Αφήστε τον 30χρονο να γιάνει

Οι ευθύνες του κράτους στη χτεσινή δολοφονία στο κέντρο των Αθηνών είναι αναμφισβήτητες. Ένα κράτος, που αρνείται να λάβει τα απαιτούμενα μέτρα, ώστε να αντιμετωπίσει το φαινόμενο της εγκληματικότητας, είναι υπαίτιο για το χαμό μιας ανθρώπινης ζωής, όπως φταίει και για την ένταση, που ακολούθησε, όπου χρυσαυγίτες επιτέθηκαν σε αλλοδαπούς με την ΕΛ.ΑΣ. να παρακολουθεί απαθώς τα τεκταινόμενα.

Σήμερα, με αφορμή την απεργία της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, είχαμε το σοβαρό τραυματισμό ενός νεαρού, ο οποίος, μέχρι τη στιγμή, που γράφονται αυτές οι αράδες, παλεύει για τη ζωή του. Ακόμα δεν έχει αποδειχθεί, εάν ο τραυματισμός του προήλθε από ενέργεια αστυνομικού ή από αντικείμενο από εκείνα, που ρίπτονται ένθεν κακείθεν σε τέτοιες περιστάσεις. Αν δεχθούμε, ότι ο τραυματισμός αυτός οφείλεται σε ενέργεια αστυνομικού, τότε πάλι θεμελιώνεται η ευθύνη του κράτους.

Κανένας δεν αντιλέγει, ότι έχουμε μια αστυνομία επιεικώς ακατάλληλη για το σκοπό, που προορίζεται. Είτε είναι ανίκανη να καταστείλει κάποια επεισόδια είτε είναι ικανή να τα προκαλέσει εκ του μηδενός. Η λίστα με τα ανδραγαθήματα των στελεχών της είναι μεγάλη και πολύ φοβάμαι, ότι θα μεγαλώσει και άλλο, όσο απουσιάζει η επαρκής κατάρτιση των στελεχών της αλλά και η ατιμωρησία τους με τα ποικίλα κουκουλώματα, που τόσο ατιμάζουν την ΕΛ.ΑΣ.

Ωστόσο, υπήρξαν σχόλια στο Διαδίκτυο, από τα οποία φάνηκε, ότι ένα κομμάτι της κοινωνίας μας ουσιαστικά επιδιώκει να ανεύρει μάρτυρες, όπως ο 30χρονος, που νοσηλεύεται κατά τα ανωτέρω, για να δικαιολογήσει την όποια οργή και τα επακόλουθά της. Απόψεις περί ανατροπής της κυβερνήσεως με βίαιες πρακτικές, οι οποίες, τάχα μου, δικαιολογούνται από τις βίαιες πρακτικές της ΕΛ.ΑΣ., ισοπεδώνουν κάθε έννοια λογικής και φέρνουν στην επιφάνεια το συζητήσιμο ψυχισμό ανθρώπων, που επιζητούν τη σύγκρουση με το κράτος, ώστε να νομιμοποιήσουν τους όποιους βανδαλισμούς και να εκτονώσουν τα καταστροφικά ένστικτά τους. Οι παραλληλισμοί με τα έκτροπα, που συγκλόνισαν την Αθήνα το Δεκέμβριο του 2008, είναι εμφανείς. Και τότε ένας 15χρονος έγινε λάβαρο στα χέρια των πιο ακατάλληλων ανθρώπων και το κέντρο της Αθήνας έγινε κάρβουνο από τους ίδιους ακατάλληλους ανθρώπους. Μια εκδήλωση διαμαρτυρίας στη βία της εξουσίας μετετράπη σε βίαια αντίποινα εναντίον των πάντων από τους κήρυκες της βίας, που βρήκαν την ευκαιρία να αποδείξουν, τι επιθυμούν στην πραγματικότητα. Στο τέλος, τίποτα δεν άλλαξε, εκτός ίσως από την περιουσιακή κατάσταση όσων ανθρώπων είχαν την ατυχία να έχουν την ακίνητη περιουσία τους στο κέντρο των Αθηνών.

Προφανώς και αποτελούν φωνές εις ώτα μη ακουόντων οι διαμαρτυρίες για τη χρήση βίας από την ΕΛ.ΑΣ. Οι ίδιοι λειτουργικά ανεκπαίδευτοι και φανατισμένοι αστυνομικοί θα συνεχίσουν να ξυλοφορτώνουν διαδηλωτές και θα σταυρώνουν τα χέρια τους μπροστά στα έκτροπα των χρυσαυγιτών και λοιπών ακροδεξιών οργανώσεων, που δραστηριοποιούνται σε διάφορες πόλεις της Ελλάδος. Ωστόσο, η μαρτυροποίηση προσώπων, που έπεσαν θύματα αστυνομικής βίας, με σκοπό να στραφεί ο κόσμος σε αντίποινα, αποτελεί τη χειρότερη δυνατή απάντηση, διότι απλούστατα λειτουργεί αποπροσανατολιστικά.Αντί να στρέφει τον κόσμο να διαμαρτυρηθεί για τα προβλήματα του τόπου και να απαιτήσει λύσεις, τον ωθεί σε πράξεις βίας, οι οποίες λειτουργούν εκτονωτικά, με αποτέλεσμα τίποτα να μην αλλάζει. Θυμηθείτε τι άλλαξε μετά τα Χριστούγεννα του 2008! Τίποτα, απολύτως!

Ας αφήσουμε τον 30χρονο να παλέψει για τη ζωή του και ας ευχηθούμε όχι μόνο να γιάνει αλλά και να είναι ο τελευταίος, που πέφτει θύμα της αστυνομικής βίας. Και, κυρίως, ας σταματήσουμε να τον διασύρουμε! Όχι άλλη εκμετάλλευση!

Τα προβαρισμένα λόγια

Ο θάνατος ενός συμπολίτη μας χτες στο κέντρο της Αθήνας απέδειξε για πολλοστή φορά πόσο ανέτοιμη είναι η χώρα μας να αντιμετωπίσει το φαινόμενο της εγκληματικότητας. Δεν είναι μόνο η απουσία αστυνομικών σε περιοχές με ιδιαίτερες εγκληματικές επιδόσεις αλλά και η ανυπαρξία εκπαίδευσης των περισσοτέρων αστυνομικών. Χτες, λοιπόν, είδαμε "αγανακτισμένους" πολίτες στο κέντρο των Αθηνών να επιτίθενται εναντίον μεταναστών με μόνη αφορμή τη δολοφονία ενός Έλληνα από φερόμενους ως αλλοδαπούς, ενώ η αστυνομία απλά κοιτούσε. Δεν ξέρω, κατά πόσο αποτελεί δικαιολογία η λογική, ότι με τον τρόπο αυτό κράτησε τα επεισόδια σε μια μόνο περιοχή, σίγουρα πάντως πρόκειται για λογική, που προσβάλλει το μέσο νου.

Και εκεί, που περιμένεις, ότι επιτέλους η πολιτεία θα αφυπνιστεί, έρχεται ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, κ. Παπουτσής, και πετάει τη μπόμπα. Πρέπει, λέει, να συνεργαστεί η πολιτεία με την τοπική αυτοδιοίκηση αναφορικά με πρωτοβουλίες, που πρέπει να ληφθούν για την προστασία και την ασφάλεια του κέντρου της Αθήνας. Λόγια προβαρισμένα από πριν για περιστάσεις, όπως η χτεσινή! Είμαι σίγουρος, ότι οι ίδιες αυτές γενικότητες θα ακουστούν και την επόμενη φορά, που κάποιος, ανεξαρτήτως εθνικότητας, θα πέσει νεκρός από φονική ενέργεια στο κέντρο των Αθηνών. Και τη μεθεπόμενη φορά κ.ο.κ. Σε επίπεδο πράξεων, όμως, θα είμαστε στα ίδια.

Το θέμα της ασφάλειας ξεκινά από το κράτος. Αυτό παρέχει τα μέσα για την τήρησή της και αυτό καλείται να τη διασφαλίσει μέσα από τη λειτουργία της αστυνομίας και την εκπαίδευση των στελεχών της. Δεν αρκεί μόνο να περιορίζει το φαινόμενο της εγκληματικότητας σε μια περιοχή αλλά και να επιτυγχάνει την πάταξή της. Συμφωνώ, ότι το έγκλημα αποτελεί τη συνισταμένη περισσοτέρων κοινωνικών συνθηκών αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία για την απροθυμία αντιμετώπισής του.

Όλα τα παραπάνω αποδεικνύουν, ότι η ΕΛ.ΑΣ. εξακολουθεί να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της, όταν καλείται να αντιμετωπίσει το έγκλημα. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω, τι ακριβώς είχαν κατά νου οι κεφαλές της, όταν έστειλαν αστυνομικούς στην περιοχή της 3ης Σεπτεμβρίου μετά το χτεσινό φονικό. Ό,τι και αν ήταν αυτό, όχι μόνο δεν βοήθησε στην εκτόνωση της κατάστασης αλλά και απέδειξε περίτρανα την αποτυχία ενός μοντέλου, το οποίο προάγει στην ουσία μια άλλη μορφή εγκληματικότητας, αυτή των δήθεν αγανακτισμένων πολιτών, οι οποίοι ξεσπούν κατά όσων θεωρούν υπευθύνους για κάποιο έγκλημα, και αφήνει στο απυρόβλητο το ήδη υφιστάμενο έγκλημα. Και το κακό ξεκινάει από την προϊσταμένη αρχή της ΕΛ.ΑΣ., ήτοι το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Από εκεί πηγάζουν οι αποφάσεις για τη στελέχωση του αρχηγείου της ΕΛ.ΑΣ., τις προαγωγές, τον εξοπλισμό και τα σχετικά με αυτό κονδύλια, την εκπαίδευση των αστυνομικών κ.λπ. Κανένας άλλος δεν μπορεί να δώσει λύσεις στο πρόβλημα της εγκληματικότητας.

Είναι εύκολο ο κ. Υπουργός να απαγγέλλει γενικότητες καταρτισμένες εκ των προτέρων, ότι, δήθεν, νοιάζεται για την πάταξη της εγκληματικότητας. Μόνο που, όσο προβάρει τα εύκολα τα λόγια τα παχιά, η εγκληματικότητα θα καλπάζει και η ΕΛ.ΑΣ. θα συνεχίσει ξεσπά σε συνταξιούχους και φτωχούς μετανάστες, όταν δεν θα συμπράττει με ακροδεξιούς και λοιπούς "αγανακτισμένους" πολίτες σε εγκληματικές ενέργειες.

Αυτό τον αθλητισμό θέλουμε

Με την καταδίκη των κ.κ Κεντέρη και Θάνου κλείνει ο κύκλος των στιγματισμένων μεταλλίων. Η φουρνιά των αθλητών, που διακρίθηκαν σε διεθνείς αγώνες και έδωσαν μεγάλη χαρά στην πλειονότητα των Ελλήνων, αποτελεί, πλέον, παρελθόν. Αποκαθηλωμένοι από το βάθρο τους και μουντζουρωμένοι από την καταδίκη τους οι δύο αθλητές του κλασσικού αθλητισμού θα συμβολίζουν το ολέθριο σκεπτικό μιας χώρας, ότι, αφού μπορούμε να κοροϊδέψουμε τους ιθαγενείς, δεν θα μας καταλάβουν οι αλλοδαποί. Αμ δε! Ευτυχώς, δηλαδή, που μας κατάλαβαν.

Ας μην κρυβόμαστε, όμως, πίσω από το δάχτυλό μας! Δεν αποφάσισε στα καλά καθούμενα το κράτος να επιδοτήσει τον αθλητισμό. Βρήκε πρόσφορο έδαφος στα οπαδικά συναισθήματα των Ελλήνων. Μια χώρα, που ανέκαθεν αγκομαχούσε όχι για να διακριθεί σε μια διεθνή διοργάνωση, εξού και ο παραλογισμός "όγδοος ολυμπιονίκης", αλλά και για να δει τους αθλητές της να προκρίνονται στην τελική φάση τους, δέχθηκε με αγαλλίαση αυτή την υποστήριξη. Κανένας δεν πονηρεύτηκε, που η στερούμενη υποδομών Ελλάδα κέρδιζε ξαφνικά μετάλλια σε αθλήματα, όπου κάποτε αρκούνταν στη συμμετοχή των αθλητών της και στις οιμωγές των αθλητικογράφων "ατύχησε ο τάδε αθλητής", λες και έπρεπε να απολογηθεί αυτός ο φουκαράς, επειδή οι συνάδελφοί του ήταν καλύτερα προετοιμασμένοι. Εντάξει, υπήρξε μια άκρως ταλαντούχα φουρνιά αθλητών, ειδικά στον κλασσικό αθλητισμό και στην άρση βαρών αλλά χωρίς την φαρμακευτική υποστήριξη, που τους παρεσχέθη αφειδώς, θα κατέληγαν άλλη μια άκρως ταλαντούχα πλην, όμως, μη διακριθείσα φουρνιά αθλητών μας. Τα μετάλλια και οι εν γένει διακρίσεις άρχισαν να έρχονται και όλοι, τουλάχιστον οι περισσότεροι από εμάς, έπλεαν σε πελάγη ευτυχίας. Τότε κομπάζαμε, ότι κοιτάζουμε στα μάτια τις αθλητικές υπερδυνάμεις και κλείναμε τα μάτια μπροστά στο ανεξήγητο φαινόμενο μια χώρα χωρίς υποδομές να διακρίνεται στους διεθνείς αγώνες.

Η αντίδραση ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας μας φανερώνει μια σχιζοφρένεια ενδεικτική της κουτοπονηριάς μας. Χαιρόμαστε, που έφερναν μετάλλια και λοιπές διακρίσεις οι παραπάνω αθλητές μας και σπεύδαμε στις φιέστες, που διοργανώνονταν σημοσία δαπάνη για να τους τιμήσουμε (τείχη δεν γκρεμίζαμε και ευτυχώς). Όταν κατελήφθησαν οι παραπάνω αθλητές να έχουν παραβεί το νόμο, σπεύσαμε να νίψουμε οι περισσότεροι τας χείρας μας και να υποδυθούμε τους ανυποψίαστους, αφού πρώτα γκρεμίσαμε τα μέχρι πρότινος είδωλά μας. Με άλλα λόγια, δεχόμαστε τις επιτυχίες τους ως δικές μας, αρκεί να μην τους έπιαναν, ενώ, όταν επιτέλους έγινε αντιληπτό, ότι τα συγκεκριμένα πρόσωπα παρανομούσαν, κάναμε τους Κινέζους.

Η παραπάνω ιστορία θα μπορούσε να είναι άκρως διδακτική. Από τη μια πλευρά θα μας βοηθούσε να αναρωτηθούμε, αν, τελικά, θέλουμε αυτού του είδους τον αθλητισμό και δη πρωταθλητισμό χωρίς φραγμούς και κανόνες. Από την άλλη είναι καιρός να σκεφτούμε, αν είμαστε σε θέση να παρακολουθήσουμε ένα 100άρι, όπου ο καλύτερος δρομέας θα διανύει την απόσταση σε 12 δευτερόλεπτα, ή ένα αγώνα άρσης βαρών, όπου ο κορυφαίος θα σηκώνει το 1/3 των κιλών, που σηκώνουν οι σημερινοί πρωταθλητές. Αλλιώς, αν έχουμε την αθλητική παιδεία να απολαύσουμε την προσπάθεια ενός αθλητή, χωρίς να καιγόμαστε για μετάλλια και πρωτιές, ώστε να επιβεβαιώσουμε, ότι είμαστε απόγονοι άξιων προγόνων, λες και στερέψαμε από άλλες μεθόδους για να αποδείξουμε την αξία μας.

Φοβάμαι, όμως, ότι αύριο μεθαύριο θα βρεθεί πάλι κάποιος υπερντοπαρισμένος πρωταθλητής, ο οποίος θα σαρώνει στα μετάλλια διεθνώς και εμείς πάλι θα τρέχουμε πάλι να φωνάζουμε, πόσο περήφανοι είμαστε, που ένας συμπατριώτης μας διαπρέπει. Μέχρι να πιαστει και αυτός "ντοπέ" και εμείς να τον αναθεματίσουμε! Και μετά θα αναζητήσουμε τον επόμενο εφήμερο και "φτιαγμένο" ήρωά μας.

Βιβλία : "Η ΠΙΑΝΙΣΤΡΙΑ", της Ελφρίντε Γιέλινεκ

Αποτελεί άθλο να καταφέρει να τελειώσει κανείς την "ΠΙΑΝΙΣΤΡΙΑ" της Ελφρίντε Γέλινεκ (Εκδόσεις "ΕΚΚΡΕΜΕΣ"). Ξεγελιέσαι με τις λίγες σχετικά σελίδες του και, μόλις το ανοίξεις και ξεκινήσεις να το διαβάζεις, αισθάνεσαι, ότι οι λέξεις πέφτουν πάνω σου κατά κύματα και, όσες απλωτές και αν κάνεις, αυτές θα συνεχίσουν να σε πλακώνουν, μέχρι να φτάσεις στο τέλος.
Η ιστορία; Η Έρικα Κόχουτ ζει μια μίζερη ζωή σε ένα μικρό διαμέρισμα στη Βιέννη με την καταπιεστική μητέρα της. Προορισμένη, κάποτε, να διαπρέψει ως πιανίστρια, απέτυχε στο στόχο της και, πλέον, βιοπορίζεται παραδίδοντας μαθήματα πιάνου στο Ωδείο της Βιέννης. Η προσωπική της ζωή είναι απλά ανύπαρκτη, αφού η μητέρα της τής έχει επιβάλει αυστηρούς κανόνες, η παρέκλιση από τους οποίους δεν συγχωρείται. Η σεξουαλική της ζωή περιορίζεται σε επισκέψεις σε πορνομάγαζα και πάρκα, όπου απολαμβάνει με τα μάτια της ερωτικές περιπτύξεις τρίτων. Η εμφάνιση του Βάλτερ Κλέμμερ, νεαρού μαθητή πιάνου, αναποδογυρίζει την στρατιωτικά τακτοποιημένη ζωή της. Όμως, ο τρόπος, που έμαθε από παιδί, της επιβάλλει να υποβάλει το μαθητή της σε μια σειρά από βασανιστήρια εφάμιλλα με αυτά, που βίωσε και βιώνει η ίδια.
Μίλησα παραπάνω για τη γραφή της κας. Γέλινεκ. Είναι μια από τις πιο πυκνές γραφές, που έχω αντιμετωπίσει. Νοήματα συμπυκνωμένα σε πολλές λέξεις, χαρακτήρες σμιλεμένοι με σκληρότητα αλλά και τρυφερότητα συνάμα, μας παραδίδουν την εικόνα μιας γυναίκας άκρως καταπιεσμένης, η οποία, όμως, δεν μπορεί να λειτουργήσει σε ένα ελεύθερο περιβάλλον. Όταν ο Βάλτερ Κλέμμερ της ζητάει να ελευθερώσει τον εαυτό της, αυτή του φέρεται σκληρά, όπως σκληρά φέρεται και στους μαθητές της. Δεν υπάρχουν περιθώρια να φερθεί αλλιώς η Έρικα. Είναι ένα πλάσμα, η ζωή του οποίου προγραμματίστηκε με σαδιστική αυστηρότητα από τη μητέρα της. Επιλογές η Έρικα ούτε είχε ούτε έχει. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η συγγραφέας " η Έρικα δεν έχει ιστορία και δεν δημιουργεί ιστορίες".
Πίσω από τη σκληρή εικόνα της Έρικας, κρύβεται μια γυναίκα, που σπαρακτικά ζητάει να ελέγξει τη ζωή της. Δεν επιθυμεί πραγματικά να ξεφύγει από τις καταπιεστικές καταβολές της αλλά θέλει να διαλέγει αυτή και μόνο αυτή ό,τι θέλει να πραγματοποιήσει, έστω και με τον τρόπο, που διδάχθηκε. Η συγγραφέας στηλιτεύει, μέσα από τα παθήματα της Έρικας, την καταπίεση, που υφίστανται οι γυναίκες. Η ματιά της είναι άκρως επικριτική και οξεία, τα βόλια της πέφτουν παντού με ρυθμούς μυδραλιοβόλου το δε ανδρικό φύλο σίγουρα δεν θα αισθανθεί άνετα με τα καρφιά της συγγραφέως.
Το βιβλίο αυτό θεωρείται από πολλούς ως μια αυτοβιογραφία της συγγραφέως. Πράγματι, και αυτή έζησε πλάι σε μια αυταρχική μητέρα, σπούδαζε πιάνο και η ζωή της, τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια της, υπήρξε ασφυκτικά περιορισμένη. Η Έρικα θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ο άλλος εαυτός της συγγραφέως, η γυναίκα, που μεγάλωσε σε ένα αφιλόξενο οικογενειακό περιβάλλον. Μόνο που η συγγραφέας κατάφερε να ξεφύγει από την οικογενειακή ειρκτή και με την τριτοπρόσωπη αφήγησή της ιστορεί τη στεγνή ζωή της ηρωίδας της.
Δεν πρόκειται να ξενοιάσετε στην προσπάθειά σας να διαβάσετε το εν λόγω βιβλίο. Θα απολαύσετε μεν το ταλέντο της συγγραφέως αλλά θα κοπιάσετε πολύ. Α, και μην το χρησιμοποιήσετε για υποκατάστατο τουριστικού οδηγού της Βιέννης!

Οι συνέπειες της αμετροέπειας

Η ανάγνωση ενός βιβλίου του Σελίν χαρίζει, αναμφίβολα, τεράστια αγαλλίαση σε ένα μέσο αναγνώστη, εις τρόπον ώστε να περνάει σε δεύτερη μοίρα ο αντισημιτισμός του και η συνεργασία του με το καθεστώς του Βισύ κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μπορεί κανείς, επίσης, να απολαύσει ένα θεατρικό έργο του Χάινερ Μύλλερ, χωρίς να αναλογίζεται, ότι ο εν λόγω σκηνοθέτης υπήρξε πράκτορας της Στάζι, που δεν δίσταζε να καταδώσει όσους γνωστούς του θεωρούσε ως αντιφρονούντες. Εν ολίγοις, η πνευματική αξία του έργου ενός δημιουργού δεν μπορεί να υπερκεραστεί από τις όποιες αρνητικές επιλογές του στην πολιτική ή αλλού.
Η περίπτωση της ματαίωσης του έργου του κ. Μίκη Θεοδωράκη "ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ" στην Αυστρία, στα πλαίσια της τελετής μνήμης των θυμάτων του ναζισμού είναι, όμως, διαφορετική. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με την προσωπική επιλογή ενός προσώπου να απολαύσει ένα έργο ατομικά αλλά η επιλογή αυτή επιβάλλεται και σε τρίτα πρόσωπα, με αφορμή μια εκδήλωση, που αφορά τη μνήμη των θυμάτων σε συγκεκριμένο στρατόπεδο συγκέντρωσης, πολλά εκ των οποίων ήταν εβραϊκής καταγωγής, σε μια εποχή, που ο δημιουργός του εν λόγω έργου καταφέρεται επανειλημμένως εναντίον των Εβραίων. Σε μια εκδήλωση με τέτοιο περιεχόμενο, θα αποτελούσε, τουλάχιστον, ασέβεια να καλείται ο κόσμος να θυμηθεί άλλως να μην ξεχάσει τις ναζιστικές θηριωδίες σε βάρος, μεταξύ άλλων, και των Εβραίων της Ευρώπης, υπό τους ήχους της μουσικής ενός ανθρώπου, ο οποίος δημοσίως δήλωσε και δηλώνει εσχάτως, ότι είναι αντισημίτης.
Περαιτέρω, δεν αποτελεί, σε καμμία περίπτωση, λογοκρισία η παραπάνω ματαίωση. Τούτο θα συνέβαινε, εάν γινόταν μια εκδήλωση με άσχετο περιεχόμενο και αποφασιζόταν αίφνης να αφαιρεθεί από το πρόγραμμα το έργο του κ. Μίκη Θεοδωράκη. Εδώ, όμως, έχουμε μια εκδήλωση μνήμης, στην οποία δεν έχουν καμμία θέση έργα ανθρώπων, οι οποίοι έχουν εκφραστεί με απρεπή τρόπο εναντίον μιας φυλής, η οποία δοκιμάστηκε σφόδρα στον τελευταίο πόλεμο. Δεν αναφέρομαι στην κριτική, που ασκήθηκε, εκ μέρους του κ. Θεοδωράκη, σε βάρος του Ισραήλ, για την εισβολή του τελευταίου στη Γάζα. Τότε, ο κ. Μίκης Θεοδωράκης έπραξε ορθώς και κατεδίκασε την ενέργεια αυτή. Ωστόσο, ακολούθησε και η απαράδεκτη δήλωσή του περί αντισημιτισμού, από τον οποίο διακατέχεται, την οποία έχει επαναλάβει και άλλες φορές με διαφορετικούς τρόπους. Και η δήλωσή του αυτή αρκεί, ώστε να αφαιρεθεί το έργο του από την παραπάνω εκδήλωση.
Σε καμμία περίπτωση, λοιπόν, δεν συντρέχει περίπτωση λογοκρισίας ούτε υφίσταται ο κ. Θεοδωράκης τις συνέπειες της κριτικής του για την εισβολή του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας, όπως εσφαλμένως διατείνεται ο κ. Αργυρός στη ΝΕΤ. Εκτός αν θεωρούμε, ότι το καλλιτεχνικό μεγαλείο ενός ανθρώπου με μεγάλη προσφορά στη Δημοκρατία αποτελεί ταυτόχρονα επαρκές άλλοθι, για να εκστομίζει ο κ. Θεοδωράκης ό,τι θέλει, χωρίς να νοιάζεται για τις συνέπειες.

Το δυνατό καταφύγιο του λαϊκιστή

Η δύναμη της τηλεόρασης παραμένει ισχυρή ακόμα και στις μέρες μας, που το Διαδίκτυο κερδίζει πόντους. Ειδικά στην Ελλάδα, όπου η τεχνοφοβία αλλά και η συνήθεια εξακολουθεί να διακατέχει ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας της, η τηλεόραση εξακολουθεί να διαμορφώνει απόψεις και συνειδήσεις. Οι μέθοδοι, βέβαια, των διαμορφωτών, που εργάζονται στο παραπάνω μέσο, είναι συζητήσιμες αλλά δεν παύουν να διαμορφώνουν την άποψη ενός μεγάλου κομματιού της ελληνικής κοινωνίας.
Εδώ και μερικές μέρες έχει ξεσπάσει μια θύελλα αντιδράσεων σχετικά με την αποκάλυψη της συνέντευξης του κ. Ντομινίκ Στρος-Καν και, συγκεκριμένα, εκείνου του κομματιού της, το οποίο αποκαλύπτει, ότι ο Πρωθυπουργός, κ. Γ. Παπανδρέου, είχε έλθει σε συνεννόηση με το Δ.Ν.Τ. για την υπαγωγή της χώρας μας σε αυτό πριν τις εκλογές του 2009. Η είδηση αυτή μεταδόθηκε από γνωστή σατιρική-πολιτική εκπομπή ως "αποκάλυψη" των ψεμμάτων, που ο κ. Πρωθυπουργός ταΐζει τον ελληνικό λαό. Φυσικά, τη σκυτάλη πήραν αρκετά Μ.Μ.Ε. αλλά και πολύς κόσμος, που είθισται να επηρεάζεται από τέτοιες ειδήσεις, χωρίς προηγουμένως να ελέγξει τη βασιμότητά τους.
Αναφέρθηκα στη βασιμότητα της ειδήσεως αυτής, διότι πολύ απλά, όταν πρόκειται να προβεί κανείς σε μια ανακοίνωση, οφείλει να ελέγξει, αν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Επειδή, λοιπόν, η συγκεκριμένη εκπομπή έχει ένα παρελθόν στη διασπορά αβασίμων ειδήσεων, κάποιος καλός ιστολόγος το έψαξε λιγάκι παραπάνω το θέμα και ανακάλυψε, ότι ουδέποτε ο κ. Πρωθυπουργός έκρυψε, ότι ευρίσκετο σε επαφές με το Δ.Ν.Τ. Εν ολίγοις, άνθρακες ο θησαυρός της εν λόγω εκπομπής!
Παρ' όλ' αυτά, ελάχιστοι έδειξαν να συγκινούνται. Σε εποχές, που όλοι στοχοποιούν τον κ. Πρωθυπουργό - όχι άδικα αρκετές φορές - οποιαδήποτε κατηγορία σε βάρος του γίνεται πιστευτή, ακόμα και φήμες σχετικά με την εβραϊκή καταγωγή του, οι οποίες αρκούν για κάποιους, ώστε να θεμελιωθεί σε βάρος του η κατηγορία περί ανθελληνισμού. Αν, μάλιστα, προέρχονται από το πιο δημοφιλές και διαδεδομένο μέσο, όπως είναι η τηλεόραση, εκεί, πλέον, αποκτούν τη δύναμη θέσφατου. Η δύναμη της τηλεόρασης παραμένει τέτοια, ώστε οποιαδήποτε ανοησία εκστομιστεί από οποιοδήποτε πρόσωπο και αυτή μεταδοθεί από την τηλεόραση, αυτή κατοχυρώνεται και δεν ανατρέπεται στη συνείδηση των πολλών.
Ίσως η δύναμη της τηλεόρασης, τελικά, να έγκειται στο χαρακτηριστικό της, ότι παραμορφώνει την πραγματικότητα και μετατρέπει το ευτελές σε σημαντικό και το ανυπόστατο σε αληθές. Αυτή, όμως, η δύναμη παραμένει επικίνδυνη ακόμα και στις μέρες μας, όπου η τηλεόραση μοιάζει να χάνει έδαφος. Και γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνη, όταν παρέχει καταφύγιο στους πάσης φύσεως λαϊκιστές.

Ο άνθρωπος, που έλεγε "ΟΧΙ" στις ευκολίες

Μια εικόνα χαραγμένη στο νου όσων μεγάλωσαν, στα πρώτα τους χρόνια, τουλάχιστον, με τις ταινίες του παλιού λαϊκού ελληνικού κινηματογράφου, ήταν αυτή ενός φαλακρού και καλόκαρδου τύπου, ο οποίος έτρεχε για όλους και, στο τέλος, ερχόταν η καλή στιγμή και γι' αυτόν. Υπήρχαν σκηνές, όπου πέφταμε κάτω από τα γέλια, όταν τον βλέπαμε να κάνει τις αμίμητες γκάφες του ή να πετάει τις ατάκες του. Ήταν ένας κωμικός μπροστά από την εποχή του, γι' αυτό και, όταν γύρισε τις ταινίες του, αυτές δεν ευτύχησαν εισπρακτικά.
Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι ο Θανάσης Βέγγος αγαπήθηκε όχι μόνο για τον αυθορμητισμό του και το χαμηλό προφίλ, που διάλεξε να κρατήσει σε μια εποχή, που οι πειρασμοί είναι τεράστιοι και ο εν λόγω κωμικός θα μπορούσε χαλαρά να εξαργυρώσει τη δημοφιλία του πολλαπλά. Ο κόσμος το λάτρεψε, επειδή δεν μπήκε ποτέ του σε καλούπια. Αντιδημοσιογραφικός, είχε ζητήσει να μην τον πιέζουν να δίνει συνεντεύξεις. Καλλιτεχνικά, δεν μπήκε σε καλούπια. Το σουλούπι του τρεχαλατζή με τη χρυσή καρδιά πόρρω απείχε από τους κλασσικούς κωμικούς της εποχής του, που προκαλούσαν το γέλιο με ατάκες ή εμφανιζόμενοι με τα σώβρακα.

Ο θάνατός του δεν αφήνει φτωχότερη την Ελλάδα καλλιτεχνικά. Ας μην υπερβάλλουμε! Υπάρχουν σήμερα δεκάδες πολύ καλοί ηθοποιοί, οι οποίοι μπορεί να μην έχουν το πηγαιο κωμικό ταλέντο του εκλιπόντος αλλά έχουν την κατάρτιση και το ταλέντο να ερμηνεύσουν μια μεγάλη ποικιλία ρόλων. Αρκετοί από αυτούς έχουν θητεύσει και στο εξωτερικό - μιλάω πάντα για θεατρικούς ηθοποιούς - και έχουν αποκτήσει εμπειρίες, που οι ηθοποιοί της γενιάς του Βέγγου δεν μπορούσαν να διανοηθούν. Αυτό, που χάνεται με το θάνατο του Θανάση Βέγγου, είναι ένας άνθρωπος, που έλεγε "ΟΧΙ" στις ανέσεις της σύγχρονης καλλιτεχνικής ζωής. Μακρυά από τηλεοπτικές ευκολίες, αποχή από συνεντεύξεις και σεμνότητα μέχρι και την τελευταία στιγμή! Αυτό χάνεται με το θάνατό του και γι' αυτό πρέπει να λυπόμαστε.