Οι βομβιστές του μίσους

Μπορεί η δημοκρατία στη χώρα μας να χρησιμοποιείται καταχρηστικά και να διαμορφώνονται στο όνομά της καταστάσεις κάθε άλλο παρά δημοκρατικές,

Μπορεί να βλέπουμε στη χώρα μας να καταρτίζονται και εφαρμόζονται εκλογικά συστήματα, που προικοδοτούν το πρώτο σε ψήφους κόμμα με βουλευτικές έδρες περισσότερες από αυτές, που του αναλογούν, βάσει των ψήφων, που έλαβε,

Μπορεί το εκλογικό σύστημα να ορίζει ως κατώτερο ποσοστό ψήφων το 3%, με αποτέλεσμα να αποκλείονται πολλά μικρά κόμματα, που θα μπορούσαν να εμποδίσουν τα μεγάλα κόμματα να ασκήσουν την κακώς εννοούμενη πολιτική τους,

Μπορεί στην καθημερινότητά μας να βλέπουμε τη δημοκρατία να γίνεται υποχείριο των απαίδευτων και των καιροσκόπων, που την καταχρώνται ποικιλοτρόπως και σε βάρος του κοινωνικού συνόλου,

Αλλά ακόμα και αυτή η δημοκρατία είναι χίλιες φορές προτιμότερη από τους βομβιστές του μίσους, που με εκρηκτικούς μηχανισμούς και μακροσκελείς προκηρύξεις αποδεικνύουν, ότι το μόνο, που διαθέτουν, είναι μίσος για τα πάντα και μια διαστροφική προσκόλληση στην ανατροπή χωρίς επόμενη μέρα. Στο νου τους η δημοκρατία δεν είναι άλλο από τον "δημοκρατικό ολοκληρωτισμό", ο οποίος "δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα προηγούμενα απολυταρχικά καθεστώτα" αλλά και "το πραξικόπημα που δεν "κατεβάζει" τα τανκς στους δρόμους αλλά τις τηλεοπτικές κάμερες και τα μικρόφωνα των δημοσιογράφων".

Ίσως λησμονούν τα μέλη της "ΑΝΤΑΡΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΤΕΡΡΟΡΙΣΤΩΝ - ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ", ότι σε ένα μη δημοκρατικό καθεστώς δεν θα είχαν καν το δικαίωμα να σκεφτούν κατά το γούστο τους, αν αυτό διέφερε από το καθεστωτικό κατεστημένο πολύ δε περισσότερο να εξωτερικεύσουν αυτή τη διαφοροποίησή τους.

Μακρυά από μας!

Ο φοβισμένος είναι χειρότερος από το φασίστα

Έστω ότι οι αρνητές του δικαιώματος των αλλοδαπών να αποκτήσουν υπηκοότητα και πολιτικά δικαιώματα υπό τις προϋποθέσεις, που ορίζει το υπό ψήφιση νομοσχέδιο, δεν είναι φασίστες.Ας δεχθούμε, ότι διατηρούν καλές σχέσεις με του αλλοδαπούς γείτονές τους, έχουν προσλάβει αλλοδαπούς εργάτες στην επιχείρησή τους, φέρνουν αλλοδαπούς μάστορες για την οικία τους, βασική ή εξοχική, και τα σχετικά με αυτή μερεμέτια, τα παιδιά τους φοιτούν στο ίδιο σχολείο με τα παιδιά των παραπάνω αλλοδαπών. Τους εκτιμούν ως εργατικούς ανθρώπους και οικογενειάρχες και χαίρονται, που δεν τους δημιουργούν προβλήματα. Σε γενικές γραμμές, δηλαδή, δεν τους αντιμετωπίζουν υποτιμητικά.

Και αίφνης εμφανίζεται ένα νομοσχέδιο, που υπόσχεται να δώσει στους αλλοδαπούς την ελληνική υπηκοότητα αλλά και πολιτικά δικαιώματα και στα παιδιά τους την ελληνική ιθαγένεια. Δηλαδή, παύουν, νομικά και εφόσον συντρέχουν ορισμένες νόμιμες προϋποθέσεις, να είναι ξένοι και γίνονται ισότιμοι με μας έστω μερικώς. Και θα μπορούν, πλέον, να ατενίζουν αλλιώς τη ζωή τους. Και, κυρίως, να αποφασίζουν μαζί με μας και, μεταξύ άλλων, και για εμάς, αφού, πλέον, θα είναι Έλληνες υπήκοοι.

Όσο δημοκράτες και αν είναι, λοιπόν, οι παραπάνω συμπολίτες μας, τρομάζουν στο ενδεχόμενο αυτό. Καλή η δημοκρατία αλλά την είχαν συνδέσει με τους εαυτούς τους στη θέση του ντόπιου, που αποφασίζει για ό,τι πρόκειται να συμβεί σε αυτή τη χώρα. Δεν μπορούν να φανταστούν, ότι θα ερχόταν η στιγμή, που κάποιοι αλλοδαποί θα είχαν το ίδιο δικαίωμα με αυτούς, ακριβώς επειδή είναι αλλοδαποί, ήτοι μη Έλληνες. Και μπορεί να τους δέχθηκαν ως γείτονες, υπαλλήλους και εργάτες τους, φθηνούς αγρεργάτες, οικοδόμους και μπογιατζήδες με παιδιά, που φιλότιμα προσπαθούν στις σπουδές τους αλλά ξεκαθαρίζεται, ότι μέσα τους δεν τους είχαν πραγματικά δεχθεί. Απλά τους ανέχονταν και ποτέ δεν τους είδαν ως ισότιμους.

Και τότε ο φόβος τους κυριεύει. "Αφού δεν έχουν αίμα ελληνικό", σκέφτεται ο ένας. "Μα ήλθαν από αλλού", λέει ο άλλος. "Οι Έλληνες δεν είμαστε μαύροι", ακούγεται κάποιος τρίτος. "Μα τόσοι από δαύτους είναι στη φυλακή και θα τους κάνουμε και Έλληνες", ακούγεται ο τέταρτος. Και άλλα πολλά ακούγονται, αποδεικνύοντας, ότι πίσω από την εικόνα του ανεκτικού νοικοκύρη κρύβεται ένας άκρως φοβισμένος και βουτηγμένος στην άγνοια μικροαστός.

Και εδώ μπαίνουν γερά στο παιχνίδι οι ελληναράδες υπερπατριώτες, εκείνοι, που με το πατενταρισμένο ελληνόμετρό τους κόβουν και ράβουν ελληνικά και ανθελληνικά συνολάκια σε εκείνους, που θεωρούν δικούς τους ή εχθρούς τους. Ποντάρουν ακριβώς σε αυτή την ομάδα των συμπολιτών μας, εκείνων, δηλαδή, που χωρίς να ψηφίζουν απαραίτητα ή συμπαθούν την ακροδεξιά, εντούτοις ασπάζονται τα τσιτάτα και τις θεωρίες της. Και η ακροδεξιά παράταξη ακριβώς αυτούς θέλει, ώστε να πετύχει τους στόχους της. Διότι ο φοβισμένος άνθρωπος χειραγωγείται εύκολα από τις άναρθρες κραυγές της κινδυνολογίας των τηλεπατριωτών της ακροδεξιάς. Και οι κραυγές ακριβώς αυτών των ελληναράδων, που κλαίγουν και οδύρονται για την αλλοίωση του εθνικού σώματος της χώρας μας και του εκλογικού καταλόγου, για τις ξένες δυνάμεις, που θέλουν να αλώσουν το έθνος και τις παραδόσεις μας κ.λπ. είναι, που παρασύρουν τους φοβισμένους εκείνους συμπολίτες μας και τους ωθούν να συμπράξουν με τους χονδρεμπόρους του λεκτικού πατριωτισμού. που τις τελευταίες ημέρες και με αφορμή την επικείμενη ψήφιση του νόμου για τα δικαιώματα των μεταναστών βρήκαν την ευκαιρία να ξεσαλώσουν άλλη μια φορά. Μαζί τους ξεσαλώνει και ο φόβος, που έχει κυριεύσει την ψυχή των τρομαγμένων.

Όχι, λοιπόν, δεν είναι απαραίτητα φασίστες οι αρνητές του νομοσχεδίου αυτού. Είναι φοβισμένοι άνθρωποι, που μέσα στη βολή τους δεν θέλουν να αλλάξει κάτι, που αγνοούν και, εκ του λόγου αυτού, φοβούνται, ότι θα τους βλάψει. Και ακριβώς επειδή ειναι φοβισμένοι, είναι και πιο επικίνδυνοι. Διότι δέχονται να συμβαδίσουν με ανθρώπους αποδεδειγμένα επικίνδυνους, ενώ θα μπορούσαν να αντιδράσουν και να τους περιθωριοποιήσουν. Και αν το φασίστα το γνωρίζουμε και υπάρχει τρόπος να καταρριφθούν τα ψεύδη του, το ταραγμένο ποίμνιο, που τον ακολουθεί, είναι απρόβλεπτο και δεν μπορεί να υπολογιστεί το μέγεθος της ζημίας, που μπορεί να προκαλέσει, τουλάχιστον στην παρούσα φάση. Και η ιστορία έχει δείξει, ότι πάνω σε τέτοια φοβισμένα πλήθη στηρίχτηκε ο φασισμός και ο εν γένει ολοκληρωτισμός, για να κυριαρχήσει και, στο τέλος, να τελέσει τα εγκλήματά του και να βλάψει ολόκληρες χώρες. Μπορεί να απέχουμε ως χώρα από ένα τέτοιο ενδεχόμενο αλλά τα βασικά του συστατικά υπάρχουν, εκτός αν υπάρξει οργανωμένη αντίδραση. Και, κυρίως, αν αγνοήσει η κυβέρνηση τις φωνές των υπερπρατριωτών και των φοβοσμένων υποστηρικτών τους και ψηφίσει το παραπάνω νομοσχέδιο.

Το φοβικό σύνδρομο των πολεμίων ενός νομοσχεδίου

Η επιχειρηματολογία σχετικά με την ορθότητα του υπό ψήφιση νόμου, που θα απλουστεύει την απόκτηση της ελληνικής υπηκοότητας και θα δίδει στους αλλοδαπούς κατοίκους της χώρας μας το δικαίωμα του εκλέγειν υπό προϋποθέσεις, είναι άφθονη. Και οι δύο πλευρές έχουν προβάλει πλείστα όσα επιχειρήματα, προκειμένου να υποστηρίξουν τις απόψεις τους.

Αξίζει να προβληθούν τα επιχειρήματα όσων θεωρούν, ότι δεν πρέπει να ψηφιστεί το εν λόγω νομοσχέδιο. Και τούτο διότι έχει σημασία να γνωρίζουμε τις ενστάσεις όσων δεν συμμερίζονται το γεγονός, ότι ύστερα από τόσα χρόνια παραμονής στην Ελλάδα ένα σημαντικό ποσοστό των μεταναστών όχι μόνο έχει διαμορφώσει άποψη για τα τεκταινόμενα στη χώρα μας αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να εμπλουτίσει το ανθρώπινο δυναμικό της Ελλάδος με το δυναμισμό και τις θετικές ιδέες του.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν :

"Γιατί η ψήφος των αλλοεθνών μεταναστών αλλάζει το Ελληνικό εκλογικό σώμα" : Η είσοδος ενός μεγάλου αριθμού προσώπων στο εκλογικό σώμα δεν είναι βέβαιο, ότι επηρεάζει το εκλογικό αποτέλεσμα. Πρόκειται, όμως, για μια άκρως φοβική άποψη βασισμένη στην εικασία, ότι απειλείται η χώρα μας, αν δοθεί δικαίωμα ψήφου στους αλλοδαπούς, που συγκεντρώνουν κάποιες προϋποθέσεις, η οποία άποψη ουδόλως λαμβάνει υπόψη, ότι η απόκτηση της ελληνικής υπηκοότητας και του δικαιώματος του εκλέγειν θα δώσει την ευκαιρία στους μετανάστες να ενσωματωθούν ταχύτερα στην κοινωνία μας, αρκεί να συνοδευτεί και από ανάλογες δυνατότητες π.χ. δικαίωμα του εκλέγεσθαι, επαγγελματικά δικαιώματα κ.λπ. Με την αυτή λογική, θα έπρεπε να μην είχε δοθεί το δικαίωμα ψήφους στις γυναίκες το 1953. Και τότε είχαμε μια τεράστια εισροή νέων ψηφοφόρων, οι οποίες προφανώς δεν προτίμησαν τους πολέμιους των πολιτικών δικαιωμάτων των γυναικών πολιτικούς.

"Γιατί πρέπει να δοθεί πρώτα το δικαίωμα της ψήφου στους απόδημους Έλληνες" : Καμμία αντίρρηση, ότι και οι ομογενείς μας πρέπει να έχουν το δικαίωμα να ψηφίζουν, εφόσον συγκεντρώνουν ένα μίνιμουν προϋποθέσεων. Αυτό, όμως, δεν αποτελεί αφορμή, ώστε να παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες η ψήφος των αλλοδαπών. Εκεί, δηλαδή, που βρίσκεται και η ψήφος των ομογενών. Προσωπικά, θα ήθελα να αποκτήσουν δικαίωμα ψήφου και οι ομογενείς και οι μετανάστες, εφόσον συγκεντρώνουν κάποιες νόμιμες προϋποθέσεις.

"Γιατί ουδείς γνωρίζει πόσοι ακριβώς αλλογενείς μετανάστες (νόμιμοι και λαθραίοι) υπάρχουν στην Ελλάδα": Και λοιπόν; Αυτοί, που θα αποκτήσουν δικαίωμα ψήφου, προφανώς ανήκουν στους νόμιμους μετανάστες, τον ακριβή αριθμό των οποίων και μπορεί να προσεγγίσει η πολιτεία, αν κάνει μια υπεύθυνη καταμέτρηση. Για τους υπόλοιπους, υπεύθυνη είναι η πολιτεία, η οποία, ενώ έχει την ευκαιρία να τους νομιμοποιήσει ή έστω να τους καταγράψει, ώστε να τους ελέγξει καλύτερα, εντούτοις το αποφεύγει επιμελώς με τα γνωστά αποτελέσματα και τις διαμαρτυρίες πολλών οργανισμών για τα δικαιώματα των μεταναστών και των προσφύγων.

"Πρέπει να διενεργηθεί δημοψήφισμα, προκειμένου να αποφασίσει ο ελληνικός λαός, αν πρέπει να δοθεί το δικαίωμα ψήφου στους μετανάστες" : Η λογική του δημοψηφίσματος αποτελεί μια εφαρμογή της αρχής της άμεσης δημοκρατίας και βοηθάει τον πολίτη να κατανοήσει καλύτερα, ότι ανήκει σε μια συμμετοχική δημοκρατία. Ωστόσο, έχει καταστεί σαφές, ότι οι καλλιεργητές του φόβου συχνά προβάλλουν την ανάγκη για δημοψήφισμα, όταν επιθυμούν να εντείνουν το κλίμα ανησυχίας, που υπάρχει στην Ελλάδα. Χώρια που η τακτική του δημοψηφίσματος δεν οδηγεί πάντα σε ορθές λύσεις, αν λάβουμε υπόψη και το πρόσφατο παράδειγμα της Ελβετίας. Η θέσπιση πολιτικών δικαιωμάτων δεν πρέπει να περάσει από τη διενέργεια ενός δημοψηφίσματος, λαμβανομένου υπόψη, ότι οι φωνασκούντες για δημοψήφισμα, ώστε να κριθεί, αν πρέπει να αποκτήσουν πολιτικά δικαιώματα, έστω περιορισμένα, οι αλλοδαποί, είναι ακριβώς εκείνοι, που φοβούνται κάθε αλλαγή και τη βλέπουν ως το αποτέλεσμα μιας αναπόδεικτης αλλά εύκολα υιοθετούμενης θεωρίας συνωμοσίας.

"Δεν μπορούμε να κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε ότι οι πολίτες αμφισβητούν θεσμούς και κόμματα, νιώθουν πως δεν ακούγονται, δεν λαμβάνονται υπόψη": Αν αμφισβητούσαν οι πολίτες αυτής της χώρας, τουλάχιστον η πλειονότητά τους, και ορισμένους άλλους ολοζώντανους θεσμούς, όπως το ρουσφέτι, την κομματοκρατία, την αδιαφορία για το περιβάλλον, τη φοροδιαφυγή και μερικά ακόμα τραγικά, τότε θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για πολίτες, οι οποίοι αμφισβητούν πραγματικά και θέλουν να μετατρέψουν αυτή την αμφισβήτηση σε κινητήρια δύναμη, ώστε να αλλάξουν κάποιες καταστάσεις. Οι αντιρρήσεις στην ψήφο των μεταναστών όχι μόνο δεν φανερώνουν αμφισβητίες πολίτες αλλά, αντίθετα, αποκαλύπτουν τα φοβικά σύνδρομα ενός λαού, ο οποίος κατά βάθος δεν θέλει να αλλάξει τίποτα στη χώρα αυτή, αφού αυτό ενδεχόμενα θα του διατάρασσε τη βολή. Και είναι τουλάχιστον υποκριτικό να υποστηρίζεται, ότι δεν ακούγεται ένας λαός, που δεν διαμαρτύρεται για τα ρουσφέτια ή τη διαφθορά, όταν απλά δεν καίγεται να ακουστεί για τα θέματα αυτά.

"Ο Έλληνας πολίτης πρέπει να ενημερωθεί σε βάθος και ο νέος «Κώδικας Ελληνικής Ιθαγένειας» πρέπει να έχει τη μεγαλύτερη δυνατή νομιμοποίηση" : Και τί είδους μεγαλύτερη δυνατή νομιμοποίηση πρέπει να είναι αυτή; Αρκεί η ψήφιση του σχετικού νόμου από τη Βουλή. Τα υπόλοιπα είναι εκ του πονηρού και παραπέμπουν σε ελάχιστα δημοκρατικές φανφάρες, τύπου "Έωμεν τους νόμους καθεύδειν" (Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος για τις ταυτότητες) και "Αυτός ο νόμος δεν πρέπει να εφαρμοστεί" (κ. Αλέκος Αλαβάνος για το νόμο-πλαίσιο για τα Α.Ε.Ι.), οι οποίες ήταν απόρροια ακριβώς αυτής της μη νομιμοποίησής του, όπως την οραματίστηκαν οι παραπάνω κύριοι.

"Πρέπει να υπάρξουν προϋποθέσεις πολιτογράφησης όπως ισχύει σε όλη την Ευρώπη" : Μα αυτό ακριβώς επιχειρεί να θεσπισει η πολιτεία, αφού το ισχύον σήμερα καθεστώς ταλαιπωρεί αφάνταστα τον αιτούντα την ελληνική υπηκοότητα και δεν αναγνωρίζει κάποιο πολιτικό δικαίωμα στους μη Έλληνες. Ίσως ο διαφωνών συμπολίτης μας θέλει να πει, ότι πρέπει να θεσπιστούν ακόμα πιο αυστηρές προϋποθέσεις, ενδεχόμενα και να αποκλειστεί το ενδεχόμενο είτε αποκτήσεως της υπηκοότητας από τον αλλοδαπό (αλά Ντουμπάι ένα πράγμα) είτε απόκτησης πολιτικών δικαιωμάτων (αλά σημερινή Ελλάδα, δηλαδή).

"Τα Μ.Μ.Ε. καλλιεργούν ένα κλίμα υπέρ του σχετικού νομοσχεδίου": Εγώ είχα την εντύπωση, ότι τα Μ.Μ.Ε. καλλιεργούν ένα κλίμα ξενοφοβίας, το οποίο εντείνεται από την απόδοση ανεξιχνίαστων εγκλημάτων σε ξένους μετανάστες, κατά προτίμηση Αλβανούς, χώρια που το εν λόγω νομοσχέδιο παραείναι βαρύ γι' αυτά, αφού είναι γνωστή η αδυναμία, που τρέφουν τα περισσότερα από αυτά σε ειδήσεις με 0% λιπαρά και ανάλογη βαρύτητα.

"Δεν μπορείτε να βαφτίζετε φασίστα και ρατσιστή όποιον αντιστέκεται στο νόμο αυτό" : Ας πούμε, λοιπόν, ότι ο κ. αρνητής του νόμου αυτού έχει άριστες σχέσεις με τους αλλοδαπούς αλλά κατά βάθος τους φοβάται. Δεν είναι απαραίτητα ρατσιστής αλλά η ανασφάλεια, που νοιώθει κοντά τους, αποτελεί ένα πρώτης φύσεως προζύμι για να φουσκώσει ακόμα περισσότερο ο φασισμός και ο ρατσισμός στη χώρα μας. Διότι ακριβώς αυτή η συνωμοταξία πολιτών είναι επιρρεπής στον ασπασμό λύσεων, όπως αυτή του δημοψηφίσματος για το αν θα πρέπει να απλουστευτεί η διαδικασία απόκτησης της ελληνικής υπηκοότητας και να αποκτήσουν πολιτικά δικαιώματα οι αλλοδαποί. Και η ίδια ομάδα πολιτών αύριο μεθαύριο θα δεχθεί ασμένως τον περιορισμό των ελευθεριών της, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η τάδε ή η δείνα απειλή. Φασίστες και ρατσιστές, λοιπόν; Όχι απαραίτητα, απλά τρομαγμένοι άνθρωποι, που θα ακολουθήσουν το φασίστα ή ρατσιστή δημοκόπο,όταν ευδοκιμήσουν οι περιστάσεις.

"Απειλείται η ασφάλεια της χώρας από τους μετανάστες, που εισρέουν σε αυτή" : Αλλά ωφελήθηκε η οικονομία της από τους μετανάστες, που σε αρκετές περιπτώσεις δούλεψαν ανασφάλιστοι και απλήρωτοι σαν σκυλιά. Καμμία απειλή δεν αποτελούν οι μετανάστες, εφόσον εφαρμοστούν οι μηχανισμοί ελέγχου τους, ήτοι η καταγραφή όσων εξ αυτών εισέρχονται σε ελληνικό έδαφος, η παραμονή τους σε συγκεκριμένους χώρους μέχρι το χαρακτηρισμό τους ως πολιτικών προσφύγων (πρόσωπα, που ασχολούνται με το θέμα αυτό, έχουν επισημάνει πόσο εύκολη είναι η σχετική διαδικασία και πόσο απρόθυμο είναι το ελληνικό κράτος να την τηρήσει) κ.λπ.Φυσικά, με αυτό το επιχείρημα κυκλοφορούν και δεκάδες θεωρίες, όπως αυτή εδώ, τις οποίες αξίζει να διαβάσετε, για να διαπιστώσετε τη φαντασία των εμπνευστών τους.

"Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι" : Τάδε έφη κ. Παναγιώτης Ψωμιάδης, Νομάρχης Θεσσαλονίκης προ ετών και η ρήση αυτή κατέστη το ευαγγέλιο των απανταχού ελληναράδων. Βασίζεται, βέβαια, στον ισχύοντα κώδικα περί ελληνικής ιθαγένειας αλλά οι οπαδοί αυτής της σκέψης αναφέρονται περισσότερο σε μια πραγματικότητα, όπως αυτοί την έχουν πλάσει στο νου τους, την οποία απλά επιχειρούν να νομιμοποιήσουν, πατώντας στη διατύπωση του παραπάνω νομοθετήματος.

Και άλλα πολλά, (όπως αυτά εδώ) μπορεί να ανεύρει κανείς στη σφαίρα του ιστολογείν, όρεξη να έχει. Όλα τους, όμως, απηχούν είτε την φασιστική σκέψη ορισμένων συμπολιτών μας είτε τα φοβικά σύνδρομά τους, καταστάσεις κάθε άλλο παρά συμβατές σε ένα πολίτευμα, που θέλει να λέγεται δημοκρατικό.

Υ.Γ. Ο κ. Καρατζαφέρης δείχνει το δρόμο σε μια μεγάλη ομάδα των διαφωνούντων με το παραπάνω σχέδιο νόμου σε μια ραδιοφωνική του συνέντευξη. Αποσπάσματα αυτής σταχυολόγησε η "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" και μπορείτε να τα απολαύσετε εδώ.

Βιβλία : "Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΩΝ ΔΙΔΥΜΩΝ", του ΑΛΕΞΗ ΠΑΡΝΗ

Μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού το 1949, χιλιάδες Έλληνες εξορίστηκαν στις χώρες του τότε υπαρκτού σοσιαλισμού. Η τύχη του κυμάνθηκε από την καταξίωση στις νέες πατρίδες τους μέχρι τις διώξεις τους, λόγω διαφωνιών τους με την πολιτική του Κ.Κ.Ε. αλλά και λόγω των εκκαθαρίσεων κατά τις αλλαγές στην ηγεσία αυτού.

Με την τύχη ενός πολεμιστή του Δημοκρατικού Στρατού καταπιάνεται ο συγγραφέας Αλέξης Πάρνης στο ογκώδες μυθιστόρημά του "Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΩΝ ΔΙΔΥΜΩΝ"(Εκδόσεις Καστανιώτη). Κεντρικός ήρωας του βιβλίου αυτού είναι ο Γιάννης Καστρινός, πολιτικός επίτροπος του Δημοκρατικού Στρατού, ο οποίος ακολουθεί το δρόμο της εξορίας και καταλήγει στην Τασκένδη, τόπο, όπου συγκεντρώθηκε ένα μεγάλο μέρος των εξορίστων Ελλήνων κομμουνιστών. Η λαμπρή πορεία του στο Κόμμα αλλά και η ταχύτατη προσαρμογή στη νέα πατρίδα του ανοίγουν πλατείς δρόμους μπροστά του. Σύντομα, όμως, διαπιστώνει, ότι η ελευθερία, για την οποία αγωνίστηκε, δεν είναι δεδομένη ούτε στην Ε.Σ.Σ.Δ. ούτε καν στο ίδιο το Κόμμα. Αποφασίζοντας να παραμείνει πιστός στις αρχές του, αρχίζει να υφίσταται τις συνέπειες της στάσης του αυτής, χάνοντας σημαντικές ευκαιρίες, ενώ η οριστική πτώση του θα λάβει χώρα μετά την καθαίρεση του τότε πανίσχυρου γενικού γραμματέα του Κ.Κ.Ε., Νίκου Ζαχαριάδη και θα συμπαρασύρει την οικογένειά του.

Το βιβλίο αναφέρεται στην πορεία του Κ.Κ.Ε. κατά το χρονικό διάστημα 1951-1959. Από τα χρόνια της άκρατης προσωπολατρείας στο Στάλιν και του τρόμου, που είχαν προκαλέσει οι σταλινικές διώξεις μέχρι την αποσταλινοποίηση επί Χρουστσόφ και τα εντεύθεν δειλά ανοίγματα της Ε.Σ.Σ.Δ. προς τη Δύση, οι μεταλλάξεις του κομμουνισμού είναι έντονες και συμπαρασύρουν και το Κ.Κ.Ε., το οποίο παρουσιάζεται ως έρμαιο της σοβιετικής πολιτικής εξού και η πτώση του Ζαχαριάδη με τη συμμετοχή αρκετών μέχρι πρότινος συνοδοιπόρων του, οι οποίοι ασμένως δέχθηκαν να παίξουν το παιχνίδι της σοβιετικής εξουσίας. Στα χρονικό αυτό διάστημα, ένα σημαντικό ποσοστό των εκπατρισμένων Ελλήνων είδαν τα όνειρά τους για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού να συντρίβονται από τη σκληρή πραγματικότητα, αφού ο καιροσκοπισμός ορισμένων εκ των κορυφαίων στελεχών του και ο ωμός παρεμβατισμός των Σοβιετικών στα εσωτερικά του Κόμματος κυριάρχησαν. Αυτές οι καταστάσεις σκαγραφούνται με πειστικότητα από το συγγραφέα, ο οποίος υπήρξε πολιτικός εξόριστος έως τα μέσα της δεκαετίας του '60 και έζησε από κοντά τις καταστάσεις αυτές. Συν τοις άλλοις, η επιδιωκόμενη παύση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, που ευαγγελιζόταν η Ε.Σ.Σ.Δ., όχι μόνο δεν έπαυσε αλλά απλά στη θέση των καπιταλιστών ήλθε το αδυσώπητο κομμουνιστικό κράτος, όπως μαρτυρούν και οι συνθήκες εργασίας στα εργοστάσια της Τασκένδης, όπου εργάζονταν οι περισσότεροι Έλληνες εξόριστοι.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ο Γιάννης Καστρινός (κύριο όνομα που συμβολίζει το λαό ή ένα σημαντικό κομμάτι του του στη νεότερη γραπτή και προφορική ελληνική παράδοση) παλεύει να παραμείνει πιστός στις αρχές του και να κρατήσει αρτιμελή τη συνείδησή του, τη στιγμή που οι συμφεροντολόγοι κυριαρχούν σε βάρος των πολλών. Η συνείδησή του αυτή αποτελεί το δίδυμο του Καστρινού, η οποία υπαγορεύει τη στάση, που πρέπει να τηρήσει. Η συνέπειά του αυτή τιμωρείται σκληρά. Χάνει σημαντικές ευκαιρίες να καταξιωθεί και απομονώνεται από την κοινότητα των Ελλήνων της Τασκένδης, επειδή υποστηρίζει το δίκαιο ενός συμπολεμιστή του. Στην πορεία, ακολουθεί τη σκληρή τύχη όσων υποστήριξαν το Ζαχαριάδη.

Σκοπός του συγγραφέα είναι να καταδείξει, ότι όσο αντίξοες και αν είναι οι συνθήκες, στο τέλος εκείνος, που διατηρεί ακέραιη τη συνείδησή του και παραμένει πιστός στις ιδέες του, δικαιώνεται. Μέσα από τις διώξεις και τις κακουχίες, ο κεντρικός ήρωας αποτελεί κατά κάποιο τρόπο ένα ιδανικό σοσιαλιστικό ήρωα αλλά αντεστραμμένο. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για το κλασσικό σοσιαλιστικό πρότυπο, που υμνεί το σοσιαλισμό και τα επιτεύγματά του, αλλά για τον πιστό ιδεολόγο, που αντιστέκεται στις διαστρεβλώσεις του σοσιαλισμού και υφίσταται τις συνέπειες της στάσης του αυτής, χωρίς να οπισθοχωρήσει. Και μέσα από το δράμα του Καστρινού ο συγγραφέας καταγγέλει την αλλοίωση του σοσιαλισμού και την σκοπιμότητα, που κυριάρχησε και οδήγησε στις διώξεις στελεχών, που είχαν αγωνιστεί για την ελευθερία, αλλά και στην προδοσία του αγώνα και των ιδανικών των στελεχών αυτών.

Ο Καστρινός βαδίζει το μοναχικό του δρόμο κόντρα στις αδικίες της παράταξής του και τους διωγμούς, που εξαπολύουν οι εγκάθετοι αντιζαχαριαδικοί εναντίον αυτού και των ομοϊδεατών του.Επιλέγει να μη σιωπήσει στην αδικία, που βλέπει να λαμβάνει χώρα και να αναιρεί τους αγώνες του Δημοκρατικού Στρατού για ελευθερία και δικαιοσύνη παρά χαράσσει το δικό του δρόμο κόντρα στο ίδιο το Κόμμα αλλά και την ίδια τη σοβιετική πραγματικότητα, όπου η όποια διαφοροποίηση δεν περνούσε ακριβώς απαρατήρητη.

Ο συγγραφέας δεν μένει αμέτοχος στις εξελίξεις, που στιγμάτισαν το Κ.Κ.Ε. κατά τα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια. Οι ωμές παρεμβάσεις του σοβιετικού ιερατείου, με αποκορύφωμα την καθαίρεση του Νίκου Ζαχαριάδη από τη θέση του Γ.Γ. του Κ.Κ.Ε. και την τοποθέτηση του άχρωμου και απόλυτα πειθήνιου Κολιγιάννη στη θέση του αλλά και η ξαφνική μεταστροφή ακόμα και των ακραιφνών ζαχαριαδικών της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε., η αδυναμία ή απροθυμία του να ελέγξει όσα μέλη του δρούσαν παράτυπα αλλά και οι φατριασμοί στους κόλπους του, που θα οδηγήσουν στη διάσπαση του 1968, καταγράφονται με αρκετές λεπτομέρειες και καταδεικνύουν μια κάθε άλλο παρά ειδυλλιακή κατάσταση στην κοινότητα των εξορίστων Ελλήνων.

Βέβαια, οι προτιμήσεις του συγγραφέα είναι ολοφάνερες. Ο Ζαχαριάδης παραμένει στο απυρόβλητο και οι επιλογές του κρίνονται απόλυτα δικαιολογημένες. Η διαγραφή λαμπρών στελεχών, όπως ο Βαφειάδης και ο Καραγιώργης, προσπερνιέται ως απαραίτητη. Η περιβόητη επιστολή του Ζαχαριάδη από το κελλί της Ασφάλειας τον Οκτώβριο του '40, που καλούσε τον ελληνικό λαό να σταθεί στο πλευρό της κυβέρνησης Μεταξά απέναντι στην επίθεση της Ιταλίας, χαρακτηρίζεται ως πειστήριο, ότι ο εν λόγω Γ.Γ. του Κ.Κ.Ε. δεν ήταν δουλικά ευθυγραμμισμένος με τις ντιρεκτίβες της Ε.Σ.Σ.Δ., δεδομένου του τότε ισχύοντος Ρίμπεντροπ-Μολότοφ (μια βραχύβια συμμαχία μεταξύ Άξονα και Ε.Σ.Σ.Δ.), σε αντίθεση με τους πολεμίους του, αλλά καμμία κουβέντα δεν γίνεται για τις άλλες δύο επιστολές του Ζαχαριάδη, οι οποίες ήταν απόλυτα ευθυγραμμισμένες με το πνεύμα της Ε.Σ.Σ.Δ., χώρια, που ουδόλως ασχολείται με τις ανελέητες εκκαθαρίσεις της δεκαετίας του '30, που έθεσαν εκτός Κόμματος στελέχη με σπουδαία παρουσία, στις οποίες ο Ζαχαριάδης πρωταγωνίστησε. Ουκ ολίγη αντιπάθεια κρύβει και η απροθυμία του συγγραφέα να κατονομάσει του "δραπέτη", μέλος της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. μετά την αποπομπή του Ζαχαριάδη (μάλλον πρόκειται για το δραπέτη των φυλακών των Βουρλών και μετέπειτα Γ.Γ. του Κ.Κ.Ε., Χαρίλαο Φλωράκη).

Πέρα, όμως, από τις όποιες προτιμήσεις του συγγραφέα, η αποτύπωση της άσχημης πραγματικότητας στην κοινότητα των Ελλήνων της Τασκένδης δίδεται ρεαλιστικά και χωρίς την παραμικρή ωραιοποίηση. Ούτε υποκλίσεις επιφυλάσσονται για τους σοβιετικούς συντρόφους, με ελάχιστες εξαιρέσεις, που οι περισσότερες εξ αυτών βαρύνονται με αρκετές αμαρτίες στα χρόνια του σταλινικού τρόμου, ούτε χαρίζεται στην ηγεσία του Κ.Κ.Ε. - με την εξαίρεση του Ζαχαριάδη - και το ρόλο της στις διενέξεις των εξόριστων Ελλήνων. Η ανάγνωση κυλάει αβίαστα και αν κάτι ίσως αποθαρρύνει τον αναγνώστη, αυτό είναι ο όγκος του βιβλίου -930 σελίδες, περίπου -, ο οποίος θα μπορούσε να είναι αρκετά μικρότερος, αν ο συγγραφέας δεν ήθελε να συμπεριλάβει όσα είδε και έζησε στα χρόνια της εξορίας του στη Σοβιετική Ένωση. Η δε γραφή του τσακίζει τα όσια και ιερά του Κ.Κ.Ε., χωρίς να αφήνει τίποτα ασχολίαστο και χωρίς να φείδεται κατηγοριών για καταστάσεις, που κόστισαν στο συγκεκριμένο κόμμα και του στέρησαν ένα μεγάλο κομμάτι των οπαδών του.

Κατατοπιστικό και ρεαλιστικό, παρά το μέγεθός του, το βιβλίο αυτό αποτελεί μια τοιχογραφία της μετεμφυλιακής τύχης των εκπατρισμένων μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού και κομμουνιστών γενικότερα. Και, παρά τις αντιξοότητες, αφήνει τον ήρωά του περήφανο να μιλήσει και να πει, ότι αξίζει να πολεμάς και να αγωνίζεσαι για μια ιδέα, η οποία, και αν εσύ χαθείς, αυτή παραμένει αλώβητη.

Οι άστοχες βολές κατά της κας. Δραγώνα

Μπορεί να διαφωνεί κανείς με τις απόψεις της κας. Δραγώνα, έστω και αν αποφάσισε να εξωτερικεύσει αυτή τη διαφωνία του από τότε, που η εν λόγω κυρία ανέλαβε καθήκοντα γενικού γραμματέα στο Υπουργείο Παιδείας. Σε μια πολιτεία, που θέλει να λέγεται ελεύθερη, το δικαίωμα στην έκφραση της άποψης είναι αναφαίρετο και αποτελεί ένα εκ των θεμελιωδών λίθων του δημοκρατικού οικοδομήματος.

Το πρόβλημα αρχίζει, όμως, όταν η διαφωνία αυτή περιλαμβάνει και την παραποίηση των απόψεων της αντίπερα όχθης, όταν, δηλαδή, ο διαφωνών προβαίνει σε εκτεταμένη αλλοίωση της γνώμης, προς την οποία έχει αντιρρήσεις, προκειμένου να θεμελιώσει τις αντιρρήσεις του αυτές. Πλέον, χωρίς να αρνούμαστε το δικαίωμα στην όποια αντίθετη άποψη, επιβάλλεται η αποκάλυψη της αλήθειας. Χωρίς, δηλαδή, να αρνείται κανείς το δικαίωμα στην αντίθετη γνώμη, οφείλει να ξεσκεπάσει τα αίτια της διαφωνίας αυτής και με χειροπιαστά επιχειρήματα να αποδείξει, ότι η αντίθετη άποψη οφείλεται σε μια διαστεβλωμένη γνώμη, κατά της οποίας βάλλει αυτή η αντίθετη άποψη. Διότι συχνά πίσω από μια διαφωνία σχετικά με μια γνώμη κρύβεται μια αντιδημοκρατική συμπεριφορά, η οποία σκοπίμως προβαίνει σε παραποιήσεις απόψεων, ώστε να στηρίξει τη δική της άποψη και ενδεχόμενα να επιβάλει τις δικές της απόψεις, βαφτίζοντας κατά το συμφέρον της με διάφορους χαρακτηρισμούς όσους διαφωνούν με την άποψή της.

Μια απλή περιπλάνηση στη διαδικτυακή επικράτεια αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Δεκάδες αν όχι περισσότερες απόψεις προβάλλονται διαστρεβλωμένες, προκειμένου να θεμελιωθεί καλύτερα η αντίθεση των επιτήδειων παραχαρακτών σε αυτές και να δικαιολογηθεί η άρνησή τους αλλά και η οργή του ενδεχόμενα για τον εκφραστή τον παραποιημένων αυτών απόψεων και όσων τις ασπάζονται, χωρίς να λησμονείται η τακτική των εξ αρχής χαλκευμένων απόψεων, οι οποίες ουδέποτε διατυπώθηκαν από τα πρόσωπα, στα οποία αποδίδονται (Δήλωση Κίσσινγκερ, για παράδειγμα). Η τακτική "ρίξε λάσπη, όλο και κάτι θα μείνει" λειτουργεί ως κινητήριος μοχλός της ιδεολογίας τους και φανερώνει, ότι όσο και αν επικαλούνται το δημοκρατικό δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης, τόσο αποδεικνύουν την περιφρόνησή τους σε αυτό, αφού δεν διστάζουν να παραποιήσουν όσες απόψεις δεν τους αρέσουν.

Υπάρχουν, όμως, κάποιοι άοκνοι ιστολόγοι, οι οποίοι φροντίζουν, ώστε να καταρριφθούν τα ασύστολα ψεύδη των παραχαρακτών της πραγματικότητας. Μια σχετική ανάρτηση βρήκα στο ιστολόγιο του jungle-report, την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Ήδη έχει κάνει το γύρο τησ σφαίρας του ιστολογείν και αξίζει τα μέγιστα.

Από εμένα εύγε στο συντάκτη της!

Ο ιός της επιλεκτικής καταγραφής

Δεν νομίζω, ότι η έξαρση της ακροδεξιάς βίας στη χώρα μας δεν έχει γίνει αντιληπτή από το σύνολο των σκεπτόμενων Ελλήνων. Κάτι η αύξηση του αριθμού των κατοικούντων στη χώρα μας μεταναστών, ιδίως εκείνων, που προέρχονται από την Αλβανία και μουσουλμανικές ή αφρικανικές χώρες και κάτι η οικονομική κρίση, που δημιουργεί την όχι δικαιολογημένη ανάγκη να ανευρεθεί μια διέξοδος στα προβλήματα αυτή με την αναζήτηση και στοχοποίηση των πιθανών ενόχων, που ποτέ, βέβαια, δεν είναι αυτοί, που στοχοποιούνται αλλά αποτελούν χειροπιαστό και, κυρίως, ευάλωτο στόχο, γινόμαστε μάρτυρες των ολοένα αυξανόμενων περιστατικών βίας προερχόμενης από πρόσωπα με προφανείς ρατσιστικές και αντιδημοκρατικές ιδέες, χωρίς να υπάρχει ανάλογη ενεργοποίηση της επίσημης πολιτείας προς την καταπολέμησή τους. Συχνά, μάλιστα, έχει αναφερθεί το φαινόμενο κρατικοί λειτουργοί να συναινούν αν όχι να ενθαρρύνουν συμπεριφορές, όπως τις παραπάνω.

Η δημσιογραφική ομάδα του ¨ΙΟΥ" της "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ" κατήρτισε ένα κατάλογο με τις επιθέσεις, που έλαβαν χώρα εντός του 2009, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε στον ιστότοπο www.iospress.gr/ios2010/ios20100103.htm. Αποτελεί μια εμπεριστατωμένη καταγραφή της αύξησης των φαινομένων της αποκαλούμενης μαύρης βίας και αποδεικνύει, ότι έχουμε, πλέον, κάθε λόγο να ανησυχούμε για τα φαινόμενα αυτά.

Χωρίς να αμφισβητώ την καταγραφή, που επιχειρεί η δημοσιογραφική ομάδα του "ΙΟΥ" - απεναντίας τη θεωρώ σημαντική και αξιέπαινη -, οφείλω να σταθώ σε κάποια πράγματα :

.- Μπορούμε, άραγε να διαχωρίζουμε τη βία σε μαύρη, κόκκινη, πολύχρωμη ή οτιδήποτε άλλο; Και αν ναι, μήπως έτσι νομιμοποιούμε ορισμένες μορφές βίας; Διότι ο χρωματισμός της βίας κατά τις επιλογές του βαφέα προδίδει ακριβώς αυτή την κατηγοριοποίηση και δημιουργεί επιθυμητές και ανεπιθύμητες μορφές βίας ανάλογα με τις πολιτικές δοξασίες του προσώπου, που την επιχειρεί.

.- Γιατί, άραγε, δεν υπήρξε ανάλογη ευαισθητοποίηση του "ΙΟΥ" σε περίπτώσεις, κατά τις οποέις ασκήθηκε "ερυθρή" βία, αν ακολουθήσουμε την παραπάνω κατηγοριοποίηση; Αναφέρομαι στη στάση του κατά το "μπουκάρισμα" των κνιτών στην αίθουσα, όπου διεξαγόταν η ομιλία του εκ των συγγραφέων της "ΜΑΥΡΗΣ ΒΙΒΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ"κ .Στεφάν Κουρτουά, το οποίο ματαίωσε την εκδήλωση αυτή. Τότε ο "ΙΟΣ" αρκέστηκε να αμφισβητήσει την αξιοπιστία των πηγών των συγγραφέων του παραπάνω βιβλίου αλλά για τη βία, που ασκήθηκε σε βάρος ενός εξ αυτών, απέφυγε επιμελώς να κάνει την παραμικρή νύξη. Δέχομαι, ότι αυτό το περιστατικό έλαβε χώρα πριν από αρκετά χρόνια αλλά εκείνο, που με ενδιαφέρει, είναι η εν γένει στάση της συγκεκριμένης δημοσιογραφικής ομάδας απέναντι σε περιστατικά βίας, που δεν προέρχονται από τον ακροδεξιό χώρο.

.- Θα περίμενα από τον αγαπητό "ΙΟ" να αναφερθεί και σε περιστατικά βίας κατά προσώπων, που έτυχε να εκφράζουν άποψη διαφορετική από τους πολέμιούς τους, η οποία βία προήλθε από πρόσωπα εκτός του ακροδεξιού χώρου. Αναφέρομαι στην επίθεση σε βάρος του δημοσιογράφου κ. Πάσχου Μανδραβέλη κατά την ομιλία του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από πρόσωπα κινούμενα, κατά δήλωσή τους, στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Τέτοια καταδίκη, όμως, δεν είδα.

Δε διαφωνώ με την καταγραφή των περιστατικών βίας, που επεχείρησε ο "ΙΟΣ", την οποία επαναλαμβάνω, ότι τη θεωρώ αξιέπαινη. Απλά θεωρώ, ότι δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τα φαινόμενα βίας, που προέρχονται και από άλλους χώρους ή στρέφονται και κατά άλλων προσώπων εκτός των μεταναστών και των εκπροσώπων των οργανώσεων, που προασπίζονται τα δικαιώματα των μεταναστών, αλλά και των αντιεξουσιαστών. Διότι μια τέτοια καταγραφή φαντάζει επιλεκτική και αφήνει στην αφάνεια την έξαρση του φαινομένου της βίας σε βάρος και άλλων ομάδων σαφώς λιγότερο ευάλωτων από τις παραπάνω αλλά σίγουρα πληττόμενων από την έξαρση της βίας στη χώρα μας. Και μια πλήρης καταγραφή θα ήταν ακόμα πιο χρήσιμη.

Για το νέο έτος

Θα ήθελα ο καινούργιος χρόνος να φέρει στην Ελλάδα μια περισσότερο φωτισμένη κυβέρνηση, ώστε να αντιμετωπιστούν υπεύθυνα τα όποια προβλήματα αντιμετωπίζει αυτή η χώρα. Άλλως να φωτιστεί περισσότερο η τωρινή κυβέρνηση, μήπως και πετύχει τα παραπάνω.

Θα ήθελα, επίσης, να δω επιτέλους το λαό μας να γίνει περισσότερο υπεύθυνος και να αγαπήσει τη χώρα μας και έμπρακτα, αφήνοντας πίσω του τα παχιά λόγια και τους ανεδαφικούς φανατισμούς

Θα ήθελα, ακόμα, να δω να σταματούν οι παντός είδους πόλεμοι και να επικρατεί η ειρήνη στον κόσμο, αφού πρώτα παύσουν κάποιες χώρες - δεν αναφέρομαι μόνο στις Η.Π.Α. - να επεμβαίνουν παντοιοτρόπως στα εσωτερικά άλλων χωρών.

Τέλος, θα ήθελα να δω επιτέλους όλες τις χώρες της υφηλίου να λαμβάνουν τα απαραίτητα μέτρα, ώστε να προστατεύσουν αποτελεσματικά το περιβάλλον.

Είμαι αρκετά μεγάλος πια, ώστε να ευχηθώ τα παραπάνω στον Αι-Βασίλη. Και είμαι αρκετά ρεαλιστής, ώστε να αντιλαμβάνομαι ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Απλά, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Χρόνια πολλά και καλή χρονιά σε όλους!