Τυχαίο το απυρόβλητο της Εκκλησίας της Ελλάδος; Δε νομίζω.

Μάλιστα! Για μια, ακόμα, φορά η Εκκλησία της Ελλάδος θα παραμείνει στο απυρόβλητο. Η επίσκεψη του κ. Βενιζέλου στη Μονή Πετράκη απέδειξε, ότι το κράτος εξακολουθεί να μην επιθυμεί να επιβαρύνει ένα ζάπλουτο οργανισμό με τη μισθοδοσία των λειτουργών του, προτιμώντας αυτό να καταβάλει το συγκεκριμένο ποσό. Και αυτό σε μια εποχή, που οι σώφρονες φωνάζουν για περικοπές στις κρατικές δαπάνες.
Σε μια χώρα πιστή στις αρχές του Ορθού Λόγου και του Διαφωτισμού μια τέτοια ενέργεια θα ξεσήκωνε θύελλα διαμαρτυριών. Στην Ελλάδα, όμως, που η πλειονότητα των κατοίκων της επαίρεται, ότι έχτιζε Παρθενώνες, όταν οι Φράγκοι ντύνονταν με αρκουδοτόμαρα και τρέφονταν με βελανίδια, όχι μόνο δεν αντέδρασαν οι περισσότεροι – η εξαίρεση των σκεπτικιστών, αθέων, αγνωστικιστών και λοιπών σκεπτομένων απλά επιβεβαίωσε τον κανόνα – αλλά, αντίθετα, οι ιερείς της Ιεράς Μητρόπολης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας έγιναν δεκτοί ως αγανακτισμένοι πολίτες (!!!) μετά βαΐων και κλάδων από τους ομόσταβλους συναισθηματικά συμπολίτες τους. Φυσικά, ο χωρισμός Κράτους και Εκκλησίας παραμένει άγνωστη γη για τους αγανακτισμένους, οι οποίοι απαξιούν να τον συμπεριλάβουν στα αιτήματά τους, ίσως επειδή οι υποδυόμενοι τους εχθρούς του κράτους ιερωμένοι είναι φίλοι τους, αφού ο εχθρός του εχθρού μου, κατά το γνωστό γνωμικό, είναι φίλος μου.
Η μονομερής αυτή εξωτερίκευση της αγανάκτησης, ήτοι η εχθρότητα αποκλειστικά προς τους κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους του Κράτους και όχι προς τους λοιπούς στυλοβάτες των δεινών της κοινωνίας μας, όπως τους επικεφαλής των συνδικαλιστικών σωματείων των κρατικών οργανισμών (και οι ΔΕΚΟ μέσα σε αυτές) ή τον ανώτατο κλήρο, αποδεικνύει, ότι, όσο και αν βαυκαλιζόμαστε, ότι ανήκουμε στη Δύση, στην πραγματικότητα ο προσανατολισμός μας είναι καθαρά ανατολίτικος. Εντάξει, μάθαμε να πλενόμαστε μια δόση παραπάνω και δεν κλειδαμπαρώνουμε τις γυναίκες σπίτι, μέχρι να τις παντρέψουμε αυστηρά παρθένες με εκείνους τους άνδρες, που εμείς θα επιλέξουμε χωρίς να τις ρωτήσουμε, αλλά η αλλαγή στην εξωτερική εμφάνιση δεν προϋποθέτει και ανάλογες μεταρρυθμίσεις στη νοοτροπία. Τούτο προκύπτει τόσο από τις αντιδράσεις μας, όταν κυκλοφορεί, ότι κάποια αόρατη απειλή θα εξαφανίσει τη χώρα μας (θυμηθείτε τις αντιδράσεις μας για το Σκοπιανό προ 20ετίας αλλά και την απίστευτη τερατολογία περί ψεκασμών, Σοφών της Σιών κ.λπ.), αλλά και από την απουσία αυτών, όταν υπάρχει πολύ σοβαρότερο και, κυρίως, χειροπιαστό πρόβλημα. Εν προκειμένω, η Εκκλησία της Ελλάδος δεν φορολογείται, απολαμβάνει ειδικό νομικό καθεστώς (οράτε νομικό παράδεισο), παραμένει απολύτως ανέλεγκτη (το μαύρο σκοτάδι έφαγε τα σάπια κοτόπουλα της «ΑΛΛΗΛΛΕΓΥΗΣ») και, το χειρότερο, επιμένει, τουλάχιστον σε επίπεδο ανώτατου κλήρου, να αναμιγνύεται σε καθαρά πολιτικά ζητήματα. Όποτε ετέθη θέμα υποβολής της στα ίδια βάρη με αυτά, που επιβάλλονται στους υπολοίπους εν Ελλάδι θνητούς, όπως είχε γίνει για παράδειγμα, με το νόμο Τρίτση, οι αντιδράσεις της συμπαρέσυραν και χιλιάδες πιστούς και οδήγησαν σε απόσυρση των μέτρων. Όποτε η κυβέρνηση αποφάσιζε να κάνει κάποια βήματα κοινωνικής και πνευματικής προόδου, η Εκκλησία της Ελλάδος ήταν απέναντί της και, μάλιστα, απειλούσε θεούς και δαίμονες. Το περιβόητο βιβλίο ιστορίας του Σταυριανού, που επρόκειτο να εισαγάγει τη διδασκαλία της Θεωριας της Εξέλιξης στα σχολεία, πολεμήθηκε ανηλεώς από την Εκκλησία και, τελικά, μπροστά στο φόβο του πολιτικού κόστους, η τότε κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου το απέσυρε. Αργότερα, η διαμάχη με τις ταυτότητες έβγαλε νικήτρια την κυβέρνηση του κ. Κωνσταντίνου Σημίτη αλλά οι περισσότεροι θυμούνται τον τότε Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο να έχει πιάσει παγκάρι στα Μ.Μ.Ε. και να εξαπολύει καθημερινά μύδρους κατά της τότε κυβέρνησης, στελέχη της οποίας, όπως ο νυν Υπουργός Οικονομικών, κ. Βενιζέλος, και ο τότε Υπουργός Παιδείας, κ. Ευθυμίου, αλληθώριζαν προς το ιερατείο, σαμποτάροντας έτσι τις όποιες προσπάθειες εκσυγχρονισμού των σχέσεων ανάμεσα στο κράτος και την Εκκλησία της Ελλάδος. Σε καμμία από τις παραπάνω περιπτώσεις δεν υπήρξε αντίδραση της κοινωνίας μας, πάντα με την εξαίρεση αρκετών στελεχών του ΚΚΕ, των ενώσεων αθέων, αγνωστικιστών αλλά και απλών πλην όμως σκεπτομένων ανθρώπων. Κανένας δεν αγανάκτησε με τα πλούτη της Εκκλησίας της Ελλάδος, κανένας δεν έφριξε με το πρωτοφανές και προκλητικό προνομιακό καθεστώς, που απολαμβάνει ο οργανισμός αυτός, κανένας δεν έκλεισε δρόμους και δεν διαδήλωσε, ώστε να εκφράσει την αντίθεσή του στα νομικά οφέλη του, κανένας δεν κατέλαβε πλατείες, κανένας δεν μούντζωσε μητροπόλεις ούτε συγκεντρώθηκε έξω από αυτές, κανένας δεν χειροδίκησε κατά μητροπολιτών (είμαι κατά της βίας αλλά συγκρίνω καταστάσεις) κανένας δεν ωρυόταν «να καεί το μπ…. η αρχιεπισκοπή» και, γενικά, κανένας δεν δείχνει να ενοχλείται, που ένας οργανισμός, όπως η Εκκλησία της Ελλάδος, αρνείται να συνεισφέρει τον οβολό της σε μια δύσκολη εποχή.
Δεν τρέφω καμμία αμφιβολία, ότι οι περισσότεροι συμπολίτες μου, όταν ερωτώνται για την Εκκλησία της Ελλάδος, προτιμούν να απαντήσουν, ότι δεν ασχολούνται. Στην πραγματικότητα, αισθάνονται ικανοποιημένοι, που ανήκουν στην πλειοψηφία των χριστιανών ορθοδόξων – έστω και μόνο στα χαρτιά – και δεν ενοχλούνται με το ρόλο της Εκκλησίας σε κρατικές υποθέσεις ή με τα προνόμιά της, ίσως επειδή δεν επιθυμούν να αλλάξει κάτι πραγματικά σε αυτή τη χώρα. Ο πολύς κόσμος δείχνει να ικανοποιείται, όταν όλα βαίνουν καλώς στη ζωή του. Εφόσον ο δρόμος του διορισμού στο ελληνικό δημόσιο είναι ανοικτός, χάρη στο πολιτικό βύσμα, οι ρυθμοί εργασίας είναι εξωφρενικά χαλαροί και κανένας δεν διανοείται να μας ενοχλήσει να γίνουμε περισσότερο αποδοτικοί, διότι οι συνδικαλιστές θα κάνουν τη δουλειά τους – ξέρετε τι είδους δουλειά είναι αυτή – εφόσον όλο και κάποιος επίορκος εφοριακός ή υπάλληλος της πολεοδομίας θα κάνει τα στραβά μάτια στις παρανομίες μας, εφόσον θα φωνάξουμε στον αστυνομικό, ώστε να μας σβήσει την κλήση για παράνομη στάθμευση και σε όποιον μας κάνει παρατήρηση, που πετάξαμε τη γόπα κάτω κ.λπ. κ.λπ., τότε δεν υπάρχει λόγος να φωνάζουμε για τους παπάδες, οι οποίοι, σε τελική ανάλυση, κάποια στιγμή θα μας φανούν χρήσιμοι, αφού όλο και κάποιος γάμο, κάποια κηδεία, κάποιο τρισάγιο ή κάποια λειτουργία θα κάνουμε. Όσο για τις παρεμβάσεις των ιερωμένων σε εκπαιδευτικά θέματα αλλά και τις φωνές τους για ορισμένα βιβλία, όπως αυτό του κ. Μίμη Ανδρουλάκη, ο πολύς κόσμος δεν ασχολείται με τους «κουλτουριάρηδες, που έχουν λύσει το πρόβλημα της ζωής τους και μας το παίζουν έξυπνοι», επειδή δεν ενδιαφέρεται για τίποτε άλλο παρά για την υλική ευημερία του. Απόλυτα εξηγήσιμα πράγματα για ένα λαό με ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά αλλεργίας στο βιβλίο παγκοσμίως!
Φυσικό επακόλουθο της παραπάνω ενέργειας του κ. Βενιζέλου αλλά και της λογικής (ή μάλλον της απουσίας της), που διακατέχει το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας μας, είναι να περνούν αδιαμαρτύρητα τα όποια σκανδαλώδη υπέρ της Εκκλησίας της Ελλάδος μέτρα. Τυχαίο με βάση τα παραπάνω δεδομένα; Δε νομίζω.

Απόψεις περί θρησκείας

Ένα κυρίαρχο ρεύμα στο Διαδίκτυο (και όχι μόνο) είναι η άρνηση της θρησκείας, κίνημα αρκετά διαδεδομένο και επηρεασμένο από τα πρόσφατα πονήματα του Ρίτσαρντ Ντώκινς, Μισέλ Ονφρέ, Ντένετ, Χάρρις αλλά και παλαιότερων, όπως του Καρλ Χάιντς Ντέσνερ. Δίδεται ιδιαίτερη βαρύτητα στη δυνατότητα του ανθρώπου να ζήσει χωρίς θρησκεία, στην ύπαρξη και διαμόρφωση κάποιων αρχών από αυτές, που μονοπωλούσε για αιώνες ο χριστιανισμός, χωρίς να ανήκει κανείς σε κάποια θρησκεία, στην κατάδειξη του πραγματικού ρόλου της Εκκλησίας επί σειρά αιώνων (π.χ. σφαγή των ειδωλολατρών Σαξόνων από το "χριστιανό" Καρλομάγνο, Ιερά Εξέταση στην Ισπανία και τις αποικίες της, κάψιμο μαγισσών στη Μσσαχουσέτη των Η.Π.Α., στήριξη της Εκκλησίας σε αυταρχικά και ανελεύθερα καθεστώτα κ.λπ.) κ.λπ. Αρκετοί φτάνουν στο σημείο να υποστηρίξουν ότι ο Χριστός αλλά και άλλοι ιδρυτές θρησκειών δεν υπήρξε ποτέ και είναι αρκετές ήδη οι μονογραφίες, που ασχολούνται με αυτό το θέμα. Δεν θα αρνηθώ το δικαίωμα των ανωτέρω να μην πιστεύουν σε οποιαδήποτε θρησκεία. Κανείς δεν μου αναγνωρίζει τέτοιο δικαίωμα και ο σεβασμός των απόψεών τους ουδόλως με εμποδίζει από το να τους συναναστρέφομαι. Ούτε με ενδιαφέρουν τα κίνητρα του καθενός εκ των αθέων ή αγνωστικιστών. Μπορεούν, δηλαδή, να απεχθάνονται πάσα θρησκεία θεωρώντας την πηγή καταπίεσης, όπως καλή ώρα ο Νίτσε, ο οποίος μεγάλωσε σε ένα άκρως καταπιεστικό περιβάλλον με θρησκόληπτες συγγενείς, ή φρονώντας ότι η επιστήμη βοηθάει στην κατανόηση του μυστηρίου της ζωής και δίνει ερμηνείες, που δεν στηρίζονται σε μεταφυσικά φαινόμενα.
Επιθυμώ, λοιπόν :
1) Μια θρησκεία, η οποία θα σέβεται τη διαφορετικότητα και δεν θα προβαίνουν οι εκπρόσωποί της σε απρεπείς δηλώσεις σε βάρος όσων δεν ασπάζονται αυτά, που εκείνη θεωρεί ως δεδομένα. Τα "κουσούρια" και η "πορνεία" όσων δεν επιθυμούν να ακολουθήσουν το θρησκευτικό τελετουργικό μιας θρησκείας είναι ενδεικτικά και τα ακούσαμε πολύ πρόσφατα.
2) Μια θρησκεία, η οποία θα φροντίζει τους αναξιοπαθούντες και τους κατατρεγμένους από τον λίαν υπολογίσιμο κορβανά της χωρίς να απαιτεί χρήματα από την επίσημη πολιτεία. Οι πρόσφατες κρίσεις του μακαριστούς Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου περί επάρατης Ευρωπαϊκής Ενώσεως τη στιγμή, που η Εκκλησία της Ελλάδος ίδρυε γραφείο στις Βρυξέλλες, προκειμένου να έχει πρόσβαση στα κονδύλια της Ε.Ε. είναι άκρως προσβλητική για έναν άνθρωπο με μέση νοημοσύνη.
3) Μια θρησκεία, η οποία θα περιθωριοποιεί και αποβάλει από τους κόλπους της όσους παρεκκλίνουν από τα μηνύματα και τις διδαχές του ιδρυτή της και θα αναδεικνύει όσους τηρούν την ουσία αυτών. Εδώ ανατρέχω στις παρατηρήσεις μου με αριθμό 1 του παρόντος άρθρου.
4) Μια θρησκεία, η οποία θα προβάλει και δεν θα αποκρύπτει το αμαρτωλό παρελθόν των λειτουργών, που την "υπηρέτησαν" στο παρελθόν, θα διδάσκεται από αυτό και θα το αποφεύγει. Σχόλια, τύπου, "δεν γνωρίζω τι γινόταν επί χούντας, διότι εγώ σπούδαζα" προσβάλλουν τον κοινό νου.
5) Μια θρησκεία, η οποία θα αρνείται και θα αποφεύγει πάσα ανάμιξη στον τρόπο διακυβέρνησης μιας χώρας, θα ασχολείται μόνο με τα του οίκου της, θα αρνείται την αναγραφή του θρησκεύματος σε δημόσια έγγραφα, θα αρνείται την υποχρεωτικό θρησκευτικό γάμο και την υποχρεωτική θρησκευτική ταφή και θα προτείνει το διαχωρισμό του Κράτους από την Επίσημη Εκκλησία. Τα συλλαλητήρια για τις ταυτότητες έδωσαν προς τα έξω την εικόνα μιας οπισθοδρομικής Ελλάδος, η οποία δεν μας αξίζει.
6) Μια θρησκεία, της οποίας οι λειτουργοί θα σέβονται τις ανάγκες των πιστών τους, θα φροντίζουν, ώστε να καταρτίζονται επαρκώς, προκειμένου να ανταπεξέλθουν στα καθήκοντά τους ως ιερείς, εξομολόγοι, πνευματικοί κ.λπ. Στη μικρή μου πόλη υπάρχουν παραδείγματα ιερέων, οι οποίοι κατακεραύνωσαν όσους είχαν "αμαρτήσει". Σεβαστή η διαφοροποίηση των ιερέων από τις πράξεις των εξομολογουμένων αλλά μια επιεικέστερη συμπεριφορά κατά την εξομολόγηση δεν βλάπτει.
7) Μια θρησκεία, η οποία θα αποφεύγει τη δημοσιότητα και θα αφοσιώνεται στο θρησκευτικό έργο της. Ευτυχώς προς αυτή την κατεύθυνση δείχνει να κινείται ο νέος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, ο οποίος εγκατέλειψε, μέχρι αποδείξεως του εναντίου, τα σχέδια για το συνοδικό μέγαρο στον Καρέα Αττικής.
8) Μια θρησκεία, η οποία θα ξεπερνά τα όρια του ευκτηρίου οίκου της, θα ξεχύνεται στους δρόμους όχι για να προσηλυτίσει αλλά για να βοηθήσει χωρίς ανταλλάγματα.
Οπωσδήποτε δεν επιθυμώ ο εκπρόσωπος της όποιας θρησκείας να μην εκφράζει την άποψή του σε θέματα, που κρίνει ότι μπορεί να μιλήσει. Απλά θα πρέπει πρώτα να φροντίζει, ώστε να επιμελείται των καθηκόντων του ως λειτουργός της θρησκείας, την οποία υπηρετεί και, εν συνεχεία, να εκφράζει την, τυχόν, άποψή του χωρίς να καταφεύγει σε ακραίους χαρακτηρισμούς.
Φυσικά, δεν τρέφω αυταπάτες ότι οι παραπάνω απόψεις μου θα εισακουστούν. Οι άναρθρες κραυγές από κάθε είδους ευκτήριο οίκο θα συνεχίσουν να προσελκύουν τους "πιστούς" και τα "πιστά"Μ.Μ.Ε. και θα εξακολουθήσουν για καιρό, ακόμα, να αποτελούν τον τρόπο, με τον οποίο θα κινούνται οι περισσότερες θρησκείες. Μόνο, που πρέπει κάποτε να γίνει μια αρχή και αυτά τα φαινόμενα να εκλείψουν. Μήπως είμαι πολύ αισιόδοξος;