Ποιός νοιάζεται για τους Ρομά;

Ο δάσκαλός μου στις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού μας είχε διηγηθεί την ιστορία με τους "γύφτους", που έφτιαξαν τα καρφιά, με τα οποία σταύρωσαν το Χριστό. Την είχε, μάλιστα, επαναλάβει άλλες 4-5 φορές, για να την εμπεδώσουμε, και εμείς κάθε φορά κατανεύαμε φρικαρισμένοι. Φυσικά, εκείνη την εποχή κανένας μας δεν είχε διαμορφώσει την κατάλληλη αντίληψη, ώστε να ρωτήσει τον, μακαρίτη πλέον, δάσκαλό μας, πως στην ευχή είχαν βρεθεί Ρομά στην Ιουδαία της ρωμαϊκής εποχής και γιατί οι Ρομά της σύγχρονης εποχής ευθύνονται για τα υποτιθέμενα κρίματα ενός προγόνου τους. Ποιός από εμάς θα τολμούσε, άραγε, να αμφισβητήσει τότε τον άνθρωπο, που στα παιδικά μάτια μας αποτελούσε την επιτομή της γνώσης;

Η ιστορία της 4χρονης Μαρίας από τον καταυλισμό των Φαρσάλων μου θύμισε αυτή την ιστορία και τον αντίκτυπό της στην ελληνική κοινωνία. Δεν πιστεύω, ότι η παραπάνω ιστορία αποτελούσε έμπνευση του παραπάνω εκπαιδευτικού. Άλλωστε, στην Ελλάδα υπάρχει μια μακρά παράδοση στις προκαταλήψεις απέναντι σε όσους είναι διαφορετικοί. Έτσι, λοιπόν, στο παρελθόν οι παλιοί διηγούνταν στους νεότερους, ότι οι Εβραίοι άρπαζαν παιδιά, για να τους πάρουν το αίμα, ή ότι οι Ιεχωβάδες έχουν χριστιανικές εικόνες κάτω από τα χαλιά τους, ώστε να τις πατήσουν οι ευσεβείς χριστιανοί, όταν επισκεφτούν τα σπίτια  τους. Γιατί, λοιπόν, να γλυτώσουν οι καταφρονεμένοι Ρομά από το μένος μιας απαίδευτης και μισαλλόδοξης κοινωνίας;

Δεν παύει να προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι οι προκαταλήψεις του μεγαλύτερου κομματιού της ελληνικής κοινωνίας για τους Ρομά παραμένουν βαθιά ριζωμένες. Η ιστορία της 4χρονης Μαρίας ήταν η αφορμή, για να βγουν ξανά στην επιφάνεια. Έτσι, λοιπόν, από την περασμένη Παρασκευή κυριαρχεί η αντίληψη, ότι οι Ρομά έχουν ροπή στο έγκλημα, δέρνουν τα παιδιά τους και τα εμποδίζουν να πάνε σχολείο, κλέβουν ό,τι βρουν μπροστά τους και είναι τεμπέληδες ολκής. Μη ρωτήσετε, αν έγινε κάποια σοβαρή και με επιστημονικά κριτήρια έρευνα από τους υποστηρικτές αυτής της άποψης! Το πιο πιθανό είναι, ότι θα εισπράξετε την απάντηση, ότι "το λέει όλος ο κόσμος" ή "άνοιξε τα στραβά σου και κοίτα, πόσοι από δαύτους έχουν συλληφθεί για κάθε είδους έγκλημα".

Κανένας από τους παραπάνω συμπολίτες μας δεν ενδιαφέρεται να μάθει, υπό ποιες συνθήκες μεγαλώνουν οι περισσότεροι Ρομά στη χώρα μας, αν έχουν πρόσβαση στη δημόσια εκπαίδευση, όταν, βέβαια, δεν προκύπτουν αντιδράσεις ορισμένων γονέων των λαϊκών (μη Ρομά, δηλαδή) παιδιών, όπως συνέβη προ ετών στο Εξαμίλι αλλά και πιο πρόσφατα στο Χαλάνδρι, αν έχουν ευκαιρίες έχουν να τελειώσουν το σχολείο και ποια πρόσβαση έχουν μετά στην αγορά εργασίας. Ούτε, βέβαια, ενοχλείται κάποιος από τους παραπάνω συμπολίτες μας, αν οι Έλληνες Ρομά αντιμετωπίζουν πληθώρα διακρίσεων παντού ή αν γίνονται οι πρώτοι, που συλλαμβάνονται και κατηγορούνται για οποιοδήποτε αδίκημα, ή αν αντιμετωπίζονται σε κάθε δημόσια υπηρεσία ως πολίτες Β' κατηγορίας.
Μα εισπράττουν ένα σωρό χρήματα από το κράτος και δεν τα αξιοποιούν σωστά, ενώ υπάρχουν και αρκετά ευεργετικά γι' αυτούς μέτρα, θα απαντήσει κάποιος. Κατ' αρχάς, η χρηματοδότηση μιας κοινωνικής ομάδος με ανύπαρκτο μορφωτικό επίπεδο δεν οδηγεί στη βελτίωση της καθημερινότητάς της, αν αυτή η ομάδα δεν διαθέτει το αναγκαίο υπόβαθρο για την αξιοποίηση αυτών των βοηθημάτων. Περαιτέρω, δεν πρέπει να μας διαφεύγει, ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό αυτών των ανθρώπων ζουν σε συγκεκριμένες περιοχές - γκέττο, συνεπεία της φτώχειας και του αποκλεισμού τους από την εκπαίδευση και την αγορά εργασίας, οπότε τα οικονομικά βοηθήματα δεν βοηθούν πουθενά.

Φυσικά, κανένας δεν αρνείται, ότι υπάρχουν Έλληνες Ρομά με πλούσιο ποινικό μητρώο, πλην, όμως, θα ήταν τουλάχιστον άστοχο να μιλήσει κανείς για φυσική προδιάθεση της συγκεκριμένης κοινωνικής ομάδος στο έγκλημα. Στην πραγματικότητα, ο Έλληνας Ρομά, που ζει σε μια υποβαθμισμένη περιοχή και δεν έχει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει σχολείο και αργότερα να ανεύρει μια αξιοπρεπή εργασία, έχει τις ίδιες πιθανότητες να επιδείξει παραβατική συμπεριφορά με τον Έλληνα λαϊκό, ο οποίος ζει σε μια εξίσου υποβαθμισμένη περιοχή, δεν πηγαίνει σχολείο και αδυνατεί να ανεύρει μια αξιοπρεπή εργασία. Αυτό, που σπρώχνει ένα άνθρωπο στο έγκλημα, δεν είναι οι καταβολές του αλλά το περιβάλλον όπου ζει. Οι περιοχές - γκέττο, όπου ζουν οι περισσότεροι Ρομά στη χώρα μας, είναι γειτονιές χωρίς την παραμικρή υποδομή, ξεχασμένες από το ελληνικό κράτος και μαστιζόμενες από φτώχεια και πρωτοφανή βία. Σε ένα τέτοιο κλίμα, είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγει κανείς από μια προδιαγεγραμμένη αρνητική πορεία. Αν κάνουμε τις συγκρίσεις με τους κατοίκους των γκέττο των αμερικανικών (και όχι μόνο αυτών) μεγαλουπόλεων, θα κατανοήσουμε, πόσο δύσκολο είναι για ένα άνθρωπο, αποκλεισμένο πρακτικά απ' όσα οι περισσότεροι λαϊκοί απολαμβάνουμε, να μην καταλήξει άλλος ένα στιγματισμένο και σεσημασμένο στις αρχές πρόσωπο.
 Θα ήταν πολύ εύκολο να μιμηθεί η χώρα μας μοντέλα ενσωμάτωσης των Ρομά στην κοινωνία, τα οποία ακολούθησαν δυτικοευρωπαϊκές χώρες π.χ. η Σουηδία, ώστε να δώσει ένα τέλος στις διακρίσεις σε βάρος τους στην Ελλάδα. Αλλά προφανώς η αντιμετώπιση των προβλημάτων της συγκεκριμένης κοινωνικής ομάδος δεν εντάσσεται στις προτεραιότητες του ελληνικού κράτους. Συνεπώς, αναπόφευκτα πολύ σύντομα θα ξαναδούμε πηχιαία ρεπορτάζ για εγκληματίες Ρομά, θα ξανακούσουμε κραυγές για τη, δήθεν, έξη τους στην παρανομία και τη φυγοπονία και πολλά άλλα συναφή. Μετά, θα αφεθούν ξανά στη μοίρα τους, μέχρι το επόμενο έγκλημα κάποιου εξ αυτών, που θα τους επαναφέρει στην επικαιρότητα κ.ο.κ.

Το λάθος του κ. Ρουπακιώτη

Βγήκε στην τηλεόραση ο πρώην υπουργός δικαιοσύνης, κ. Ρουπακιώτης, και δήλωσε, ότι "η κυβέρνηση πιεζόταν. Οι ελληνοεβραϊκές οργανώσεις ήρθαν εδώ στο υπουργείο Δικαιοσύνης κατ' επανάληψη και σε άλλα υποργεια. Οι αμερικανοελληνικές εβραϊκές οργανώσεις ήρθαν στο Υπουργείο. Τι κάνετε; Ο πρόεδρος και κύριος πρωθυπουργός πήγε στην Αμερική και θα τους έβλεπε. Και εκεί υπάρχουν λόμπις, Υπάρχουν διαπλοκές. Υπάρχουν διασυνδέσεις. Κάτι πρέπει να τους πει."

Με το καλημέρα, το Διαδίκτυο έπιασε φωτιά και, ως είθισται, δημιουργήθηκαν διάφορα στρατόπεδα. Το ένα υποστήριξε, ότι ο κ. Ρουπακιώτης ασπάζεται θεωρίες συνωμοσίας και δη αυτή, που θέλει τους Εβραίους να αποφασίζουν για τα πάντα στη χώρα μας (ξέρετε, η περιβόητη Δήλωση Κίσσινγκερ κ.λπ.) και είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στη χώρα μας. Το άλλο δήλωσε, ότι ο κ. Ρουπακιώτης είπε την αλήθεια. Ξεκαθαρίζω, ότι λατρεύω την πολυφωνία και θεωρώ απόλυτα θεμιτή την έκφραση διαφορετικών απόψεων.

Ξεκινώ με το πραγματικό γεγονός της ανησυχίας της Ε.Ε. και των φορέων αυτής αλλά και πολλών ανθρωπιστικών οργανώσεων στον κόσμο για την άνοδο της Χ.Α. στη χώρα μας. Δεν είναι λίγο, άλλωστε, να εισέρχεται σε κοινοβούλιο ευρωπαϊκής χώρας ένα ανοικτά νεοναζιστικό κόμμα σε μια δοκιμασμένη από το Β' Π.Π. ήπειρο και ένα χρόνο μετά τις τελευταίες εκλογές στη χώρα αυτή να έχει διπλασιάσει τα ποσοστά του. Η Έκθεση Μούιζνιεκς προ μερικών μηνών έκανε ευθεία αναφορά στην αύξηση των εγκλημάτων μίσους και στον ολοένα περισσότερο εμφανιζόμενο λόγο μίσους, χωρίς να κρύβει, ότι θεωρεί τη Χ.Α. υπεύθυνη και για τα δύο. Ανάλογες παρατηρήσεις έχουν υποβάλει και άλλοι οργανισμοί και χώρες και από τους ίδιους οργανισμούς και χώρες δεν έχουν λείψει οι παραινέσεις προς την κυβέρνηση να προβεί στη λήψη των απαραίτητων μέτρων για την πάταξη της δράσης της Χ.Α.
Ωστόσο, υπάρχει μια παγία αρχή στο διάλογο, σύμφωνα με την οποία ο υποστηρικτής ενός επιχειρήματος οφείλει να παράσχει τις απαιτούμενες αποδείξεις, για τη βασιμότητα αυτού. Ο κ. Ρουπακιώτης, δικηγόρος στο επάγγελμα, γνωρίζει αυτό τον κανόνα καλύτερο από τον περισσότερο κόσμο και ώφειλε να τον σεβαστεί. Αλλά απέφυγε επιμελώς να προσκομίσει οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο. Στο επίμαχο βίντεο δεν επικαλείται κανένα σχετικό δημοσίευμα και κανένα έγγραφο ή ρεπορτάζ. Τίποτα, απολύτως!
Έπειτα, η ειδική αναφορά του κ. Ρουπακιώτη στις αμερικανοεβραϊκές οργανώσεις, στις οποίες ο κ. Πρωθυπουργός "κάτι έπρεπε να πει", χτύπησε πολύ άσχημα, διότι με αυτό τον τρόπο, έθεσε σε κίνηση τα αντισημιτικά αντανακλαστικά μιας κοινωνίας, το μεγαλύτερο κομμάτι της οποίας είναι βαθιά πεπεισμένο, ότι οι Εβραίοι κάνουν το πραγματικό κουμάντο στην Ελλάδα. Με τον τρόπο, που επέλεξε ο κ. Ρουπακιώτης, ουσιαστικά απομόνωσε τις αμερικανοεβραϊκές οργανώσεις από το σύνολο των ξένων χωρών και οργανισμών, που έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για την άνοδο της Χ.Α. και έχουν ζητήσει από την ελληνική κυβέρνηση να λάβει τα απαιτούμενα μέτρα για την αντιμετώπισή της, και ενεφάνισε την ελληνική κυβέρνηση ως ενεργούσα κατόπιν υποδείξεων και διαμαρτυριών των αμερικανοεβραϊκών οργανώσεων, όταν, στην πραγματικότητα, υπήρξαν υποδείξεις και διαμαρτυρίες από πάρα πολλές χώρες και οργανισμούς για το ίδιο θέμα, χωρίς κανένας να αποκλείει το ενδεχόμενο να ξύπνησε από μόνη της η ελληνική κυβέρνηση και να αποφάσισε, επιτέλους, να βάλει χέρι στο εν λόγω κόμμα, δραττόμενη της ευκαιρίας της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα..
Θα ρωτήσετε, αν είναι τόσο κακό, να παραδεχθούμε, ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις κινούνται για την επίλυση ορισμένων θεμάτων μόνο κατόπιν προτροπής από τα ξένα. Όχι, δεν είναι κακό. Δυστυχώς, στην πραγματικότητα η χώρα μας έχει κινηθεί για την αντιμετώπιση πολλών θεμάτων μόνο κατόπιν προτροπής (για να το θέσω κομψά) από τους ξένους και, συνήθως, με την απειλή προστίμου, το οποίο κάποιες φορές πρώτα πλήρωσε και μετά αποφάσισε να λάβει μέτρα. Ωστόσο, μεγάλη βαρύτητα έχει τόσο ο τρόπος, που εκφράστηκε ο κ. Ρουπακιώτης, όσο και η χρονική στιγμή, που επέλεξε να εκφραστεί ως ανωτέρω. Ήδη έγινε αναφορά στην ειδική μνεία του κ. Ρουπακιώτη στις αμερικανοεβραϊκές οργανώσεις, εις τρόπον ώστε να φαίνεται, ότι η ελληνική κυβέρνηση ενέργησε κατόπιν αποκλειστικά δικών τους ενεργειών. Η παραπάνω αναφορά έλαβε χώρα σε μια εποχή, που ο ρατσισμός στην Ελλάδα χτυπάει κόκκινο και ο αντισημιτισμός λαμβάνει τεράστιες διαστάσεις. Όταν, λοιπόν, την τελευταία τριετία έχουν τεράστια πέραση οι θεωρίες, σύμφωνα με τις οποίες οι ξένοι κυβερνούν την Ελλάδα και η παραδοσιακή άποψη, ότι "οι Εβραίοι κρύβονται πίσω απ' όλα", έχει ενισχυθεί, ένας πρώην υπουργός δικαιοσύνης, ο οποίος προέρχεται από την Αριστερά και δη από την παλαιά και πιο μορφωμένη φουρνιά αυτής, οπότε υποτίθεται, ότι έχει μάθει να επιλέγει προσεκτικά τα λόγια του, οφείλει να είναι περισσότερο προσεκτικός, όταν εκφράζεται δημοσίως, ώστε να μην γεννώνται παρεξηγήσεις.
Μα είναι δυνατό να ασχολούμαστε με ένα τόσο ασήμαντο θέμα στις μέρες μας, θα αναρωτηθείτε. Η απάντηση είναι, ότι πρέπει να ασχοληθούμε και με αυτό, διότι τονώνει την κάθε άλλο παρά μη δημοφιλή αντισημιτική ρητορεία στις μέρες μας. Ήδη η επίμαχη ρήση του κ. Ρουπακιώτη φιγουράρει στον ιστότοπο της Χ.Α. αλλά και σε άλλους εθνικιστικούς ιστοτόπους σε ύφος "τα λέγαμε εμείς", ενισχύοντας ζημιογόνες συμπεριφορές. Συνεπώς, η ενασχόληση με αυτή και η εντεύθεν κριτική είναι επιβεβλημένες.
Προφανώς δεν είναι στις προθέσεις του γράφοντος να βαφτίσει ρατσιστή ένα πρώην υπουργό, που  πιστώθηκε με την αποτυχία του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου, χωρίς να φταίει ο ίδιος. Ωστόσο, ακριβώς επειδή δεν επρόκειτο για κάποιο αμόρφωτο πολιτικάντη από αυτούς, που αφθονούν στην ελληνική ιστορία, περίμενα από το εν λόγω πρόσωπο να είναι περισσότερο προσεκτικός στα λόγια του και να μη δίνει τροφή στους εν Ελλάδι συνωμοσιολόγους.

Ένας αριστερός και κάποιοι μετανάστες

Και, όμως, ο κ. Διονύσης Σαββόπουλος δηλώνει αριστερός και, μάλιστα, από εκείνους, οι οποίοι πρόλαβαν μια Αριστερά πραγματικά ανανεωτική, με προοδευτικό λόγο και ιδιαίτερο προβληματισμό για τα προβλήματα της κοινωνίας μας. Είχε την τύχη να ζυμωθεί μέσα στις παραπάνω πνευματικές διεργασίες και να αποκτήσει την κατάλληλη κατάρτιση, ώστε να δύναται να εκφραστεί για κρίσιμα θέματα πέρα από τη μουσική του.
Και, όμως, ο συγκεκριμένος άνθρωπος με την παραπάνω παιδεία πρότεινε όλοι οι λαθρομετανάστες, που ζουν στο κέντρο των Αθηνών, να εγκατασταθούν σε αραιοκατοικημένα νησιά της Ελλάδος, όπου θα ζουν και καλλιεργούν τη γη. Προφανώς η υποβάθμιση του ιστορικού κέντρου της πρωτεύουσας οφείλεται, για τον κ. Σαββόπουλο, στην παρουσία των λαθρομεταναστών. Ούτε έχει ακούσει τίποτα για το οργανωμένο έγκλημα – όπου πρωτοστατούν αρκετοί δικοί μας – ούτε για την ανεργία, η οποία δεν κάνει διακρίσεις σε ημεδαπούς και αλλοδαπούς, ούτε για την απουσία αστυνόμευσης, η οποία επιτρέπει πάσης φύσεως ανομίες να διαπράττονται από πρόσωπα ανεξαρτήτως εθνικότητας, ούτε για την εν γένει εγκατάλειψη του κέντρου, που επιτρέπει στα πάσης φύσεως περιθωριακά στοιχεία, πάλι ανεξαρτήτως εθνικότητας, να παρανομούν. Για το προβληματικό καθεστώς της χορήγησης πολιτικού ασύλου – δεν ξέρω πόσες χιλιάδες αιτήσεις είναι στον αέρα – επίσης ο κ. Σαββόπουλος δεν ξέρει τίποτα. Ούτε, βέβαια, τον απασχολεί, πως θα γίνει αυτή η μετακίνηση.
Φυσικά, ο κ. Σαββόπουλος δεν μπαίνει καν στον κόπο να αναρωτηθεί, πως θα βιοποριστούν οι έποικοι των αραιοκατοικημένων νησιών μας, τα οποία, παρεμπιπτόντως, δεν είναι και τα πιο εύφορα μέρη της Ελλάδος. Και γιατί, άραγε, να μην εγκατασταθούν οι «λαθρομετανάστες» σε πιο εύφορες περιοχές της χώρας; Λίγα είναι τα εύφορα μέρη, που ρημάζουν, επειδή δεν έμεινε κανένας νέος να τα καλλιεργεί; Ή μήπως η μετακίνηση από το αραιοκατοικημένο νησί είναι δυσκολότερη, οπότε δεν θα έχει ο κ. Σαββόπουλος τους «λαθρομετανάστες» στα πόδια του;
Θα μου πείτε, ότι ο κ. Σαββόπουλος είπε και κάποια θετικά πράγματα στη συνέντευξή του. Καμμία αντίρρηση, όμως τα λεγόμενα ενός ανθρώπου, ο οποίος διαθέτει περισσότερο μυαλό και μόρφωση από την πλειονότητα των συνελλήνων μας, πρέπει να κρίνονται όχι μόνο ως προς τα θετικά στοιχεία τους όσο και από τις αστοχίες τους. Και αυτό, που άφησε αρνητική εντύπωση, ήταν η ανοησία περί μετακίνησης των «λαθρομεταναστών», η οποία αποδεικνύει, ότι ένα σημαντικό μέρος της πάλαι ποτέ σκεπτόμενης Αριστεράς απλά θεωρεί, ότι η καλύτερη λύση είναι να μεταφερθεί το πρόβλημα κάπου αλλού, ώστε να μην το βλέπει μπροστά της. Χώρια που η χρήση της λέξης «λαθρομετανάστης» από μια Αριστερά, που ανέκαθεν πίστευε, ότι δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι, πιστοποιεί πόσο φοβική έχει καταντήσει και μια σημαντική μερίδα της.

Οι ξένοι φταίνε (και πάλι)

Τις ημέρες, που ακολούθησαν τις δύο επιθέσεις στην εβραϊκή συναγωγή των Χανίων, αναπτύχθηκε μια έντονη φιλολογία γύρω από την αύξηση των περιστατικών βίας κατά των μνημείων των Ελλήνων εβραϊκής καταγωγής σε περιοχές, όπως τα Ιωάννινα και τη Βέροια αλλά και στους προπηλακισμούς σε βάρος των ίδιων προσώπων κατά την εποχή της εισβολής του Ισραήλ στο Λίβανο. Σίγουρα προβλημάτισε η αδράνεια της ΕΛ.ΑΣ. ως προς την ανεύρεση των δραστών αλλά και η απουσια αντιδράσεων από την πολιτεία αλλά και τους πολίτες. Με εξαίρεση κάποια πορεία διαμαρτυριας στα Ιωάννινα αλλά και κάποιες αντιδράσεις τοπικών αρχόντων στα Χανιά, αφού είχε καεί για δεύτερη φορά η συναγωγή, η υπόλοιπη Ελλάδα αγνόησε τα περιστατικά αυτά.

Ώσπου ήλθε η είδηση, ότι οι δράστες είναι υπήκοοι Η.Π.Α. και Αγγλίας και άρχισαν τα συνομωσιολογικά όργανα. Δάκτυλος της CIA και της Μοσάντ, απόδειξη, ότι γινεται προσπάθεια αποσταθεροποίησης της χώρας, απόδειξη ότι γίνεται προσπάθεια να εμφανιστεί η Ελλάδα ως χώρα, όπου επικρατεί έντονος αντισημιτισμός, με αφορμή, μάλιστα, και σχετικά δημοσιεύματα ξένων εφημερίδων, ήταν μόνο μερικά από τα σενάρια, που εκπονήθηκαν τις μέρες αυτές.

Προφανώς και απεδείχθη, ότι, σε ό,τι αφορά τον εμπρησμό στη συναγωγή των Χανίων, οι εμπρηστές ήταν αλλοδαποί. Μόνο, που ο ένας εξ αυτών ήταν ελληνικής καταγωγής, ενώ υπήρχε και Έλληνας συνεργός, ο οποίος συνελήφθη και αυτός. Επομένως, το σενάριο περι παραγόντων, που δρουν αποσταθεροποιητικά και με σκοπό τη δυσφήμιση της χώρας μας, δεν στέκει απόλυτα. Και αν, ακόμα, σταθούμε στο γεγονός, ότι οι δράστες είναι ξένοι, απορίας άξιον είναι, γιατί πρέπει να υπάρχει ξένος δάκτυλος σε ολη αυτή την ιστορία. Είναι δεδομένο, ότι ο αντισημιτισμός είναι τόσο παλιός όσο και η διασπορά των Εβραίων. Ήδη από τα μεσαιωνικά χρόνια είχαν λάβει χώρα διωγμοί κατά των Εβραίων σε αρκετές περιοχές, όπου αυτοί ζούσαν. Ο αντισημιτισμός ως αντίληψη πήγαζε, μεταξύ άλλων, και από την αρχέτυπη μορφή του δανειστή τοκογλύφου Εβραίου, ο οποίος εκμεταλλεύεται τον κόσμο και τον απομυζά από τον πλούτο του και έτσι κυριαρχεί στον κόσμο. Ως ιδεολογία απαντά σε όλο τον κόσμο και σε όλες τις εποχές από τους μεταρωμαϊκούς χρόνους μέχρι σήμερα. Συνεπώς, δεν ειναι απαραίτητο να πηγάζει από κάποια σκοτεινά κέντρα, που θέλουν να προκαλέσουν δυσάρεστες καταστάσεις ου μην και αστάθεια στη χώρα μας. Αρκούν κάποια άτομα με ιδιαίτερα ανεπτυγμένο ρατσιστικό ένστικτο, τα οποία δύναντια να δράσουν χωρις την παραμικρή υποκίνηση από τρίτους, ώστε να έχουμε περιστατικά, όπως τα παραπάνω.

Και αν, τέλος πάντων, υποθέσουμε, ότι υπάρχει κάποιο καταχθόνιο σχέδιο, που έχει ως βάση του τη δημιουργία εντυπώσεων σε βάρος της Ελλάδος, οι επαναλαμβανόμενοι βανδαλισμοί στο εβραϊκό νεκροταφείο των Ιωαννίνων αλλά και σε εβραϊκά μνημεία της Βέροιας δεν έχουν, μέχρι στιγμής, αποδοθεί σε κάποιες σκοτεινές δυνάμεις εκπορευόμενες από το εξωτερικό. Τουλάχιστον κάτι τέτοιο δεν έχει αποδειχθεί και εκ του λόγου αυτού είναι παράτολμο να ομιλεί κανείς για τέτοια σχέδια. Μάλλον τα περιστατικά αυτά καταμαρτυρούν μια έστω μικρής εκτάσεως έξαρση του αντισημιτισμού στην Ελλάδα. Εκτός αν θεωρεί κανείς, ότι οι δηλώσεις προσώπων, όπως ο πρώην Νομάρχης Χανίων κ. Κατσανεβάκης, επ' αφορμή των εγκαινίων της συναγωγής των Χανίων, ο κ. Τζίμης Πανούσης ή ο κ. Μίκης Θεοδωράκης δρούσαν ως φερέφωνα των σκοτεινών κύκλων της Εσπερίας ή ότι κάποια συνθήματα κατά τις πορείες διαμαρτυρίας για την εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο ξεκίνησαν από βαλτούς, που παρεισέφρυσαν στις πορείες αυτές. Προσοχή, η εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο δεν δικαιολογείται με βάση του κανόνες του διεθνούς δικαίου αλλά δεν μπορεί να δικαιολογήσει και όσα συνθήματα ακούστηκαν εκείνες τις μέρες και αφορούσαν τους Εβραίους ως πρόσωπα με κοινή καταγωγή.

Εν ολίγοις, η γνωστή τακτική της απόδοσης ευθυνών στους άλλους και εν προκειμένω στους αλλοδαπούς, που επιβουλεύονται τη χώρα μας, κυριάρχησε για μια, ακόμα, φορά, ακόμα και αν τα ανευρεθέντα στοιχεία αφορούσαν μόνο ένα περιστατικό από τα αρκετά, που έχουν συμβεί τον τελευταίο καιρό. Αποδεικνύεται, έτσι, ότι μας αρέσει, τουλάχιστον σε αρκετούς από εμάς, να πλάθουμε ευφάνταστα σενάρια με τη φαντασία μας, ώστε να διώχνουμε από πάνω μας την ευθύνη, που μας βαρύνει για τα φαινόμενα αντισημιτισμού, που λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα.

Απέλαση εξπρές, διαγραφή γιαβάς-γιαβάς

Η κοπέλα ήταν αλβανίδα και εργαζόταν ως υπάλληλος σε ζαχαροπλαστείο. Ήταν τίμια κοπέλα, οι γονείς της είχαν έλθει από την Αλβανία προ 10 ετών και με σκληρή εργασία είχαν καταφέρει να στήσουν το σπιτικό τους.
Ώσπου μια ημέρα στο ζαχαροπλαστείο, έκαναν την εμφάνισή τους ένα ζευγάρι Ελλήνων και η κοπέλα έσπευσε να τους εξυπηρετήσει. Αρμοδιότητά της ήταν, εκτός από το σερβίρισμα των γλυκών, και η παραλαβή των χρημάτων για την αγορά των γλυκών. Μόνο που κατά την πληρωμή κάτι στράβωσε, ήτοι το ζευγάρι των Ελλήνων θεώρησε ότι η κοπέλα τους έκλεψε τα ρέστα και επειδή το ζευγάρι των Ελλήνων, όπως και πολλοί συνέλληνες, κυρίως ,ελληναράδες, που τους φταίνε τα πάντα εκτός από το στραβό τους το κεφάλι, δεν σκέφτηκαν ότι μπορεί να έδωσαν λιγότερα χρήματα απ’ όσα νόμιζαν, έτρεξαν κατευθείαν στο τοπικό Αστυνομικό Τμήμα και κατήγγειλαν την κοπέλα. Ε, βοήθησε το γεγονός ότι η κοπέλα μιλούσε τα ελληνικά με ξένη προφορά, αλβανίδα θα ήταν και πάντως ξένη, άρα σίγουρα μας έκλεψε, θα σκέφτηκαν. Άνδρες του παραπάνω Αστυνομικού Τμήματος έσπευσαν και συνέλαβαν την κοπέλα μπροστά στα μάτια πελατών, συναδέλφων και ίσως και των αφεντικών της κοπέλας και την οδήγησαν στον Εισαγγελέα Υπηρεσίας, όπου της απαγγέλθηκε κατηγορία για κλοπή. Ορίστηκε, λοιπόν, δικάσιμος για την ίδια ημέρα με τη διαδικασία του αυτοφώρου.
Μόνο που στο ακροατήριο οι παραπάνω ελληναράδες, όταν άρχισε ο δικαστής του Αυτοφώρου να τους κάνει ερωτήσεις, άρχισαν να κομπιάζουν. Βλέπετε, στην πραγματικότητα οι εκλεκτοί αυτοί πελάτες του ζαχαροπλαστείου είχαν δώσει λιγότερα χρήματα απ’ όσα είχαν υπολογίσει και η κοπέλα δεν τους έδωσε ρέστα, διότι τα χρήματά τους ήταν ακριβώς όσα κόστιζε το προϊόν, που είχαν αγοράσει. Αλλά είπαμε, μας φταίνε οι ξένοι και όχι εμείς και το στραβό μας το κεφάλι.
Τελικά, όπως απεδείχθη από την επ’ ακροατηρίω διαδικασία, η κοπέλα ουδεμία κλοπή είχε διαπράξει και, φυσικά, αθωώθηκε πανηγυρικά.
Η ΕΛ.ΑΣ., όμως, βάσει της δυνατότητας, που της παρέχει ο Νόμος 3386/2005, που αφορά τους αλλοδαπούς, που προέρχονται από τρίτες, ήτοι εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, χώρες, είχε διατάξει με διαδικασία εξπρές τη διοικητική απέλαση της κοπέλας και την είχε εγγράψει στη Λίστα Ανεπιθυμήτων Αλλοδαπών, που τηρείται στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως. Και τούτο, διότι ο παραπάνω νόμος στο άρθρο 76 παράγραφος 1 περίπτωση γ’ ορίζει ότι η διοικητική απέλαση αλλοδαπού επιτρέπεται, εφόσον η παρουσία του στο ελληνικό έδαφος είναι επικίνδυνη για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια της χώρας.
Όμως, από ποια στοιχεία έκρινε η ΕΛ.ΑΣ. ότι η κοπέλα αυτή είναι επικίνδυνη για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια της χώρας; Από την καταγγελία δύο επιπόλαιων συμπολιτών μας, που δεν ήξεραν τι πλήρωσαν στο ζαχαροπλαστείο; Από κάποια καταδικαστική απόφαση μήπως; Μπα, φοβούμαι ότι λειτούργησαν τα ρατσιστικά αντανακλαστικά της κοινωνίας μας και δη του κράτους μας και, για να μη γενικεύουμε, κάποιων λειτουργών, που είναι επιφορτισμένοι με την τήρηση της τάξης και της δημόσιας ασφάλειας. Για να την καταγγείλουν, θα σκέφτηκαν, κάτι θα έκανε, δεν μπορεί να είναι αθώα η αλβανίδα.
Το αποτέλεσμα ήταν ότι η κοπέλα έπρεπε να μπει σε μια διαδικασία, μετά την αθώωσή της, να διαγραφεί από τη Λίστα Ανεπιθυμήτων Αλλοδαπών, οπότε άρχισε η αλληλογραφία με το Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως, ώστε να γίνει η διαγραφή της.
Μόνο που το Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως καθυστερεί δραματικά στην διαγραφή ενός αλλοδαπού από την παραπάνω Λίστα, δηλαδή περίπου 3-4 μήνες. Στο διάστημα αυτό, ο αλλοδαπός, η παραπάνω κοπέλα στην περίπτωσή μας, είναι παράνομος στην Ελλάδα, ανά πάσα στιγμή μπορεί να συλληφθεί, ακόμα και από τους αστυνομικούς, που ήταν παρόντες στη σύλληψη και αργότερα αθώωσή της και, φυσικά, να απελαθεί, αφού πρώτα κρατηθεί στα άθλια, συνήθως, κρατητήρια κάποιου Αστυνομικού Τμήματος.
Και όλα αυτά ισχύουν, αν, η τοπική Αστυνομική Διεύθυνση δεν ανακαλέσει από μόνη της ή κατόπιν αιτήματος του εδιαφερόμενου την απόφαση περί διοικητικής απελάσεως και απορρίψει το σχετικό αίτημα, πράγμα, που θα είχε ως αποτέλεσμα να απαιτείται προσφυγή της κοπέλας στο τοπικό Διοικητικό Δικαστήριο, όπου η αναμονή για την εκδίκαση της υποθέσεώς της αγγίζει τα 3 χρόνια.
Μήπως, λοιπόν, θα έπρεπε το Υπουργείο Εσωτερικών να επανεξετάσει αυτή την περίπτωση του Νόμου 3386/2005 (θυμίζω, άρθρο 76 παράγραφος 1 περίπτωση γ’), η οποία δίνει τη δυνατότητα σε ένα Αστυνομικό Διευθυντή να διατάσσει τη διοικητική απέλαση ενός αλλοδαπού στηριζόμενος σε μια απλή καταγγελία ότι ο αλλοδαπός διέπραξε ένα αδίκημα, χωρίς να απαιτείται τελεσίδικη καταδικαστική απόφαση;