Υπέρ της πυρηνικής ενέργειας;

Με αφορμή τις πρόσφατες δηλώσεις του Υπουργού ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. κ. Σουφλιά για τη χρήση της πυρηνικής ενέργειας και στη χώρα μας, την οποία χαρακτήρισε ως ανανεώσιμη πηγή ενέργειας, την οποία προωθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, δημιουργήθηκε ένας έντονος προβληματισμός για τη χρήση της ως εναλλακτικής πηγής ενέργειας στη χώρα μας, σε αντικατάσταση των ήδη υπαρχόντων και ιδιαίτερα ρυπογόνων πηγών ενέργειας. Τις παραπάνω απόψεις του ο κ. Υπουργός εξέφρασε σε διεθνές συνέδριο για την ενέργεια και την κλιματική αλλαγή.
Μόνο, που, έπειτα από τη γνωστή ιστορία με την τρίμηνη αποπομπή της χώρας μας από το Πρωτόκολλο του Κιότο, ο καθένας μας δικαιούται να αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό την παραπάνω άποψη του κ. Υπουργού. Και τούτο, διότι η ανακοίνωση του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. μετά την έκδοση της αποφάσεως περί τρίμηνης αποβολής της Ελλάδος από το Πρωτόκολλο του Κιότο, σύμφωνα με την οποία δεν πρόκειται για δυσμενές μέτρο και εν πάσει περιπτώσει σε τρεις μήνες θα έχει ξεπεραστεί το πρόβλημα, δίδει την εντύπωση πως κάποια πρόσωπα εκεί στο Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. ίσως αντιλαμβάνονται αλλιώς τα πράγματα απ’ ό,τι στην αλλοδαπή. Και αυτό φάνηκε και στην περίπτωση της αποβολής της Ελλάδος από το παραπάνω Πρωτόκολλο. Φάνηκε ότι ο Επίτροπος για θέματα περιβάλλοντος της Ε.Ε., κ. Σταύρος Δήμας, μίλησε με διαφορετικά λόγια για την ανωτέρω, έστω τρίμηνη, αποβολή της χώρας μας. Και όταν ο ίδιος ρωτήθηκε για το θέμα της πυρηνικής ενέργειας, απάντησε ότι η πυρηνική ενέργεια δεν θεωρείται ανανεώσιμη πηγή ενέργειας. Η δε θέση του Υπουργού Ανάπτυξης κ. Φώλια για το ενδεχόμενο κατασκευής πυρηνικού εργοστασίου και στην Ελλάδα είναι αρνητική. Βλέπετε κάποια διάσταση απόψεων και νοημάτων;
Η δήλωση αυτή του κ. Δήμα πρέπει να ληφθεί υπόψη σε συνάρτηση με τη δήλωση του κ. Μπόλκενς, Επιτρόπου Ενέργειας της Ε.Ε., ο οποίος, όταν ερωτήθηκε σχετικά από τον ευρωβουλευτή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. κ. Παπαδημούλη, δήλωσε ότι «εναπόκειται στα επιμέρους κράτη-μέλη να αποφασίζουν κατά πόσο η πυρηνική ενέργεια συνιστά βιώσιμη επιλογή για την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών». Με άλλα λόγια, η Ε.Ε. ουσιαστικά αφήνει στη διακριτική ευχέρεια των κρατών-μελών της τη δυνατότητα να αποφασίσουν, αν η πυρηνική ενέργεια θα μπορέσει να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες τους και θα χρησιμοποιηθεί σε συνάρτηση με την προστασία του περιβάλλοντος.
Η χρήση της πυρηνικής ενέργειας από χώρες, όπως η Γαλλία, έχει συντελέσει στη μερική εγκατάλειψη παραδοσιακών πηγών ενέργειας, ενώ παγκοσμίως η χρήση της καλύπτει το 15% των ενεργειακών αναγκών του πλανήτη. Προφανώς είναι καθαρότερη μορφή ενέργειας σε σχέση με το λιγνίτη και το πετρέλαιο, που χρησιμοποιούνται ιδιαίτερα στη χώρα μας. Σαφώς και η εκπομπή αερίων του θερμοκηπίου είναι λιγότερη απ’ ό,τι αυτή των ήδη χρησιμοποιούμενων στη χώρα μας πηγών ενέργειας, εξαιρουμένης, φυσικά, της αιολικής και της ηλιακής ενέργειας. Είναι φθηνότερη και ενισχύει τη χώρα, που την παράγει, αφού της επιτρέπει να απεξαρτηθεί από την υποχρέωσή της να αγοράζει ενέργεια από άλλες χώρες. Σε μια εποχή, μάλιστα, που η ενεργειακή κρίση φαντάζει απειλητικότερη από ποτέ και με δεδομένο τον ανταγωνισμό της Ε.Ε. με τις Η.Π.Α. αλλά και τελευταία τη Ρωσσία σε θέματα ενέργειας, φαντάζει λογικό και επιβεβλημένο οι χώρες-μέλη της Ε.Ε. να αναζητούν εναλλακτικές πηγές ενέργειας, ώστε η πολύμορφη εξάρτησή τους από τις Η.Π.Α., τη Ρωσσία αλλά και άλλες χώρες π.χ. τις πετρελαιοπαραγωγούς χώρες της Μέσης Ανατολής σταδιακά να παύσει να υφίσταται.
Μπορεί ,όμως, η πυρηνική ενέργεια να αποτελέσει εναλλακτική λύση στις ολοένα αυξανόμενες ενεργειακές ανάγκες της χώρας μας; Οι απόψεις διίστανται. Υπάρχουν, πέρα από την άποψη του κ. Υπουργού ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε., οι απόψεις του κ. Κάπρου, καθηγητή του Ε.Μ.Π., ο οποίος στο ανωτέρω συνέδριο έκλινε υπέρ της κατασκευής εργοστασίων παραγωγής πυρηνικής ενέργειας μακροπρόθεσμα, όπως γίνεται και σε άλλες χώρες, αλλά και του κ. Καμαρινόπουλου, προέδρου της Ελληνικής Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας, που ναι μεν υποστήριξε ότι το ενεργειακό ισοζύγιο της Ελλάδος δεν προβλέπει τη χρήση πυρηνικής ενέργειας έως το 2020 αλλά θεωρεί γεγονός ότι αργά ή γρήγορα θα οδηγηθούμε στην ανάγκη παραγωγής της, τονίζοντας ότι η έντονη σεισμική δραστηριότητα στη χώρα μας δεν μπορεί να αποτελέσει ανασταλτικό παράγοντα, καθόσον σε περιοχές του πλανήτη με ίδια ή εντονότερη σεισμική δραστηριότητα, όπως η Ιαπωνία αλλά και η Καλιφόρνια, υπάρχουν εργοστάσια παραγωγής πυρηνικής ενέργειας, στα οποία κανένα ατύχημα δεν έχει συμβεί, μέχρι σήμερα.
Υπάρχει, όμως, και ο αντίλογος. Η άποψη του Αναπληρωτού Καθηγητού Πυρηνικής Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γεράνιου είναι ότι η πυρηνική ενέργεια δεν μπορεί να χαρακτηριστεί πράσινη, αφού κατά τη διαδικασία παραγωγής της παράγει πολύ περισσότερη θερμότητα απ’ ό,τι οι συμβατικές πηγές ενέργειας, ενώ η αποθήκευση πυρηνικών αποβλήτων είναι πανάκριβη και η ελλιπής φύλαξή τους π.χ. απλή ταφή τους, μπορεί να προκαλέσει μόλυνση του υπεδάφους. Ανέφερε, μάλιστα, το παράδειγμα του πυρηνικού εργοστασίου του Κοζλοντούι στη γειτονική μας Βουλγαρία, όπου η ταφή πυρηνικών αποβλήτων χωρίς τα απαιτούμενα πέτρα προφύλαξης παραλίγο να μολύνει το υπέδαφος. Αναφέρθηκε, επίσης, στο γεγονός ότι τα πυρηνικά απόβλητα έχουν διάρκεια ζωής 23.000 χρόνια. Και, φυσικά, αναφέρθηκε στο γεγονός ότι τόσο η Ινδία όσο και το Πακιστάν έκτισαν εργοστάσια παραγωγής πυρηνικής ενέργειας αλλά αργότερα, όταν οι σχέσεις τους εντάθηκαν, εκφράστηκαν φόβοι ότι τα εργοστάσια αυτά ίσως χρησιμοποιούνταν για πολεμικούς σκοπούς.
Ιδιαίτερης σημασίας είναι και η άποψη της “GREENPEACE”, η οποία δια των νομίμων εκπροσώπων της επισημαίνει ότι τα οφέλη από τη χρήση της πυρηνικής ενέργειας θα είναι περιορισμένα. Συγκεκριμένα, αναφέρθηκε ότι τα περισσότερα από τα εργοστάσια παραγωγής πυρηνικής ενέργειας είναι ηλικίας άνω των 20 ετών, γεγονός που καθιστά πολύ πιθανά τυχόν ατυχήματα. Φυσικά, ως παράδειγμα ετέθη το εργοστάσιο του Τσέρνομπιλ, απ’ όπου εκλύθηκε πυρηνική ενέργεια, η οποία επιμόλυνε έκταση 120.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Αν λάβετε υπόψη σας ότι η Ελλάδα έχει έκταση 131,957 τ.χ., τότε μπορείτε να φανταστείτε μια μολυσμένη και δη ακατάλληλη για πάσης φύσεως εκμετάλλευση και κατοικία έκταση ίση με τη χώρα μας. Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων του Τσέρνομπιλ είναι άγνωστος, μέχρι σήμερα, αλλά οι παρενέργειες στις γύρω περιοχές εξακολουθούν να τρομάζουν. Στην πόλη Γκόμελ της Λευκορωσσίας, πολύ κοντά στο Τσέρνομπιλ, το ποσοστό των παιδιών, που γέννιονται με αναπηρίες ή παραμορφώσεις ανερχόταν προ ολίγων ετών στο 1/3 του συνόλου. Περαιτέρω, ένα μέσο εργοστάσιο παραγωγής πυρηνικής ενέργειας παράγει 20 έως 30 τόνους αποβλήτων, για τα οποία, μέχρι σήμερα, δεν έχει ανευρεθεί ένας αποτελεσματικός τρόπος διαχείρισης. Ακόμα, το κόστος επένδυσης ανά κιλοβάτ (K.W.) ανέρχεται στα 2.000 δολλάρια. Πλην, όμως, στις Η.Π.Α. αναφέρθηκαν υπερβάσεις κόστους, που ανέρχονταν στο 200% στα περισσότερα εργοστάσια παραγωγής πυρηνικής ενέργειας. Το ίδιο συνέβη και στην Ινδία. Το κόστος αγοράς ουρανίου, που αποτελεί την κύρια πηγή για την παραγωγή πυρηνικής ενέργειας θα ανέβει σε δυσθεώρητα ύψη, διότι θα αυξηθεί η ζήτηση του προϊόντος. Και ο διπλασιασμός της ήδη υπάρχουσας δυναμικότητας των 372.000 γιγαβάτ έως το 2030 θα συμβάλει στη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου μόλις κατά 5%.
Αναλογιστείτε τώρα, τι συνέπειες θα υποστεί η χώρα μας σε περίπτωση, που αποφασίσει να κατασκευάσει εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας! Συγχωρήστε μου την απαισιοδοξία αλλά η ελληνική πραγματικότητα δεν επιτρέπει πολλά όνειρα. Όταν, λοιπόν, το σύνολο των βιομηχανικών λυμάτων της βιομηχανικής περιοχής των Οινοφύτων χύνονται εδώ και χρόνια στον Ασωπό ποταμό, με αποτέλεσμα να έχει μολυνθεί ο υδροφόρος ορίζοντας και οι κάτοικοι της όχι αραιοκατοικημένης αυτής περιοχής πίνουν νερό μολυσμένο, όταν προ ετών βρέθηκαν θαμμένα όπως-όπως βαρέλια με κλοφέν και ουδείς βρήκε ποτέ ποιοι τα τοποθέτησαν, όταν αδυνατούμε να διαχειριστούμε τους τόνους λυματολάσπης, που παράγει το εργοστάσιο βιολογικού καθαρισμού της Ψυττάλειας, όταν είθισται στα δημόσια έργα η υπέρβαση του αρχικού προϋπολογισμού να αποτελεί τον κανόνα, σε σημείο, ώστε να δούμε υπερβάσεις ανάλογες με αυτές, που παρατηρήθηκαν στις Η.Π.Α. κατά την κατασκευή εργοστασίων πυρηνικής ενέργειας και όταν ένα απλό ανθρώπινο λάθος μπορεί να προκαλέσει έκλυση ραδιενέργειας ικανή να αχρηστέψει τεράστιες εκτάσεις για πολλά χρόνια και να προκαλέσει μυριάδες θανάτους, κατά το παράδειγμα του Τσέρνομπιλ, τότε δε νομίζω ότι υπερβάλλω, που είμαι απαισιόδοξος για τους πιθανούς χειρισμούς της επίσημης πολιτείας στο ζήτημα της πυρηνικής ενέργειας. Και, αν, μάλιστα, προσθέσω ότι ζούμε σε μια χώρα, που αδυνατεί (ή, μήπως, δεν είναι πρόθυμη;) να χρησιμοποιήσει τις πραγματικά εναλλακτικές και πράσινες μορφές ενέργειας, όπως τα φωτοβολταϊκά αλλά και την αιολική ενέργεια (θυμηθείτε ότι το προεδρικό διάταγμα για την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών στις ταράτσες και τις προσόψεις των κτιρίων δεν έχει, ακόμα, εκδοθεί), τότε φοβούμαι ότι ο σκεπτικισμός της “GREENPEACE” δικαιώνεται.

Ενδοπανεπιστημιακών μαχών συνέχεια

Δε χωρεί ο ανθρώπινος νους αυτό, που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια σε κάποια ελληνικά πανεπιστημιακά ιδρύματα. Για 5 ώρες έμειναν αποκλεισμένοι στην αίθουσα συνεδριάσεων οι καθηγητές της Συγκλήτου του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (τέως ΑΣΟΕΕ), επειδή προέβησαν σε απομάκρυνση κάποιων ταμπλώ από το χώρο του πανεπιστημίου, δυνάμει αποφάσεως, που η Σύγκλητος έλαβε στις 17/4/2008. Οι φοιτητές, που προέβησαν σε αυτή την ενέργεια, κράτησαν ως «ενέχυρο» υπολογιστές και άλλο υλικό της σχολής, ώστε να πιέσουν τις αρχές του Παντείου να επαναφέρουν τα ταμπλώ στους χώρους, απ’ όπου τα είχαν απομακρύνει. Οι καθηγητές του εν λόγω πανεπιστημίου, ενεργώντας με σωφροσύνη, πρότειναν να βρεθεί λύση στο θέμα αυτό, πλην, όμως, οι φοιτητές, που τους είχαν αποκλείσει στον παραπάνω χώρο, δήλωσαν ότι θα προχωρήσουν σε κατάληψη της Πρυτανείας του πανεπιστημίου αυτού.
Το επεισόδιο αυτό αποτελεί τη συνέχεια μιας σειράς από ανάλογα έκτροπα εντός πανεπιστημιακών χώρων από φοιτητές, οι οποίοι κρίνουν ότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος, ώστε να αντιδράσουν σε αποφάσεις της Συγκλήτου, που δεν τους εκφράζουν. Παρόμοια ενέργεια έλαβε χώρα στις 7 Δεκεμβρίου του περασμένου έτους, όταν ομάδα φοιτητών, που τοποθετούν εαυτούς στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά, απέκλεισαν καθηγητές της Συγκλήτου, αξιώνοντας από αυτούς να πάρουν πίσω απόφαση, που μόλις είχαν λάβει και δεν άρεσε στους ανωτέρω φοιτητές. Δεν μπορούμε, επίσης, να ξεχάσουμε την εκδίωξη των Πρυτάνεων από την πανεπιστημιούπολη της Κομοτηνής, όπου συνεδρίαζαν, προ μηνών από ομάδα φοιτητών πάλι της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Και, φυσικά, τις τεράστιες υλικές ζημίες, που προξένησαν φοιτητές (νομίζω πάλι του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών) πάλι στο γραφείο του καθηγητού κ. Βασσάλου, όταν ο τελευταίος αρνήθηκε να συμμορφωθεί προς τα υποδείξεις τους.
Φυσικά, ο τρόπος σκέψεως αυτών των προσώπων προβληματίζει. Από τη μια φωνάζουν για τη δημόσια παιδεία και αξιώνουν-και πολύ σωστά-καλύτερες συνθήκες στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα αλλά την ίδια στιγμή οι ίδιοι δε φροντίζουν για τους ήδη υπάρχοντες χώρους, εκτός αν τα κτίρια των πανεπιστημίων μας φαντάζουν πεντακάθαρα μετά από κάθε κατάληψη. Φωνάζουν ότι οι ατομικές και συλλογικές ελευθερίες καταπατούνται-και δεν έχουν άδικο-αλλά οι ίδιοι φροντίζουν να εκβιάζουν και να ασκούν ποικίλες μορφές βίας σε βάρος υποδεέστερων αριθμητικά καθηγητών (οράτε παραπάνω περιπτώσεις). Ζητούν βελτίωση της παρεχόμενης από την πολιτεία ανώτατης παιδείας αλλά σπάνια κατορθώνει κανείς να ανεύρει ποιες, ακριβώς, είναι οι θέσεις τους πέρα από κάποια συνθήματα. Βάλλουν κατά των πολιτικών, τους οποίους κατηγορούν για σωρεία αδικημάτων-και, επίσης, δεν έχουν άδικο-αλλά την ίδια στιγμή αρνούνται τη συνδρομή της αστυνομίας, όταν διαπράττονται αδικήματα εντός των πανεπιστημιακών χώρων, συχνά και από συμφοιτητές τους. Καταλαμβάνουν πανεπιστημιακά κτίρια, για να διαμαρτυρηθούν, αλλά ουδείς εξ αυτών εμπόδισε ποτέ ταραχοποιά στοιχεία να εισέλθουν στους χώρους αυτούς και να τους φθείρουν, αν υποθέσουμε ότι μόνο εξωπανεπιστημιακοί καταστρέφουν τα πανεπιστήμιά μας.
Δεν αισθάνομαι την ανάγκη να ψέξω όσους βρίσκονται εκτός του πανεπιστημιακού χώρου για την αδυναμία τους να αντιληφθούν το φαινόμενο αυτό. Θεωρώ, όμως, ότι αυτοί οι φοιτητές δεν αποτελούν παρά μια μειοψηφία, τουλάχιστο στο σύνολο των σχολών της χώρας μας, η οποία εκμεταλλεύεται την αναμφίβολη δυναμική της αλλά και την αδυναμία άλλων χώρων να αντισταθούν στις πρακτικές της. Δεν πιστεύω, βέβαια, ότι οι υπόλοιποι φοιτητές πονούν περισσότερο για την ανώτατη παιδεία μας ή σέβονται περισσότερο τους χώρους των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων μας, όμως δεν έχουν ακολουθήσει τέτοιες τακτικές και σαφώς δεν έχουν προκαλέσει τέτοια προβλήματα.
Κατόπιν όλων αυτών, άποψή μου είναι ότι ένα οργανωμένο φοιτητικό κίνημα, ήτοι ένα σύνολο φοιτητών με ξεκάθαρη άποψη και θέσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της ανώτατης εκπαίδευσής μας πέρα από δογματισμούς και αγκυλώσεις θα ήταν η καλύτερη λύση. Και, κυρίως, ένα φοιτητικό κίνημα χωρίς λόγο στη διοίκηση μιας σχολής αλλά με σεβασμό προς τα κτίρια και τις υποδομές και με θέληση να συζητήσει με το διδακτικό προσωπικό για τα προβλήματα της εκπαίδευσης μακρυά από τραμπουκισμούς. Και, ακόμα, περισσότερο, μακρυά από κομματικές δεσμεύσεις και τη λογική των συνθημάτων, που διέπουν τους συνήθεις υπόπτους των καταλήψεων και των πρακτικών, όπως αυτή, που στην αρχή του κειμένου αυτού αναφέρω.
Είναι τόσο ουτοπικά αυτά ;

Αστυνομικές "ανδραγαθίες" έξω και αλλού

Το καλοκαίρι του 2001 ο κόσμος συγκλονίστηκε από τις πρωτοφανείς σε όγκο και παλμό διαδηλώσεις στη Γένοβα της Ιταλίας ενάντια στη συνεδρίασης των ηγετών των 8 ισχυρότερων χωρών του πλανήτη μας, γνωστής και ως G8. Χιλιάδες διαδηλωτές απ’ όλο τον κόσμο συγκεντρώθηκαν στην ιταλική πόλη και διαδήλωσαν ενάντια στους σκοπούς των ηγετών των 8 πλουσιότερων χωρών της γης. Βέβαια, ανάμεσα σε αυτούς τους διαδηλωτές προφανώς υπήρξαν και ταραχοποιά στοιχεία, τα οποία αμαύρωσαν τις διαδηλώσεις αυτές αλλά θεωρώ ότι δεν αποτελούσαν την πλειοψηφία των διαδηλωτών. Τώρα, γιατί οι διαδηλωτές δεν τους απομόνωσαν, παράπονο, το οποίο έχω, όποτε γίνεται πορεία στην Αθήνα και προκαλούνται φθορές από ελάχιστους κουκουλοφόρους, αυτό αποτελεί ένα άλλο θέμα συζήτησης.
Περισσότερο θυμάμαι το θάνατο του διαδηλωτή Κάρλο Τζουλιάνι, ο οποίος έπεσε θύμα αστυνομικής βίας. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πόσο είχα συγκλονιστεί, όταν ένα τεθωρακισμένο όχημα της ιταλικής αστυνομίας πέρασε πάνω από το πτώμα του, ως εάν αυτό να μην υπήρχε. Θυμάμαι τις κραυγές κάποιου συνδιαδηλωτή του Τζουλιάνι, όταν διαπίστωσε ότι αυτός ήταν νεκρός. Θυμάμαι την ιταλική αστυνομία να ξυλοκοπάει αλύπητα τους διαδηλωτές και να συλλαμβάνει εκατοντάδες άτομα.
Περίπου 26 εκ των συλληφθέντων διαδηλωτών δικάστηκαν το Δεκέμβριο του 2007 και καταδικάστηκαν σε ποινές από 5 μήνες φυλάκισης έως 11 χρόνια κάθειρξης, ενώ ένας εκ των κατηγορουμένων αθωώθηκε (οράτε σχετικά στο athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=805892).
Εκείνο, όμως, που πέρασε στα ψιλά των περισσοτέρων Μ.Μ.Ε. όχι μόνο της Ελλάδος αλλά και της Ιταλίας ήταν η δίκη 47 προσώπων, αστυνομικών, δεσμοφυλάκων, νοσοκόμων, ιατρών και άλλων, οι οποίοι κατηγορήθηκαν για βιαιοπραγίες, βασανιστήρια και άλλα σε βάρος κρατουμένων διαδηλωτών, 150 εκ των οποίων υπέβαλαν μήνυση (σχετικά οράτε news.bbc.co.uk/1/hi/world/europe/5253132.stm). Η δίκη ξεκίνησε στις 3 Μαρτίου του 2008 και η έναρξή της είναι, πιστεύω, ενδεικτική της σοβαρότητας, με την οποία ο ιταλική δικαιοσύνη ασχολήθηκε με το ζήτημα, χωρίς, βέβαια, να αποκλείεται, σε περίπτωση καταδίκης τους, οι κατηγορούμενοι να ασκήσουν έφεση, ώστε να μετριαστεί η ποινή τους αλλά και η πιθανή αθώωσή τους. Φυσικά, υπάρχει και ο αντίλογος, που θέλει τις διωκτικές αρχές, αστυνομικές και δικαστικές, να κωλυσιεργούν στη συλλογή του αποδεικτικού υλικού, με αποτέλεσμα αρκετά πρόσωπα να αποφύγουν την άσκηση ποινικής δίωξης σε βάρος τους. Αυτό, όμως, θα φανεί, θεωρώ, στο τέλος της δίκης αυτής.
Εκείνο, που εκπλήσσει, όμως, είναι ο βαναυσότητα των αστυνομικών και όσων ενεπλάκησαν στην ιστορία αυτή. Περίπου 300 άτομα εκ των διαδηλωτών της Γένοβας συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στη φυλακή του Μπολζανέτο, όπου υπέστησαν τους μύριους ξυλοδαρμούς και εξευτελισμούς. Αναφέρθηκε ότι οι φύλακες φώναζαν στους συλληφθέντες, όταν εισήλθαν στο χώρο των φυλακών συνθήματα, όπως «Ζήτω ο Ντούτσε», «Καλώς ήλθατε στο Άουσβιτς» και άλλα πολλά καθόλου κολακευτικά. Επί τρεις ημέρες, οι κρατούμενοι υπέστησαν τόσους ξυλοδαρμούς και ταπεινώσεις, που κάποιοι εξ αυτών, περίπου 62, χρειάστηκε να νοσηλευθούν σε διάφορα νοσοκομεία. Ένας εξ αυτών, ο Άγγλος Μαρκ Κόβελ, έμεινε 12 ημέρες στην εντατική μονάδα θεραπείας, εξαιτίας του ξυλοδαρμού, που υπέστη. Αναφέρθηκαν περιπτώσεις, όπου οι κρατούμενοι σιτίστηκαν από μια κατσαρόλα χωρίς μαχαιροπήρουνα και αναγκάστηκαν να φάνε με τα χέρια τους. Υπήρξαν περιπτώσεις, όπου αστυνομικοί ξερίζωσαν με πένσες ή με τα χέρια τους σκουλαρίκια από τα σώματα των διαδηλωτών. Κατηγορούνται άνθρωποι ότι χτυπούσαν τα κεφάλια των διαδηλωτών στον τοίχο(www.liberation.fr/actualite/monde/317301.FR.php για περισσότερες πληροφορίες) .
Δεν μπορώ να γνωρίζω ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της δίκης αυτής. Όμως, σίγουρα αποτελεί μια σαφή ένδειξη ότι, όταν υπάρχει θέληση, κανένα έγκλημα δεν μένει ατιμώρητο. Και θα μπορούσε να αποτελέσει ένα καλό παράδειγμα και για την ελληνική δικαιοσύνη, η οποία θα κληθεί στις 4.11.2008 να δικάσει τους οκτώ κατηγορουμένους για τον ξυλοδαρμό του Κυπρίου φοιτητή Αυγουστίνου Δημητρίου ( η γνωστή ιστορία της ζαρντινιέρας), έπειτα από 2 αναβολές (μια, λόγω παρέλευσης ωραρίου και μια, λόγω αποχής των μελών του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης). Για να δούμε!
Υ.Γ. Έχει υποστηριχθεί ότι ο Αυγουστίνος Δημητρίου προκάλεσε με τη συμπεριφορά του τους αστυνομικούς, που τον ξυλοκόπησαν. Μπορεί να έγινε και έτσι. Όμως, δεν μπορώ και πάλι με τίποτε να δεχθώ 7 άτομα και, μάλιστα, οπλισμένα, να επιτίθενται σε ένα άοπλο άνθρωπο και να τον ξυλοκοπούν. Είναι άνανδρο και ατιμωτικό και για τους ίδιους αλλά και για την Ελληνική Αστυνομία. Η δε ηπιότατη πειθαρχική ποινή σε βάρος όσων αστυνομικών, βαθμοφόρων και μη, ενεπλάκησαν στην ιστορία αυτή απλά επιτείνει την ατιμωτική στάση της ΕΛ.ΑΣ.

Μια συγγενική διαμάχη

Παρακολουθώντας την πρόσφατη διαμάχη ανάμεσα στον Γάλλο συγγραφέα Μισέλ Ουελμπέκ και τη μητέρα του, Λυσί Σεκαλντί, αισθάνθηκα για μια, ακόμα, φορά τυχερός, που γεννήθηκα σε μια οικογένεια δεμένη και, κυρίως, αγαπημένη. Ο Γάλλος συγγραφέας-φαινόμενο, που έδωσε νέα ώθηση στη γαλλική λογοτεχνία με βιβλία, όπως τα Στοιχειώδη Σωματίδια, Η Πλατφόρμα (για την οποία ταλαιπωρήθηκε στις αίθουσες των δικαστηρίων, λόγω της προκλητικής στάσης του, μέσα από το βιβλίο αυτό απέναντι στο Ισλάμ), Η Δυνατότητα μιας Νήσου και άλλα, αλλά και προκάλεσε αρκετούς με το δύσκολο έως αντιπαθή χαρακτήρα του, δεν είχε την ίδια τύχη με το γράφοντα. Σε ηλικία 6 ετών, όπως γράφει στην ηλεκτρονική του σελίδα, οι γονείς του τον εγκατέλειψαν, για να ζήσουν τη ζωή τους ελεύθερη από την υποχρέωση να τον ανατρέφουν. Ο Ουελμπέκ τους αντιπάθησε τόσο, που ενήλικος πλέον άλλαξε το επώνυμό του σε «Ουελμπέκ», που ήταν το επώνυμο της γιαγιάς του. Οι γονείς του προσπάθησαν να έλθουν σε επικοινωνία μαζί του πολλά χρόνια αργότερα αλλά ο Ουελμπέκ απέφυγε κάθε επικοινωνία μαζί τους.
Τώρα, η μητέρα του, 83 ετών, πλέον, εξέδωσε ένα βιβλίο της, στο οποίο περιγράφει τον υιό της με τα μελανότερα χρώματα. Τεμπέλης, ατάλαντος, που ευνοείται από τη γενικότερη ρηχότητα της εποχής, είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς, που του αποδίδει. Απειλεί ότι έτσι και αυτός την ξαναπιάσει στο βρωμόστομά του, θα του σπάσει τα δόντια με το μπαστούνι της.
Ουσιαστικά, ο Ουελμπέκ πληρώνει την αναφορά του στη μητέρα του στο βιβλίο του «ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ ΣΩΜΑΤΙΔΙΑ». Εκεί, οι δύο ήρωες του βιβλίου, ο Μπρουνό και ο Μισέλ, έχουν εγκαταλειφθεί από τη μητέρα τους, η οποία θέλησε να ζήσει τη σεξουαλική της επανάσταση. Το όνομα της μητέρας των παιδιών αυτών είναι Σεκαλντί και αποτελεί ευθεία αναφορά του Ουελμπέκ στη μητέρα του αλλά και ευθεία βολή κατά αυτής.
Προφανώς, ο θυμός του Ουελμπέκ για την εγκατάλειψή του από τους γονείς του είναι δικαιολογημένος. Ο χαρακτηρισμός της μητέρας του ως «τσούλας» μπορεί να φαντάζει βαρύς αλλά δεν είναι απόλυτα άτοπος. Η απουσία της κατά τα παιδικά του χρόνια ήταν δυσαναπλήρωτη και η φροντίδα της γιαγιάς του, για την οποία μιλάει με τρυφερά λόγια ο συγγραφέας-πράγμα, που είναι ομολογουμένως σπάνιο για όσους τον ξέρουν και διαβάζουν τα βιβλία του-δεν μπόρεσε να την καλύψει.
Καλό θα ήταν ,όμως, να μη βιαστούμε να κατηγορήσουμε τον Ουελμπέκ για τη στάση του απέναντι στη μητέρα του. Περισσότερο, αξίζει να σταθούμε σε όσα αναφέρει στην προσωπική του ιστοσελίδα, όπου δεν διστάζει να αναφέρει ότι «Μέχρι το θάνατό μου θα μείνω ένα εγκαταλελειμμένο παιδί που ουρλιάζει από το φόβο και το κρύο, πεινασμένο για χάδια», σημείο ότι η απουσία μητρικής φροντίδας θα το στοιχειώνει για πάντα.
Όσον αφορά την επίθεση της μητέρας του κατ’ αυτού με το βιβλίο της με τίτλο «Η ΑΘΩΑ» (“L’ INNOCENTE”,στα γαλλικά), αυτή έχει ακόμα πολύ ψωμί. Βέβαια, η Σεκαλντί δυσκολεύτηκε να βρει εκδότη για το βιβλίο της, αφού όσο αντιπαθής και αν είναι ο Ουελμπέκ στον πολύ κόσμο, δεν παύει να είναι ο συγγραφέας εκείνος, στις πλάτες του οποίου στηρίζεται η ελπίδα του λογοτεχνικού κοινού και, ιδίως, των Γάλλων εκδοτών για μια καλύτερη εικόνα της γαλλικής λογοτεχνίας. Και, εκ του λόγου αυτού, απέφυγαν να εκδώσουν το βιβλίο της. Τελικά, ο εκδοτικός οίκος Scali εδέχθη να εκδώσει το βιβλίο της.
Και μετά την έκδοση; Ήδη ένας κριτικός της Λιμπερασιόν το χαρακτηρίζει κακογραμμένο. Αυτό, όμως, δεν θα το εμποδίσει να έχει υψηλές πωλήσεις.
Μόνο, που η προσπάθεια της Σεκαλντί να αποκαταστήσει το όνομά της είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Η προσπάθειά της να κατακρημνίσει τον Ουελμπέκ από το βάθρο, όπου σημαίνοντες άνθρωποι της Γαλλίας τον έχουν τοποθετήσει για το λογοτεχνικό του ταλέντο, συνοδεύτηκε από σχόλια επιπέδου κουτσομπολίστικης μεσημεριανής τηλεοπτικής εκπομπής αλλά όχι από ουσιαστικές παρατηρήσεις για τη γραφή του. Αναφέρεται, λόγου χάρη, ότι ο Ουελμπέκ κρύβει την πραγματική του ηλικία αλλά αδυνατεί να δώσει μια επαρκή εξήγηση γιατί να το κάνει αυτό. Τη δε αναγνώριση του ταλέντου την αποδίδει στη γενικότερη ρηχότητα της εποχής μας, εξήγηση διόλου πειστική.
Τελικά, αυτό, που η Σεκαλντί κατάφερε με τα λεγόμενά της, ήταν να δικαιολογήσει πλήρως την αντιπάθεια, που ο Ουελμπέκ τρέφει προς αυτή. Και, φυσικά, να στρέψει ακόμα περισσότερο κόσμο να διαβάσει τα βιβλία του, ιδίως «ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ ΣΩΜΑΤΙΔΙΑ», όπου, βέβαια, η ζωή της μητέρας των δύο πρωταγωνιστών του βιβλίου μπορεί να είναι ήσσονος σημασίας σε σχέση με τη ζωή αυτών αλλά οι γαργαλιστικές λεπτομέρειες, που δίνει ο Ουελμπέκ γι' αυτή, θα κεντρίσουν το ενδιαφέρον πολλών. Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να αναρωτιόμαστε, αν από την αναμέτρηση αυτή θα ηττηθεί η Σεκαλντί. Απλά μπορούμε να περιμένουμε να δούμε, αν η ήττα της θα είναι και συντριπτική.

ΦΥΛΑΚΑΣ ΣΤΗ ΣΙΚΑΛΗ, του Τζ. Ντ. Σάλιντζερ

Γραμμένο τη δεκαετία του ’50, το κλασσικό, πλέον, μυθιστόρημα του αόρατου, ελλείψει ουσιαστικών πληροφοριών για τη ζωή του, Τζερόμ Ντέιβιντ Σάλιντζερ «ΦΥΛΑΚΑΣ ΣΤΗ ΣΙΚΑΛΗ» (Εκδόσεις "Επίκουρος") μπορεί να είναι γνωστό σε πολλούς ως το ανάγνωσμα, που θρυλείται ότι διάβαζε ο Μαρκ Τσάπμαν, πριν δολοφονήσει το Τζων Λέννον το 1980 αλλά αυτή η συγκυρία μάλλον το αδικεί κατάφωρα.
Ήρωας του βιβλίου αυτού είναι ο Χόλντεν Κώλφηλντ, ο οποίος διώκεται από ένα, ακόμα, σχολείο, στο οποίο φοιτούσε, λόγω χαμηλών βαθμών. Βρίσκεται λίγο πριν το τέλος της εφηβείας του και αισθάνεται μια απέχθεια για τον περίγυρό του. Θεωρεί τους περισσότερους συμμαθητές του αλλά και όλους, σχεδόν, τους καθηγητές του «κάλπηδες», ήτοι ψεύτικους, προσποιητούς. Με την οικογένειά του δεν έχει και τόσο καλές σχέσεις και μόνο τη μικρότερη αδελφή του, τη Φοίβη, φαίνεται να αγαπάει. Η αποβολή του από το σχολείο του λίγο πριν τις εορτές του και, συνεπώς, λίγο πριν ενημερωθούν οι γονείς του γι’ αυτή, του δίδει την ευκαιρία να πάει στη Νέα Υόρκη και να ζήσει την ελευθερία του σε μια μεγαλούπολη μακρυά από υποχρεώσεις.
Ο χαρακτήρας του βιβλίου αυτού θα μπορούσε να θεωρηθεί αντιήρωας. Δεν έχει κάποιες φιλοδοξίες ή μάλλον η μόνη του φιλοδοξία είναι να προσέχει τα παιδιά, που παίζουν σε ένα τεράστιο χωράφι σπαρμένο με σίκαλη, από το να πλησιάσουν στο γκρεμό, που υπάρχει στο τέλος του χωραφιού αυτού, και να μην τα αφήσει να πέσουν σε αυτό (εξ ου και ο τίτλος του βιβλίου αυτού), δεν γνωρίζει τι θα κάνει στο μέλλον, δεν έχει φίλους, όλοι, σχεδόν, μαζί και οι γονείς του, φαντάζουν «κάλπηδες» στα μάτια του. Όμως, οι συνήθεις αντιήρωες της παγκόσμιας λογοτεχνίας έχουν ταπεινά ένστικτα, είναι κακοί και συχνά μοχθηροί αλλά και φθονεροί, βλάπτουν τον περίγυρό τους και προκαλούν ιδιαίτερη αντιπάθεια στον αναγνώστη. Όμως, ο Χόλντεν Κώλφηλντ δεν μπορεί να θεωρηθεί αντιήρωας πολλώ δε μάλλον δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αντιπαθής. Η ματιά του είναι καθαρή και χωρίς ταπεινά κίνητρα. Δεν εύχεται το κακό κανενός, η έλλειψη φιλοδοξιών εκ μέρους του δεν οφείλεται σε τεμπελιά αλλά σε απροθυμία να «συμβιβαστεί». Με άλλα λόγια, επιθυμεί να ζήσει τη ζωή του ,όπως αυτός τη θέλει λίγο πριν η εφηβεία του αποτελέσει παρελθόν. Η επιστροφή του στο πατρικό του σπίτι θα σημάνει ακριβώς αυτό το τέλος της εφηβείας του.
Υ. Γ. Προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι το εν λόγω βιβλίο εξεδόθη εν έτει 1978 στην ελληνική γλώσσα από τον εκδοτικό οίκο «ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ» και, έκτοτε, δεν έχει επανεκδοθεί. Όσες κριτικές και αν ψάξετε στο Διαδίκτυο, όσες προσφορές του βιβλίου αυτού και αν βρείτε στα βιβλιοπωλεία, ηλεκτρονικά και μη, η μόνη έκδοση του βιβλίου αυτού στα ελληνικά είναι αυτή του 1978. Αυτή έχουν διαβάσει και κρίνουν όλοι οι βιβλιοκριτικοί και αυτό πωλείται σε όλα τα βιβλιοπωλεία της χώρας. Και έπειτα αναρωτιέμαι, αν είναι τυχαίο, που οι πολλοί στη χώρα μας το γνωρίζουν μόνο ως το ανάγνωσμα, που ο δολοφόνος του Τζων Λέννον διάβαζε, πριν τον σκοτώσει!

Παιδί-θαύμα αλλά...

Είναι, 19, μόλις, χρονών και θα διδάσκει φυσική στους φοιτητές του Πανεπιστημίου Κονκούκ της Σεούλ της Νοτίου Κορέας! Η Αλία Σαμπούρ, περσικής καταγωγής, γεννηθείσα το Φεβρουάριο του έτους 1989 στις Η.Π.Α., θα γίνει η νεότερη καθηγήτρια, που θα διδάξει σε Πανεπιστήμιο παγκοσμίως, εκθρονίζοντας το Σκωτσέζο μαθηματικό Κόλιν ΜακΛόριν, που κατείχε το σχετικό ρεκόρ για περίπου 3 αιώνες. Φυσικά, κατέκτησε και τη σχετική θέση στο βιβλίο Γκίνες ( για περισσότερες λεπτομέρειες, οράτε www.enet.gr/online/online_fpage_text/dt=03.05.2008,id=48147976). Παιδί-θάυμα αναμφίβολα, η Αλία Σαμπούρ, έγινε δεκτή το Πανεπιστήμιο του Στόουνι Μπρουκ (STONY BROOK, πλήρης ονομασία : Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης στο Στόουνι Μπρουκ, STATE UNIVERSITY OF NEW YORK AT STONY BROOK) σε ηλικία μόλις 10 ετών. Πήρε το πτυχίο της από εκεί σε ηλικία 14 ετών. Στη συνέχεια, ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Ντρέξελ, απ’ όπου έλαβε το μεταπτυχιακό τίτλο της εν έτει 2006 στην Επιστήμη των Υλικών και τη Μηχανική.
Παράλληλα, κατέχει μαύρη ζώνη στο ταε κβον ντό από την ηλικία των 9 ετών. Επίσης, σε ηλικία 11 ετών έδωσε ρεσιτάλ, εκτελώντας άψογα το Κονσέρτο για Κλαρινέτο ενός άλλου παιδιού-θαύματος, του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. Έπαιξε σε συναυλίες μαζί με τους Σμας Μάουθ αλλά και τον Κινέζο πιανίστα, επίσης παιδί-θαύμα παλαιότερα, Λανγκ-Λανγκ.
Αν από τη μια πλευρά το εντυπωσιακό βιογραφικό της νεαρότατης Αλία Σαμπούρ εντυπωσιάζει (η ιστοσελίδα της είναι : www.aliasabur.com/ και θα εντυπωσιαστείτε), από την άλλη πλευρά είναι απορίας άξιο τι είδους παιδικά χρόνια διάγουν τα παιδιά-θαύματα. Ακούγοντας για παιδιά, που από νεαρότατη ηλικία εντυπωσιάζουν με τη νοημοσύνη και την ωριμότητά τους και την, εξ αυτών, φοίτησή τους σε πανεπιστήμια της αλλοδαπής αλλά και την απόκτηση πανεπιστημιακών τίτλων από πολύ μικρή ηλικία, αναρωτιέται κανείς, αν αυτά τα παιδιά πρόλαβαν να ζήσουν αυτά, που οι συνομήλικοί τους ζουν. Πρόλαβαναν, άραγε, να παίξουν με τους φίλους τους; Έζησαν ως έφηβοι τα ερωτικά σκιρτήματα, που οι περισσότεροι από μας ένοιωσαν σε αυτή την ηλικία; Πέρασαν εκείνα τα ατελείωτα καλοκαίρια σε παραλίες και βουνά και πάντως μακρυά από το σχολείο τους και τα μαθητικά βιβλία τους; Εν ολίγοις, τι είδους παιδικά χρόνια είχαν;
Παρακολουθώντας τη ζωή κάποιων παιδιών-θαυμάτων, όχι τόσο για τα διανοητικά τους επιτεύγματα αλλά για την επιτυχία τους στον κινηματογράφο, όπως ο Μακόλει Κάλκιν (ο πιτσιρικάς στην ταινία «Μόνος στο σπίτι» και τις συνέχειες αυτής), ή στο τραγούδι, όπως η Μπρίτνεϋ Σπίαρς, διαπιστώνει ότι αυτά τα παιδιά μπαίνουν από πολύ νωρίς σε μια σειρά από υποχρεώσεις, για να καλλιεργήσουν και να αναδείξουν το ταλέντο τους. Συχνά, οι ίδιοι οι γονείς τους τα αναγκάζουν να ακολουθήσουν ένα πρόγραμμα, το οποίο όχι μόνο είναι άγνωστο στους συνομηλίκους τους αλλά ίσως και υπέρμετρα σκληρό και, ως εκ τούτου, αντιπαιδαγωγικό. Παιδιά, που θα έπρεπε να παίζουν ελεύθερα με τους φίλους τους, κλείνονται σε ένα στούντιο, σε ένα γραφείο ή οπουδήποτε αλλού, συχνά υπό την «καθοδήγηση» των γονέων τους και τραγουδούν, υποδύονται, μελετούν, όλα σε ρυθμούς εντατικούς και άγνωστους σε παιδιά προεφηβικής ηλικίας. Φυσικά, δεν αγνοώ το γεγονός ότι ένα παιδί-θαύμα μπορεί να ασχολήθηκε με το αντικείμενο, στο οποίο είχε κλίση χωρίς πίεση από το οικογενειακό περιβάλλον του, όπως ο Γεχουντί Μενουχίν, παιδί-θαύμα και αυτός στα νιάτα του και μεγαλωμένο σε ένα στερημένο οικονομικά περιβάλλον, αλλά τούτο δεν αναιρεί ότι ένας από τους ρόλους ενός γονέα είναι να στρέφει το παιδί του και σε δραστηριότητες, με τις οποίες ασχολούνται και τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του. Φρονώ ότι ένας γονέας, αν δεν προτρέπει το παιδί του να βγει έξω να παίξει ή δεν το παίρνει μαζί του σε επισκέψεις σε φίλους, που και αυτοί έχουν μικρά παιδιά, για να το γνωρίσει με αυτά και να το βοηθήσει να δημιουργήσει φιλίες και παρέες, δεν έχει πάρει στα σοβαρά το ρόλο του ως γονέας. Πιθανότατα να αδιαφορεί ή να θεωρεί ότι πρέπει ένα παιδί να είναι ελεύθερο να επιλέγει αυτά, που του αρέσουν. Όταν ,όμως, η προτίμηση ενός παιδιού προς μια δραστηριότητα καταλήγει να γίνεται μονομανία, τότε προφανώς ο σωστός γονέας πρέπει να επεμβαίνει.
Με αυτά δεν θέλω, φυσικά, να κατηγορήσω τους γονείς της Αλία Σαμπούρ είτε ότι παραμέλησαν το παιδί τους και το άφησαν να ακολουθήσει την κλίση του, χωρίς να του καλλιεργήσουν την κοινωνικότητα. Δεν γνωρίζω την οικογένεια Σαμπούρ και προφανώς και τη στάση της στις τάσεις της κόρης τους, μέχρι σήμερα. Η τύχη, όμως, πολλών παιδιών-θαυμάτων, τα οποία έπεσαν θύματα εκμετάλλευσης των γονέων τους ή, στην καλύτερη περίπτωση, στερήθηκαν τις χαρές, που ζουν τα υπόλοιπα παιδιά και δεν έζησαν σαν όλα τα φυσιολογικά παιδιά με παιχνίδι, ξενοιασιά και απουσία αυστηρού προγραμματισμού στη ζωή τους, μου γεννά προβληματισμούς. Μακάρι η Αλία Σαμπούρ να τους διαψεύσει!

Στο όνομα του ελέγχου της εξουσίας

Δε νομίζω ότι υπάρχει κάποιος άνθρωπος, που δεν έφριξε ακούγοντας στις ειδήσεις ή διαβάζοντας σε κάποιο έντυπο την ιστορία, που έλαβε χώρα πρόσφατα στην Αυστρία. Ένας πατέρας (;;) είχε κλείσει σε ένα υπόγειο την κόρη του επί 24 χρόνια, τη βίαζε και είχε αποκτήσει μαζί της 7 παιδιά. Ολόκληρη η κοινωνία την μικρής τους πόλης δεν είδε ούτε άκουσε τίποτε. Από ένα τυχαίο γεγονός, αποκαλύφθηκε η φρίκη και ο πατέρας συνελήφθη και ομολόγησε το έγκλημά του.
Αρκετό μελάνι έχει ήδη χυθεί και αρκετή φαιά ουσία έχει καταναλωθεί σε μια προσπάθεια να γίνει κάποια αντιστοιχία με όσα διαδραματίζονται στη χώρα μας. Δεν μιλάω, φυσικά, για περιστατικά ανάλογα, όπως αυτό, που έλαβε χώρα πρόσφατα στο Μαραθιά, όπου μια μητέρα με έντονα ψυχολογικά προβλήματα κρατούσε κλεισμένα τα δύο τέκνα της σε ένα στάβλο αλλά για την παρουσίαση του ονοματεπώνυμου και της φωτογραφίας του δράστη του αποτρόπαιου αυτού εγκλήματος. Τονίστηκε, και πολύ σωστά, η αποτυχία της ελληνικής πολιτείας να προστατέψει τους φερόμενους ως διαπράξαντες κάποια αδικήματα στην υπόθεση Ζαχόπουλου αλλά και το αλλοπρόσαλλο φαινόμενο κάποιος να καταθέτει στον αρμόδιο Εισαγγελέα και να κατονομάζεται αλλά και να βλέπουμε το πρόσωπό του, ενώ όταν του απαγγέλλονταν κατηγορίες μετατρεπόταν στον άγνωστο Χ, του οποίου γνωστά στοιχεία παρέμεναν μόνο η ηλικία και το επάγγελμά του. Ή μόνο η ηλικία, αν μιλάμε για την πρώην συνεργάτιδα του κ. Ζαχόπουλου.
Εκείνο, το οποίο τονίστηκε ιδιαίτερα, ήταν το γεγονός ότι όταν κάποιος διώκεται, τότε αυτή η δίωξη αποτελεί ένα δημόσιο γεγονός. Και ως τέτοιο δεν πρέπει να μένει κρυφό. Διότι αλλιώς δεν θα μπορεί να υπάρξει επαρκής έλεγχος των αρχών, που ασκούν την ανάκριση και τη δίωξη του προσώπου αυτού.
Μόνο που μένει ένα ερώτημα αναπάντητο : Τι θα συμβεί, άραγε, όταν ο διωκόμενος και αργότερα κατηγορούμενος, του οποίου το πρόσωπο και πιθανότατα και άλλες ιδιότητές του θα έχουν βγει στη φόρα, αθωωθεί; Θα έχει προηγηθεί σαφώς μια προβολή ή διαπόμπευση, αν προτιμάτε, του ιδίου στους τηλεοπτικούς σταθμούς αλλά και στα έντυπα πάσης φύσεως. Όλοι θα το βλέπουν ως τον εγκληματία, το τέρας, το κάθαρμα, ανάλογα με τις συναισθηματικές διακυμάνσεις του καθενός αλλά και τη φύση του αδικήματος, που διέπραξε. Και όταν βγει η αθωωτική απόφαση; Μήπως ζούμε σε μια ανεπτυγμένη κοινωνία, όπου έχουμε μάθει να αποδεχόμαστε την ετυμηγορία ενός δικαστηρίου με σεβασμό; Μπορώ να δεχθώ ότι κάποιες αποφάσεις των δικαστηρίων μας εγείρουν πολλά ερωτήματα αναφορικά με την ορθότητά τους αλλά δεν μπορώ να παραβλέψω ότι αυτά τα ερωτήματα συχνά εγείρονται από πρόσωπα, τα οποία δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση στη δικογραφία, οπότε δεν μπορούν εκ των πραγμάτων να γνωρίζουν, αν συνέτρεχαν ελαφρυντικές περιστάσεις ή υπήρχαν στοιχεία, από τα οποία προέκυπτε η αθωότητα του κατηγορουμένου. Και δεν ασπάζομαι τη λογική του περί δικαίου αισθήματος για λόγους, που παρακάτω θα αναφέρω.
Προ 13 ετών, ίσως και περισσότερων, μια νοσοκόμα τσεχικής καταγωγής, η Θεοδώρα Σουφχάρα, κατηγορήθηκε ότι σκότωσε το 9χρονο παιδί της και κακοποιούσε σεξουαλικά τα παιδιά της. Τα Μ.Μ.Ε. ασχολήθηκαν με την υπόθεση αυτή, προβάλλοντας μια γυναίκα-τέρας, μια σύγχρονη «Μήδεια», πήραν συνεντεύξεις από πρόσωπα, τα οποία ανέφεραν ότι στα χέρια της κας. Σουφχάρα πέθαναν κάποιοι ασθενείς, τους οποίους αυτή φρόντιζε αλλά και άλλα πολλά δυσμενή γι’ αυτή. Επρόκειτο για ένα πρόσωπο, το οποίο είχε ήδη συλληφθεί από τις αρχές, άρα, αν ακολουθήσουμε την ανωτέρω λογική, θα καταλήξουμε ότι επρόκειτο για ένα δημόσιο γεγονός, το οποίο δεν έπρεπε να μείνει κρυφό.
Τελικά και μετά από ένα ιδιαίτερα δύσκολο δικαστικό αγώνα, η κα. Σουφχάρα αθωώθηκε. Είχε ήδη, όμως, χάσει την επιμέλεια του άλλου τέκνου της, λόγω καταδικαστικής απόφασης σε βάρος της για παραμέληση εποπτείας ανηλίκου. Και, το χειρότερο απ’ όλα, είχε διασυρθεί πανελληνίως για τις πράξεις, που της αποδίδονταν. Ήταν αθώα για τη Δικαιοσύνη αλλά ένοχη στα μάτια του κόσμου. Και τότε δεν υπήρχε ο νόμος περί προσωπικών δεδομένων.
Φυσικά και είμαι υπέρ της άποψης ότι πρέπει να υπάρχει διαφάνεια των ενεργειών της πολιτείας, ώστε να υπάρχει η δυνατότητα του ελέγχου αυτής αλλά και των οργάνων της. Δεν γνωρίζω, όμως, γιατί πρέπει να δίδονται στη δημοσιότητα τα ονόματα όσων κρατούνται, ανακρίνονται ή προφυλακίζονται από την πολιτεία. Και η δημοσιότητα αφορά τα Μ.Μ.Ε., των οποίων ο χειρισμός υποθέσεων, όπως οι παραπάνω, υπήρξε συχνά εσφαλμένος. Αφορά, όμως, και εμάς τους ίδιους, που αδυνατούμε να δεχθούμε ότι κάποιος, που κρατήθηκε, φυλακίστηκε και αργότερα αθωώθηκε, μπορεί να είναι αθώος. Αν αφορά σε κάτι η προστασία των προσωπικών δεδομένων, αυτό είναι η αξιοπρέπεια του καθενός μας. Τι νόημα, όμως, θα έχει, όταν προβάλλεται το πρόσωπό μας ή το όνομά μας στα Μ.Μ.Ε., προτού καν μας απαγγελθούν κατηγορίες ή και αν, ακόμα, απαγγελθούν κατηγορίες σε βάρος μας, εμείς είμαστε ακόμα αθώοι ή, τουλάχιστον, δεν υπάρχει καταδικαστική απόφαση σε βάρος μας; Το τεκμήριο της αθωότητας, δυστυχώς, θα έχει πάει περίπατο στο όνομα της διαφάνειας και, κυρίως, της επιθυμίας μας να δει ο κόσμος ποιο είναι το «κτήνος».