Είσαι απλός πολίτης; Θα ζήσεις.

Δημοσιεύθηκε στο tvxs.gr η δήλωση των προσωρινά κρατουμένων Νίκου Μαζιώτη, Πόλας Ρούπα και Κώστα Γουρνά για τις πρόσφατες βομβιστικές επιθέσεις στις πρεσβείες της Χιλής και της Ελβετίας στη Ρώμη, όπου οι ανωτέρω ζητούν να μην γίνονται τέτοιες ενέργειες, οι οποίες βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή απλών ανθρώπων, στο όνομα του Λάμπρου Φούντα. Αναφέρουν, μάλιστα, ότι οι ενέργειές τους ήταν πάντα πολιτικά στοχευμένες και οργανωμένες κατά τρόπο, ώστε να αποφεύγονται οι τραυματισμοί ανθρώπων, που δεν ανήκαν στους παραπάνω στόχους.
Μια απλή ανάγνωση των παραπάνω οδηγεί σε ορισμένα πολύτιμα συμπεράσματα για τον τρόπο σκέψης κάποιων ανθρώπων, που αυτοαποκαλούνται επαναστάτες. Συγκεκριμένα, διαπιστώνουμε, ότι για τα παραπάνω πρόσωπα οι ζωές των απλών ανθρώπων είναι πολυτιμότερες από εκείνες όσων αποτελούν πολιτικούς στόχους - και προφανώς, κατά το σκεπτικό τους, παύουν να είναι απλοί άνθρωποι- των οποίων οι ζωές σαφέστατα αξίζει να χαθούν, προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι των ανωτέρω προσωρινώς κρατουμένων. Τούτο σημαίνει, ότι κάποια πρόσωπα έχουν στοχοποιηθεί, ήτοι, κατά δήλωση των ανωτέρω "στοχεύανε (οι βομβιστικές τους ενέργειες, προφανώς) το καθεστώς, τους θεσμούς και αυτούς που το εκπροσωπούν και το προστατεύουν". Συνεπώς, οι εκφραστές της παραπάνω δήλωσης ζυγίζουν με τα δικά τους κριτήρια τις ζωές των άλλων και αποφασίζουν, ποιοί είναι άξιοι να συνεχίσουν να ζουν και ποιοί όχι.
Και εδώ, βέβαια, τίθεται το ερώτημα, με ποια λογική κάποιες ανθρώπινες ζωές κρίνονται αναλώσιμες στα πλαίσια της δράσης μιας ομάδος ανθρώπων με ξεκάθαρα βίαιο χαρακτήρα. Είναι ανατριχιαστικός ο κυνισμός, που κρύβεται πίσω από αυτή τη δήλωση, και αποκαλύπτει το μίσος, με το οποίο κινούνται οι άνθρωποι αυτοί, αλλά και η ευκολία, με την οποία θεωρούν πολιτικές κάποιες πράξεις τους, επιθυμώντας, έτσι, να προσδώσουν στις πράξεις τους αυτές κάποιο ευγενικό σκοπό, ήτοι την ανατροπή της καθεστώσας τάξης. Πλάνη ή οργιαστική σκοπιμότητα;
Περαιτέρω, απορίας άξιον είναι, με ποιο κριτήριο κάποιος πολίτης κρίνεται ως εκπρόσωπος και προστάτης του καθεστώτος και των θεσμών του. Πέραν από τους στενή εννοία εκπροσώπους του καθεστώτος, όπως υπουργούς, βουλευτές, πολιτευτές, αστυνομικούς και γενικά εκπροσώπους των σωμάτων ασφαλείας, τραπεζικούς, επιχειρηματίες, που αναλαμβάνουν εργολαβίες του Δημοσίου και λοιπούς παρεμφερείς, είναι εύκολο ένας μετερχόμενος τη βία να συμπεριλάβει στα πρόσωπα, που προστατεύουν ένα καθεστώς, και απλούς πολίτες, θεωρώντας τους συνένοχους στη διαιώνιση ενός καθεστώτος. Η ιστορία έχει, δυστυχώς, καταδείξει, ότι παρόμοιες πρακτικές αποτελούν κοινό παρονομαστή σε όσες οργανώσεις πίστεψαν, ότι δια της βίας μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Στις περιπτώσεις αυτές, όπου η βία είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο ανθρώπων, οι οποίοι ουδεμία σχέση είχαν με την άσκηση εξουσίας, οι θάνατοι αυτοί αντιμετωπίστηκαν ως παράπλευρες απώλειες, όταν, μάλιστα, δεν δικαιολογήθηκαν με τη λογική της συλλογικής ευθύνης. Αμφότερες αυτές οι αποφύσεις του ανθρώπινου νου αποτελούν καθαρά φασιστική πρακτική και ουδεμία σχέση (πρέπει να) έχουν με πραγματικούς αγώνες για την ελευθερία.

Κάνει άσχημο μεθύσι το ανέρωτο κρασί της βίας και οι συνέπειές του είναι σαφείς στα παραπάνω τρία πρόσωπα, αποδεικνύοντας όχι μόνο τις στρεβλώσεις ενός κινήματος, το οποίο στο ξεκίνημά του απεχθανόταν θανάσιμα τη βία, αλλά και τα αδιέξοδα, στα οποία οδηγεί η βία.

Η λογική του παραλόγου

Βία στη βία της εξουσίας, έλεγε κάποιο σύνθημα γραμμένο από πρόσωπα, που ήθελαν να αυτοαποκαλούνται αναρχικοί. Οι συνθήκες, υπό τις οποίες ζούμε εδώ και αρκετούς μήνες, είναι υπεραρκετές όχι μόνο για την εφαρμογή αυτής της άποψης αλλά και για την παγίωσή της. Το είδαμε το Δεκέμβριο του 2008, όπου τις ειρηνικές διαδηλώσεις στη μνήμη του νεκρού Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου αλλά και κατά της αστυνομικής βίας αμαύρωσαν και επεσκίασαν οι καταστροφές περιουσιών αλλά και οι εν γένει βίαιες συμπεριφορές ορισμένων προσώπων. Το είδαμε και πιο πρόσφατα στην άνανδρη επίθεση σε βάρος του πρώην Υπουργού κ. Χατζηδάκη, όπου περίσσεψαν οι - διαδικτυακοί και όχι μόνο αυτοί - έπαινοι προς όσους τον έδειραν.
Οι υποστηρικτές της βίας διαθέτουν πλήθος επιχειρημάτων στη φαρέτρα τους. Θεωρούν, ότι η βία είναι η μόνη γλώσσα, που καταλαβαίνει το κράτος, φρονούν, ότι έτσι θα συνετίσουν όσους δεν ασπάζονται τις απόψεις τους και πιστεύουν, ότι ο απελπισμένος άνθρωπος - είδος ενα αφθονία αυτό τον καιρό στην Ελλάδα - δεν μπορεί να διεκδικήσει τα δικαιώματά του με το σταυρό στο χέρι, αφού η βία της εξουσίας είναι δεδομένη και μόνο με βία αντιμετωπίζεται. Υπάρχει η λογική - αν μπορεί, βέβαια, να χρησιμοποιηθεί αυτή η λέξη, για να περιγράψει την τακτική της βίας - της ανατροπής με κάθε μέσο, όπου η προσφυγή στη βία νομιμοποιείται από την επικρατούσα κατάσταση. Μέσα από το πρίσμα της βίας οι οπαδοί της δικαιολογούν πάσα εκτροπή από τις ευπρεπείς νόρμες συμπεριφοράς, εφόσον ο σκοπός της ειναι ανώτερος.
Ουδείς, όμως, εκ των θιασωτών της βίας έχει μια ξεκάθαρη εικονα της επόμενης μέρας από την ανατροπή του καθεστώτος και, ενδεχόμενα, την εξόντωση των εκφραστών αυτού. Δεν βλέπουμε κάποιο σχέδιο για την οργάνωση της κοινωνιας, ώστε να αντιμετωπιστούν τα φλέγοντα ζητήματά της παρά μόνο ακούμε αοριστίες περί εξάλειψης της αδικίας και άλλα ωραία, τα οποία φαντάζουν ελκυστικά και κανένας λογικός άνθρωπος δεν τα αντιπαρέρχεται, πλην, όμως, δεν γνωρίζουμε τα μέσα για την επίτευξή τους, αφού κανένας φίλος της βίας δεν έχει μπει στον κόπο να τα επεξεργαστεί, ώστε να μας τα προσφέρει. Μόνη εξαίρεση σε αυτό τον τομέα είναι το Κ.Κ.Ε., η προσήλωση, όμως, του οποίου στο ένδοξο παρελθόν των αδελφών κομμάτων του στο εξωτερικό είναι ολίγον τι ανατριχιαστική.
Δυστυχώς για όσους πιστεύουν, ότι η βία θα δώσει τη λύση στα προβλήματα μιας κοινωνίας, η ιστορία βρίθει παραδειγμάτων, όπου ομάδες ανθρώπων ανέτρεψαν δια της βίας την εξουσία, για να αναγκαστούν, στη συνέχεια, υπό το βάρος των αδιεξόδων, στα οποία περιήλθαν, να τη χρησιμοποιήσουν, ώστε να κρατηθούν σε αυτή. Η βία αποτελεί τη μέθοδο με τα περισσότερα αδιέξοδα στην πολιτική και συνάμα την πιο επικίνδυνη. Οι χρήστες της, εθισμένοι στην ψυχολογία της, δεν γνωρίζουν άλλο τρόπο για την προάσπιση των ιδεών τους, ενώ η ψυχοδομή τους είναι διαμορφωμένη, εις τρόπον ώστε να αντιμετωπίζουν ως εχθρούς τους όχι μόνο όσους διαφωνούν με τις απόψεις του αλλά και εκείνους, που αποκλίνουν ελάχιστα από αυτές. Ο βίαιος πολέμιος της εξουσίας δεν αντιλαμβάνεται, ότι με την ανατροπή της εξουσίας δια της βίας καθίσταται και αυτός εξουσιαστής, συχνά σκληρότερος από αυτόν, που αποκαθήλωσε, και ζει στην πλάνη, ότι υπηρετεί ένα ευγενικό σκοπό, ο οποίος, όμως, είναι λουσμένος στο αίμα και τη στάχτη, που έχει αφήσει πίσω του. Και βαφτίζεται αντιεξουσιαστής και αναρχικός, παραβλέποντας ότι ιστορικά οι γνήσιοι αναρχικοί βδελύσσονταν τη βία ως μέσο για την επίτευξη των σκοπών τους.
Δεν περιμένω να αλλάξει κάτι άμεσα, όσες φωνές κατά της βίας και αν ακουστούν, μόνο θέλω να πιστεύω, ότι κάποτε θα πρυτανεύσει η λογική και θα αναφανεί, τελικά, ότι με τη βία θα καταλήξουμε οι περισσότεροι ή μακαρίτες ή σακατεμένοι τόσο στο σώμα όσο και στο μυαλό.

Αντιστασιακοί κατά περίσταση

Αυτές τις μέρες μαίνονται οι ταραχές στην Κερατέα με αφορμή την επικείμενη δημιουργία ΧΥΤΥ στη θέση "ΟΒΡΙΟΚΑΣΤΡΟ". Περιττεύουν οι όποιες λεπτομέρειες, αφού η εικόνα, που μεταδίδεται από πολλά Μ.Μ.Ε. είναι ενδεικτική του βίαιου κλίματος, που επικρατεί.

Επειδή έχουν ακουστεί πολλά για την αντιστασιακή δράση των κατοίκων της Κερατέας και κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο αρκετές σχετικές αναφορές, καλό θα είναι να δούμε κάποια πράγματα με ψυχραιμία, διότι στη χώρα, όπου είσαι ό,τι δηλώσεις, είναι πανεύκολο να βαφτίζεται κανείς αντιστασιακός και αντιεξουσιαστής.

Κατ' αρχάς, οι κάτοικοι της Κερατέας ξεσηκώθηκαν όχι ενάντια στην κρατική πολιτική εν γένει αλλά ενάντια στην εγκατάσταση ΧΥΤΥ στην περιοχή τους. Εξ όσων γνωρίζω, ουδεμία άλλη αντιστασιακή δράση έχει να επιδείξει η περιοχή, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια. Και ο αντιστασιακός κρίνεται εκ της εν γένει πολιτείας του και όχι επειδή αποφάσισε να ανάψει μια φωτιά στο δρόμο ή να εκτοξεύσει ένα καρδόνι στα ΜΑΤ.

Ας υποθέσουμε, περαιτέρω, ότι αποφασίζει αύριο μεθαύριο η κυβέρνηση να μη δημιουργηθεί ΧΥΤΥ στην παραπάνω περιοχή και επιλέγεται μια άλλη περιοχή της Αττικής, όπως το Σούνιο (τυχαίο το παράδειγμα). Δε νομίζω, ότι η αντιστασιακή και αντιεξουσιαστική δράση των κατοίκων της Κερατέας θα συνεχιστεί με εκδηλώσεις αλληλεγγύης προς τους κατοίκους του Σουνίου, αφού είναι γνωστή η κρατούσα στην Ελλάδα τακτική "μακρυά από μένα και ας είναι και ένας πόντος". Η ιστορία θυμίζει τους διαβόητους αντιστασιακούς κατοίκους του ηρωικού Βραχασίου στην Κρήτη, που αντιστέκονταν στη συνένωση της κοινότητάς τους με το γειτονικό Δήμο προ ετών. Όταν το 2004 αποφασίστηκε, ότι το Βραχάσι θα παραμείνει ανεξάρτητη κοινότητα, οι κάτοικοί του επέστρεψαν στην καθημερινότητά τους και ουδεμία δράση τους υπέρ του τάδε ή του δείνα εξουσιαζόμενου χωριού ή προσώπου ακούστηκε.

Ακόμα, γίνεται επίκληση του ιδιαίτερου φυσικού κάλλους και της αρχαιολογικής αξίας της περιοχής. Όλως τυχαίως, κανένα από τα δύο δεν προστατεύεται ιδιαίτερα και ας υπάρχει το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο. Και μιλάμε για περιοχές, οι οποίες έχουν χαρακτηριστεί ως ανωτέρω με νόμους είτε από το 1980 (ΦΕΚ 1070/Β/03-09-1980, για το χαρακτηρισμό της περιοχής ως ιδιαίτερου φυσικού κάλλους) είτε από το 1995 (ΦΕΚ 107/Β/29-12-1995 για την αρχαιολογική σημασία της περιοχής). Δεν θυμάμαι όλ' αυτά τα χρόνια να υπήρξε κάποια φωνή από τους κατοίκους της Κερατέας για τα παραπάνω.

Γιατί δεν πάνε το ΧΥΤΥ σε μια περιοχή, όπου ζουν προνομιούχοι, ερωτάται από κάποιους κατοίκους της περιοχής αλλά και από υποστηρικτές τους. Η απάντηση είναι, ότι σκουπίδια παράγει κάθε Έλληνας είτε πλούσιος είτε φτωχός ή έστω μη προνομιούχος και δεν αποτελεί λύση να πάει όπου αλλού θέλει ο ΧΥΤΥ εκτός από το σπίτι μας. Αυτό δεν είναι επαναστατική αντίληψη αλλά μικροαστική και ωφελιμιστική τακτική, αφού ξεφορτωνόμαστε το ΧΥΤΥ και, βέβαια, όταν αυτός εγκατασταθεί κάπου, όπου οι αντιστάσεις των κατοίκων θα είναι λιγότερες, δεν θα μας ενοχλήσει ιδιαίτερα να στέλνουμε εκεί και τα δικά μας σκουπίδια.

Το όλο πρόβλημα ξεκινάει από την άρνηση των δύο πλευρών να συνεννοηθούν. Δεν υπάρχει περιθώριο διαβουλεύσεων, ώστε να επιλεγεί η συμφερότερη για όλους λύση, δεν υπάρχει ενημέρωση, ώστε ο κάθε αντιστασιακός ή υποστηρικτής των αντιστασιακών να γνωρίζει, ποιες θα είναι οι επιπτώσεις και σε τι θα οφείλονται, και, κυρίως, δεν υπάρχει καλή θέληση για να βρεθεί μια κοινώς αποδεκτή λύση.

Ξεκαθαρίζω, ότι δεν υποστηρίζω τους ξυλοδαρμούς, που φέρονται να υφίστανται κάποιοι κάτοικοι της Κερατέας από τις δυνάμεις ασφαλείας, όπως απεχθάνομαι και τις εκδηλώσεις βίας κάποιων κατοίκων της περιοχής εναντίον των δυνάμεων αυτών. Δεν αναγνωρίζω, όμως, και κάποιο αντιστασιακό και αντιεξουσιαστικό χαρακτήρα στις κινήσεις των κατοίκων αυτών.

Όταν το παρελθόν αποθεώνεται

Άκουγα χτες κάποιο παλαιό συνάδελφό μου να αναπολεί τις παλαιές εκείνες εποχές, που ο κόσμος ήταν καλύτερος και η ζωή πιο εύκολη. Γύρω του συγκατένευαν αρκετά άλλα πρόσωπα, ακόμα και νέα παιδιά, τα οποία ενδεχόμενα με αυτό τον τρόπο εξέφραζαν την αποδοκιμασία τους για το παρόν και τις αμφιβολίες τους για το μέλλον.

Με όλο το σεβασμό προς τους πρεσβευτές αυτής της άποψης, θα διαφωνήσω. Ζούμε σε μια εποχή ομολογουμένως δύσκολη και με πολλά προβλήματα. Βιώνουμε μια κρίση σε κάθε επίπεδο, απόρροια του εφησυχασμού ου μην και αδιαφορίας, με την οποία αντιμετωπίζαμε στο παρελθόν τις ζωές μας αλλά και τα τακταινόμενα στη χώρα μας. Ένα πέπλο απαισιοδοξίας έχει πέσει στην Ελλάδα και σαν μεταδοτική ασθένεια έχει κυριεύσει τις καρδιές και τις ψυχές πολλών. Δεκτά όλ' αυτά τα δεδομένα!

Ωστόσο, είναι ίσως η μοναδική εποχή, κατά την οποία ο Έλληνας δύναται να πετύχει πράγματα, τα οποία μέχρι και πριν από 30 χρόνια ήταν αδιανόητα. Κατ' αρχάς, σήμερα εισάγονται στο πανεπιστήμιο 80.000, τουλάχιστον, νέοι ετησίως, αριθμός που αντιστοιχεί στους εισαχθέντες στο πανεπιστήμιο πολλών ετών του παρελθόντος. Τούτο σημαίνει, ότι έχουν τη δυνατότητα, εφόσον το θελήσουν, να αποκτήσουν μια επιστημονική κατάρτιση, την οποία μπορούν να διευρύνουν με μεταπτυχιακές σπουδές είτε στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό. Οι σημερινοί γονείς επενδύουν μεγάλα ποσά στις σπουδές των παιδιών τους. Οι παλαιότεροι ενθυμούνται γονείς, οι οποίοι αρνούνταν να σπουδάσουν τα κορίτσια τους, αρκούμενοι να τα προικίσουν καλά, ώστε να ανεύρουν ένα καλό γαμπρό, κλείνοντας τους πνευματικούς και επαγγελματικούς ορίζοντές τους, κατάσταση η οποία αποτελεί παρελθόν.

Έπειτα, υπάρχει η δυνατότητα μετακίνησης για επαγγελματικούς λόγους στο εξωτερικό. Θυμηθείτε από πόσες διατυπώσεις έπρεπε να περάσει στο παρελθόν ένας Έλληνας, για να ταξιδέψει για εργασία στην Ευρώπη, για να μην αναφερθούμε στην Αυστραλία ή τις Η.Π.Α.! Εκείνα τα χρόνια, η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων, που μετανάστευαν για εργασιακούς λόγους, ήταν αμόρφωτοι χειρωνάκτες, συχνά ανειδίκευτοι, οι οποίοι βίωναν απίστευτα σκληρές καταστάσεις και έντονη προκατάληψη από τους ξένους. Το σκηνικό έχει αλλάξει πολύ τα τελευταία χρόνια με την ένταξη πολλών Ελλήνων στην επαγγελματική και πανεπιστημιακή κοινότητα του εξωτερικού, όπου συχνά διακρίνονται για τον εργασιακό τους ζήλο, την επινοητικότητα και την εξυπνάδα τους. Ρωτήστε, όσους μετανάστευσαν στην Αυστραλία ή τη Δυτική Γερμανία τη δεκαετία του '60 και του '70, να σας πουν, πόσο αντίξοες ήταν γι' αυτούς οι συνθήκες!

Ο σημερινός Έλληνας είναι, επίσης, χορτάτος, ενώ στο παρελθόν πεινούσε και στερούνταν ακόμα και βασικά αγαθά. Δεν είναι πολύ μακρυά οι εποχές, που οι περισσότεροι Έλληνες έτρωγαν κρέας μόνο στις γιορτές και αγνοούσαν τα γαλακτοκομικά. Ούτε είχαν τη δυνατότητα να ταξιδέψουν ακόμα και στην ίδια τους τη χώρα, με αποτέλεσμα να έχουν στενότατους ορίζοντες. Σήμερα, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Ο Έλληνας τρώει σα να είναι το τελευταίο του γεύμα και έχει τη δυνατότητα να ταξιδέψει παντού στον κόσμο.

Ακόμα, ζούμε στην εποχή του Διαδικτύου, όπου η πληροφορία ανευρίσκεται ευκολότερα από το παρελθόν, με αποτέλεσμα ο κόσμος ή, τουλάχιστον, ένα τμήμα του, μεγαλύτερο απ΄ό,τι στο παρελθόν, να είναι περισσότερο υποψιασμένο για όσα συμβαίνουν γύρω του. Μια πληκτρολόγηση στο Διαδίκτυο και ιδού πληροφορίες για πολλά θέματα, πράγμα αδιανόητο στην εποχή των πατεράδων μας! Ανεξάρτητα, μάλιστα, από τη χρήση του Διαδικτύου - η χώρα μας έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά πανευρωπαϊκά - υπάρχει η δυνατότητα χρήσης του.

Μπορώ να θυμηθώ και πολλές άλλες διαφορές του χτες και του σήμερα. Σημασία δεν έχει, όμως, η απαρίθμησή τους. Απλά η νοσταλγία του παρελθόντος κάνει συχνά αρκετό κόσμο, όταν βλέπει τα δεινά του σήμερα, να αναπολεί εποχές με περισσότερα δεινά, τα οποία, λόγω της παρόδου του χρόνου, έχουν θαμπώσει και δεν επιτρέπουν μια αντικειμενική θεώρηση του παρελθόντος.

Η επέλαση των βαρβάρων

Πριν από κάποια χρόνια, ταξίδεψα στη Βιέννη, την οποία και λάτρεψα. Ομολογώ, βέβαια, ότι έμεινα λίγες ημέρες εκεί και δεν κατάφερα να συναναστραφώ τους ντόπιους, ώστε να σχηματίσω κάποια άποψη για το ποιόν των Βιεννέζων, αλλά έστω και έτσι θεωρώ , ότι πήρα μια ιδέα από μια όμορφη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.

Θυμάμαι, ότι ήταν εβδομάδα του Πάσχα των Ορθοδόξων και εκείνη τη χρονιά αυτό συνέπιπτε με το Πάσχα των Καθολικών. Ήταν Μεγάλο Σάββατο και κατά τη βόλτα μας στο κέντρο της πόλης μπήκαμε σε μια καθολική εκκλησία. εκείνο, που μου έκανε τρομερή εντύπωση, ήταν η απόλυτη, σχεδόν νεκρική, ησυχία, που επικρατούσε στην εκκλησία. Ακουγόταν μόνο κάποια ψαλμωδία και όλο το εκκλησίασμα παράμενε σιωπηλό. Ούτε γελάκια, ούτε ψιθυρίσματα στο διπλανό, ούτε ματιές αριστερά και δεξιά! Μόνο προσήλωση στη λειτουργία και, κυρίως, ησυχία!

Το ίδιο βράδυ επισκεφτήκαμε τον Άγιο Γεώργιο, μια από τις δύο ορθόδοξες εκκλησίες της Βιέννης. Ομολογώ, ότι δεν μπόρεσα να ακούσω ούτε κουβέντα από τη Λειτουργία της Ανάστασης, αφού εντός της εκκλησίας αλλά και εντός αυτής επικρατούσε χάβρα Ιουδαίων. Ο κόσμος μιλούσε στην εκκλησία σα να βρισκόταν στο κλαμπ, όπου πρέπει να φωνάξεις για να σε ακούσει ο διπλανός σου. Πιτσιρίκια τσίριζαν, επειδή δεν τα σήκωναν οι δικοί τους αγκαλιά, κυρίες φώναζαν τους συζύγους τους και νεαρόκοσμος χαζογελούσε, σα να παρακολουθούσε κωμωδία. Και η αλήθεια είναι, ότι με τόση ιλαρότητα, που επικρατούσε, νόμιζε κανείς, ότι παρακολουθεί κωμωδία και όχι τη Λειτουργία της Ανάστασης. Και, όμως, όλο αυτό το πλήθος ήταν πιστοί αλλά συμπεριφέρονταν λες και βρίσκονταν σε χασαποταβέρνα.

Την Κυριακή της Λαμπρής πήγαμε στον καθεδρικό ναό του Αγίου Στεφάνου στο κέντρο της πόλης. Τεράστια εκκλησία, γεμάτη κόσμο, που παρακολουθούσε τη Λειτουργία της Αγάπης! Οι πιστοί κάθονταν ήσυχοι και παρακολουθούσαν με κατάνυξη τη λειτουργία. Εκείνο, όμως, που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, ήταν ο σεβασμός των επισκεπτών - που ήταν πολλαπλάσιοι από τους πιστούς - και η απόλυτη ησυχία, με την οποία παρακολουθούσαν το τελετουργικό. Οι περισσότεροι από αυτούς έκαναν μπαμ από χιλίομετρα, ότι δεν πιστεύουν, αλλά σέβονταν το δικαίωμα των άλλων να τελούν τα λατρευτικά τους καθήκοντα και παρακολουθούσαν ήσυχοι τη λειτουργία αυτή.

Δεν μπόρεσα να αποφύγω τη σύγκριση ανάμεσα στους έχοντες ένδοξους - τρομάρα μας - προγόνους συμπατριώτες μου και τους έχοντες λιγότερο σημαίνοντες προγόνους ξένους με αφορμή τα παραπάνω γεγονότα. Αντιλήφθηκα, ότι ο σεβασμός στην καθημερινότητα αποτελεί terra incognita για την πλειονότητα των ελληναράδων, οι οποίοι προτιμούν να συμπεριφέρονται το ίδιο απολίτιστα όπου και αν βρεθούν, θεωρώντας ότι πρέπει να μην καταπιέζονται, ειδικά όταν βρίσκονται σε διακοπές - το μεγαλύτερο μέρος του χριστεπώνυμου πλήθους στον ελληνορθόδοξο ναό της Βιέννης ήταν εκδρομείς, ως, επίσης, ότι ως πολιτισμό ο μέσος ελληναράς, που αποτελεί και την πλειονότητα των κατοίκων της χώρας μας, θεωρεί το ένδοξο παρελθόν μας, τα μνημεία μας και τις πολιτιστικές εκδηλώσεις, που λαμβάνουν χώρα στην ελληνική επικράτεια, και δεν συμπεριλαμβάνει στην έννοια αυτή και την υποχρέωσή του να φέρεται με ευγένεια και σεβασμό προς τους τρίτους.

Φυσικά, ουδείς στη χώρα μας δείχνει να ασχολείται με το φαινόμενο αυτό, αφού κυριαρχούν είτε η ιδιοτέλεια είτε η καλλιέργεια ουτοπικών επαναστάσεων, οι οποίες θα βοηθήσουν την Ελλάδα να λύσει ως δια μαγείας τα όποια προβλήματά της, ή απλά η αδιαφορία για τα πάντα. Φαίνεται, ότι αρκεί να έχουμε ο καθένας από μια δουλίτσα, να αποκερδαίνουμε κάμποσα ευρουλάκια για να καλύπτουμε τα έξοδά μας και με το περίσσευμα να διασκεδάζουμε και όλα τα υπόλοιπα απλά δεν μας αφορούν.

Όσο για τους ξένους, αυτοί, ρε παιδάκι μου, είναι καραξενέρωτοι, που δεν χαίρονται τη ζωή τους, που τα έχουν όλα προγραμματισμένα, που δεν γελούν, που δεν κάνουν λίγη πλάκα, ώστε να αποκτήσει χρώμα η ζωή τους και άλλα παρεμφερή, που προσάπτουμε με περισσή ευκολία και ανοησία στους ανθρώπους, που σέβονται την ιστορία μας αλλά φροντίζουμε, ώστε να τους αποδεικνύουμε, πόσο ελάχιστο σεβασμό ως λαός αξίζουμε και πόσο ανάξιοι της ιστορίας μας είμαστε.

Και έπειτα απορούμε, που η χώρα μας έφτασε στην κατάσταση αυτή!

Ο παραλογισμός της βίας

Η αφορμή να ανοίξει και πάλι η κουβέντα περί χρησιμότητας της βίας ήταν ο ξυλοδαρμός του κ. Χατζηδάκη. Το περιστατικό αυτό έχει ήδη κάνει το γύρο του Διαδικτύου, καταδεικνύοντας ένα από τα πολλά απεχθή πρόσωπα της βίας.

Η λογική καταδικάζει τη βία. Απεχθάνεται το μέσο αυτό ως μέσο επιβολής αλλά και ως τακτική, με την οποία κάθε πρόσωπο επιδεικνύει την αντίθεσή του με κάποιες ενέργειες. Χρειάστηκαν αιώνες, ώστε να φτάσει ο άνθρωπος σε μια κοινωνία, όπου η βία είναι καταδικαστέα, χωρίς να ενδιαφέρει είτε ο μετερχόμενος αυτή είτε το θύμα αυτής.

Απ' όσο, όμως, φαίνεται, η λογική στη χώρα μας έχει πάει περίπατο και μαζί με αυτή η άποψη, ότι η βία είναι καταδικαστέα. Το επεισόδιο με θύμα τον πρώην υπουργό μεταφορών έφερε στην επιφάνεια για μια, ακόμα, φορά τον παραλογισμό της νόμιμης και δικαιολογημένης βίας, την οποία επιβάλλεται να δείξουν, όσοι είναι αγανακτισμένοι με την ελληνική πραγματικότητα. Πολύς κόσμος ένοιωσε άγρια χαρά στη θέα του αιμόφυρτου κ. Χατζηδάκη και απέδειξε, ότι διψάει για αίμα και στάχτη.

Ο παραλογισμός είναι απόρροια της έλλειψης ψυχραιμίας, που συναντάται στις κρίσιμες στιγμές. Συχνά, όμως, αποτελεί και διαμορφωμένη ιδεολογία ορισμένων προσώπων, τα οποία θεωρούν, ότι με τη χρήση μορφών παραλογισμού, στις οποίες (πρέπει να) συγκαταλέγεται η βία, θα επιτευχθούν ορισμένοι στόχοι της κοινωνίας ή κάποιας ομάδος προσώπων, τα οποία υποτίθεται, ότι θέλουν να σβήσουν από τον κατάλογο των ζωντανών ή έστω ενεργών πολιτών εκείνους, που θεωρούν επιβλαβείς. Στη χώρα μας αλλά και στο εξωτερικό ο παραλογισμός αυτός απαντά στη θεωρία περί επιβεβλημένης ήτοι νόμιμης βίας και απαυγάσματα αυτής της θεωρίας βρίσκουμε εγκατεσπαρμένα ανά το Διαδίκτυο αλλά και στα παραδοσιακά Μ.Μ.Ε. Φυσικά, αυτή η εξάλειψη ορισμένων ζωών συνοδεύεται και από τις απαραίτητες υλικές ζημίες, οι οποίες ενίοτε φτάνουν έως και την ολοκληρωτική καταστροφή περιουσιών.

Φοβάμαι, ωστόσο, ότι, όσο ανεκτικός και αν είναι κανείς με τις πάσης φύσεως θεωρίες περί διαχείρισης μιας κρίσης, δεν μπορεί να μη γίνει αντιληπτή η απουσία κάποιου σχεδίου για την επόμενη μέρα, δηλαδή εκείνη, κατά την οποία θα έχουν επιτευχθεί οι στόχοι των οπαδών της βίας. Ουδείς εκ των υποστηρικτών του άνανδρου ξυλοδαρμού του κ. Χατζηδάκη μοιάζει να έχει κατά νου, τί θα ακολουθήσει την εξόντωση των βλαβερών συμπολιτών μας και πως θα βελτιωθεί η δεινή κατάσταση της Ελλάδας.

Μια ματιά στην παγκόσμια ιστορία αποδεικνύει, ότι, όπου επικράτησε η τυφλή βία, δεν έμεινε τίποτα όρθιο και καμμία πρόοδος δεν σημειώθηκε. Ακόμα και σε καθεστώτα, όπου η βία χρησιμοποιήθηκε για την εξόντωση ορισμένων αντιφρονούντων αλλά και για την αλλαγή στις κρατικές, οικονομικές και κοινωνικές δομές, έγινε σύντομα αντιληπτό, ότι η ίδια ήταν η μόνη μέθοδος, για να κρατηθούν τα ίδια καθεστώτα στην εξουσία. Τη βίαιη κατάληψη της εξουσίας από τους μπολσεβίκους του Λένιν και τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις, που έδωσαν μια ανάσα στο μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων της τότε Ε.Σ.Σ.Δ., ακολούθησε ο σταλινικός τρόμος, που εκτός από την εξόντωση εκατομμυρίων πολιτών, αποδιοργάνωσε όλους τους τομείς της σοβιετικής κοινωνίας. Η Γαλλική Επανάσταση άρχισε να σβήνει, όταν η Τρομοκρατία του Ροβεσπιέρου οδήγησε στη λαιμητόμο χιλιάδες ανθρώπους, οι οποίοι απλά δεν ταίριαζαν με τα χνώτα του εν λόγω κυρίου.

Θα ήταν χρήσιμο να επισημανθεί, ότι η βία ως μέθοδος ξεσπάσματος πρέπει να καταδικάζεται, όποιος και αν είναι ο φορέας της και ανεξάρτητα από το στόχο της. Μόνη η ψύχραιμη σκέψη οδηγεί στην επίλυση των όποιων προβλημάτων και δρομολογεί εξελίξεις προς όφελος του κοινωνικού συνόλου. Εκτός αν προέχει η εκτόνωση του κόσμου με τους ξυλοδαρμούς και τους εμπρησμούς!

Συμβολική βία και άλλες δικαιολογίες

Τον λυπήθηκε η ψυχή μου, μοναχό άνθρωπο να τρώει το ξύλο της αρκούδας από τους άνανδρους, που χαρακτηρίζονται "αγανακτισμένοι πολίτες".

Τον κ. Χατζηδάκη μπορεί κανείς να τον μεμφθεί για αρκετά πράγματα. Η θητεία του ως Υπουργού Μεταφορών σφραγίστηκε από τη σώρευση υπέρογκων χρεών στον ΟΣΕ. Η κλίση του προς το νεοφιλελευθερισμό τον κατέστησε αντιπαθή σε μεγάλη μερίδα του κόσμου. Η συμμετοχή του στη χειρότερη, ίσως, κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης τον στιγμάτισε στα μάτια πολλών. Και αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να περάσει σε δεύτερη μοίρα η απαλλαγή της χώρας μας από το βραχνά των προστίμων, ελέω Ολυμπιακής Αεροπορίας, για τις συνεχείς παραβάσεις της κοινοτικής νομοθεσίας, ο εκσυγχρονισμός του σιδηροδρομικού μας δικτύου αλλά και η σοβαρότητά του ως ανθρώπου και πολιτικού.

Με ό,τι και αν πιστώνεται ο εν λόγω πολιτικός, ο ξυλοδαρμός του αποδεικνύει με το χειρότερο τρόπο την ανανδρία των δραστών του. Η βία πρέπει να είναι καταδικαστέα, απ' όπου και αν προέρχεται πολλώ δε μάλλον όταν στόχος είναι ένας ανυπεράσπιστος εκείνη τη στιγμή πολίτης, όποιος και αν είναι ο πρότερος βίος του. Ούτε δέχομαι, ότι ήταν συμβολική η βία, που ασκήθηκε σε βάρος του κ. Χατζηδάκη, διότι ως τέτοια έχουν βαφτίσει χιλιάδες βίαιων ανθρώπων στη μακροχρόνια ιστορία του ανθρώπινου γένους κάθε βίαια πράξη τους σε βάρος τρίτων.

Καταδικαστέα, λοιπόν, είναι η βία σε βάρος του κ. Χατζηδάκη και καταδικαστέοι και οι αυτουργοί της, όπως θα έπρεπε να είναι κάθε βίαιη πράξη, όποιος και αν είναι ο δράστης και όποιο και αν είναι το θύμα.