλλες απόψεις για το θέμα της εθνικής συνείδησης των επαναστατημένων Ελλήνων, οι οποίες συνοδεύουνται από τεκμήρια, αλλά και πάλι η διαφορετική άποψη των συντελεστών της σειράς ούτε αβάσιμη είναι ούτε σκοπιμότητες υποκρύπτει. Ίσα-ίσα προάγει το διάλογο και βοηθάει στην προσέγγιση της αλήθειας σχετικά με το χρονικό διάστημα, που γεννήθηκε το ελληνικό έθνος. Απλά ο τρόπος, με τον οποίο γίνεται διάλογος στη χώρα μας δεν βοηθάει προς αυτή την κατεύθυνση.

.- Η σειρά χαρακτηρίζει τον Κολοκοτρώνη ως ομοφυλόφιλο : Αρκεί η παράθεση της σπουδαίας ανάρτησης των παιδιών του jungle - report, ώστε να ξεσκεπαστεί η αναλήθεια αυτής της δήλωσης. Ουσιαστικά ένα καλαμπούρι στον τοίχο του προφίλ του κ. Τατσόπουλου παρανοήθηκε και διογκώθηκε από ορισμένους επιτηδείους, ενδεχόμενα και ανόητους, ώστε να εμφανιστεί ως δήλωσή του στην εκπομπή του "ΣΚΑΪ¨, ότι ο Γέρος του Μοριά ήταν ομοφυλόφιλος. Αλλά η σκληρή αλήθεια είναι ανεπιθύμητη σε όσους αδυνατούν να παλέψουν με πειστικά επιχειρήματα και καταφεύγουν σε παραποιήσεις και συκοφαντίες, ώστε να κρύψουν τη μορφωτική τους γύμνια.
.- Ποιά είναι τα κίνητρα των συντελεστών της σειράς; Να παρουσιάσουν μια σειρά, η οποία αναφέρεται στα ιστορικά γεγονότα του 1821, όπως πραγματικά συνέβησαν. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο! Οι θεωρίες συνωμοσίας περί των αιτίων, που ώθησαν ένα ιδιωτικό σταθμό να παρουσιάσει μια ιστορική σειρά, αποδεικνύουν απλά, ότι κάποιοι άνθρωποι επιμένουν να επινοούν εχθρούς εκεί, που απλά δεν υπάρχουν, προκειμένου να εξηγήσουν, όσα τους είναι ακατανόητα. .- Η σειρά παρουσιάζει τα 400 χρόνια σκλαβιάς ως εποχή αρμονικής συμβίωσης των Ελλήνων με τους Τούρκους : Όχι, απλά μετά από απίστευτες αλλαγές ηγεμόνων (Βυζαντινοί, Φράγκοι, Βενετοί, Καταλανοί κ.α.), που είχα ως αποτέλεσμα απίστευτες κακουχίες (κάθε νέος κατακτητής έκαιγε, λεηλατούσε και σκότωνε και, στη συνέχεια, επέβαλλε νέους φόρους), οι Τούρκοι αποτέλεσαν ένα σταθερό και επί μακρόν κυρίαρχο, ο οποίος ήταν αναντίρρητα απαίδευτος και άγριος αλλά ενδιαφερόταν πρωτίστως να λαμβάνει τους φόρους του, αδιαφορώντας για άλλα θέματα των υποδούλων π.χ. γα τη μόρφωσή τους, και προφανώς δεν ήταν ηλίθιος να σφάζει τους φορολογουμένους του και να στερείται εσόδων. Οι όποιοι ξεσηκωμοί πριν το 1821 (Επανάσταση Κορκόδειλου Κλαδά, δεσπότη Διονυσίου, Ορλωφικά κ.λπ.) είχαν άδοξο τέλος για τους επαναστατημένους Έλληνες αλλά η αιματηρή καταστολή τους, όσο αποτροπιασμό και αν προκαλεί, αποτελούσε μια πρακτική συνηθισμένη σε όσα κράτη εκείνη την εποχή περιελάμβαναν καταπιεσμένες μειονότητες, ήτοι σε όλα, σχεδόν. Άλλωστε, οι ίδιοι ελληνόψυχοι λησμονούν, ότι το Βυζάντιο αντιμετώπιζε να ανάλογη αγριότητα τις μειονότητές του (Παυλικιανούς, Βογόμιλους) ή όσους γενικά επαναστατούσαν εναντίον του (Θωμάς ο Σλάβος, για παράδειγμα). Οι ίδιοι οι επιζώντες αυτών των επαναστάσεων καταριώνταν τους εμψυχωτές των κινημάτων αυτών. Το δημοτικό τραγούδι "Δεσπότη μου τί σήκωσες τον κόσμο στο σεφέρι" γράφτηκε από ραγιάδες χριστιανούς, οι οποίοι κατηγόρησαν το Διονύσιο για τον ξεσηκωμό. Εν ολίγοις, κανένας κατακτητής, όσο βάρβαρος και αν είναι, δεν εξολοθρεύει τον βασικό πόρο του εισοδήματός του, ειδικά αν το κρατικό του μόρφωμα στερείται υποδομών για την απόδοση εσόδων. Απλά πολλοί πιστοί της παλαιάς ανάγνωσης της ιστορίας ενοχλούνται, που ακούνε ξαφνικά, ότι, όταν ξυπνούσαν οι Τούρκοι, δεν είχαν ως πρώτη σκέψη τους να σφάξουν 5-6 Έλληνες για πρωινό.

.- Και τί έγινε, που η Επανάσταση δεν ξέσπασε στην Αγία Λαύρα στις 25.3.1821 αλλά νωρίτερα ; Η ιστορία δεν είναι μια αστεία υπόθεση, η οποία βασίζεται σε αναληθή στοιχεία και μύθους. Αποτελεί μια σημαντική παρακαταθήκη ενός λαού και απεικονίζει τη σοβαρότητα, με την οποία αυτός αντιμετωπίζει τον εαυτό του. Συνεπώς, ο ωχαδερφισμός, που έχει διαποτίσει την καθημερινότητά μας, καλό θα είναι να μη χαρακτηρίζει και την ιστορία μας.
.- Καθένας έχει το δικαίωμα να κρίνει την ιστορία, όπως αυτός νομίζει : Αν κρατάει αυτή την άποψη για τον εαυτό του, όλα έχουν καλώς. Όταν, όμως, επιχειρεί να αναβιβάσει αυτή την ανάγνωση ως τη μόνη αληθινή ή έστω ως επιστημονική άποψη μέσα από τα Μ.Μ.Ε., τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Η ιστορία είναι μια επιστήμη. Και, όπως συμβαίνει με όλες τις επιστήμες, έτσι και αυτή πρέπει να αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα και μεθοδικότητα, ήτοι συγκέντρωση όλων των πηγών, προσεκτική ανάγνωσή τους, εκτίμησή τους και ξεσκαρτάρισμα όσων πηγών είναι αναξιόπιστες. Όπως η ιατρική δεν μπορεί να βασίζεται σε εξορκισμούς και κατάρες στα μικρόβια, έτσι και η ιστορία δεν μπορεί να βασίζεται σε δοξασίες. Και, όταν βασίζεται σε αυτές, δεν μπορεί να είναι αντικειμενική και να διαδίδεται ως τέτοια.
.- Και τί τρέχει, που ο Επανάσταση δεν ξεκίνησε από την Αγία Λαύρα στις 25 Μαρτίου του 1821, αφού η Επανάσταση είναι αυτή καθαυτή το γεγονός; Το γεγονός της Επανάστασης δεν αμφισβητείται. Εκείνο, που τιθεται σε αμφισβήτηση, είναι αν αυτή ξεκίνησε από την Αγία Λαύρα, αφού πρώτα ο Παλαιών Πατρών Γερμανος ευλόγησε τους αγωνιστές. Πρόκειται για μια εικόνα προερχόμενη από τις διηγήσεις του Πουκεβίλ, στις οποίες στηρίχθηκε το μυθικό οικοδόμημα, που διδασκόμαστε, μέχρι σήμερα, στα σχολεία, και η οποία καταρρίπτεται από άλλες πηγές, οι οποίες τυγχάνει να είναι τα απομνημονεύματα των πρωταγωνιστών του 1821. Η όλη μυθοπλασία ουσιαστικά εξυπηρετεί την προβολή της Εκκλησίας ως πρωταγωνίστριας και εμψυχώτριας του Αγώνα, ενώ, στην πραγματικότητα, ο ανώτατος κλήρος της, με την εξαίρεση του Σαλώνων Ησαΐα, δεν υποστήριξε την Επανάσταση αυτή.
.- Ο Αλαφούζος επιχειρεί με τη σειρά αυτή να απομακρύνει τον κόσμο από τα πραγματικά του προβλήματα : Στο ιστολόγιο των παιδιών του jungle - report κάποιος ευφυής σχολιαστής αντέκρουσε αυτό το επιχείρημα ως εξής : Ο Αλαφούζος στηρίζει το Βερέμη στη σειρά του ΣΚΑΪ". Ο Βερέμης υποστηρίζει, ότι το Κρυφό Σχολειό είναι μύθος. Ο Αλαφούζος προσπαθεί να απομακρύνει τον κόσμο από τα πραγματικά του προβλήματα. Άρα δεν πρέπει να πιστεύουμε τον Αλαφούζο, που που στηρίζει το Βερέμη, που υποστηρίζει, ότι το Κρυφό Σχολειό είναι μύθος, διότι ο Αλαφούζος προσπαθεί να απομακρύνει τον κόσμο από τα προβλήματά του.
.- Η ιστορία γράφτηκε απ' όσους ζούσαν εκείνη την εποχή : Και από την εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου δεν υπάρχουν επιζώντες, συνεπώς ό,τι έγραψε ο Θουκυδίδης είναι απαράβατη ιστορία και δεν μπορεί να επανεκτιμηθεί, σύμφωνα με αυτή τη λογική!!!!!

.- Θα αναζητηθούν ποινικές ευθύνες όσων ευθύνονται για την παραποίηση της ιστορίας : Εδώ πέφτει το γέλιο σύννεφο. Η μελέτη της ιστορίας και η εντεύθεν εξαγωγή συμπερασμάτων υπό μορφή βιβλίου, τηλεοπτικής εκπομπής ή οτιδήποτε άλλου τρόπου αποτελεί όχι απλά θεμιτή υποχρέωση κάθε επιστήμονα ή και απλού μελετητή αλλά και απόρροια της ελευθερίας της έκφρασης και της ειδικότερης αυτής έκφανσης του δικαιώματος στην επιστημονική έρευνα. Ακόμα και μια επιεικώς ελλειπής ή παραποιημένη μελέτη σηκώνει αρκετό αντίλογο αλλά δεν συνεπάγεται ποινικές ευθύνες του συντάκτη της, εκτός, βέβαια, αν αυτός με πρόθεση παραποιεί κείμενα, με σκοπό να προκαλέσει πράξεις βίας σε βάρος τρίτων (θυμηθείτε το τελευταίο πόνημα του κ. Κων/νου Πλεύρη για τους Εβραίους). Κατά τα άλλα, η απειλή για εισαγγελείς, αυτόφωρα και ποινικές διώξεις είναι απλά κακόγουστο αστείο.
Η διαφορετική ανάγνωση της ιστορίας αποτελεί θεμιτή επιστημονική ή φιλοπερίεργη ενασχόληση, αρκεί να μην οδηγεί σε παραποιήσει με σκοπό την καλλιέργεια μίσους προς συγκεκριμένες κοινωνικές/θρησκευτικές/ εθνικές ομάδες (περίπτωση πονήματος κ. Κωνσταντίνου Πλεύρη με τίτλο "ΕΒΡΑΙΟΙ, ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ"). Αν, πάλι, υπάρχει διαφορετική άποψη και πιστεύει κανείς, ότι η ιστορία του 1821 έχει γραφτεί και δεν ξαναγράφεται, ας αρκεστεί σε αυτό και τις όποιες ανιστορικές αυταπάτες του! Δικαίωμά του είναι, όπως και δικαίωμά μου είναι να υποστηρίζω, ότι η ιστορία του 1821, όπως τη διδαχθήκαμε στα σχολεία, "μπάζει" από παντού και να ποντάρω, μεταξύ άλλων, και σε όσα ορθότατα προβάλλει η υπό κρίση σειρά.

Μια "σπίθα" αρκεί να φέρει την καταστροφή

Δεν ξέρω, πόσοι απ' όσους σπεύδουν να υποστηρίξουν τον κ. Θεοδωράκη (το Μίκη, για να εξηγούμαστε) μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν είτε την ιδρυτική διακήρυξη της "ΣΠΙΘΑΣ" είτε την ανάλυση της ιδεολογικής κατεύθυνσής της. Άλλωστε, δεν είναι σπάνια η γοητεία, που εκπέμπουν προσωπικότητες, λόγω των υπηρεσιών, που προσέφεραν στη χώρα στο παρελθόν. Και η γοητεία αυτή συχνά λειτουργεί ως παραπέτασμα ικανό να κρύψει ή έστω να θολώσει το επιλήψιμο παρόν των προσωπικοτήτων αυτών.
Έστω, λοιπόν, ότι αναγνωρίζεται το δικαίωμα του καθενός να υποστηρίζει όποιο πολιτικό/κομματικό σχηματισμό θέλει. Ας παραβλέψουμε, ότι τα παραπάνω κείμενα (ιδρυτική πράξη και ανάλυση) βρίθουν κοινοτοπιών, στείρου αντιαμερικανισμού, αποσιώπησης των εξίσου βλαπτικών βλέψεων χωρών, όπως η Ρωσσία και η Κίνα, τις οποίες ο κ. Θεοδωράκης αποθεώνει, παρωχημένων αντιλήψεων (επαναλαμβάνει στο ξεκίνημα της ανάλυσής του κάμποσες φορές τη φράση "Κράτος-Έθνος") αλλά και ανοησιών (εδώ χάνουμε το μέτρημα). Ας μη σταθούμε στο γεγονός, ότι στη "ΣΠΙΘΑ" συμμετέχουν και πρόσωπα με αμφιλεγόμενη σκέψη. Σε μια Δημοκρατία μπορείς να πιστεύεις ό,τι επιθυμείς και ο άλλος υποχρεούται να σεβαστεί την άποψή σου.
Αυτή, όμως, η ταύτιση ενός συμβόλου της Αριστεράς, όπως οφείλει να είναι η Αριστερά, δηλαδή υπεράνω κρατών, εθνών και σκοπιμοτήτων, με όσα οπισθοδρομικά μπορεί να συνεπάγονται αυτά, με τη λογική της ακροδεξιού ρατσισμού και συνωμοσιολογίας και του απολιτικού λαϊκισμού δεν τρώγεται με τίποτα. Ένας σπουδαίος δημιουργός, που τίμησε το όνομα της Ελλάδος όχι μόνο με την ανυπέρβλητη μουσική του αλλά και με τους αγώνες του ενάντια στο ανελεύθερο μετεμφυλιακό καθεστώς, που κρατούσε μέχρι τη Μεταπολίτευση, και κράτησε ψηλά τη σημαία της ελευθερίας με τους αγώνες του για δημοκρατία σε μια χώρα, στην οποία οι λέξεις "ελευθερία" και "δημοκρατία" ηχούσαν κούφιες, κατέληξε να ασπαστεί αντιλήψεις προερχόμενες από χώρους, οι εκπρόσωποι του οποίου κάποια εποχή πολύ θα χαίρονταν, αν έβλεπαν το κεφάλι του κ. Θεοδωράκη να κρέμεται από ένα φανοστάτη. Η συστέγασή του με υπερπατριώτες εθνικιστές και διακινητές θεωριών συνωμοσίας αλλά και η ιδεολογική σύμπλευσή του με αυτούς μοιάζουν να δικαιώνουν το Ρόμπερτ Φροστ, που δήλωνε, ότι ποτέ του δεν είχε θελήσει να γίνει επαναστάτης στα νειάτα του από φόβο, ότι θα γινόταν συντηρητικός στα γεράματά του. Και ο κ. Θεοδωράκης όχι μόνο έγινε συντηρητικός - που ο συντηρητισμός από μόνος του δεν είναι κακός - αλλά και υπερεθνικιστής.
Περισσότερο προβληματίζει η δημοτικότητα του κ. Θεοδωράκη. Σε δύσκολες εποχές, όπως οι τωρινές, όπου η απαισιοδοξία θερίζει, το φαινόμενο μιας προσωπικότητας, η οποία ολίσθησε προς το λαϊκισμό και τον εθνικισμό, δύο έννοιες αντίθετες προς όσα προφείλει να πρεσβεύει η Αριστερά, χρήζει πολυεπίπεδης μελέτης. Σε μια υγιή κοινωνία τέτοια μεταστροφή θα ήταν κατακριτέα και ο φορέας της θα περιθωριοποιούνταν. Σε μια κοινωνία, όμως, ευρισκόμενη σε κρίση σε κάθε επίπεδο, όπως η ελληνική, τέτοια πρόσωπα αποθεώνονται από ανθρώπους, οι οποίοι αναζητούν τον ιδανικό σωτήρα, που θα δώσει λύσεις στα προβλήματά τους. Και επειδή οι λύσεις δεν πέφτουν σαν μάννα εξ ουρανού, τα παχιά τα λόγια με τις θεωρίες συνωμοσίας και τον εύπεπτο καταγγελτικό τόνο προς τους κυβερνώντες μετατρέπουν τον εκφραστή τους σε είδωλο των μαζών, ειδικά αν έχει στις πλάτες του μια διόλου ευκαταφρόνητη ιστορία. Διότι οι αμετροεπείς με σπουδαίο παρελθόν φαντάζουν μια κάποια λύση σε όσους ψάχνουν για από μηχανής θεούς. Τα εύκολα τα λόγια, τα πασπαλισμένα με υποτιθέμενα καταχθόνια σχέδια σε βάρος του περιούσιου λαού των Ελλήνων, σε συνδυασμό με ένα έντονο αντισημητισμό και αντιαμερικανισμό, αντιγεγραμμένους από τα πιο ειδεχθή ρατσιστικά και υπερεθνικιστικά ιστολόγια και έντυπα, χαϊδεύουν τ' αυτιά των αμόρφωτων και απελπισμένων αλλά δεν δίνουν λύσεις στα χρόνια προβλήματα. Η αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων, που χαρακτηρίζει την κίνηση, της οποίας ο κ. Θεοδωράκης προϊσταται, θα μπορούσε ίσως στο Μεσαίωνα να δικαιολογηθεί στα πλαίσια της γενικότερης αδυναμίας πρόσβασης στη γνώση και, εντεύθεν, στην αλήθεια. Πώς δικαιολογείται, όμως, στο ξεκίνημα του 21ου αιώνα; Και πώς στην ευχή πρόσωπα με ιδιαίτερο μορφωτικό και επιστημονικό επίπεδο, όπως ο ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Κασιμάτης, δέχθηκαν να συμμετάσχουν σε αυτό το φοβικό μόρφωμα άλλως πώς επέτρεψαν στην κεφαλή του να κλίνει προς ιδέες ασυμβίβαστες με τα ιδεώδη, που αυτή πρέσβευε σε άλλες, όχι τόσο μακρυνές, εποχές;
Αμφιβάλλω, αν όλα τα παραπάνω πέρασαν έστω για λίγο από το μυαλό των υποστηρικτών του κ. Θεοδωράκη και της κίνησής του. Ελπίζω μόνο, όταν γίνει αντιληπτό το περιεχόμενο αυτής της σπίθας, να μην έχει αυτή μετατραπεί σε φωτιά σαν και αυτές, που "έκαψαν" τη χώρα το 1897 ή το 1922. Διότι τότε ίσως θα 'ναι πολύ αργά.

Όταν η γκαιμπελική μέθοδος της λάσπης των επιτηδείων συνάντησε την απαιδευσία των πολλών

Δεν είναι η πρώτη φορά, που το Διαδίκτυο αλλά και τα παραδοσιακά Μ.Μ.Ε. γέμισαν με τίτλους, άρθρα και δηλώσεις άγνοιας και μίσους. Άλλοτε στο στόχαστρο ήταν ο νυν ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πρασίνων, κ. Τρεμόπουλος και η δήλωσή του για μετονομασία της οδού Αποστόλου Παύλου στη Θεσσαλονίκη σε οδό Κεμάλ Ατατούρκ, άλλοτε η κα. Δραγώνα και το βιβλίο της "ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ;", αύριο θα είναι κάποιος/κάποια άλλη. Στην ιστορία των τελευταίων ετών έχουν καταγραφεί δεκάδες περιπτώσεις, όπου δηλώσεις, που αφορούσαν θέματα - ταμπού της κοινωνίας μας, παραποιήθηκαν και με αυτή τη μορφή παρουσιάστηκαν ως αληθινές και προερχόμενες από πρόσωπα, των οποίων η άποψη δεν ήταν ούτως ή άλλως αρεστή αλλά έπρεπε να παρουσιαστεί από τους γνωστούς αγνώστους πλαστογράφους ως ακόμα πιο μισητή.
Φυσικά, οι ίδιοι παραχαράκτες χτύπησαν και πάλι, με αφορμή την προβολή της σειράς του "ΣΚΑΪ" "1821", όπου υποτίθεται, ότι ο σχολιαστής της σειράς αυτής, γνωστός συγγραφέας κ. Τατσόπουλος, χαρακτήρισε το Θεόδωρο Κολοκοτρώνη ως ομοφυλόφιλο. Η όλη ιστορία ξεκίνησε από μια συζήτηση του συγγραφέα στο φατσοβιβλίο, όπου σε μια επιεικώς αστεία κουβέντα αυτός αναφέρθηκε στο όνομα του Κολοκοτρώνη και τον υποτιθέμενο γκόμενό του. Πουθενά στην κουβέντα αυτή δεν υπήρξε κατηγορηματικός ο κ. Τατσόπουλος, ότι ο Κολοκοτρώνης ήταν ομοφυλόφιλος.
Και, όμως, αυτή την κουβέντα παραποίησαν οι γνωστοί-άγνωστοι πλαστογράφοι, για να χτυπήσουν μια σειρά, η οποία διαβάζει τα γεγονότα του 1821 με ένα πιο ήπιο και, συνεπώς, λιγότερο αρεστό στους πολλούς τρόπο. Και όταν η γκαιμπελική μέθοδος της λάσπης των επιτηδείων συναντά την απαιδευσία των πολλών, το αποτέλεσμα είναι η απίστευτη κατασυκοφάντηση ενός συγγραφέα, ο οποίος παρουσιάζει την ανωτέρω εκπομπή και καλείται να απολογηθεί σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές για κάτι, το οποίο ουδέποτε είπε.
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι τόσο η παρουσία λασπολόγων στη χώρα μας. Το είδος είναι τόσο παλιό όσο και η ανθρώπινη σκοπιμότητα. Βρίσκει, όμως, εύφορο έδαφος, ακριβώς επειδή οι απαίδευτοι είναι πολλοί στη χώρα μας και τείνουν ευήκοον ους σε τέτοιου είδους ανοησίες. Παρά το γεγονός, ότι η πρόσβαση στην πληροφορία είναι τέτοια, που επιτρέπει περισσότερο από ποτέ την προσέγγιση της αλήθειας, εντούτοις ο απαίδευτος όχι μόνο δεν καταφεύγει σε αυτή, για να εξακριβώσει, αν, όσα ακούει, αληθεύουν, αλλά πεισματικά στυλώνει τα ποδάρια του, εμμένοντας σε όσα άκουσε από τους κιβδηλοποιούς της πραγματικότητας.
Η σειρά του "ΣΚΑΪ" για το 1821 καταπιάνεται με κάποιους μύθους, που συνοδεύουν την ιστορική αυτή στιγμή. Δεν προσπαθεί να αναιρέσει την πραγματικότητα, που ήθελε κάποιους ανθρώπους να ξεσηκώνονται ενάντια σε ένα κατακτητή. Καταδεικνύει απλά τους μύθους, οι οποίοι συνοδεύουν την ιστορία 400 χρόνων σκλαβιάς. Και επειδή κάποια θέματα αποτελούν γκρίζες ζώνες στην ελληνική ιστορία (π.χ. κρυφό σχολείο), οι επιτήδειοι έσπευσαν να τσακίσουν μια σειρά, την οποία αμφιβάλλω αν πραγματικά είδαν και αν, τέλος πάντων, την είδαν, έσπευσαν να την κρίνουν με όσα έμαθαν είτε από το σχολείο είτε από τα παραϊστορικά ιστολόγια και βιβλία, που αποτελούν και το μοναδικό μορφωτικό τους οπλοστάσιο. Ή, μήπως, πρέπει να πω "παραμορφωτικό";
Σε μια χώρα, όπου η παιδεία θα αποτελούσε προτεραιότητα των πολλών - αναφέρομαι στην παιδεία με την έννοια της μόρφωσης και όχι της συλλογής τίτλων επιστημονικής επάρκειας - οι ανωτέρω παραποιητές θα είχαν καταλήξει στο περιθώριο της κοινωνίας και ο λόγος τους θα αντιμετωπιζόταν με θυμηδία. Σε μια χώρα, όμως, χωρίς ουσιαστική παιδεία οι ανωτέρω επίδοξοι μονοπωλητές της ιστορικής αλήθειας, όπως προβάλλει μέσα από τον παραμορφωτικό τους φακό, ζουν και βασιλεύουν. Και το χειρότερο είναι, ότι μέρα με τη μέρα κερδίζουν περισσότερους υποστηρικτές.

Τα υποτιθέμενα οφέλη της χούντας

Τον τελευταίο καιρό έχουν πληθύνει τα δημοσιεύματα, που θέλουν τη χούντα να έχει ωφελήσει τη χώρα μας. Πρόκειται για μια διογκούμενη τάση, η οποία οφείλεται στα παρατράγουδα της δημοκρατίας στη χώρα μας και στην εν γένει κρίση, που τη μαστίζει, κατάσταση που δίνει την αφορμή στους απανταχού χουντόφιλους να μας θυμίσουν, πόσο καλά ήταν στην Ελλάδα της περιόδου 1967-1974. Βοηθάει, βέβαια, και το γεγονός, ότι μετά από 36 χρόνια οι μνήμες πολλών έχουν ξεθωριάσει και είναι εύκολο σε ένα καπάτσο παραποιητή της ιστορίας να εξωραΐσει την πραγματικότητα της εποχής εκείνης.
Επειδή, όμως, η σύγχρονη ιστορία με τα τόσα ντοκουμέντα δεν αναθεωρείται, καλό είναι να δούμε ένα προς ένα τα επιχειρήματα των συμπαθούντων τη δικτατορία των συνταγματαρχών, ώστε να διαπιστώσουμε το «καλό», που αυτή έκανε στην Ελλάδα.
.- Η οικονομία πήγαινε καλύτερα : Η Ελλάδα έως το 1972 είχε ένα από τους μεγαλύτερους δείκτες ανάπτυξης παγκοσμίως. Όμως, αυτό δεν οφειλόταν στις πολιτικές της χούντας αλλά σε αυτές των προηγούμενων, δημοκρατικά εκλεγμένων, για να μην ξεχνιόμαστε, κυβερνήσεων. Η χούντα απλά παρέλαβε ένα μηχανισμό, τον οποίο και διατήρησε. Αυτό από μόνο του δεν είναι κακό. Όταν, όμως, ξέσπασε η πετρελαϊκή κρίση του 1973, η χούντα απλά δεν έκανε τίποτα για να την αποτρέψει, σημάδι ότι δεν είχε οικονομική πολιτική άλλως δεν διέθετε την παραμικρή πρόνοια για την αποτροπή της. Πριν την κρίση αυτή, ο πληθωρισμός στην Ελλάδα κυμαινόταν στο 4%. Όταν έπεσε η χούντα, η πληθωρισμός είχε σκαρφαλώσει στο 30%. Δεν προδίδει και τη καλύτερη δυνατή οικονομική πολιτική μια κυβέρνηση, η οποία μέσα σε 2 χρόνια αφήνει τον πληθωρισμό να αυξηθεί κατά 26 ποσοστιαίες μονάδες.
.- Δεν υπήρχαν οικονομικά σκάνδαλα : Α μπα; Και τι ήταν ακριβώς το σκάνδαλο ESSO-ΠΑΠΠΑΣ; Τι ήταν το σκάνδαλο με τα αργεντινικά κρέατα; Μάλλον σε άλλο πλανήτη ζουν, όσοι πιστεύουν, ότι η χούντα αποτελούνταν από αγίους. Ούτε αποτελεί δικαιολογία, ότι η χούντα προκάλεσε λιγότερα οικονομικά σκάνδαλα, διότι σημασία δεν έχει η ποσότητα των σκανδάλων αλλά η πρόκλησή τους καθαυτή, η οποία αμαυρώνει την εικόνα μιας κυβέρνησης ανεξάρτητα από το συνολικό αριθμό των ατοπημάτων της.
.- Η διοίκηση λειτουργούσε καλύτερα επί χούντας : Αν τη συγκρίνουμε με τον τρόπο, που λειτουργεί σήμερα η διοίκηση, μάλλον ναι. Αλλά ο τρόπος λειτουργίας της σημερινής διοίκησης δεν μπορεί να αποτελέσει μέτρο σύγκρισης. Η πραγματικότητα είναι, ότι η χούντα βρήκε ένα κρατικό μηχανισμό, τον οποίο διατήρησε, αφού πρώτα απέλυσε όσους λειτουργούς του δεν της ήταν αρεστοί. Να αναφερθούμε, εν συντομία, στους λαμπρούς επιστήμονες Μιχαήλ Στασινόπουλο, Αριστόβουλο Μάνεση, Γεώργιο – Αλέξανδρο Μαγκάκη, γιατί η λίστα τελειωμό δεν έχει. Δεν έγινε αυστηρότερη η επίβλεψη των δημοσίων υπαλλήλων, υπήρχε ήδη. Για να μη μιλήσουμε για την εκτός ελέγχου οικοδόμηση σε όλη τη χώρα – η πρώτη γενιά αυθαιρέτων κτίστηκε επί χούντας – για την απαλλοτρίωση εκτάσεων, που οι ντόπιοι είχαν καταστήσει κοινόχρηστες για την εξυπηρέτηση των οικονομικών αναγκών τους (απαλλοτριώσεις της ΕΛ.ΒΙΚ. στη Θεσσαλία) ή ιδιωτικών, όπως στην περίπτωση Καραγιάννη και λοιπών ιδιοκτητών στο Καπανδρίτι Αττικής, με ετσιθελικούς όρους. Ειδικά για την τελευταία, το ελληνικό κράτος υποχρεώθηκε το 2003, μετά από απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και ένα απάνθρωπα μακροχρόνιο δικαστικό αγώνα των ιδιοκτητών των παραπάνω εκτάσεων να καταβάλει αποζημίωση, η οποία έφτασε τα κάμποσα δισ. δραχμές. Παρεμπιπτόντως, το Δεκέμβριο του 1967 η βασιλική οικογένεια εγκατέλειψε δια παντός τη χώρα, αφήνοντας πίσω της την κινητή και ακίνητη περιουσία της. Η χούντα ήταν, για να λέμε την αλήθεια, η μοναδική κυβέρνηση, που ανέλαβε να καταγράψει την περιουσία αυτή. Μόνο που, ενώ η βασιλική οικογένεια είχε εγκαταλείψει τη χώρα το 1967, η καταγραφή της περιουσίας της ολοκληρώθηκε περί τα μέσα του 1973. Δεν είναι και ο ορισμός της ταχύτητας μιας δημόσιας διοίκησης, για την επάρκεια και ταχύτητα της οποίας κομπάζουν οι οπαδοί της.
.- Δεν υπήρχε εγκληματικότητα στα χρόνια της χούντας: Μα αυτό συνέβαινε έως τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Δεν εξάλειψε η χούντα την εγκληματικότητα. Απλά σε μια εποχή, όπου ο καταναλωτισμός ήταν ανύπαρκτος και ο κοινωνικός ιστός δεν επέτρεπε πολλές παρεκκλίσεις από τις συνήθεις νόρμες συμπεριφοράς αλλά και ήταν άλλα τα κοινωνικά πρότυπα, ήταν λογικό η εγκληματικότητα να είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Αλλά η τελευταία, στην οποία πιστώνεται αυτό, είναι η χούντα. Επίσης, τα κατάλοιπα του Εμφυλίου κρατούσαν γερά στα μικρά μέρη, όπου οι νικητές συνέχιζαν να τρομοκρατούν και απειλούν ποικιλοτρόπως, έχοντας τις πλάτες της χουντικής ηγεσίας, όσους θεωρούσαν, ότι δεν συμμερίζονταν τις πεποιθήσεις τους ή απλά όσους είχαν βάλει στο μάτι. Αν αυτό δεν αποτελεί μια μορφή εγκληματικότητας, τότε μάλλον οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους.
.- Η χώρα μας στεκόταν υπερήφανη στα πόδια της και απολάμβανε σεβασμό : Η Ελλάδα εκείνης της εποχής είχε στιγματιστεί από το Συμβούλιο της Ευρώπης για την πρακτική των βασανιστηρίων, που εφάρμοζε. Το ίδιο είχε πράξει και η Διεθνής Αμνηστία αλλά και άλλοι οργανισμοί. Αν εξαιρέσουμε ολ’ αυτά, η Ελλάδα στεκόταν περήφανα στα πόδια της και απολάμβανε σεβασμό.
.- Η χούντα μερίμνησε για τα χαμηλά οικονομικά στρώματα : Ναι, με τη χορήγηση δανείων, τα οποία ουδέποτε αξίωσε πίσω, επιβαρύνοντας ανεπανόρθωτα τον κρατικό κορβανά. Ακριβώς την ίδια πολιτική παροχών ακολούθησε το ΠΑΣΟΚ της οκταετίας 1981-1989. Γιατί δεν το μνημονεύουν εξίσου επαινετικά οι υποστηρικτές της λαϊκής πολιτικής της χούντας; Χώρια που η χορήγηση αθρόων δανείων οδήγησε στη διαμόρφωση μια άκρως απαράδεκτης νοοτροπίας, όπου οι αγρότες, λ.χ., μετετράπησαν σε επαίτες δανείων με καταπλεονεκτικούς, υπέρ αυτών, εννοείται, όρους και επιδοτήσεων, με αποτέλεσμα σήμερα, αντί να γίνουν αποδοτικοί και να στραφούν σε καλλιέργειες, που έχουν ζήτηση στο εξωτερικό, να αποκλείουν δρόμους, εκβιάζοντας την εκάστοτε κυβέρνηση να απορροφηθεί πάση θυσία η αζήτητη σοδειά τους.
.- Επί χούντας σταμάτησε η μετανάστευση : Σπούδασα στη Θεσσαλονίκη και η πλειονότητα των βορειοελλαδιτών συμφοιτητών μου είχε τουλάχιστον ένα μέλος, που ξενιτεύτηκε στη Δυτική Γερμανία, το Βέλγιο, τη Σουηδία ή αλλού κατά το χρονικό διάστημα 1965-1980. Οι περισσότεροι ξενιτεύτηκαν επί χούντας, αφού, απ’ ό,τι φαίνεται, τα οικονομικά μέτρα υπέρ των ασθενέστερων τάξεων, δεν έφτασαν μέχρι τον ελληνικό βορρά.
.- Στην επταετία των συνταγματαρχών ο κόσμος δεν πεινούσε : Να το πείτε αυτό σε ανθρώπους, οι οποίοι ζούσαν σε αγροτικές περιοχές της χώρας και οι οποίοι τότε αποτελούσαν την πλειοψηφία των Ελλήνων. Αυτοί αποτελούσαν τον κύριο όγκο του μεταναστευτικού ρεύματος της χώρας μας προς το εξωτερικό. Η πλειονότητά τους στερούνταν ακόμα και βασικά αγαθά εκείνη την εποχή. Αν δεν πεινούσαν, θα μετανάστευαν; Τόσο απλό είναι.
.- Επί χούντας υπήρχε ασφάλεια : Με μηδενική εγκληματικότητα, ήταν φυσικό να υπάρχει ασφάλεια. Επειδή, όμως, η έννοια της ασφάλειας, όπως την εννοούν οι νοσταλγοί της επταετίας, έχει πονηρό περιεχόμενο, καλό είναι να θυμηθούμε, τι ακριβώς εννοούν με τη λέξη «ασφάλεια» τα εν λόγω πρόσωπα. Συγκεκριμένα, με το μετεμφυλιακό κράτος στα ντουζένια του και τους αριστερούς συμπολίτες μας να διώκονται και να αδυνατούν να ευημερήσουν, κυριαρχούσε η άποψη του από Ανατολάς κομμουνιστικού κινδύνου, που καθιστούσε απαραίτητη την οργάνωση της Αστυνομίας για τη λήψη μέτρων σε βάρος των «εαμοβουλγάρων». Η σύλληψη και οι εν γένει διωγμοί των αριστερών εκείνη την εποχή εντάθηκαν, δίνοντας στους ανασφαλείς και αμόρφωτους συμπολίτες μας την ψευδαίσθηση της καθιέρωσης της ασφάλειας επί χούντας. Με άλλα λόγια, η χώρα ήταν ασφαλής, διότι φρόντιζε η χούντα να προπαγανδίζει, ότι φροντίζει προς τούτο.
.- Επί χούντας έγιναν εκατοντάδες δημόσια έργα : Τα οποία, παρεμπιπτόντως, είχαν ξεκινήσει από την εποχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή και συνεχίστηκαν και μετά τη χούντα. Εκατοντάδες χωριά απέκτησαν ρεύμα και τρεχούμενο νερό και χιλιάδες χιλιόμετρα χωματόδρομων ασφαλτοστρώθηκαν και πριν τη χούντα και μετά τη χούντα, η οποία απλά καπηλεύτηκε και τα έργα παλαιότερων ετών, παρουσιάζοντάς τα ως δικά της. Επί των ημερών της, μάλιστα, κατεδαφίστηκαν εκατοντάδες παλαιά κτίρια στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδος και αντικαταστάθηκαν από ακαλαίσθητα μπετονένια κτίρια. Δέχομαι, ότι το κακό αυτό ξεκίνησε επί υπουργίας Κωνσταντίνου Καραμανλή (Υπουργός Δημοσίων Έργων, για να μην ξεχνιόμαστε) αλλά διογκώθηκε επί χούντας ή, τουλάχιστον, δεν έκανε κάτι η χούντα, για να το σταματήσει.
.- Επί χούντας υπήρχε περισσότερος σεβασμός : Ναι, αν δεν ήσουν αριστερός ή συγγενής αριστερών, αμφισβητίας της πολιτικής εν Ελλάδι κατάστασης και αναγνώστης και θαυμαστής ύποπτων έργων και συγγραφέων και άλλα συναφή. Τότε να δείτε, τι σεβασμό σου έδειχνε η χούντα ! Τι κρίμα, που δε ζει η Αμαλία Φλέμινγκ για να διηγηθεί στους θαυμαστές της δικτατορίας, πόσο τη σεβάστηκε το καθεστώς των Απριλιανών! Αν, μάλιστα, είχες το θράσος να νυμφευτείς ή έστω να κάνεις παρέα με πρόσωπο, που η οικογένειά του είχε χαρακτηριστεί ως σόι υπόπτων φρονημάτων, εκεί βίωνες το σεβασμό του επίσημου κράτους στο πετσί σου.
.- Επί χούντας υπήρχε περισσότερο ήθος : Πώς τον έλεγαν εκείνο τον πολιτικό, που με τη συνδρομή του τότε Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο πήρε διαζύγιο – εξπρές από τη σύζυγό του, ώστε να παντρευτεί αμέσως την ερωμένη του ; Α, το βρήκα, Γεώργιος Παπαδόπουλος, Πρωθυπουργός της χώρας από το 1967 έως το 1973! Και, βέβαια, ο νεποτισμός δεν ήταν κάτι άγνωστο στους χουντικούς, οι οποίοι φρόντισαν να βολέψουν το σόι τους, όπως κάθε πολιτικός στην Ελλάδα. Η παραπάνω παραπομπή στο tvxs είναι άκρως κατατοπιστική.
.- Επί χούντας δεν ήταν τα σύνορα της χώρας ξέφραγο αμπέλι : Μάλλον φρουρούνταν καλύτερα τα σύνορα γύρω από την Ελλάδα, μην, τυχόν, και χάσουν οι γείτονές μας τα οφέλη του υπαρκτού σοσιαλισμού. Συν τοις άλλοις, δεν είχε ακόμα ξεσπάσει το μαζικό κύμα άτακτης μετανάστευσης από υπανάπτυκτες και σπαρασσόμενες από πολέμους χώρες προς την ανεπτυγμένη Δύση. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, φοβάμαι, ότι η χούντα θα τα κατάφερνε εξίσου καλά, όπως τα κατάφερε και με την ελληνική οικονομία.
.- Σήμερα η παράσταση των πεπραγμένων της χούντας γίνεται μονόπλευρα από τα Μ.Μ.Ε. : Με άλλα λόγια, έπρεπε τα Μ.Μ.Ε. να προβάλλουν τα θετικά της επταετίας, αν θέλουν να είναι αντικειμενικά. Με την ίδια λογική, πρέπει αύριο να εμφανιστούν στη Γερμανία φιλοναζιστές και να υποστηρίξουν, ότι ο Χίτλερ έκανε και καλό στη χώρα τους. Φυσικά, οι Γερμανοί έχουν πλήρως διδαχθεί τα δεινά του ναζισμού και τον έχουν εξοβελίσει από την καθημερινότητά τους, ενώ εμείς περί άλλων τυρβάζουμε και, δυστυχώς, χειροτερεύει η κατάσταση, όσο περνούν τα χρόνια. Και, επί τη ευκαιρία, με τόσους φιλοχουντικούς στα Μ.Μ.Ε. (Καρατζαφέρης, οικογένεια Πλεύρη, Ζουρνατζής και άλλοι) δεν πρέπει να έχουν παράπονο οι φιλοχουντικοί. Ουκ ολίγα εγκώμια πλέκουν στους συνταγματάρχες και την πολιτική τους οι ανωτέρω κύριοι.
.- Εάν γίνονταν οι εκλογές, που είχε προκηρύξει ο Παπαδόπουλος, η χούντα θα τις κέρδιζε : Κατ’ αρχάς δεν υπήρχε το παραμικρό εχέγγυο, ότι θα τηρούσε την όποια υπόσχεσή του ο συγκεκριμένος κύριος, αφού κανένας δεν μπορούσε να ελέγξει, αν θα την τηρούσε. Μια εξουσία, που ανεδείχθη καταλύοντας το Σύνταγμα, δεν ελεγχόταν από το εκλογικό σώμα και, συνεπώς, μπορούσε άνετα να επικαλεστεί ασθένειες και γύψους, ώστε να παραπέμψει τις εκλογές στις ελληνικές καλένδες. Η πτώση του Παπαδόπουλου το 1973 έφερε στο προσκήνιο τον Ιωαννίδη, ο οποίος είχε μεταθέσει τις εκλογές για το 1979. Αν έπεφτε και αυτός και δεν είχε, στο μεταξύ, επανέλθει η δημοκρατία, ο διάδοχός του πιθανότατα θα μετέθετε τις εκλογές ακόμα πιο μακρυά. Αν θέλουμε να σταθούμε στο επιχείρημα καθαυτό, ας μας πει κάποιος με πειστικά επιχειρήματα, γιατί η χούντα δεν μπόρεσε τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, όταν και ήταν, ακόμα, νωπά τα «θετικά» της, να αναδείξει κάποιους κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους μέσα από τις εκλογές. Τα όποια κατάλοιπα του χουντικού παρελθόντος, όπως η ΕΠΕΝ απλά καταβαραθρώθηκαν μεταπολιτευτικά, όποτε τόλμησαν να θέσουν υποψηφιότητα σε εκλογές. Με άλλα λόγια, αν και έπαιξε χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση η χούντα στη χώρα μας, εντούτοις δεν μπόρεσε να δημιουργήσει ικανά ερείσματα, ώστε να διεκδικήσει αργότερα την είσοδό της στη βουλή ή έστω σε κάποιο δημοτικό συμβούλιο.
.- Η δημοκρατία ανέδειξε πρόσωπα, που το παίζουν αντιστασιακοί : Γι’ αυτό υπάρχει και η ελευθερία της σκέψης και της έρευνα, ήτοι της πρόσβασης σε αρχεία, τα οποία αποδεικνύουν, αν υπήρξαν, πράγματι, αντιστασιακοί τα πρόσωπα αυτά. Αλλά εδώ ολόκληρη χούντα ανέδειξε απίστευτα καθάρματα στο δημόσιο κλάδο της χώρας, οι αντιστασιακοί του γλυκού νερού τους μάραναν; Στον αντίποδα δε του επιχειρήματος αυτού, η δημοκρατία επέτρεψε σε χουντικούς να υποδύονται τους δημοκράτες και τους ευεργέτες της Ελλάδος.
.- Το ήθος των χουντικών φαίνεται και από τη στάση τους μετά τη φυλάκισή τους, όταν αρνήθηκαν να ζητήσουν χάρη : Μένα μου λες! Στην πραγματικότητα, οι εν λόγω κύριοι δεν αποδέχονταν την αστική δημοκρατία για τους ίδιους λόγους, που τη βδελύσσεται ένας οποιοσδήποτε φασίστας. Αφού, λοιπόν, δεν την αναγνώριζαν, πώς θα δέχονταν τα οφέλη της; Παρεμπιπτόντως, οι περισσότεροι από αυτούς έκαναν χρήση της αιτήσεως αναστολής εκτέλεσης της ποινής τους για λόγους υγείας και πέθαναν εκτός φυλακής. Αν, τώρα, κάποιοι, όπως ο Παπαδόπουλος, ήθελαν να κάνουν τους ήρωες, επειδή δεν αποδέχονται τη Δημοκρατία, αυτό δεν τους ανάγει απαραίτητα σε ήρωες, ειδικά όταν δεν έδειξαν τον παραμικρό σεβασμό προς αυτή. Απλά αποδεικνύουν πόσο φανατικά αντιδημοκρατικοί υπήρξαν.
.- Υπάρχει αρκετός κόσμος, που δεν έχει κακή άποψη για τους χουντικούς : Αν ωφελήθηκε από τα δανεικά και αγύριστα της χούντας, αν πήρε τότε εργολαβίες και κονόμησε, αν έτρεφε μέσα του βαθύτατη αντιπάθεια για τη δημοκρατία και τον κοινοβουλευτισμό και, κυρίως, αν δεν έχει ανοίξει ένα βιβλίο στη ζωή του, για να δει, πόσο «καλή» ήταν η ζωή επί χούντας, τότε ΟΚ! Κανένας ωφελημένος από ένα ολοκληρωτικό καθεστώς δεν θα βγει να το κατακρίνει. Το ίδιο θα συμβεί, αν κάποιος γεννήθηκε στα χρόνια της Μεταπολίτευσης αλλά δεν διακατέχεται από δημοκρατικά συναισθήματα και πιστεύει στο φασισμό. Δεν αρνούμαι το δικαίωμα του καθενός να πιστεύει ό,τι θέλει, αλλά δεν πρέπει να θεωρούμε την άποψη της σιωπηλής, δήθεν, πλειοψηφίας ως ικανό κριτήριο για την αναθεώρηση της ιστορικής πραγματικότητας. Χώρια που αυτή η σιωπηλή πλειοψηφία είναι ένα αφηρημένο σχήμα μη υπολογίσιμο, που δίδει, δήθεν, την εντύπωση, ότι περιλαμβάνει πολλά πρόσωπα. Χώρια που ως μάζα ανθρώπων δεν διαθέτει κριτική σκέψη παρά επηρεάζεται από επιτήδειους, όπως οι ανωτέρω υμνητές της χούντας και αρκείται στα τσιτάτα τους.
.- Οι περισσότεροι δεν αντιστάθηκαν, όταν καταλύθηκε η Δημοκρατία : Αυτό είναι το πιο αληθοφανές από τα επιχειρήματα των φιλοχουντικών. Υπάρχουν υπέροχα κείμενα του μακαρίτη Βασίλη Ραφαηλίδη αλλά και του κ. Νίκου Δήμου, που πιστοποιούν την απάθεια, με την οποία υποδέχθηκε ο κόσμος το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967. Όσο κατακριτέα, όμως, και αν είναι αυτή η ατονία του κόσμου, δεν αρκεί για να νομιμοποιήσει μια χούντα. Αναγνωρίζω την κούραση και αγανάκτηση των πολλών τη δεκαετία του ’60, όταν οι αντιπαραθέσεις μεταξύ των κοινοβουλευτικών κομμάτων δεν επέτρεπαν το σχηματισμό μακρόβιων κυβερνήσεων, ως, επίσης, ότι πολλοί συνέχισαν ανενόχλητοι και αδιάφοροι την καθημερινότητά τους. Ωστόσο, η απάθεια από μόνη της μπορεί να χαρίζει μακροημέρευση σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς αλλά δεν το νομιμοποιεί. Απόδειξη αποτελεί το γεγονός, ότι μεταπολιτευτικά, όπως ανέφερα και παραπάνω, κανένας φιλοχουντικός πολιτικός σχηματισμός δεν μπόρεσε να προσελκύσει ικανό αριθμό ψηφοφόρων.
Εν ολίγοις, υπάρχουν δεκάδες επιχειρήματα για να υποστηρίξει κανείς, ότι η χούντα ωφέλησε τον τόπο. Υπάρχει, όμως, και η ιστορική πραγματικότητα, όπως προβάλλεται μέσα από ντοκουμέντα, τα οποία πιστοποιούν, ότι τα οφέλη της χούντας ήταν, στην ουσία, ανύπαρκτα και, συχνά, χαλκευμένα από πλαστογράφους της ιστορίας, οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι το γενικότερο καθεστώς αβεβαιότητας, που κυριαρχεί στις μέρες μας, επιχειρούν να αναδείξουν τις, δήθεν, λαμπρές μέρες, που διήγε η χώρα μας στα χρόνια των συνταγματαρχών.