Πεινασμένοι για θεαματικές ειδήσεις

            Υπάρχει μια χώρα χωρίς πολλές σχέσεις με τον έξω κόσμο. Αυτή η χώρα κυβερνάται από μια οικογένεια εδώ και 60, περίπου, χρόνια. Το καθεστώς της είναι κομμουνιστικό αλλά αμφισβητούνται οι σχέσεις του με τον κομμουνισμό.

            Γι’ αυτή τη χώρα κυκλοφορούν διάφορες φήμες. Οι εικόνες, που κυκλοφορούν από αυτή, δείχνουν μια χώρα, ο λαός της οποίας πενθεί με ιδιαίτερα εκδηλωτικό τρόπο τους ηγέτες της, προσκυνά με σεβασμό τα αναρίθμητα ανά τη χώρα αγάλματα του ιδρυτή της και αποφεύγει τις επαφές με ξένους.

            Αυτή η χώρα ονομάζεται Βόρειος Κορέα, είναι ένα από τα τελευταία υπολείμματα του Ψυχρού Πολέμου και κυβερνάται από την οικογένεια Κιμ. Σήμερα, ο κ. Κιμ Γιονγκ-Ουν, εγγονός του ιδρυτού και «Αιωνίου Ηγέτη» της χώρας, Κιμ Ιλ-Σουνγκ, είναι ο ηγέτης της χώρας.

            Δεν υπάρχουν ελεύθερα Μ.Μ.Ε. στη Βόρειο Κορέα. Ο τύπος ελέγχεται απολύτως από το κράτος και οι μεταδιδόμενες ειδήσεις είναι επιλεγμένες και περιορισμένες. Δεν υπάρχουν περισσότερες απόψεις γύρω π.χ. από τους λόγους, για τους οποίους ένα δημόσιο πρόσωπο εκπίπτει από το αξίωμά του, με αποτέλεσμα η φαντασία των Δυτικών (και όχι μόνο αυτών) να οργιάζει, καθόσον καλείται να κρίνει, τι ακριβώς συμβαίνει σε αυτή τη χώρα.

            Κυκλοφορεί, λοιπόν, μια είδηση, ότι ο Τζανγκ Σονγκ Τεκ, σημαίνον στέλεχος του τοπικού κομμουνιστικού κόμματος, εκτελέστηκε με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Κρίνοντας από τη θητεία του ως επικεφαλής του Υπουργείου Δημοσίας Ασφαλείας και εκπροσώπου της χώρας του στις διαπραγματεύσεις με Κίνα και Ν. Κορέα και, κυρίως, από το γεγονός ότι ήταν θείος του σημερινού ηγέτη της Β. Κορέας, πρόκειται για ένα είναι πολύ σημαντικό γεγονός. Η είδηση αυτή λαμβάνει χώρα το Δεκέμβριο του 2013 και δεν αμφισβητείται. Συνοδεύεται, μάλιστα, από την απάλειψη του ονόματος του εκτελεσθέντος από κάθε δημόσιο έγγραφο. Άρα ο κάποτε παντοδύναμος Τζανγκ απεδήμησε σίγουρα εις Κύριον.

            Μέχρι εδώ όλα καλά! Τέτοιες καθαιρέσεις και εκτελέσεις ακόμα και υψηλόβαθμων αξιωματούχων δεν είναι σπάνιο φαινόμενο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, ειδικά, όταν κάποιο νέο πρόσωπο αναλαμβάνει την ηγεσία μιας χώρας. Στα ίδια καθεστώτα, είναι ιδιαίρερα συνηθισμένη η πρακτική της εξαφάνισης κάθε στοιχείου των εξαφανισθέντων αξιωματούχων.

            Mε το ξεκίνημα του νέου χρόνου, εμφανίζεται μια νέα είδηση, ότι ο ηγέτης της Β. Κορέας επέλεξε ένα πρωτότυπο και συνάμα μακάβριο τρόπο εκτέλεσης του ανωτέρω συγγενούς του και 5 στενών συνεργατών του. Για την ακρίβεια, οι καταδικασθέντες πετάχθηκαν γυμνοί σε ένα κλουβί και, στη συνέχεια, 120, σκυλιά, νηστικά επί 3 μέρες, ρίχτηκαν στο ίδιο κλουβί και τους κατεσπάραξαν, ενώ ο ίδιος ο ηγέτης της χώρας παρακολούθησε το «θέαμα» μαζί με 300 αξιωματούχους. Η είδηση έκανε το γύρο του Διαδικτύου, συνοδεύτηκε από σχόλια, πολλά εκ των οποίων εμπίπτουν στο νόμο περί τύπου, και προβλήθηκε ως η πραγματική εικόνα μιας απομονωμένης χώρας, που κυβερνάται από μια σκληρή δικτατορία.

            Ως είθισται, η συζήτηση φούντωσε και σε πολλές περιπτώσεις ξεπέρασε και τα όρια της ευπρέπειας. Οι σχολιαστές χωρίστηκαν σε δύο στρατόπεδα. Το ένα υποστήριζε, ότι η είδηση είναι απόλυτα αληθινή και από ένα καθεστώς, όπως αυτό της Β. Κορέας, πρέπει να περιμένουμε τα χειρότερα. Το άλλο υπήρξε περισσότερο επιφυλακτικό στην επίμαχη είδηση και υποστήριξε, ότι δεν υπήρχε κάποιος λόγος, για να διαταχθεί τέτοιος τρόπος εκτέλεσης.

            Μια πιο προσεκτική αναζήτηση απέδειξε, ότι, τελικά, η είδηση δεν ήταν αληθινή. Ναι μεν ο παραβάτης θείος θανατώθηκε αλλά από εκτελεστικό απόσπασμα, όπως άλλωστε άρμοζε στο αξίωμά του, και όχι από 120 πεινασμένα σκυλιά. Η αναληθής είδηση δημοσιεύθηκε σε μια εφημερίδα του Χονγκ-Κονγκ, η οποία, όμως, δεν αναφέρει πηγή και, επιπλέον, δεν δημοσιεύθηκε καν στον τύπο της Κίνας ή της Νοτίου Κορέας. Η αναφορά στις δύο τελευταίες χώρες δεν είναι τυχαία. Η μεν Κίνα αποτελεί ένα σημαντικό οικονομικό εταίρο της Β. Κορέας και θα επεδίωκε να ασκήσει πιέσεις για τυχόν στενότερη συνεργασία, δημοσιεύοντας μια είδηση άκρως δυσφημιστική ακόμα και για ένα στυγνό δικτατορικό καθεστώς. Στη δε Ν. Κορέα, παράξενες και συχνά ακραίες ειδήσεις από τη B. Κορέα είναι περιζήτητες και αποτελούν μια καλή αφορμή για το καθεστώς της Σεούλ να ασκήσει έντονη κριτική στα πεπραγμένα των Κιμ. Η εν λόγω είδηση θα ήταν βούτυρο στο ψωμί και των δύο αυτών χωρών. Σε κανένα, όμως, μέσο των εν λόγω χωρών δεν δημοσιεύθηκε.

            Περαιτέρω, ο φερόμενος ως τρόπος εκτέλεσης του Γιανγκ και των 5 στενών συνεργατών του φαντάζει υπερβολικά ακραίος και ασύμβατος για τα δεδομένα του συγκεκριμένου τύπου καθεστώτος. Σε ένα καθεστώς, τύπου Μποκάσα ή Αμιν Νταντά, μια τόσο κραυγαλέα εκτέλεση δεν θα παραξένευε κανένα. Σε ένα κομμουνιστικό έστω κατ’ όνομα, όμως; Στον 20^ο αιώνα, σε αρκετές χώρες κυριάρχησαν οι κομμουνιστικές κυβερνήσεις. Σχεδόν όλες τους διακρίθηκαν στον τομέα της εξόντωσης αντιφρονούντων ή στις εκκαθαρίσεις των υψηλόβαθμων στελεχών. Καμμία, όμως, δεν προέβη σε τέτοιου είδους εκτελέσεις.  Όσα κομμουνιστικά καθεστώτα διέπρεψαν στον τομέα της εξαφάνισης των ανεπιθύμητων προσώπων, το έκαναν με πολύ πιο πρακτικές μεθόδους. Τους έστελναν σε στρατόπεδα εργασίας στις πιο αφιλόξενες περιοχές της επικρατείας τους, όπου οι περισσότεροι από αυτούς πέθαιναν από εξάντληση ή από αναρίθμητες αρρώστιες, ή τους έκλειναν σε φρικτές φυλακές, όπου, επίσης, πέθαιναν από τις κακουχίες ή τους εκτελούσαν δια τυφεκισμού, απαγχονισμού ή, στην περίπτωση των Ερυθρών Χμερ, με σιδηρόβεργες. Και αυτό διότι, πολύ απλά, δεν είχαν κανένα λόγο να καταφύγουν σε θεατρικές εκτελέσεις, αφού μπορούσαν να πετύχουν το ίδιο αποτέλεσμα, ήτοι την εξόντωση των εχθρών τους και τον ταυτόχρονο εκφοβισμό των υπηκόων τους, με πολύ πιο λιτούς τρόπους. Επιπλέον, κανένας ηγέτης κομμουνιστικής χώρας δεν παρίστατο μαζί με τους εκλεκτούς του σε αυτές τις εκτελέσεις, διότι πολύ απλά δεν είχε κανένα λόγο να παραστεί. Για τους διαφόρους ηγέτες αυτών των καθεστώτων, η βιολογική εξόντωση των εχθρών τους δεν ήταν κάποιο άξιο παρακολούθησης θέαμα αλλά αποτελούσε μια διαδικασία, την οποία είχαν επωμιστεί διάφοροι υφιστάμενοί τους και δεν υπήρχε καμμία αμφιβολία, ότι θα την έφερναν εις πέρας με επαγγελματική συνέπεια.

            Υποστηρίχθηκε, ότι ο Τζάνγκ ήταν μια απειλή για το νέο ηγέτη της Β. Κορέας. Είναι πολύ πιθανό, ότι ο ανιψιός έβλεπε το θείο του σαν ένα πιθανό αγκάθι, που έπρεπε να κοπεί. Πέρα από τα αξιώματα, που είχε ο Τζανγκ, υπάρχουν φήμες, ότι διήγε έκλυτο βίο και είχε συσσωρεύσει ανήκουστο για τα δεδομένα της χώρας του πλούτο. Άλλωστε, μια από τις εις βάρος του κατηγορίες ήταν και αυτή της διαφθοράς. Όλα είναι πιθανά και όλα τίθενται σε αμφισβήτηση σε μια χώρα, όπου η πληροφόρηση είναι ελεγχόμενη και αμφιβόλου βασιμότητος. Κάθε αλλαγή ηγεσίας στα κομμουνιστικά καθεστώτα συνοδεύτηκε από εκκαθαρίσεις, κάποιες εκ των οποίων ήταν αιματηρές. Και πάλι, όμως, η εξουσία του σημερινού ηγέτη της εν λόγω χώρας ήταν αρκετή, ώστε να καθαιρεθεί, συλληφθεί, δικαστεί, καταδικαστεί και εκτελεστεί ο ανεπιθύμητος συγγενής άμεσα και χωρίς να υπάρχει ανάγκη για μια «φαντεζί» εκτέλεση.

            Και ο Χίτλερ έκανε τα απίστευτα αίσχη και πολλά από αυτά δεν έγιναν γνωστά παρά μόνο μετά την πτώση του. Καμμία αντίρρηση επ’ αυτού! Αλλά οι μέθοδοι εξόντωσης των ανεπιθυμήτων για το ναζιστικό καθεστώς δεν περιελάμβαναν τόσο επιδεικτικές εκτελέσεις και, μάλιστα, για μονοψήφιο αριθμό καταδικασμένων σε θάνατο. Ούτε ο Χίτλερ παρίστατο στις εκτελέσεις των εχθρών του καθεστώτος του για τους ίδιους λόγους που δεν παρίσταντο οι ηγέτες των κομμουνιστικών χωρών.

            Έτσι, όμως, αμφισβητούμε το χαρακτήρα του καθεστώτος της Β. Κορέας και μας διαφεύγει, ότι ένας άνθρωπος εκτελέστηκε με αμφιβόλου βασιμότητος κατηγορίες. Όχι, βέβαια! Κανένας λογικός άνθρωπος δεν αμφισβητεί, ότι η αφαίρεση μιας ανθρώπινης ζωής είναι από μόνη της μια βάρβαρη πράξη. Επίσης, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί με λογικά κριτήρια, ότι το καθεστώς της Πιονγκ-Γιανγκ είναι απάνθρωπο και ελάχιστο σεβασμό δείχνει στις ατομικές και πολιτικές ελευθερίες. Αυτό, όμως, δεν συνεπάγεται, ότι, όποια είδηση το αφορά, είναι οπωσδήποτε αληθινή. Μην ξεχνάμε, επίσης, ότι πρόκειται για μια χώρα, όπου δεν υπάρχουν ελεύθερα Μ.Μ.Ε. και, συνεπώς, οι ειδήσεις, που βγαίνουν στη δημοσιότητα, είναι αυστηρά φιλτραρισμένες και δεν δείχνουν πολλά πράγματα από την πραγματικότητα σε αυτή τη χώρα (άλλος ένας λόγος, για να είμαστε επικριτικοί με το συγκεκριμένο καθεστώς). Συνεπώς, δεν πρέπει να καταπίνουμε αμάσητη κάθε τερατολογία, που αφορά αυτή τη χώρα. Η λογική, ότι «όλα μπορούμε να τα περιμένουμε από το Β. Κορέα», απλά δεν ευσταθεί, διότι οδηγεί στην αποδοχή κάθε ακρότητας, μόνο και μόνο επειδή έχουμε να κάνουμε με μια στυγνή δικτατορία.

            Τέλος πάντων, το πιο σημαντικό δεν είναι η θεαματική είδηση, ότι τάχαμου κάποιοι άνθρωποι εκτελέστηκαν από 120 πεινασμένα σκυλιά, αλλά ότι ο περισσότερος κόσμος προτίμησε να τη πιστέψει ασυζητητί. Αυτός ήταν μάλλον και ο σκοπός του εμπνευστή αυτής της ιστορίας. Αν, πάντως, κάποιος θέλει να σχηματίσει μια πρώτη και ψύχραιμη άποψη για τα τεκταινόμενα σε αυτή την απομονωμένη χώρα, υπάρχουν δεκάδες αναφορές από ανθρωπιστικές οργανώσεις, επισκέπτες αλλά και κατοίκους της. Είναι πολύ πιο σοβαρές και αποφεύγουν τις υπερβολές.

Δεν αρκούν οι οικονομικοί δείκτες

Ακόμα θυμάμαι κάποια σχόλια και άρθρα προ καιρού, τα οποία ενεφάνιζαν μια ακμαία και ευημερούσα οικονομικά Τουρκία και τη συνέκριναν με την χειμαζόμενη Ελλάδα, για να καταλήξουν στο συμπέρασμα, ότι η οικονομική ευμάρεια είναι ο καλύτερος τρόπος για την παγίωση της ειρήνης σε μια χώρα. Μέχρι και κρίσεις, ότι η Τουρκία είναι περισσότερο δημοκρατική χώρα από την Ελλάδα είχαν ακουστεί.

Ελάχιστοι ελάμβαναν υπόψη, ότι πίσω από την απαστράπτουσα εικόνα του κέντρου και των καλών συνοικιών της Κωνσταντινούπολης και των πόλεων των μικρασιατικών παραλίων υπήρχαν γειτονιές εκατομμυρίων απόκληρων στις ίδιες αυτές πόλεις αλλά και πόλεις στη μικρασιατική ενδοχώρα, τις οποίες το τουρκικό οικονομικό θαύμα δεν είχε αγγίξει. Ελάχιστοι ελάμβαναν υπόψη, ότι η κυβέρνηση Ερντογάν είναι βαθύτατα οπισθοδρομική και ελάχιστα δημοκρατική και χωρίς σεβασμό στην ελευθερία του λόγου (72 πρόσωπα απασχολούμενα σε Μ.Μ.Ε. βρίσκονταν σε τουρκικές φυλακές το 2012, σύμφωνα με τους Δημοσιογράφους χωρίς Σύνορα), που επιχειρεί να λάβει μέτρα για την ηθική τάξη, τα οποία περιλαμβάνουν ως και την απαγόρευση του φιλιού στο μετρό. Ελάχιστοι θυμούνται τη δήλωση του πρωθυπουργού, κ. Ερντογάν, ότι επιθυμεί μια θρησκευόμενη νεολαία ή την εικόνα των μαντιλοφορεμένων συζύγων τόσο του κ. Ερντογάν όσο και των υπολοίπων υπουργών του. 

Δεν πιστεύω, ότι το σύνολο των διαμαρτυρομένων στην Πλατεία Ταξίμ είναι κεμαλιστές ή αντιτιθέμενοι στην ανέγερση εμπορικού κέντρου στην ίδια πλατεία και σε σημείο της, όπου υπάρχει πράσινο. Σίγουρα σε μια τέτοια ογκώδη διαδήλωση θα υπάρχουν και φτωχοί άνθρωποι, που διεκδικούν καλύτερο καταμερισμό του πλούτου ή έστω μέτρα ανακούφισης της φτώχειας τους, δημοκράτες με αίτημα για εκδημοκρατισμό της Τουρκίας, πολέμιοι του ισλαμισμού, έστω της μετριοπαθούς μορφής του, που, κατά δήλωση του κ. Ερντογάν, πρεσβεύει το ΑΚΡ, και πολλοί άλλοι. Σε ένα τέτοιο πλήθος είναι φύσει αδύνατο να υπάρξει ιδεολογική και πολιτική ομοιογένεια, ως, επίσης, είναι πολύ νωρίς, για να συμπεράνουμε, αν οι διαδηλωτές θα παραμείνουν και στη συνέχεια ενωμένοι ή θα διασπαστούν.

Δύο μόνο πράγματα είναι σίγουρα μετά τα γεγονότα στην Πλατεία Ταξίμ. Πρώτον, ότι ο Τούρκος ηγέτης είναι γυμνός και προσπάθησε να καλύψει τη γύμνια του επιστρατεύοντας την ίδια λύση, που χρησιμοποιούσαν οι προκάτοχοί του, οι ίδιοι, δηλαδή, που εφάρμοσαν εκείνη την πολιτική, την οποία αυτός δήλωνε, ότι θα ανατρέψει, δηλαδή τη βία. Και, δεύτερον, η οικονομική ευημερία δεν αφορά το μεγαλύτερο μέρος της τουρκικής κοινωνίας και, βέβαια, δεν αποτέλεσε ικανή προϋπόθεση, ώστε να κάνει ακόμα και όσους ωφελήθηκαν από αυτή, ανάμεσά τους και τους ευρισκόμενος πιο κοντά στις ευρωπαϊκές κατακτήσεις κατοίκους της Κωνσταντινούπολης και των πόλεων στα παράλια της Μικρασίας να ξεχάσουν την οπισθοδρομικότητα της κυβέρνησης Ερντογάν και την απόφασή της να καταργήσει τα ελάχιστα εκείνα θετικά στοιχεία, που άφησε ο κεμαλισμός, ήτοι το άθρησκο κράτος και την αδιαφορία για τα ήθη και έθιμα των πολιτών. 

Κρίνοντας τον Τσάβεζ

Ο Ούγκο Τσάβεζ έγινε γνωστός στον κόσμο το 1992, όταν αποπειράθηκε δις να ανατρέψει την τότε κυβέρνηση της Βενεζουέλας. Αμφότερες οι προσπάθειές του ήταν αποτυχημένες, ο ίδιος συνελήφθη, καταδικάστηκε σε φυλάκιση αλλά πολύ σύντομα ήταν πάλι έξω με αμνηστία, που χορήγησε ο τότε πρόεδρος της Βενεζουέλας. Το 1998, κέρδισε τις εκλογές και, έκτοτε, άρχισε η εποχή της πολιτικής παντοδυναμίας του στη χώρα αυτή αλλά και της δημοφιλίας του σε αρκετές άλλες χώρες.

Στη χώρα μας, πολύς κόσμος τον αντιμετώπισε είτε ως τύραννο είτε ως τον απόλυτο λυτρωτή και αληθινό αριστερό πρόεδρο. Αναμφισβήτητα εξελέγη δημοκρατικά και με εκλογές διετήρησε το αξίωμά του για 14 ολόκληρα χρόνια. Προφανώς, επίσης, δεν είχε τις ικανότητες π.χ. του Αλιέντε αλλά κατάφερε να διατηρήσει το αξίωμά του για αρκετό καιρό παρά τις απόπειρες ανατροπής του και σαφώς πολιτεύτηκε σε πολύ πιο ευνοϊκές εποχές από τον Χιλιανό πρόεδρο. Φυσικά, κρίνεται και για τις σχέσεις του με πρόσωπα ύποπτων πολιτικών φρονημάτων, όπως τους κ.κ. Φιδέλ Κάστρο και Μπασάρ αλ-Άσαντ. Αλλά μήπως είναι ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος της υφηλίου, που επέλεξε να συνεταιριστεί πολιτικά με αλλεργικά στη δημοκρατία και τις ατομικές και πολιτικές ελευθερίες πρόσωπα; Εκτός αν ξεχάσαμε κάποιο λαοφιλή Έλληνα ηγέτη, που συναγελαζόταν με τον Καντάφι και το Γιαρουζέλσκι ή κάποιους Ευρωπαίους και Αμερικανούς πολιτικούς, που έκαναν μπίζνες με τους δικούς μας χουντικούς.

Αρκούν αυτά, για να ξεχαστούν ορισμένες ενέργειές του, όπως οι συχνές αλλαγές στο Σύνταγμα, ώστε είτε να δύναται να θέτει περισσότερες υποψηφιότητα για την προεδρία της χώρας του είτε να παρατείνει τη θητεία του, ή οι παρεμβάσεις του στα Μ.Μ.Ε. και τη Δικαιοσύνη (περίπτωση Αφιούνι) της χώρας του; Δε νομίζω, ότι τέτοιες ενέργειες μπορούν να γίνουν εύκολα αποδεκτές από ένα πολίτη μιας μέσης ευρωπαϊκής χώρας με παράδοση στον κοινοβουλευτισμό.

Ωστόσο, θα ήταν λάθος να αποπειραθεί κανείς να συγκρίνει τον Τσάβεζ με τους Ευρωπαίους πολιτικούς της εποχής μας. Οι πολιτικές συνθήκες στη Βενεζουέλα, όπως και στο μεγαλύτερο μέρος της Λατινικής Αμερικής, είναι τόσο ρευστές και πρωτόγονες σε σχέση με τα ισχύοντα στην Ευρώπη, που μια τέτοια σύγκριση είναι καταδικασμένη σε παράλογα συμπεράσματα και, εντεύθεν, σε αποτυχία. Η πολιτική κατάσταση της Βενεζουέλας θυμίζει λίγο αυτή της μεσοπολεμικής Ελλάδος, όταν ακόμα και ο ίδιος ο Ελευθέριος Βενιζέλος ευθέως ή μέσω δικών του προσώπων π.χ. του Κονδύλη, είχε ενδώσει στον πειρασμό του πραξικοπήματος ως θεμιτού τρόπου κατάληψης της εξουσίας. Δεν είναι στις προθέσεις μου να εξωραΐσω το συγκεκριμένο μέσο ούτε να αγιοποιήσω όποιο πολιτικό το μετέρχεται. Προσπαθώ μόνο να κρίνω κάποια πράγματα με βάση τις συνθήκες, που επικρατούν σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο. Και η Βενεζουέλα δεν μπορεί να θεωρηθεί ευρωπαϊκή χώρα και, ειδικότερα, να ταυτιστεί με τις σύγχρονες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες της Δύσης ούτε κατά διάνοια.

Σημαντικό κριτήριο στην εκτίμηση του φαινομένου Τσάβεζ είναι η αυθόρμητη οδύνη χιλιάδων Βενεζουελανών στο άκουσμα του θανάτου του. Σε μια ήπειρο με ταραγμένη πολιτική ζωή και αρκετές έξωθεν επεμβάσεις η δημοφιλία ενός πολιτικού ήταν πάντα μια σχετική έννοια.  Στην περίπτωση του Τσάβες, όμως, η εικόνα των πενθούντων συμπολιτών του απείχε από τις στημένες εκδηλώσεις θλίψης των υπηκόων των ολοκληρωτικών καθεστώτων. Πέρα από οικονομικές αναλύσεις και ερμηνείες, ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Βενεζουέλας είχε για πρώτη φορά στη ζωή του ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και παροχές, έστω μη συγκρίσιμες με αυτές των ανεπτυγμένων κρατών, ενώ έβλεπε το κράτος να ελέγχει και εκμεταλλεύεται μεγάλο μέρος των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας. Επίσης, επί ημερών Τσάβεζ η φτώχεια και η ανεργία μειώθηκαν σημαντικά. Κάθε άλλο παρά ασήμαντα επιτεύγματα για μια χώρα, που δεν φημιζόταν για την οικονομική ευρωστία και την πολιτική σταθερότητά της, και μια ήπειρο, όπου ο πλουτισμός των κρατούντων με κάθε μέσο ήταν συνηθισμένη πρακτική!

Τί απομένει, για να ολοκληρωθεί η όποια εκτίμηση για τον εκλιπόντα ηγέτη της Βενεζουέλας; Μα, φυσικά, η επόμενη μέρα, όταν θα φανεί στην πράξη η ορθότητα της πολιτικής του και η εν γένει πολιτική επιρροή του. Μέχρι τότε, θα μείνει στην ιστορία ως ένας από τους ελάχιστους ηγέτες, που κατάφερε να ενώσει τους συναδέλφους του των χωρών της Λατινικής Αμερικής ενάντια στις έξωθεν πολιτικές επεμβάσεις και να τύχει τόσης ειλικρινούς υποστήριξης από το μεγαλύτερο μέρος του λαού του. Σίγουρα απείχε από το πρότυπο του Λατινοαμερικανού δικτάτορα. Και θα ήταν μεγάλο λάθος να κριθεί ως τέτοιος πολλώ δε μάλλον με δυτικοευρωπαϊκά πολιτικά πρότυπα.

Η μαγική δύναμη της ελευθερίας της επιλογής

Την ώρα, που γράφω αυτές τις γραμμές, δεν αποκλείεται να έχει ανακοινωθεί, ότι ο επί σαράντα και βάλε χρόνια ηγέτης της Λιβύης, κ. Μουαμάρ Καντάφι, συνελήφθη ή έπεσε νεκρός από τα πυρά αντιφρονούντων ή διέφυγε προς άγνωστη κατεύθυνση. Δεν αποκλείω, επίσης, το ενδεχόμενο ο ανωτέρω να ανέκαμψε πλήρως και να πήρε φαλάγγι τους αντιρρησίες του, ανακαταλαμβάνοντας ενδεχομένως την Τρίπολη. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις 100%, τι συμβαίνει τόσο μακρυά από το σπίτι σου και η εμπειρία της μετάδοσης της εισβολής του Ιράκ στο Κουβέιτ το απέδειξε πικρά. Πάντως, δύσκολα αμφισβητείται, ότι ο Λίβυος ηγέτης περνάει πολύ δύσκολες στιγμές.

Για τη φύση του πολιτεύματος της Λιβύης τα τελευταία 43 χρόνια δεν υπάρχουν πολλές αμφιβολίες, άλλωστε δε νοείται ένα πρόσωπο να παραμένει στην εξουσία για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα και χωρίς να προκηρύσσονται ελεύθερες εκλογές, μόνο επειδή το αγαπάει ο λαός του. Η ιστορία έχει παρόμοια παραδείγματα "αυθόρμητης" λαϊκής αγάπης από τη σταλινική Ε.Σ.Σ.Δ. και άλλες περιπτώσεις. Φυσικά, υπάρχει και κόσμος, που θαυμάζει ηγέτες αυτού του είδους, αλλά ο εγκωμιασμός ενός ξένου πολιτεύματος δεν έχει ποινικές συνέπειες.

Εδώ και λίγους μήνες, από τότε, δηλαδή, που ξέσπασε η εξέγερση κατά του καθεστώτος Καντάφι, έχει ανοίξει μια κουβέντα στην Ελλάδα σχετικά με τα κίνητρα των εξεγερμένων. Υπάρχει μια σημαντική μερίδα, που θεωρεί, ότι η εξέγερση είναι υποκινούμενη από τις μεγάλες δυνάμεις, οι οποίες δήθεν κόπτονται για τα δικαιώματα του λιβυκού λαού ενώ, στην πραγματικότητα, έχουν βάλει στο μάτι τα λιβυκά πετρέλαια. Η ίδια μερίδα υποστηρίζει, ότι τα χρήματα από την πώληση και εν γένει εκμετάλλευση του πετρελαίου πηγαίνουν απευθείας στο λιβυκό λαό, ο οποίος απολαμβάνει πολλές κρατικές υπηρεσίες, τις οποίες εμείς στην Ελλάδα ούτε που τις φανταζόμαστε και ο λιβυκός λαός έχει ένα από τα υψηλότερα βιοτικά επίπεδα παναφρικανικά. Μέρος της μερίδας αυτής διατείνεται, επίσης, ότι ο λιβυκός λαός λατρεύει τον κ. Καντάφι.

Όλα αυτά τα επιχειρήματα είναι σεβαστά αλλά δύσκολα αντέχουν σε αντίλογο. Κατ' αρχάς, από τη στιγμή που ο πανέξυπνος Λίβυος δικτάτορας αντελήφθη, ότι θα έχει το τέλος άλλων ομοστάβλων του, αν εξακολουθήσει να παριστάνει το νταή, αποφάσισε να κάνει σημαντικά ανοίγματα προς τη Δύση. Έτσι, δεκάδες πετρελαιικές εταιρείες εγκαταστάθηκαν στη Λιβύη και άρχισαν να συνεκμεταλλεύονται τα τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου, αποκομίζοντας τεράστια οφέλη. Δεν είχαν, λοιπόν, κανένα συμφέρον, ώστε να ρίξουν τον άνθρωπο, που τους προσεκάλεσε, αφού μια ενδεχόμενη αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό ίσως συνεπαγόταν την απομάκρυνσή τους από τη χώρα αυτή. Όσο για το επίπεδο διαβίωσης στη Λιβύη, αυτό πρέπει να συγκριθεί με αυτό του λεγόμενου ανεπτυγμένου κόσμου και όχι με το χαμηλότατο επίπεδο αφρικανικών χωρών χωρίς τον ορυκτό πλούτο της χώρας αυτής. Για την αγάπη του λιβυκού λαού τα είπαμε και παραπάνω, μην επαναλαμβανόμαστε.

Χωρίς να είναι απόλυτα συγκρίσιμα μεγέθη, η Λιβύη και οι χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ έχουν πολλά κοινά στοιχεία. Κατ' αρχάς, κυβερνήθηκαν για δεκαετίες από απολυταρχικά καθεστώτα, τα οποία δεν δίστασαν να εξοντώσουν όσους δεν τους ήταν αρεστοί και, στη συνέχεια, οι ίδιες κυβερνήσεις εθνικοποίησαν τον πλούτο των χωρών αυτών, ώστε να τον εκμεταλλεύονται για δικό τους και μόνο όφελος. Σε όλες αυτές τις χώρες είχε απαπτυχθεί ένα σύστημα παροχών, όπου οι υπήκοοι έβρισκαν δωρεάν νοσηλεία και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Στο θέμα των βασικών αγαθών υπήρχε, βέβαια, ένα ζήτημα - στη Λιβύη ήταν σαφώς καλύτερα τα πράγματα από αυτή την άποψη - αλλά ο κόσμος την έβγαζε έστω και με λίγα, αφού βοηθούσε και η τάση των κυβερνώντων να παραποιούν την αλήθεια σχετικά με ό,τι συνέβαινε στο εξωτερικό. Μην ξεχνάτε, ότι μιλάμε για εποχές, που το Διαδίκτυο ήταν ακόμα σε πειραματικό στάδιο και η εικόνα από το εξωτερικό έφτανε αλλοιωμένη και πάντως όχι ικανή να αποδείξει τη χαώδη διαφορά στο βιοτικό επίπεδο των δύο κόσμων.

Γνωρίζω, ότι σε αρκετό κόσμο τα παραπάνω οφέλη ίσως φαντάζουν ελκυστικά, αν λάβει κανείς υπόψη του τη συνεχιζόμενη συρρίκνωση της αγοραστικής μας δύναμης και τις πενιχρές κρατικές παροχές. Ωστόσο, αυτό, που μας διαφοροποιεί με του Λίβυους και τους κατοίκους των χωρών του τέως υπαρκτού σοσιαλισμού και μας φέρνει σε καλύτερη μοίρα, είναι η δυνατότητά μας να επιλέγουμε ελεύθερα σε κάθε επίπεδο, είτε πρόκειται για τους πολιτικούς, που θα μας κυβερνήσουν, είτε πρόκειται για τον τρόπο έκφρασής μας απέναντι στην εξουσία ή ακόμα και για καταναλωτικά αγαθά. Μπορεί από πλευρά βιοτικού επιπέδου ο μέσος Λίβυος να απολαμβάνει παροχές άγνωστες για ένα μεγάλο μέρος του πλανήτη μας αλλά το αντίτιμο ήταν ιδιαίτερα επαχθές και περιελάμβανε την υποχρέωσή του να συμμορφώνεται με τις υποδείξεις του ιδίου προσώπου και της κλίκας του για 4 δεκαετίες. Το ίδιο συνέβαινε και στις χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού. Μια σκληρή ηγεσία ζητούσε υποταγή από τους υπηκόους της, παρέχοντάς τους μια στοιχειώδη διαβίωση. Οι περισσότεροι από τους κατοίκους των πρώην σοσιαλιστικών χωρών απώλεσαν τα οφέλη αυτά, όταν κατέρρευσε το πολιτικό σύστημα, που τα συντηρούσε, αλλά ακόμα και σήμερα κανένας τους δεν θέλει να επιστρέψει σε εκείνη την εποχή, αφού εξασφάλισε την ελευθερία να επιλέγει αυτό, που ο ίδιος επιθυμεί για τον εαυτό του σε κάθε επίπεδο. Κάτι παρόμοιο συνέβη και στη Λιβύη. Όσες παροχές και αν εξασφάλισε ο κ. Καντάφι στους υπηκόους του, η απουσία πολιτικών ελευθεριών σε ένα κόσμο, ένα σημαντικό τμήμα του οποίου προοδεύει χάρη στις πολιτικές ελευθερίες, ήταν δυσβάστακτη για ένα λαό, ο οποίος απλά δεν άντεξε το σκληρό κόστος της διαβίωσης, που του επέβαλε να σιωπά σε ό,τι διέτασσε ο δικτάτοράς του. Στην εποχή του Διαδικτύου όλα γίνονται γνωστά και πολύς κόσμος στη Λιβύη μπόρεσε να συγκρίνει την κατάσταση στη χώρα του με τα τεκταινόμενα στις ανεπτυγμένες χώρες και να συμπεράνει, ότι δεν του αρκούσαν οι παροχές και το ικανοποιητικό επίπεδο ζωής αλλά ήθελε και πολιτικές ελευθερίες και, κυρίως, το δικαίωμα να ζει σε ένα δημοκρατικό καθεστώς, όπου θα δύναται να διαλέξει, ποιος θα τον κυβερνήσει.

Ναι, ξέρω, ότι πολλοί αμφισβητούν το πραγματικό μέγεθος αυτού, που αποκαλούμε ελευθερία επιλογής. Ακόμα και έτσι, όμως, είναι πολύ προτιμότερο από την απόλυτη απουσία της. Και έτσι σκέφτηκαν, μεταξύ άλλων, και οι εξεγερμένοι της Λιβύης και αποφάσισαν, ότι δεν θέλουν άλλο Καντάφι. Απλά τα πράγματα!

Με αφορμή τη σύλληψη του κ. Μλάντιτς

Η σύλληψη του κ. Ράτκο Μλάντιτς ξανάφερε στη μνήμη μας τις απαίσιες στιγμές του εμφυλίου στην πρώην Γιουγκοσλαβία, τότε που πρόσωπα, όπως ο παραπάνω συλληφθείς αλλά και οι ομόσταβλοί του Μιλόσεβιτς και Κάρατζιτς, έσπερναν τον τρόμο στους μη ορθοδόξους κατοίκους της χώρας τους αλλά και σε όσους ομοδόξους τους διαφωνούσαν με τις πρακτικές τους. Χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν και εκπατρίστηκαν εξαιτίας του φανατισμού των κυρίων αυτών και η κοινή γνώμη έμεινε άφωνη με τις αγριότητες στη Σρεμπρένιτσα και αλλού.
Στη χώρα μας, ο παραπάνω συλληφθείς αλλά και οι λοιποί ομοϊδεάτες του απολάμβαναν εκτός από θαυμασμού και πλήρους ασυλίας για τα πεπραγμένα τους. Ομόδοξοι και κατατρεγμένοι, δήθεν, από τη Νέα Τάξη πραγμάτων, όπως φωνασκούσαν οι παντογνώστες εθνικόφρονες της ημεδαπής, οι παραπάνω κύριοι δοξάστηκαν από ένα μεγάλο μέρος όχι μόνο του πολιτικού κόσμου αλλά και της εν Ελλάδι κοινής γνώμης, η οποία πρόθυμα δέχθηκε τις ανοησίες τους περί άμυνας εναντίον των εχθρών του σερβικού λαού και της ορθοδοξίας και έκλεισε τα μάτια της στα αίσχη, που αυτοί διέπραξαν. Η ήττα των Σέρβων ανάγκασε τους κυρίους αυτούς να κρυφτούν, ώστε να αποφύγουν την παραπομπή τους για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.
Η αλήθεια είναι, ότι η εξαφάνιση του κ. Μλάντιτς ωφέλησε τα μάλα τους ημεδαπούς υποστηρικτές του, οι οποίοι είχαν περιέλθει σε δεινή θέση μετά τις αποκαλύψεις για τις αγριότητες, που ο εν λόγω κύριος είχε διαπράξει στα πλαίσια των εθνοκαθάρσεων, που επιχειρούσε. Αν λάβουμε υπόψη και την πιθανολογούμενη συμμετοχή Ελλήνων στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα, τότε αντιλαμβανόμαστε, με πόση ανακούφιση υποδάχθηκαν πολλοί την εξαφάνιση του κ. Μλάντιτς. Ίσως, μάλιστα, να σκέφτονταν, ότι θα ξεχαστεί με τον καιρό αυτή η ιστορία.
Αμ δε! Στο εξωτερικό η μνήμη δεν είναι τόσο κοντή όσο στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. Έπειτα από συνεχείς πιέσεις προς τη σερβική κυβέρνηση, η οποία ουσιαστικά έκρυβε τον κ. Μλάντιτς, ο τελευταίος ευρέθη, συνελήφθη και παραπέμπεται στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Αυτό, βέβαια, θα έχει ως αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί και η πιθανή βοήθεια, που η χώρα μας έδωσε στον κύριο αυτό, όταν αυτός επιτελούσε το θεάρεστο έργο του. Και, όπως αντιλαμβάνεστε, ούτε ψύλλος στον κόρφο όσων πλειοδότησαν σε πατριωτικές και φιλοσερβικές κορώνες εκείνη την εποχή πολλώ δε μάλλον συμμετείχαν στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις των Σέρβων!
Όλα τα παραπάνω αποκαλύπτουν όχι μόνο πόσο υποκριτικά λειτουργούμε αλλά και πόσο ανεπίδεκτοι αυτοκριτικής είμαστε. Ως χώρα ουδέποτε πάψαμε να πιστεύουμε σε θεωρίες συνωμοσίας, οι οποίες μας ήθελαν ως τον περιούσιο λαό, που οι Μεγάλες Δυνάμεις ανέκαθεν επιβουλεύονταν. Ως εκ τούτου, λοιπόν, σπεύδαμε να παράσχουμε υποστήριξη στον κάθε τύραννο, που ευθυγραμμιζόταν με τις δικές μας παράλογες ανησυχίες. Ο κ. Μλάντιτς ήξερε να πλασάρει καλά το παραμύθι του και να κερδίζει οπαδούς στο όνομα της ορθοδοξίας και εναντίον της Νέας Τάξης πραγμάτων, όπως δήλωναν τότε αρκετοί Έλληνες εθελοντές. Καμμία εντύπωση δεν μας έκανε, που ολόκληρη η Δύση και, κυρίως, ανθρωπιστικές οργανώσεις φώναζαν για τις αγριότητες, που ο στρατός του κ. Μλάντιτς διέπραττε. Εμείς, άλλωστε, τα ξέρουμε όλα και δεν έχουμε ανάγκη από κανένα. Φονιάδες των λαών για μας είναι μόνο οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους, οι υπόλοιποι, οι δικοί μας δηλαδή, απλά αμύνονται.
Και να πει κανείς, ότι βάλαμε μυαλό, μόλις βγήκαν στην επιφάνεια οι ωμότητες του κ. Μλάντιτς; Α μπα, βρήκαμε καινούργιο παρανοϊκό, για να ικανοποιήσουμε τον παραλογισμό μας. Λέγεται Μουαμάρ Καντάφι.

Μεροληπτώντας ασύστολα

Ξεκινάμε από τη λογική, ότι σήμερα έχουν απομείνει μόνο τα κόμματα της Αριστεράς να φωνάζουν για περιστατικά, που λαμβάνουν χώρα εκτός Ελλάδος, με την έννοια ότι εξωτερικεύουν την αντίθεσή τους στα περιστατικά αυτά με περισσότερο συμβατικές μεθόδους, ήτοι πορείες, αφισοκόλληση, καταλήψεις κτιρίων κ.λπ., οι οποίες, λόγω ακριβώς του συμβατικού χαρακτήρα τους, γίνονται περισσότερο αντιληπτές από το σύνολο της τεχνοφοβικής κοινωνίας μας απ' ό,τι ένα καλογραμμένο κείμενο ή μια συλλογή υπογραφών σε κάποια διαδικτυακή εφαρμογή. Συνεπώς, μπορεί περισσότερος κόσμος να εκτιμήσει την ορθότητα ή μη των κινήσεων αυτών απ' ό,τι αν οι όποιες αντιδράσεις της ελληνικής Αριστεράς διαχέονταν μέσω των επιτευγμάτων της τεχνολογίας.
Η ελληνική Αριστερά φωνάζει, σήμερα, για την Παλαιστίνη, το Ιράκ, εσχάτως για τη Λιβύη και παλαιότερα για τη Νικαράγουα και την Κούβα. Για όσους παρακολουθούν τις διεθνείς εξελίξεις, σε όλες τις παραπάνω περιοχές υπήρξαν γεγονότα, τα οποία ξεκινούσαν από την καταπίεση, που υφίστατο ένα κομμάτι της κοινωνίας της "Χ" χώρας για διάφορους λόγους, ή την προσπάθεια δύο ή και περισσοτέρων αντιπάλων φατριών να καταλάβουν την εξουσία και έφταναν μέχρι την απόπειρα εισβολής στις χώρες αυτές είτε από τις στρατιωτικές δυνάμεις κάποιου διεθνούς οργανισμού είτε κάποιας μόνης χώρας. Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις ετέθη ζήτημα παραβάσεων κανόνων του Διεθνούς Δικαίου, οι οποίες επέβαλαν την παρέμβαση του Ο.Η.Ε., προκειμένου να επιλυθεί η όποια διαφορά. Σε αρκετές, όμως, από τις περιπτώσεις αυτές, ο Ο.Η.Ε. παρέμεινε αδρανής ή η εκ μέρους του ανάληψη δράσης του υπήρξε τουλάχιστον υποκριτική. Και αυτή την υποκρισία καυτηρίαζε και καυτηριάζει η ελληνική Αριστερά, κερδίζοντας εύσημα για την ευαισθησία και το ενδιαφέρον της. Όλα καλά έως εδώ!
Για κακή τύχη, όμως, της ελληνικής Αριστεράς, υπάρχουν και περιοχές του πλανήτη, όπου λαμβάνουν χώρα γεγονότα, που άπτονται της εφαρμογής των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου. Υπάρχει, για παράδειγμα, η Τσετσενία, όπου ο Ρωσσικός στρατός έχει διαπράξει μια σειρά από ενέργειες, που χαλαρά θα μπορούσαν να κριθούν ως εγκλήματα πολέμου. Υπάρχει το Θιβέτ, το οποίο υφίσταται τις συνέπειες του αυταρχισμού της κινεζικής κυβέρνησης. Υπάρχει η Δυτική Σαχάρα και η Μυανμάρ, υπήρχαν στο παρελθόν το Ανατολικό Τιμόρ, το Αφγανιστάν (την εποχή της σοβιετικής εισβολής), το Τσαντ (την εποχή της εισβολής του λιβυκού στρατού) και άλλες περιπτώσεις, για τις οποίες η ελληνική Αριστερά δεν μίλησε, δεν διαδήλωσε, δεν διαμαρτυρήθηκε και, γενικά, δεν ασχολήθηκε.
Ενδεχόμενα η ελληνική Αριστερά να σκέφτηκε, ότι δεν συντρέχει λόγος να διαμαρτυρηθεί για τις καταστάσεις αυτές ή ότι δεν παραβιαζόταν κάποιος κανόνας του Διεθνούς Δικαίου. Πιθανόν να έκρινε ως πιο σοβαρές τις περιπτώσεις, για τις οποίες φώναξε και φωνάζει. Εντέλει, ίσως να προέκρινε ως άξιες ενασχόλησής της όσες περιπτώσεις προκλήθηκαν από αμερικανικό δάκτυλο ή τα φερέφωνά του. Και, όσο και αν ακούγεται σκληρό, αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμά της να ασπάζεται αυτή τη λογική και να πορεύεται, φωνάζοντας συνθήματα υπέρ αυτών των χωρών και κατά των Η.Π.Α., του Ισραήλ, του ΝΑΤΟ του ΟΗΕ και όσων οργανισμών φρονεί, ότι ελέγχονται από τις Η.Π.Α. και τα μεγάλα συμφέροντα.
Η επιλεκτική, όμως, αυτή ευαισθησία της ελληνικής Αριστεράς μπορεί να φαντάζει ως η εύλογη άσκηση του δικαιώματός της να επιλέγει, για ποιούς λαούς και ποιές χώρες θα φωνάξει, αλλά εν προκειμένω δεν πρόκειται για μια ομάδα προσώπων, οι οποίοι ασκούν ένα κατοχυρωμένο δικαίωμά τους, αλλά για τα κόμματα συγκεκριμένου πολιτικού προσανατολισμού, που από καταβολής τους επέλεξαν να υιοθετήσουν συγκεκριμένες αρχές, τις οποίες, ενώ οφείλουν να τηρούν απαρέγκλιτα, σήμερα εφαρμόζουν μερικώς και ανάλογα με τις ιδεολογικές τους εμμονές. Συνεπώς, μετά από αυτή την νόμιμη πλην κραυγαλέα μεροληψία υπέρ συγκεκριμένων χωρών, η ελληνική Αριστερά απλά χάνει κάθε δικαίωμα να μιλά για τα δίκαια των λαών, το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και την παγκόσμια ειρήνη. Διότι η υποστήριξη των παραπάνω αρχών προϋποθέτει την αμερόληπτη υποστήριξη όλων των λαών, που καταπιέζονται από εσωτερικούς ή εξωτερικούς παράγοντες, και όλων των κρατών, στις οποίες λαμβάνουν χώρα τα παραπάνω περιστατικά ή έχουν δεχθεί την εισβολή τρίτων χωρών, καταστάσεις, δηλαδή, ασύμβατες με όσα πρεσβεύει σήμερα η ελληνική Αριστερά, η οποία, ενώ διαμαρτύρεται έντονα για τα γεγονότα στην Παλαιστίνη και το Ιράκ - και δεν έχει καθόλου άδικο - στα γεγονότα στην Τσετσενία, για παράδειγμα, απαντά με εκκωφαντική σιωπή.
Πιθανότατα κάποια στελέχη της να πιστεύουν, ότι μόνο αυτοί κατέχουν την απόλυτη αλήθεια. Ενδεχόμενα, να σκέφτονται τα ίδια αυτά στελέχη, ότι οι μικροαστοί, χαρακτηρισμός που παραδοσιακά προσάπτουν σε όσους δεν συντάσσονται με τις απόψεις τους, τρώνε κουτόχορτο. Είναι δικαίωμα του καθενός να φαντασιώνεται πνευματικά μεγαλεία και ιδεολογική ανωτερότητα. Αλλά δεν αρκεί, για να πείσει κανένα, ότι η ελληνική Αριστερά νοιάζεται, πραγματικά, για τα δίκαια όλων των λαών.

Εθελοτυφλώντας ασύστολα

Τη δεκαετία του '80 η Ελλάδα γνώρισε τον ιδιόρρυθμο δικτάτορα της Λιβύης Μουαμάρ Καντάφι, λόγω της επιθυμίας του τότε πρωθυπουργού, Ανδρέα Παπανδρέου, να συνάψει σχέσεις με πολιτικούς με αντιαμερικανικές απόψεις. Ήταν η εποχή, που το σύνθημα "έξω οι βάσεις" δονούσε την ατμόσφαιρα και η δαιμονοποίηση των Η.Π.Α. βρισκόταν στο απόγειό της. Η εικόνα του Λίβυου ηγέτη, που διέμενε στη χρυσή σκηνή του, όπου και αν ταξίδευε, και φρουρούνταν από γυναίκες σωματοφύλακες γοήτευε όσους θυσίαζαν στο βωμό του ανορθολογισμού και του αντιαμερικανισμού, παραβλέποντας σκόπιμα, συνήθως, ότι ο άνθρωπος αυτός ευθυνόταν για ένα από τα πιο ολοκληρωτικά καθεστώτα στον πλανήτη, κατηγορούνταν για την ίδρυση στρατοπέδων εκπαίδευσης τρομοκρατών και διατηρούνταν στην εξουσία με δικτατορικό τρόπο.
Όλα τα ελαττώματα του Λίβυου δικτάτορα έσβηναν μπροστά στον έντονο αντιαμερικανισμό του, που αποτελούσε και το σήμα κατατεθέν εκείνης της εποχής. Περνούσαν, έτσι, απαρατήρητες οι διαμαρτυρίες της Διεθνούς Αμνηστίας για καταπάτηση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων αλλά και οι κατηγορίες για κάρπωση του μεγαλύτερου μέρους των κερδών από το πετρέλαιο. Και αν κάποιος παραέμπαινε στο μάτι των φίλων του εν λόγω μονάρχη, ελάμβανε την πληρωμένη απάντηση "Μα η Λιβύη έχει το τρίτο κατά κεφαλή εισόδημα σε ολόκληρη την Αφρική, χάρη στην πολιτική του Καντάφι". Ή λουζόταν θεωρίες περί ταυτίσεως του καθεστώτος Καντάφι με την αρχαία αθηναϊκη δημοκρατία, που με περισσή επιτυχία μας μετέφερε ο κ. Ροΐδης.
Αυτές τις μέρες το ντόμινο των ταραχών, που πλήττει τις αραβόφωνες χώρες στη Βόρειο Αφρική και τη Μέση Ανατολή, παρέσυρε και τη Λιβύη. Το αντίθετο, σε μια χώρα που κυβερνάται αυταρχικά από το ίδιο πρόσωπο εδώ και 42 χρόνια, θα ήταν παράδοξο. Τα αιτήματα ήταν ακριβώς τα ίδια με των κατοίκων των υπολοίπων ξεσηκωμένων χωρών, ήτοι ελευθερία του λόγου, δημοκρατία, απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων και άλλα συναφή, τα οποία είναι απολύτως αυτονόητα στη Δύση.
Η αντίδραση του κ. Καντάφι είχε ελάχιστα κοινά σημεία με αυτή των πολιτικών αρχόντων της αρχαίας Αθήνας. Αρχικά έδωσε εντολή στην αστυνομία και το στρατό να βαρέσουν στο ψαχνό και, όταν είδε, ότι οι αντιδράσεις των υπηκόων του όχι μόνο δεν είχαν καμφθεί αλλά είχαν δυναμώσει, τότε έδωσε εντολή και στην πολεμική αεροπορία της Λιβύης να βομβαρδίσει τις επαναστατημένες περιοχές. Οι νεκροί εικάζεται, ότι είναι ενατοντάδες αλλά η απουσία τηλεοπτικών συνεργείων και ξένων δημοσιογράφων οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι μάλλον τα πράγματα είναι χειρότερα.
Αίφνης, οι χειροκροτητές του ηγέτη της Επανάστασης στη Λιβύη κρύφτηκαν. Οι ταυτίσεις με την αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία όχι απλά κρύφτηκαν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας αλλά σβήστηκαν από το χάρτη. Άλλο ένα μέλος της διαβόητης Σοσιαλιστικής Διεθνούς αποδείχθηκε ψευδεπίγραφος σοσιαλιστής ή, για την ακρίβεια, "σοσιαληστής", κατά τον άκρως επιτυχημένο αυτο νεολογισμό. Όσοι διαγκωνίζονταν γύρω από το μακαρίτη Ανδρέα Παπανδρέου την εποχή, που ο τελευταίος έσφιγγε το χέρι του δικτάτορα της Λιβύης, μάλλον αναζητούν το φωτογράφο του Στάλιν, που ρετουσάριζε τις φωτογραφίες του "πατερούλη" ώστε να μην φαίνονται τα μέλη του Πολιτικού Γραφείου, που είχαν εξοντωθεί.
Ο αντιαμερικανισμός του κ. Καντάφι είχε εξαφανιστεί. Και το μόνο, που είχε απομείνει, ήταν ένας τύραννος, που καταπίεζε μια από τις μεγαλύτερες σε έκταση χώρες παγκοσμίως, που θησαύριζε χάρη στα κέρδη από το πετρέλαιο και διασκέδαζε τις όποιες αρνητικές γι' αυτόν εντυπώσεις με μια σειρά από εκκεντρικότητες ίδιες με αυτές ενός κοινού μαφιόζου. Αυτή, όμως, την εικόνα την έβλεπε ολόκληρη η Δύση. Εμείς εδώ επιμέναμε να την αγνοούμε και χρειάστηκε ο αυτοαποκαλούμενος ηγέτης της επανάστασης να γαζώσει τους υπηκόους του, για να το αντιληφθούμε.

Y.Γ. Ο αξιότιμος πρόεδρος της Βενεζουέλας, κ. Ούγκο Τσάβες, αποφάσισε να πάει κόντρα στο ρεύμα και να υποστηρίξει τον κ. Καντάφι. Προφανώς είναι της άποψης, ότι είναι επονείδιστο να χάνονται ζωές από πυρά των Μεγάλων Δυνάμεων, ενώ δεν τρέχει και τίποτα, αν οι θάνατοι οφείλονται σε ενέργεια του συμμάχου του κ. Καντάφι.

Βόρειος Αφρική, Μέση Ανατολή και ατυχείς παραλληλισμοί

Επειδή οι ταραχές στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή έχουν ξυπνήσει την όρεξη πολλών στην οραματιζόμενη επαναστάσεις και ανατροπές ημεδαπή, καλό θα είναι να κάνουμε μερικές συγκρίσεις, ώστε να γνωρίζουμε, τί μπορεί να ισχύει και τί αποτελεί ευσεβή πλην ανεκπλήρωτο πόθο. Και τούτο διότι σε μια χώρα, που περνάει βαθειά κρίση σε κάθε επίπεδο, θα ήταν χρήσιμο να διαπιστώσουμε, αν, πράγματι, υπάρχουν παραλληλισμοί μεταξύ ημών και των σπαρασσομένων από ταραχές χωρών ή αν απλά επιχειρείται κάποια σύγκριση ανομοίων καταστάσεων.
.- Καμμία από τις χώρες, στις οποίες έχουν ξεσπάσει ταραχές, δεν έχει δημοκρατικό πολίτευμα. Μη σας ξεγελούν οι ιδιότητες των επικεφαλής αυτών των χωρών! Αναφερόμαστε σε χώρες, στις οποίες οι κυβερνώντες κερδίζουν εκλογές με ποσοστά άνω του 60% για περισσότερα από 20 χρόνια και με ουκ ολίγες κραυγές για βία και νοθεία, χωρίς να παραβλέπουμε, ότι κάποιες λέξεις όπως "εκλογές", "ελεθερία του λόγου" και "πολιτικά δικαιώματα" είναι άγνωστες το δε πρόσωπο του κυβερνώντος είναι το ίδιο και απαράλλακτο επί σειρά ετών (Μουμπάρακ και Καντάφι είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα). Στην Ελλάδα η Δημοκρατία νοσεί εξαιτίας της κακής χρήσης του εκλογικού δικαιώματος των πολιτών, οι οποίοι, αν και γνωρίζουν, ότι τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν επιεικώς βουλιάξει τη χώρα, εντούτοις εξακολουθούν και τα τιμούν με την ψήφο τους, όταν δεν απέχουν επιδεικτικά. Αλλά δεν παύει να είναι μια δημοκρατική χώρα, όπου η δυνατότητα αλλαγής των προσώπων, που κυβερνούν, υπάρχει. Ούτε στρατιωτικός νόμος έχει επιβληθεί ούτε επιτηρούμενες περιοχές υπάρχουν ούτε βία και νοθεία έχει διαπιστωθεί. Συνεπώς, η σύγκριση σε πολιτειακό επίπεδο είναι, τουλάχιστον, ατυχής.
.- Τα αιτήματα στις εξεγερμένες χώρες είναι ξεκάθαρα. Περισσότερη δημοκρατία, αποχώρηση των καταπιεστών, που κυβερνούν, απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων, ελευθερία του λόγου και άλλα συναφή θέματα! Στην Ελλάδα θέμα περισσότερης δημοκρατίας δεν τίθεται ούτε μπορεί να τεθεί υπό τις παρούσες συνθήκες, οι κυβερνώντες έχουν επιλεγεί με νόμιμες εκλογές, ελευθερία του λόγου έχουμε και με το παραπάνω και πολιτικοί κρατούμενοι δεν υπάρχουν, όσο και αν ορισμένοι θέλουν να παρουσιάσουν τους καταδικασθέντες για συμμετοχή στη 17Ν ή άλλες παρεμφερείς οργανώσεις ως τέτοιους. Εν ολίγοις, λείπουν τα βασικά κοινά σημεία, που θα ταύτιζαν τους εξεγερμένους στις χώρες της Βορείου Αφρικής και της Μέσης Ανατολής με τους δικούς μας οραματιζόμενους επαναστατικά γεγονότα.
.- Τα οικονομικά προβλήματα στις παραπάνω χώρες είναι περισσότερο οξυμένα απ' ό,τι στην Ελλάδα. Εκεί το ποσοστό του πληθυσμού, που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, είναι πολύ μεγαλύτερο απ' ό,τι στην Ελλάδα. Συν τοις άλλοις, μιλάμε για ανθρώπους, που πραγματικά στερούνται ακόμα και τα βασικά, και δεν αναφερόμαστε σε απλά διαμαρτυρόμενους για την αύξηση των κομίστρων στα διόδια ή για την αδυναμία τους να πάνε διακοπές το ερχόμενο καλοκαίρι. Στην Ελλάδα, με άλλα λόγια, το πορτοφόλι των πολλών έχει μικρύνει αλλά στην παρούσα φάση δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης ή, τουλάχιστον, έχουν τη δυνατότητα να το αντιμετωπίσουν καταψηφίζοντας την όποια κυβέρνηση, κατάσταση κάθε άλλο παρά αυτονόητη στις παραπάνω χώρες. Και δεν αναφερόμαστε στις απείρως μεγαλύτερες δυνατότητες, που έχει ο μέσος Έλληνας να μεταναστεύσει σε κάποια ανεπτυγμένη χώρα, εκμεταλλευόμενος την ιδιότητά του ως πολίτης χώρας-μέλους της Ε.Ε.
.- Οι λάτρεις των πάσης φύσεως ξεσηκωμών, που πανηγυρίζουν για τις επαναστάσεις, που έχουν ξεσπάσει στις παραπάνω χώρες, έχουν άγνοια των συνθηκών, υπό τις οποίες έγιναν οι επαναστάσεις αυτές. Δεν γνωρίζουν, λόγου χάρη, αν συμμετείχαν νέοι εμφιλοχωρούμενοι από δημοκρατικά ιδεώδη ή ισλαμιστές, που επιθυμούν την εγκαθίδρυση ισλαμικής δημοκρατίας αλά Ιράν. Προφανώς διαφεύγει στους περισσότερους από αυτούς, ότι στην Αίγυπτο αυτή τη στιγμή κυριαρχεί ο στρατός, ο οποίος ναι μεν έχει υποσχεθεί, ότι θα διαχειρίζεται τις υποθέσεις της χώρας μόνο για χρονικό διάστημα έξη μηνών αλλά όσοι θυμούνται ανάλογες στρατιωτικές παρεμβάσεις ανά τον κόσμο γνωρίζουν, ότι οι υποσχέσεις αυτές ελάχιστα απέχουν από τη θέση μιας ολόκληρης κοινωνίας στο γύψο. Στη χώρα μας, όμως, το στάδιο αυτό πέρασε απαρατήρητο, αφού η έννοια της ανατροπής επεσκίασε κάθε ενδεχόμενο να συμμετείχαν σε αυτή και δυνάμεις κάθε άλλο παρά προοδευτικές.
Δεν αντιλέγω, ότι τα καθεστώτα, που ανατράπηκαν ή απειλούνται με ανατροπή στις παραπάνω χώρες ήταν καταπιεστικά και ουσιαστικά δικτατορικά και ορθώς ανατράπηκαν ή θα ανατραπούν. Ωστόσο, ο παραλληλισμός με τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα είναι όχι μόνο ατυχής αλλά υποκρύπτει και άγνοια της πραγματικότητας πολλώ δε μάλλον αποδεικνύουν, ότι στο μυαλό ορισμένων συμπολιτών μας η ανατροπή υπάρχει ως αυτοσκοπός και μόνο.

Ιρλανδικά θαύματα και ελληνική επιπολαιότητα

Μέχρι και πριν από 2 χρόνια, ο περισσότερος κόσμος στην Ελλάδα επαινούσε την Ιρλανδία, που είχε καταφέρει από μια φτωχή αγροτική χώρα, που εξήγαγε μετανάστες στις Η.Π.Α. και την Αγγλία, να μετατραπεί σε πόλο έλξης διεθνών εταιρειών, χάρη σε μια σειρά ευνοϊκών οικονομικών μέτρων, που προέβλεπε γι' αυτές. Η συγκεκριμένα χώρα αποτελούσε, τότε, παράδειγμα προς μίμηση για τους ημεδαπούς τιμητές της εν Ελλάδα καταστάσεως.
Εδώ και μερικές ημέρες η Ιρλανδία βρίσκεται στην ίδια οικονομική κατάσταση με μας, ίσως σε λίγο καλύτερη αλλά πάντα με το Δ.Ν.Τ. στα πόδια της. Το "ιρλανδικό θαύμα" μοιάζει και έχει θαμπώσει και φαίνεται δύσκολο να μπορέσει να ξαναλάμψει. Πολλοί ήδη στοιχηματίζουν, ποια χώρα θα είναι το επόμενο θύμα του οικονομικού παιχνιδιού της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Προκαλεί, όμως, ιδιαίτερη εντύπωση ο τρόπος, με τον οποίο ελαφρά τη καρδία έσπευσαν πολλοί συμπολίτες μας να επαινέσουν ένα μοντέλο, το οποίο, όπως αποδείχθηκε, στηριζόταν σε πήλινα πόδια. Και αν, τέλος πάντων, ο πολύς κόσμος αγνοεί βασικές αρχές της οικονομικής θεωρίας - που επέβαλλαν να μη σπεύδει αυτός ο κόσμος να διατυπώσει άποψη για την οικονομική ανάπτυξη της Ιρλανδίας αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία - απορίας άξιον είναι, γιατί πρόσωπα με γνώσεις περί τα οικονομικά επαινούσαν την Ιρλανδία, που πέτυχε να έχει ένα γοργότατο ρυθμό ανάπτυξης με ελάχιστη, μέχρι πριν 3 χρόνια, ανεργία, παραβλέποντας κάποιες βασικές αδυναμίες του οικονομικού της συστήματος. Τα όποια επικριτικά άρθρα για την πραγματικότητα περί το "ιρλανδικό θαύμα" περνούσαν στα ψιλά των εφημερίδων και οι όποιοι σκεπτικιστές απλά αγνοούνταν.
Φοβάμαι, ότι στην Ελλάδα απουσιάζει η ψύχραιμη ματιά σε ένα φαινόμενο, είτε λαμβάνει χώρα σε μας είτε στο εξωτερικό. Πάντοτε αρκούμαστε στο φαινόμενο και ποτέ δεν εστιάζουμε στα αίτια, που οδήγησαν στο φαινόμενο αυτό και, κατά συνέπεια, στην πιθανότητα διάρκειας του φαινομένου αυτού, ίσως επειδή σαν λαός αρκούμαστε να δείχνουμε μια εικόνα προς τα έξω και ποτέ δεν δημιουργούμε τις απαραίτητες υποδομές, ώστε να μακροημερεύσει η εικόνα αυτή. Και, δυστυχώς, αυτή η διαπίστωση δεν αφορά μόνο τους αδαείς περί τα οικονομικά, που είναι και η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων, αλλά και πολλούς από τους γνώστες της οικονομικής επιστήμης, οι οποίοι στα πλαίσια του λαϊκισμού έπαιρναν παραμάζωμα τα Μ.Μ.Ε., για να διαφημίσουν το "ιρλανδικό θαύμα", συγκρίνοντάς το με την εν Ελλάδι οικονομική κατάσταση και αποσιωπώντας πράγματα, που καθιστούσαν το εν λόγω "θαύμα" αμφιβόλου σταθερότητας.
Δεν είναι σκοπός μου να προβάλλω την υπαγωγή της Ιρλανδίας στον ίδιο οικονομικό μηχανισμό ,στον οποίο έχει μπει η χώρα μας εδώ και λίγους μήνες, ώστε να καταδείξω, ότι κάποια πράγματα συμβαίνουν και αλλού. Περισσότερο με απασχολεί η ελαφρά τη καρδία κριτική, που κυριαρχεί στην Ελλάδα αναφορικά με πολλά και δη με σοβαρά θέματα, κατάσταση η οποία αφορά το σύνολο, σχεδόν, των κατοίκων της χώρας μας. Διότι προδίδει μια εικόνα ενός λαού, ο οποίος πρώτα μιλάει και μετά σκέφτεται. Αν υποθέσουμε, ότι σκέφτεται, με όποιες συνέπειες μπορεί αυτό να έχει για την πορεία της Ελλάδος.

Γνωστοί Παγκοσμίως πλην Ελλάδος

Αναρωτιέμαι, πόσοι Έλληνες γνωρίζουν την Αούν Σαν Σούου Κίι, αυτό το σύμβολο των ανθρώπων της Μυανμάρ για ελευθερία και απαλλαγή από το στρατοκρατικό καθεστώς, που κυβερνά με σιδηρά πυγμή και καταπνίγοντας όλες τις δημοκρατικές ελευθερίες στη χώρα αυτή. Ελάχιστοι ίσως θυμούνται, ότι σχετικά πρόσφατα η εν λόγω κυρία κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης και από εκεί και πέρα ουδέν.

Το Λιού Σιαομπό, αγωνιστή για τα δημοκρατικά δικαιώματα στην Κίνα και άρτι βραβευθέντα με το ίδιο βραβείο, ισχύουν πάνω κάτω τα ίδια. Ενδεχόμενα να τον θυμούνται περισσότερος κόσμος στη χώρα μας, επειδή η δική του βράβευση είναι πιο πρόσφατη και τέλος!

Οι παραπάνω αποτελούν σύμβολα του διαρκούς αγώνα του ανθρώπου για εξασφάλιση όσων δημοκρατικών ελευθεριών εμείς θεωρούμε αυτονόητες. Ζουν σε χώρες, όπου κυριαρχούν ανελεύθερα και αλλεργικά σε διαφωνούντες καθεστώτα και υφίστανται διωγμούς και ταλαιπωρίες για τις ιδέες τους. Θυμίζουν σε μεγάλο βαθμό τους δικούς μας αγωνιστές της επταετίας, οι οποίοι υφίσταντο φυλακίσεις και βασανισμούς, επειδή αμφισβητούσαν τη χούντα. Μόνο που στη χώρα μας, πλέον, επικρατεί η Δημοκρατία - έστω και στη μορφή, που της έχουμε δώσει - ενώ στις χώρες, όπου ζουν οι παραπάνω, η Δημοκρατία παραμένει μια μακρυνή εικόνα.

Ζώντας σε μια χώρα, όπου οι πορείες διαμαρτυρίας αποτελούσαν τρόπο εκδήλωσης της αντίθεσης των πολλών προς κάποια πολιτική αλλά και κάποιες καταστάσεις στο εξωτερικό, θα περίμενα να δω ανάλογη ευαισθησία και για περιπτώσεις, όπως οι ανωτέρω. Δυστυχώς, όμως, οι πορείες στη χώρα μας περιορίζονται σε ό,τι αφορά τα στενά μας συμφέροντα ή, όταν αφορούν θέματα από το εξωτερικό, στις χώρες και τα πρόσωπα, τα οποία υφίστανται βία προερχόμενη από συγκεκριμένη χώρα ή συγκεκριμένους οργανισμούς. Σαφώς και έχουν δίκιο να διαμαρτύρονται οι συμπολίτες μας, πλην, όμως, θα ήθελα να δω αυτές τις διαμαρτυρίες να αφορούν και άλλα πρόσωπα, τα οποία τυγχάνει να μην ταλαιπωρούνται από τη γνωστή και μη εξαιρετέα χώρα, που οι περισσότεροι λατρεύουμε να μισούμε και ας μιμούμαστε την κουλτούρα της και τον τρόπο ζωής της.

Με άλλα λόγια, αν η κα. Σούου Κίι ή ο κ. Σιαομπό υφίσταντο διώξεις οφειλόμενες σε ενέργειες των Η.Π.Α., θα είχε ξεσηκωθεί πολύς κόσμος στην Ελλάδα, θα είχαν λάβει χώρα πορείες και συνθήματα για τους γνωστούς φονιάδες των λαών θα ακούγονταν από άκρη σε άκρη. Δυστυχώς, όμως, αυτό δεν συμβαίνει. Και το αποτέλεσμα είναι, ότι οι πολλοί συνεχίζουν να αγνοούν δύο σημαίνοντα πρόσωπα στον αγώνα του ανθρώπου για την ελευθερία.

Ένα σύμβολο αυταπάρνησης

Ήταν το έτος 2003, όταν έκαναν το γύρο του κόσμου οι συγκλονιστικές φωτογραφίες του θανάτου της Ρέητσελ Κόρι. Η 23χρονη Αμερικανίδα είχε αναλάβει, μαζί με άλλους ακτιβιστές, την αποτροπή κατεδάφισης παλαιστινιακών οικισμών από τον ισραηλινό στρατό, χρησιμοποιώντας τα σώματά τους ως ανθρώπινες ασπίδες. Παρ' ολ' αυτά, μια μπουλντόζα πάτησε την Ρέητσελ Κόρι και τη σκότωσε. Έκτοτε, το όνομα της συμβολίζει την ειρηνική αντίσταση εναντίον της πολιτικής του Ισραήλ έναντι των Παλαιστινίων, ενώ το σκάφος, που έσπασε τον αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας προ μηνών, προκειμένου να μεταφέρει τρόφιμα και ανθρωπιστικό υλικό στους Παλαιστινίους, φέρει τιμητικά το όνομά της.

Σκέφτομαι, πόσο κουράγιο θέλει να σταθείς δίπλα στους κατατρεγμένους αυτού του κόσμου έμπρακτα και, κυρίως, χωρίς την άσκηση βίας. Η Ρέητσελ Κόρι θα μπορούσε να ρίχνει βόμβες οπουδήποτε και, στη συνέχεια, να εκδίδει προκηρύξεις γεμάτες μίσος για τους πάντες, τσιτάτα, ορθογραφικά και συντακτικά λάθη, απολαμβάνοντας τη θαλπωρή του σπιτιού της. Θα μπορούσε να πιάσει στασίδι στα δελτία των ειδήσεων και να καταριέται τους επάρατους Αμερικανούς, που σκοτώνουν τον κόσμο ανά την υφήλιο. Ακόμα χειρότερα, θα μπορούσε η ίδια να ζωστεί βόμβες και να εκτιναχθεί καταμεσής κάποιας πόλης του κόσμου, παίρνοντας μαζί της και αρκετές άλλες ζωές, που ενδεχόμενα να ασπάζονταν τις απόψεις της. Ωστόσο, προτίμησε να μη βλάψει κανένα άλλο παρά τον ίδιο της τον εαυτό, θυσιάζοντάς τον για να προφυλάξει από την κατεδάφιση κάποια παλαιστινιακή οικία. Η εικόνα της αιμόφυρτης και ετοιμοθάνατης Ρέητσελ Κόρι ελάχιστα απέχει από αυτή των χριστιανών μαρτύρων επί ρωμαϊκών διωγμών. Και οι δύο είναι περιπτώσεις ανθρώπων, που πέθαναν για τις ιδέες τους, οι οποίες ήταν εντελώς αντίθετες προς κάθε βία - η μετεξέλιξη του χριστιανισμού σε όπλο βίας κατά των μη χριστιανών συνέβη αρκετά αργότερα.

Σε μια εποχή, που οι περισσότεροι ιδεολόγοι προτιμούν να βλάψουν ου μην και σκοτώσουν για τις ιδέες τους και, μάλιστα, προβάλλονται ως παραδείγματα προς μίμηση, η Ρέητσελ Κόρι προτίμησε να πεθάνει η ίδια για τις ιδέες της, αποδεικνύοντας ότι στις σκληρές εποχές μας υπάρχουν, ακόμα, άνθρωποι με ανώτερα ιδανικά, οι οποίοι αρνούνται να υπερασπιστούν δια της βίας τις απόψεις τους. Και αυτό την κάνει πραγματικό παράδειγμα προς μίμηση. Και είναι ευκαιρία, με αφορμή το θεατρικό έργο, που ανεβαίνει αυτό τον καιρό στην Αθήνα και είναι εμπνευσμένο από τη ζωή της, να θυμηθεί αρκετός κόσμος, τί θα πει πραγματικός και αγνός ιδεολόγος, καθαρός από φανατισμούς και αρνητής της βίας.

Επιθετικό κράτος και υβριζόμενος λαός

Έζησαν για εκατονταετίες περιπλανώμενοι, χωρίς πατρίδα και, το χειρότερο, ανεπιθύμητοι. Βίωσαν στο πετσί τους τη μοίρα του αποδιοπομπαίου τράγου. Διώχθηκαν και ταλαιπωρήθηκαν σχεδόν σε όλες τις χώρες, στις οποίες εγκαταστάθηκαν. Έζησαν ποικίλους περιορισμούς, που κυμαίνονταν από την υποχρέωσή τους να κατοικούν σε συγκεκριμένες περιοχές (τα γνωστά "γκέττο") έως την υποχρέωσή τους να φορούν συγκεκριμένα ενδύματα και διακριτικά. Και, σαν κερασάκι στην τούρτα της μισαλλοδοξίας, εξοντώθηκαν από ένα λαό, ο οποίος είχε ασπαστεί το σύνολο των προκαταλήψεων, που τους αφορούσαν.

Μεταπολεμικά κατάφεραν να αποκτήσουν μια κρατική υπόσταση και να μπορέσουν, επιτέλους, να ζήσουν, χωρίς να αισθάνονται παρείσακτοι. Και θα περίμενε κανείς, ότι μετά από τόσους αιώνες διωγμών θα είχαν αξιολογήσει όσα πέρασαν και θα απέφευγαν να τα εφαρμόσουν σε τρίτους.

Δυστυχώς, η πολιτική της χώρας αυτής διέψευσε ακόμα και τους πιο αισιόδοξους. Αρχικά έχοντας ως σκοπό να υπερασπιστεί τα εδάφη, που της είχαν αποδοθεί βάσει διεθνών συνθηκών και, αργότερα, με καθαρά επιθετικές βλέψεις, καταπάτησε συνθήκες και διεθνές δίκαιο, καταλαμβάνοντας εδάφη, που δεν της ανήκαν, εγείροντας οικισμούς σε περιοχές, που δεν δικαιούνταν, αφού πρώτα εξεδίωκε τους αραβόφωνους κατοίκους τους, ενίοτε, μάλιστα, εξόντωνε ορισμένους εξ όσων διαφωνούσαν με την εκδίωξη των πληθυσμών αυτών και την εν γένει επεκτατική πολιτική του (περίπτωση Ρέιτσελ Κόρι). Φυσικά, ένα σημαντικό μέρος του λαού αυτής της χώρας αλλά και πάμπολλα εβραϊκής καταγωγής πρόσωπα αντιδρούσαν σφόδρα στην πολιτική αυτή αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Αποκορύφωμα αυτής της περιφρόνησης για τους κανόνες του διεθνούς δικαίου αποτέλεσε και η πρόσφατη επίθεση σε βάρος των επονομασθέντων πλοίων της Ελευθερίας, που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια για τους κατοίκους της αποκλεισμένης από το Ισραήλ Λωρίδας της Γάζας.

Η διεθνής κατακραυγή είναι δεδομένη, όπως και οι συνήθεις ακρότητες σε βάρος του λαού του Ισραήλ αλλά και των απανταχού Εβραίων, ως εάν μόνη η ιδιότητά τους να ευθύνεται για τα δεινά των Παλαιστινίων ή η πολιτική του Ισραήλ να τυγχάνει της έγκρισης όλων των εβραϊκής καταγωγής κατοίκων της υφηλίου. Είναι, όμως, πραγματικά τραγικό να ανήκεις σε ένα λαό, ο οποίος επί σειρά αιώνων κατεδιώκετο χωρίς ουσιαστικό λόγο και επιθυμούσε κάποια γη, για να στεριώσει και να φτιάξει το κράτος του, και σήμερα, που έχεις και γη και κράτος, να διαθέτεις μια κυβέρνηση, η οποία κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της, ώστε να προκαλέσει τη διεθνή αποστροφή. Διότι έτσι το μόνο, που επιτυγχάνεται, είναι να στραφεί περισσότερος κόσμος όχι τόσο εναντίον του κράτους, που η πολιτική του προκαλεί την κατάσταση αυτή, αλλά εναντίον του λαού του και όσων έχουν εβραϊκή καταγωγή, οι οποίοι και αποτελούν τον εύκολο στόχο των απανταχού αντισημιτών στο όνομα, δήθεν, της αγανάκτησης.

Οι επιλεκτικές ευαισθησίες των ημεδαπών διαμαρτυρομένων

Εδώ και αρκετά χρόνια έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο στη χώρα μας οι πορείες και οι πάσης φύσεως εκδηλώσεις διαμαρτυρίας για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων να μονοπωλούνται από συγκεκριμένο κύκλο προσώπων. Αυτό, βέβαια, δεν είναι επίμεμπτο, καθόσον η πλειονότητα των συμπολιτών μας δείχνουν να διαμαρτύρονται, μόνο όταν πλήττονται τα δικά τους συμφέροντα και δικαιώματα, ενώ αγνοούν επιδεικτικά την όποια καταπίεση υφίστανται τρίτα πρόσωπα, που ενδεχόμενα κατοικούν χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά από εμάς.

Οι πορείες διαμαρτυρίας, τα σχετικά ψηφίσματα και οι πάσης φύσεως εκδηλώσεις της αντιθέσεως των διαμαρτυρομένων συμπολιτών μας προς συγκεκριμένες καταστάσεις είναι πασίγνωστες σε όσους συνέλληνες εμμένουν να ασχολούνται με βαθύτερα ζητήματα της επικαιρότητας. Πορείες για τον αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας και το συνεχιζόμενο εποικισμό των Παλαιστινιακών εδαφών από το κράτος του Ισραήλ, πορείες για την εισβολή των Η.Π.Α. στο Ιράκ, διαμαρτυρίες για την εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α. στο σκέλος, που αφορά τη Βενεζουέλα κ.λπ. έχουν καταστεί κοινό κτήμα σε πολλούς εξ ημών. Και, βέβαια, η επανάληψή τους επί σειρά ετών, ιδίως σε ό,τι αφορά τις εκδηλώσεις για την Παλαιστίνη, είναι απόλυτα δικαιολογημένες, αφού πρόκειται για συνεχιζόμενες καταστάσεις, οι οποίες προκαλούν δικαιολογημένη αγανάκτηση σε όσους πολίτες διαθέτουν ευαισθησίες.

Και κάπου εδώ αρχίζουν τα επικριτέα σημεία. Σαφώς και η πολιτική του κράτους του Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων έχει πολλά αρνητικά, πλην, όμως, όσοι εστιάζουν σε αυτά - και αναφέρομαι στους συνήθεις διαμαρτυρόμενους συμπολίτες μας - αρνούνται να εστιάσουν στα αντίστοιχα αρνητικά της πολιτικής της παλαιστινιακής ηγεσίας και, κυρίως, στην αδυναμία ή απροθυμία της να ελέγξει εκείνα τα εξτρεμιστικά στοιχεία, που συνεχώς τορπιλλίζουν τις όποιες προσπάθειές της να προσεγγίσει το Ισραήλ. Οι ορθόδοξοι Ισραηλινοί, που επιτίθενται με σφοδρότητα στους Παλαιστινίους και αρνούνται να παραδεχθούν, ότι ο εποικισμός των παλαιστινιακών εδαφών αντίκειται στις διατάξεις του διεθνούς δικαίου, βρίσκονται - και πολύ σωστά - στο στόχαστρο των συνήθων διαμαρτυρομένων συμπολιτών μας αλλά ο φανατικός και εμπρηστικός λόγος ορισμένων στελεχών της Χεζμπολλάχ (π.χ. του κ. Νασράλα) περνάει απαρατήρητος από τα ίδια πρόσωπα. Η δικαιολογία, που προβάλλεται, είναι, ότι ο καταπιεσμένος άνθρωπος δικαιούται να αντιδράσει ακόμα και με ακραίο τρόπο. Εδώ, όμως, δεν έχουμε να κάνουμε τόσο με καταπιεσμένους ανθρώπους όσο με φανατικούς και θρησκόληπτους αντισημίτες, οι οποίοι στο όνομα της ελευθερίας της Παλαιστίνης μετέρχονται κάθε μέσο σε βάρος ενός λαού, εν προκειμένω των Ισραηλινών αλλά και των απανταχού Εβραίων, οι οποίοι προφανώς και δεν ταυτίζονται με την ακραία πολιτική του κράτους του Ισραήλ, όχι τόσο επειδή (οι αντισημίτες) επιθυμούν την ελευθερία της Παλαιστίνης αλλά επειδή αδυνατούν να κρύψουν τα αντισημιτικά τους συναισθήματα. Και αυτό το συναίσθημα όχι μόνο δεν επικρίνεται από τους ημεδαπούς υποστηρικτές των δικαίων του παλαιστινιακού λαού αλλά συχνότατα καταλήγει να υιοθετηθεί από τα πρόσωπα αυτά, τα οποία δεν διστάζουν να βάλουν στο ίδιο τσουβάλι τους εβραϊκής καταγωγής επικριτές της πολιτικής του κράτους του Ισραήλ, όπως τον Τόνυ Τζουντ ή το μακαρίτη Χάρολντ Πίντερ, με τον ανόητο Βενιαμίν Νετανιάχου ή την ακραία Τζίπι Λίβνι, για να μην αναφερθούμε στις ακραίες θέσεις ορισμένων ταγών των δικαίων του παλαιστινιακού λαού, όπως του κ.κ. Μίκη Θεοδωράκη και Τζίμη Πανούση, οι οποίοι εξέφρασαν ακραιφνώς αντισημιτικά συναισθήματα δημοσίως και, όμως, οι ομοϊδεάτες τους δεν τους έψεξαν.

Περαιτέρω, το ενδιαφέρον των διαμαρτυρομένων για την καταπίεση, που υφίστανται οι λαοί της γης, μονοπωλούν οι λαοί, που, κυρίως, καταπιέζονται εξαιτίας της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής αλλά και αυτής των πιστότερων συμμάχων της. Δεν είναι στις προθέσεις μου να αρνηθώ, ότι και σε αυτή την περιπτωση οι διαμαρτυρίες είναι νόμιμες και επιβεβλημένες. Επιθυμία μου, όμως, θα ήταν να δω ανάλογες ευαισθησίες και για περιοχές, όπου ο αμερικανικός παράγοντας απουσιάζει. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Τσετσενίας, η οποία από το 1991 βιώνει μια απίστευτη επίθεση από τη Ρωσσία. Αν διαβάσει κανείς τη "ΡΩΣΣΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥΤΙΝ" της Άννας Πολιτκόφσκαγια (Εκδόσεις "ΟΞΥ") θα φρίξει με όσα έχουν διαπράξει οι Ρώσσοι στρατιώτες στη μαρτυρική αυτή περιοχή. Στη χώρα μας, όμως, ούτε μια πορεία δεν διοργανώθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις βαρβαρότητες της ρωσσικής κυβέρνησης στην Τσετσενία.

Άλλη περίπτωση είναι αυτή της Κούβας, όπου η μονοκρατορία του τοπικού Κ.Κ. και η εντεύθεν αυταρχικότητά του έχει αρχίσει να δημιουργεί δυσφορία στον τοπικό πληθυσμό. Και όταν κάποια στιγμή υπήρξαν αντιρρησίες στη χώρα αυτή, κατάσταση απόλυτα συμβατή με ένα δημοκρατικό πολίτευμα, ήτοι όχι με αυτό, που επικρατεί στην Κούβα από το 1959, τότε η αντίδραση του Κ.Κ.Κ. είναι να φιμώσει και εξοντώσει τον αδαή, που τόλμησε να τα βάλει με την εξουσία. Και, φυσικά, το παραπάνω συμβάν δεν είναι το μόνο στη χώρα αυτή, την οποία οι παραπάνω τιμητές της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α. εξακολουθούν να διαφημίζουν ως μια χώρα, όπου υπάρχει απόλυτη ισότητα, όπου η υγεία και η παιδεία βρίσκονται σε πολύ υψηλό επίπεδο και ο κόσμος στηρίζει το καθεστώς. Μόνο που παραβλέπουν να αναφέρουν, ότι η ισότητα αφορά στη φτώχεια και την ανέχεια (άκρως περιγραφικοί ορισμένοι Κουβανοί συγγραφείς, όπως ο Πέδρο Χουάν Γκουτιέρες και ο Λεονάρδο Παδούρα, οι οποίοι, ωστόσο, αποφεύγουν επιμελώς τις ευθείες βολές κατά του καθεστώτος της χώρας τους), ενώ η κομματική νομενκλατούρα απολαμβάνει προνόμια αδιανόητα για τους πολλούς Κουβανούς, οι οποίοι δεν μπορούν να κάνουν και πολλά πράγματα για να αλλάξουν την κατάσταση αυτή, εκτός αν θέλουν να βρεθούν στο μάτι της κουβανικής εξουσίας.

Και άλλα πολλά παραδείγματα υπάρχουν, όπως η Μυανμάρ, η Δυτική Σαχάρα, το Σουδάν κ.λπ., τα οποία οι συνήθεις υποστηρικτές των δικαίων των λαών δεν αγγίζουν και πιθανότατα δεν τους έχουν απασχολήσει, όρεξη να έχει κανείς να τα αναζητήσει. Και το πρόβλημα δεν είναι η εμμονή των προσώπων αυτών με συγκεκριμένες χώρες - εφόσον στις χώρες αυτές εξακολουθούν να συντρέχουν λόγοι, που καθιστούν την διαμαρτυρία απαραίτητη - αλλά η αδιαφορία τους για περιοχές, όπου γίνονται εξίσου αποτρόπαιες ενέργειες σε βάρος προσώπων και λαών, η οποία γεννά την εντύπωση, ότι περισσότερο ενδιαφέρει η χώρα, που προκαλεί τις καταστάσεις αυτές, παρά εκείνη, που στενάζει. Αλλά τότε δεν μπορούμε, πλέον, να μιλάμε για ευαισθητοποιημένους πολίτες αλλά για μεροληπτικούς επικριτές, που διαδηλώνουν όχι με βάση τα πραγματικά περιστατικά ανά τον πλανήτη μας αλλά την κομματική ιδεολογία τους.

Τόσος πολύς όψιμος ανθρωπισμός;

Αυτές τις μέρες λαμβάνει χώρα ένας πρωτοφανής βομβαρδισμός μηνυμάτων στο Διαδίκτυο, με τα οποία ζητείται η συνδρομή μας για το δοκιμαζόμενο λαό της Αϊτής. Κάποια μηνύματα ομιλούν για οικονομική ενίσχυση, άλλα ζητούν τρόφιμα και ιατροφαρμακευτικό υλικό και κάποια άλλα θέλουν απλά να κάνουμε ένα "κλικ" σε κάποιο κουμπάκι, διότι με αυτό τον τρόπο θα βοηθήσουμε τους πληγέντες της Αϊτής. Τα τελευταία είναι και τα περισσότερα.

Αν αφήσουμε οργανώσεις, όπως τους Γιατρούς χωρίς Σύνορα αλλά και κάποιες άλλες γνωστές μη κυβερνητικές οργανώσεις με γνωστό και αποδεδειγμένα σημαντικό έργο, απομένουν κάποιοι άγνωστοι, που υπόσχονται βοήθεια στην ταλαιπωρημένη Αϊτή. Δεν υπάρχουν στοιχεία για την οργάνωση, που εκπροσωπούν, δεν ξέρουμε τα ονοματεπώνυμά τους και, βέβαια, δεν γνωρίζουμε το παρελθόν τους. Υπόσχονται απλά, ότι θα βοηθήσουμε τους Αϊτινούς συνανθρώπους μας είτε με ένα "κλίκ" σε συγκεκριμένο σημείο της οθόνης μας είτε απλά με την είσοδο μας ως μελών στο γκρουπ, που έχουν δημιουργήσει κάπου στο Διαδίκτυο.

Δεν είναι παράδοξο να σπεύδει ο αυτοαποκαλούμενος πολιτισμένος κόσμος να βοηθήσει τους συνανθρώπους του στον Τρίτο Κόσμο, μόλις μάθει, ότι τους βρήκε κάποια καταστροφή αλλά και να ζητήσει από τρίτους να το συνδράμουν. Παρόμοια κινητοποίηση είχε λάβει χώρα το 1985, όταν ο λιμός αφάνιζε την Αιθιοπία και παρόμοιες εκκλήσεις για βοήθεια είχαμε και στις χώρες της Άπω Ανατολής, που είχαν πληγεί με το τσουνάμι προ μερικών ετών.

Ωστόσο, αυτή η ξαφνική εμφάνιση αυτόκλητων σωτήρων των πληγέντων συνανθρώπων μας εκεί στην Αϊτή γεννάει αρκετές αμφιβολίες. Πρωτοεμφανιζόμενοι, ανώνυμοι, χωρίς το παραμικρό στοιχείο, από το οποίο να αποδεικνύεται η ταυτότητά τους και με μεθόδους, τύπου "βοηθήστε τα παιδιά στην Αϊτή με ένα κλικ", που δεν ξεκαθαρίζουν, τί είδους βοήθεια παρέχεται στα παιδιά αυτά, προκαλούν ερωτήματα σχετικά με τα κίνητρα των προσώπων, που πρωτοστατούν στις κινήσεις αυτές. Και μιλάμε για πολλές πρωτοβουλίες, που πριν λάβει χώρα ο καταστροφικός σεισμός στην Αϊτή, αμφιβάλλω, αν τα πρόσωπα, που τις ανέλαβαν, εγνώριζαν κατά που πέφτει αυτή η χώρα.

Πόση εμπιστοσύνη μπορούμε να έχουμε στην όψιμη ευαισθητοποίηση των αγνώστων Χ και στις μεθόδους τους;

Ένα τζάμπα Νόμπελ;

Πέρσυ είχα κατακρίνει όσους έκριναν, ότι ο νέος, τότε, πρόεδρος των Η.Π.Α., κ. Μπάρακ Ομπάμα, θα συνεχίσει απλά την πολιτική, που είχαν ήδη χαράξει πριν από αυτόν οι προκάτοχοί του, πιστοί στο παρεμβατικό δόγμα της χώρας του, η οποία, χωρίς, πλέον, να διακατέχεται από το φόβο της διατάραξης της ισορροπίας του τρόμου, μπορεί να αλωνίζει μόνη και άνευ ανταγωνισμού. Τότε πολύς κόσμος, ανάμεσά τους και ο γράφων, θεωρούσε, ότι ο νέος αυτός πρόεδρος θα μπορούσε να αλλάξει την εικόνα των Η.Π.Α., που τόσο άγαρμπα είχε τσαλακώσει ο άξεστος προκάτοχός του.

Αμ δε! Η εικόνα της χώρας αυτής δεν άλλαξε. Ή, μάλλον, άλλαξε ως προς τον τρόπο προβολής της ισχύος της. Από τα βλοσυρά βλέμματα και την ολοφάνερη πολεμοχαρή νοοτροπία του επιτελείου του κ. Τζωρτζ Μπους το νεότερου περάσαμε στο υποκριτικό χαμόγελο και το παιχνίδι των λέξεων του κ. Μπάρακ Ομπάμα, το οποίο λειτουργεί ως προπέτασμα καπνού, προκειμένου να συγκαλυφθούν οι σκοποί του. Δεν τρίβει στη μούρη του κόσμου τα σχέδια των Η.Π.Α. με τον ίδιο άτσαλο τρόπο του προκατόχου του ούτε ακολουθεί για τη διατύπωσή τους τη θεόπληκτη, πατριδολάγνη και εν γένει ακραία γλώσσα των νεοσυντηρητικών του κοντινού παρελθόντος αλλά τα προσφέρει σε λαμπερό περιτύλιγμα. Φυσικά, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο : δεν πείθει κανένα.

Η πρόσφατη απονομή του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης στον κ. Ομπάμα αποτέλεσε ένα, ακόμα, παράπτωμα στην ιστορία του εν λόγω θεσμού. Σαφώς και δεν είναι η πρώτη φορά, που η επιτροπή αυτή υποπίπτει σε τέτοιο ολίσθημα. Πέρσυ, ήταν ο κ. Αχτισαάρι (αν τον έγραψα σωστά), παλαιότερα ο Χένρυ Κίσινγκερ και ίσως η λίστα να έχει και άλλους οπαδούς του πολέμου. Η εν λόγω απονομή διανθίστηκε με σχόλια εκ μέρους του βραβευθέντος περί δίκαιου πολέμου, θέλοντας, έτσι, να δώσει μια νομιμοποιητική βάση στην εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α. Και χωρίς να έχω παρακολουθήσει κάποιο βίντεο της εν λόγω απονομής, φαντάζομαι, ότι αρκετά αμήχανα βλέμματα των παρευρισκομένων λειτούργησαν ως εικόνα των πραγματικών συναισθημάτων τους για την επιλογή να βραβευτεί ο συνεχιστής, ουσιαστικά, ενός επιθετικού δόγματος, που προσβάλλει το διεθνές δίκαιο.

Πραγματικά κρίμα για μια επιτροπή, που στο παρελθόν είχε, τουλάχιστον, τιμήσει πραγματικούς αγωνιστές της ειρήνης, όπως τη Ριγκομπέρτα Μέντσου, τη Σούου Κίι και άλους.

Η δαιμονοποίηση μιας λέσχης και των μελών της

Δεν πρόλαβαν να επιλεγούν ο κ. Χέρμαν φον Ρομπέι και η βαρώνη Κάθρην Άστον στις θέσεις του Προέδρου και Υπουργού Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αντίστοιχα, και άρχισαν τα όργανα. Το πρόβλημα δεν είναι, βέβαια, η επάρκεια των συγκεκριμένων προσώπων για τα αξιώματα, στα οποία επελέγησαν, άλλωστε μόνο οι πολύ γνώστες των πολιτικών θεμάτων των χωρών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν σε θέση να γνωρίζουν τα συγκεκριμένα πρόσωπα.
Ως συνήθως, οι απανταχού συνωμοσιολάγνοι - και δεν αναφέρομαι μόνο στους ημεδαπούς - άρχισαν να ξιφουλκούν κατά των προσώπων αυτών, με το σκεπτικό, ότι αυτά αποτελούν τακτικά μέλη της Λέσχης Μπίλντερμπεγκ και, συνεπώς, δε συνάδει προς τις αρχές της Δημοκρατίας η επιλογή προσώπων προερχομένων από σκοτεινούς ομίλους. Μάλιστα, ο Ιταλός ευρωβουλευτής Μάριο Μποργκέζιο έσπευσε να κριτικάρει την επιλογή των δύο αυτών προσώπων το δε σχετικό βιντεάκι έχει ήδη αναρτηθει στο γιουτιούμπ (για περισσότερα, www.youtube.com/watch?v=1KdM-8fvQZ8&feature=player_embedded).
Ουσιαστικά, ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά για τη συγκεκριμένη λέσχη. Γνωρίζουμε, ότι πρόκειται για μια ομάδα προσώπων προερχόμενων από την Ευρώπη και τις Η.Π.Α., σκοπός των οποίων είναι η προώθηση της κατανόησης μεταξύ των πολιτισμών των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και της Δυτικής Ευρώπης. Η πρώτη συνάντηση έγινε το 1954 στο ξενοδοχείο Μπίλντερμπεργκ, στο Όστερμπεκ της Ολλανδιας και από εκεί πήρε το όνομά της η εν λόγω συσσωμάτωση. Έκτοτε, συνέρχεται μια φορά το χρόνο σε διάφορα μέρη και καλούνται σε αυτή πρόσωπα με επιρροή στην πολιτική και την οικονομία.
Έως εδώ δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Όμως, οι συνεδριάσεις αυτής της ομάδος είναι μυστικές. Τουτέστιν, ουδείς τρίτος μη προσκεκλημένος δύναται να τις παρακολουθήσει, ώστε να καταγράψει, στη συνέχεια, τις εντυπώσεις του. Ωστόσο, υπάρχουν πρακτικά των συνεδριάσεων αυτών αλλά αυτό δεν αναιρεί τη μυστικότητα των συνεδριάσεων αυτών.
Και εδώ έρχονται στο προσκήνιο οι θεωρίες συνωμοσίας, που θέλουν την εν λόγω λέσχη να αποτελεί το διευθυντήριο του κόσμου, το σκοτεινό άντρο, όπου εξυφαίνονται συνωμοσίες, με σκοπό την παγκόσμια κυριαρχία και άλλα πολλά αναπόδεικτα. Φυσικά, κανένας εκ των υποστηρικτών των απόψεων αυτών δεν έχει παρασταθεί σε τέτοιες συναντήσεις αλλά πρόθυμα καταθέτει την άποψή του γι' αυτές. Και πολύς κόσμος ασμένως αποδέχεται όλο αυτό το συρφετό απόψεων για μια ομάδα ανθρώπων, οι σκοποί της οποίας δεν είναι γνωστοί αλλά είναι επάρατοι, εφόσον εκπορεύονται από άγνωστες δυνάμεις, οι οποίες είτε απεργάζονται τον αφελληνισμό μας είτε εκπορεύονται από τον Εωσφόρο (θα το ακούσετε και αυτό από εκκλησιαστικούς και παραεκκλησιαστικούς κύκλους). Ακόμα και γνωστοί δημοσιογράφοι, οι οποίοι έχουν κατά διαστήματα παραστεί σε συναντήσεις της εν λόγω λέσχης, δεν έχουν γράψει οτιδήποτε γι' αυτές, σημάδι, ότι η γραμμή, σύμφωνα με την οποία η εχεμύθεια αναφορικά με όσα ακούγονται στις συναντήσεις αυτές αποτελεί και την προϋπόθεση για την ελεύθερη ανταλλαγή απόψεων, τηρείται απαρέγκλιτα. Και αυτό, βέβαια, ρίχνει νερό στο μύλο των συνωμοσιολόγων.
Για άλλη μια φορά, λοιπόν, κυκλοφορούν ευρέως και γίνονται δεκτές απόψεις για τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, χωρίς στην πραγματικότητα να υπάρχουν κάποια ξεκάθαρα τεκμήρια για τους σκοπούς της. Δεν αντιλέγω, ότι μια ομάδα προσώπων με διευθυντική θέση στην πολιτική ή την οικονομία προφανώς δεν επιλέγει να συγκεντρωθεί για επουσιώδη ζητήματα πολλώ δε μάλλον δεν καθιστά αυτή τη συνάντησή της γνωστή αρκετό καιρό πριν την τέλεσή της αλλά και πάλι, αν δεν υπάρχουν κάποιες αποδείξεις για το περιεχόμενο των συναντήσεων αυτών, δεν μπορούμε να μιλάμε για παγκόσμιο διευθυντήριο και λοιπά συνομωσιολογικά.
Εκείνο, μάλιστα, που πέρασε στα ψιλά από τους υποστηρικτές των ποικίλων θεωριών συνωμοσίας αναφορικά με την παραπάνω ομάδα, είναι οι πολιτικές καταβολές του κ. Μποργκέζιο. Στο βιντεάκι, που παραπέμπω ανωτέρω(ευχαριστώ τη φίλη ιστολόγο ange-ta γι' αυτό), αναφέρεται, ότι ο κ. Μποργκέζιο εξελέγη ευρωβουλευτής με τη Lega Nord, ελληνιστί Λίγκα του Βορρά. Πρόκειται για το γνωστό κόμμα της Ιταλίας, το οποίο εντάσσεται πολιτικά στην άκρα δεξιά και είναι γνωστό για τις ακραίες θέσεις του με αποκορύφωμα τη σύνταξη του πρόσφατου νόμου για την ποινικοποίηση της παράνομης μετανάστευσης. Και όπως κάθε ακροδεξιό κόμμα, που σέβεται τον εαυτό του και αδυνατεί να ερμηνεύσει, όσα δεν αντιλαμβάνεται, με τη λογική, έτσι και η Λίγκα του Βορρά δεν διστάζει να υιοθετήσει τις παντός τύπου θεωρίες συνωμοσίας, που κυκλοφορούν οπουδήποτε. Και ο εν λόγω εκπρόσωπός της δεν είχε κανένα δισταγμό να αποδείξει, ότι είναι πιστός θιασώτης της λογικής, που διέπει την εν λόγω παράταξη. Αλλά κανένας, μέχρι στιγμής, δε δείχνει να στέκεται σε αυτό.
Περαιτέρω, εκείνο, για το οποίο δεν έγινε ιδιαίτερη κριτική, μέχρι στιγμής, τουλάχιστον, είναι οι ικανότητες και το παρελθόν του κ. Φαν Ρόμπει και της βαρώνης Άστον. Πέρα από κάποια επουσιώδη κριτική, η οποία έλαβε χώρα στο Ευρωκοινοβούλιο και ήταν περισσότερο καυστική παρά ουσιαστική (διαβάστε www.enet.gr/?i=news.el.kosmos&id=105747), ένα σημαντικό μέρος του Διαδικτύου δείχνει να ασχολείται περισσότερο με τη συμμετοχή τους στις συναντήσεις της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ παρά στο πολιτικό τους παρελθόν, το οποίο μπορεί να δει κανείς στις σχετικές σελίδες της Βικιπαιδείας (en.wikipedia.org/wiki/Catherine_Ashton,_Baroness_Ashton_of_Upholland και en.wikipedia.org/wiki/Herman_Van_Rompuy) αλλά όχι στους λαλίστατους και επιρρεπείς στη συνωμοσιολογία ιστοτόπους.
Προσωπικά, δεν πιστεύω, ότι τα δύο αυτά πρόσωπα ειναι σε θέση να αλλάξουν πολλά πράγματα στον τρόπο σκέψης των χωρών - μελών της Ε.Ε. Ωστόσο, προτιμώ να τους κρίνω από το μέχρι στιγμής έργο τους παρά από τις κλήσεις, που λαμβάνουν από τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, τη στιγμή, μάλιστα, που ούτε εγώ ούτε οι υποστηρικτές των αρνητικών θεωριών για την εν λόγω λέσχη γνωρίζουμε τί πρεσβεύουν ακριβώς τα μέλη της.

Νέο υλικό : Ιδού η συνδρομή του φίλου Αμπραβανέλ στη σκιαγράφηση του πορτραίτου του κ.Μποργκέζιο(www.youtube.com/watch?v=fh2QdbHtjHo ) . Απολαύστε τον, ακόμα και αν δεν γνωρίζετε ιταλικά!

Ένα, ακόμα, αμφισβητούμενο Νόμπελ Ειρήνης

Λοιπόν, έχουμε και λέμε :

.- Διατήρησε το στρατό κατοχής στο Ιράκ, διατηρώντας την ίδια περιφρόνηση με τον προκάτοχό του στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου.

.- Εμμένει στην αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν.

.- Εξακολουθεί να διατηρεί φυλακές ανά τον κόσμο, όπου κρατούνται ύποπτοι για τρομοκρατία, όποιο περιεχόμενο, τέλος πάντων, δίνει σε αυτή την έννοια.

.- Δεν έπαυσε να υποστηρίζει το κράτος του Ισραήλ σε όσες ενέργειές του έχουν ξεσηκώσει θύελλα διαμαρτυριών ανά τον κόσμο.

.- Συνεχίζει την πολιτική του "διαίρει και βασίλευε" στην Ευρώπη, είτε υποστηρίζοντας ορισμένες εκ των άρτι ενταχθεισών στην Ε.Ε. χώρες, προκαλώντας τριγμούς στην Ε.Ε., είτε τονώνοντας τον εθνικισμό άλλων χωρών, όπως π.χ. των Σκοπίων.

.- Και, βέβαια, συνεχίζει, με όλα τα παραπάνω, να επιβαρύνει ανελέητα την ήδη πληγηείσα από την οικονομική κρίση οικονομία των Η.Π.Α.

Μολαταύτα, ο Πρόεδρος των Η.Π.Α., κ. Μπάρακ Ομπάμα, βραβεύτηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Και πέρσυ αναρωτιόμουν για τον τότε βραβευθέντα κ. Μάρτι Αχτισαάρι.

Υ.Γ. Είχα χαρεί με την εκλογή του κ. Ομπάμα στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα των Η.Π.Α. και εξακολουθώ να ελπίζω, ότι μπορεί να προσφέρει θετικά. Δεν μπορώ, όμως, να κατανοήσω τη βράβευσή του αυτή.

Ποιός ασχολείται με το Θανάση Λερούνη;

Ο Θανάσης Λερούνης δεν είναι κανένας αστέρας του αθλητισμού, ο οποίος διαπρέπει διεθνώς σε κάποιο αγώνισμα, ώστε να υπερπροβάλλεται από τα ημεδαπά Μ.Μ.Ε. και να έχει γίνει γνωστός τοις πάσι.

Δυστυχώς, δεν ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των τηλεμαϊντανών, που δε διστάζουν να καννιβαλιστούν στην τηλεόραση έναντι ολίγων ψιχίων δημοσιότητος.

Ούτε κατεβαίνει υποψήφιος βουλευτής στις επικείμενες εκλογές με κάποιο κόμμα, ώστε να έχει πάρει τις ρούγες παραμάζωμα προς άγραν ψήφων. Και, βέβαια, δεν ανήκει ή, τουλάχιστον, δεν είναι "βαμμένος" με τα χρώματα κάποιου κόμματος, για να τον προσέξει το κόμμα αυτό και να προβάλει το δράμα του.

Και, κυρίως, ποτέ του δεν εξέθεσε τον εαυτό του στην τηλεόραση, ώστε να διαφημιστεί γι' αυτό, που κάνει.

Ένας δάσκαλος είναι, ο οποίος άφησε την ασφάλεια της Ελλάδος το 2001 για να εγκαταστεθεί στη γη των Καλάς κάπου στο Πακιστάν. Σκοπός του κ. Λερούνη ήταν να υποστηρίξει την κοινότητα των Καλάς και στο διάστημα από την άφιξή του στην περιοχή του μέχρι τη στιγμή της απαγωγής του είχε επιτελέσει σημαντικό έργο, αφού με την οργάνωση "Έλληνες εθελοντές" είχε δημιουργήσει δίκτυο ύδρευσης στην περιοχή, από το οποίο ωφελήθηκαν και οι εκεί ευρισκόμενες μουσουλμανικές κοινότητες, σχολείο, πολιτιστικό κέντρο και άλλα πολλά. Και η αγάπη του για του Καλάς δεν είχε καμμία απολύτως σχέση με εθνικιστικές σκοπιμότητες (διαβάστε www.enet.gr/?i=news.el.article&id=84235). Μέχρι, που απήχθη πριν από είκοσι περίπου ημέρες από ομάδα ενόπλων, οι οποίοι ζητούν, προκειμένου να τον απελευθερώσουν, λύτρα αλλά και την απελευθέρωση κρατουμένων ταλιμπάν.

Και ποια είναι, μέχρι στιγμής, η στάση του ελληνικού κράτους; Απλά, δεν ασχολείται με τον κ. Λερούνη, για τον οποίο δεν έχουμε καμμία, απολύτως, ένδειξη, αν είναι ζωντανός. Και μη βιαστείτε να προβάλετε την αιτιολογία, ότι ευρισκόμαστε σε παραμονές εκλογών, οπότε το ενδιαφέρον του κόσμου ειναι στραμμένο σε αυτές, διότι θα σας φρεσκάρω λίγο τη μνήμη, γυρίζοντάς σας λίγους μήνες πίσω, όταν ο Ελληνοαυστραλός Χάρης Νικολαΐδης είχε καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης με μια παράλογη κατηγορία στην Ταϋλάνδη (για να ευλογήσουμε λίγο τα ανύπαρκτα γένια μας, διαβάστε periousios.blogspot.com/2009/05/blog-post_07.html) και είχε κρατηθεί αλυσοδεμένος κάτω από αντίξοες συνθήκες σε ένα κελλί μαζί με άλλους 60 κρατουμένους, ορισμένοι εκ των οποίων είχαν καταδικαστεί για εγκλήματα σεξουαλικής φύσεως και, τελικά, απελευθερώθηκε με πρωτοβουλία της Αυστραλιανής κυβέρνησης. Στη χώρα μας υπήρξε κάποια περιορισμένη ιδιωτική πρωτοβουλία για την απελευθέρωσή του αλλά το κράτος μας ουδόλως ασχολήθηκε με την περίπτωσή του άλλως αδιαφόρησε επιδεικτικά. Και το ενδεχόμενο των εκλογών ήταν τότε πολύ μακρυά.

Και, έτσι, ο Θανάσης Λερούνης παραμένει στα αζήτητα της ελληνικής επικαιρότητας, αποδεικνύοντας, ότι αυτό το κράτος δεν τρώει τα παιδιά του αλλά τα έχει δια βίου χ.........

Η κούφια συγγνώμη του κ. Ερντογάν

Να υποθέσω, ότι η αυτοκριτική του Πρωθυπουργού της Τουρκίας, κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σχετικά με τις διώξεις σε βάρος των μειονοτήτων, που ζούσαν στη χώρα του κατά το παρελθόν και, εν προκειμένω, των Ελλήνων, συνοδεύτηκε από κάποια μέτρα προς ανακούφιση των μειονοτικών πληθυσμών της χώρας του; Αναφέρθηκε, δηλαδή, σε ζητήματα, όπως το άνοιγμα της Σχολής της Χάλκης, την κατάργηση του φόρου περιουσίας, που πληρώνουν από το 1942 οι μειονοτικοί κάτοχοι ακίνητης περιουσίας, η ρύθμιση της τύχης των περιουσιακών στοιχείων των μειονοτικών ευαγών ιδρυμάτων και η απόδοση της τουρκικής υπηκοότητας στους απελαθέντες μειονοτικούς, τουλάχιστον για αρχή; Ή μήπως θα σπεύσει μετά την αυτοκριτική του αυτή να αποπέμψει τον Υπουργό Αμύνης της Τουρκίας, κ. Βεζντί Γκιονούλ, ο οποίος στο πρόσφατο παρελθόν ανέφερε, ότι η δίωξη των μειονοτήτων από την Τουρκία ήταν μια αναγκαιότητα;

Κακά τα ψέμματα, η απομάκρυνση της Τουρκίας από την προοπτική εισόδου της στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί το βασικό λόγο της, δήθεν, αυτοκριτικής του κ. Ερντογάν, καθόσον η χώρα του βάλλεται από παγκόσμιους οργανισμούς για την κατάσταση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, που ζουν στην Τουρκία. Διότι όσες πιέσεις και αν έχουν ασκηθεί, ώστε η Τουρκία να αναθεωρήσει τη στάση της και, κυρίως, το νομοθετικό καθεστώς της απέναντι στις μειονότητές της, εντούτοις τίποτα δεν έχει βελτιωθεί ως προς το θέμα αυτό.

Ας μη βιαστούμε, λοιπόν, να επαινέσουμε τον κ. Ερντογάν, αν την παραπάνω δήλωσή του δεν ακολουθήσουν ανάλογα νομοθετικά μέτρα προς ανακούφιση των μειονοτήτων της χώρας του. Εκτός αν κρίνουμε, ότι προέχει το φαίνεσθαι και ακολουθεί η ουσία.

Στα παλαιότερα των υποδημάτων του Ελληνικού Κράτους

Το περασμένο καλοκαίρι αίσθηση προκάλεσε η διαμαρτυρία της αγγλικής κυβέρνησης προς τη δική μας, με αφορμή τις συλλήψεις Άγγλων τουριστών σε διάφορα τουριστικά θέρετρα της χώρας μας. Συγκεκριμένα, η αγγλική κυβέρνηση θεώρησε, ότι έτυχαν άδικης και απάνθρωπης μεταχείρισης ορισμένοι Άγγλοι υπήκοοι στην Ελλάδα από άνδρες της ΕΛ.ΑΣ. και ζήτησε να παύσει αυτό το φαινόμενο. Όχι, δεν απαίτησε να σταματήσουν να ασχημονούν οι υπήκοοί της (και ενδεχόμενα ψηφοφόροι της) αλλά να παύσει η ΕΛ.ΑΣ. να τους κακομεταχειρίζεται. Και, βέβαια, η αγγλική κυβέρνηση άφησε να εννοηθεί, ότι θα μποϋκοτάρει τις διακοπές των υπηκόων της προς την Ελλάδα, αν επαναληφθούν παρόμοια φαινόμενα. Τώρα αν αυτό στα μέρη τους οι Άγγλοι θεωρούν κάτι διαφορετικό από εκβιασμό αυτού του είδους την προειδοποίηση, θα σας γελάσω.

Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς πίσω από τη συμπεριφορά αυτή των αγγλικών αρχών μια τάση, η οποία έχει τις απαρχές της πίσω στην εποχή, που η Αγγλία ήταν κοσμοκράτειρα και ο ήλιος δεν έδυε ποτέ στην αυτοκρατορία της. Και ο Άγγλος υπήκοος, που επισκέπτεται τα τουριστικά μέρη της χώρας μας δίνει ουκ ολίγες αφορμές για δυσμενή σχόλια, με εικόνες από το Λαγανά της Ζακύνθου ή τη Χερσόνησο της Κρήτης, που δείχνουν Άγγλους υπηκόους να ασχημονούν παντοιοτρόπως, να προβάλλονται συνεχώς από τα ημεδαπά Μ.Μ.Ε. Βέβαια, οι φωνασκούντες συμπατριώτες μας ουδόλως δείχνουν να σκέφτονται το ενδεχόμενο διακοπής της συνεργασίας τους με πρακτορεία, που στέλνουν αυτού του είδους τουρίστες αλλά δε νομίζω, ότι αυτο μειώνει την εντύπωση, που αρκετοί Άγγλοι προκαλούν με τη συμπεριφορά τους, σημάδι, ότι δεν υπολογίζουν ιδιαίτερα τις αντιδράσεις των ντόπιων. Και όταν έχεις πίσω σου μια χώρα, που σπεύδει να σε υποστηρίξει, ακόμα και αν επέδειξες ακραία και παραβατική συμπεριφορά και, συγχρόνως, στερείσαι παιδείας, είναι μοιραίο, ότι θα συνεχίσεις να παρεκτρέπεσαι.

Δεν είναι στις προθέσεις μου να επικροτήσω αυτού του είδους την κρατική υποστήριξη, η οποία θυμίζει συμπεριφορά υπερπροστατευτικής μητέρας προς το κακομαθημένο και σκανταλιάρικο παιδάκι της, αλλά να τη συγκρίνω με την συμπεριφορά του ελληνικού κράτους σε παρόμοιες περιπτώσεις. Και αφορμή μου έδωσε η περιπέτεια του κ. Περικλή Αντωνίου στην Αγγλία, όπου βρέθηκε με την οικογένειά του για να περάσεις τις εορτές του Πάσχα. Ο κύριος αυτός έβγαζε φωτογραφίες στο μετρό του Λονδίνου και κάποια κυρία του διαμαρτυρήθηκε, επειδή έκρινε, ότι αυτός φωτογράφιζε την ανήλικη κόρη της. Παρά το γεγονός, ότι ο άνθρωπος αυτός ζήτησε συγγνώμη, συνελήφθη από άνδρες της αγγλικής αστυνομίας, κρατήθηκε σε συνθήκες αυστηρής απομόνωσης, όπου του αφαιρέθηκε η δυνατότητα επικοινωνίας με την οικογένειά του, κάποιο δικηγόρο ή την ελληνική πρεσβεία. Την επομένη της συλλήψεώς του, πληροφορήθηκε, ότι κατηγορούνταν, ότι με τις πράξεις του πιθανόν να προκάλεσε φόβο ή άγχος στον περίγυρό του, οδηγήθηκε σε δικαστήριο, απ' όπου του όρισαν δικάσιμο και αφέθηκε ελεύθερος.

Προ μηνων, ένας άλλος συμπατριώτης μας υπέστη χειρότερη ταλαιπωρία στην Ταϋλάνδη. Ο Ελληνοαυστραλός Χάρης Νικολαΐδης, δημοσιογράφος και συγγραφέας, είχε συλληφθεί κατά την επίσκεψή του στην Ταϋλάνδη, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 3 ετών με την κατηγορία, ότι με κάποιο βιβλίο του προσέβαλε το διάδοχο του θρόνου της χώρας αυτής. Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για κάποιο μυθιστόρημα, όπου πρωταγωνιστούσε μέλος της βασιλικής οικογένειας της Ταϋλάνδης με έντονη ερωτική ζωή, το οποίο, όμως, οι αρχές της Ταϋλάνδης έκριναν, ότι αφορούσε το διάδοχο του θρόνου της χώρας αυτής. Τηλεοπτικό συνεργείο από την Αυστραλία είχε επισκεφτεί τον κ. Νικολαΐδη στις φυλακές, όπου κρατούνταν, και είδε τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησής του, το γεγονός, ότι κυκλοφορούσε αλυσοδεμένος και έμενε σε κελλί 60 τ.μ. με άλλους 60 συγκρατουμένους, πολλοί εκ των οποίων κρατούνταν για εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας. Τελικά, η κυβέρνηση της Αυστραλίας ασχολήθηκε με την υπόθεσή του, πλήρωσε δικηγόρο καθώς και την εγγύηση, που όρισε το δικαστήριο και, τελικά, ο κ. Νικολαΐδης ελευθερώθηκε.

Ο κοινός παρονομαστής και στις δύο αυτές περιπτώσεις είναι, ότι το ελληνικό κράτος ουδόλως ασχολήθηκε με τους παραπάνω συμπατριώτες μας. Σε αμφότερους αποδόθηκαν κατηγορίες και αμφότεροι κρατήθηκαν υπό δυσμενείς συνθήκες, ο δεύτερος, μάλιστα, έμεινε αρκετούς μήνες σε φυλακή της Ταϋλάνδης. Δε θα σταθώ στο ενδεχόμενο να ήταν υπαίτιοι για τις πράξεις, που τους αποδόθηκαν, έστω και αν τα πραγματικά περιστατικά συνηγορούν υπέρ του αντιθέτου, αλλά στις συνθήκες κράτησής τους, οι οποίες από μόνες τους αποτελούσαν υπεραρκετή αφορμή, ώστε να κινητοποιηθεί η χώρα μας. Κακά τα ψέμματα, είναι σεβαστή η νομοθεσία κάθε χώρας, ακόμα και όταν αυτή στο κατώφλι του 21ου αιώνα εξακολουθεί να έχει αδικήματα, όπως η αλήστου μνήμης περιύβριση αρχής, που φαίνεται, ότι ισχύει στην Ταϋλάνδη. Ωστόσο, σε τέτοιες περιπτώσεις, ιδίως όταν αναφαίνεται από τα αποδεικτικά στοιχεία, ότι η κατηγορία είναι αστήρικτη και απαγγέλλεται από αλλοδαπή αρχή, οφείλει η κάθε χώρα να προσφέρει κάθε δυνατή υποστήριξη στους υπηκόους της, ακριβώς επειδή αυτοί βρίσκονται σε μια ξένη χώρα, χωρίς πολλές φορές τη δυνατότητα επικοινωνίας με τις αρχές της χώρας αυτής και χωρίς γνώση του νομου ή μάλλον των νομικών ιδιαιτεροτήτων της χώρας αυτής άρα σε μειονεκτική θέση. Και, εν πάσει περιπτώσει, θεωρώ, ότι υπάρχει υποχρέωση κάθε χώρας να προστατεύει τους υπηκόους της, όταν αυτοί βρίσκονται στο εξωτερικό αλλά και να μεριμνά, ώστε να τύχουν δίκαιης δίκης και, αν, τυχόν, καταδικαστούν, μεταχείρισης.

Αυτό, όμως, που φάνηκε στο τέλος των δύο αυτών υποθέσεων είναι, ότι το ελληνικό κράτος ουδόλως ασχολήθηκε. Και αν στην περίπτωση του κ. Αντωνίου τα πράγματα έγιναν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, που ίσως καθιστούσε δυσχερή πάσα προσπάθεια βοήθειας, δεδομένου και του δυσκίνητου Ελληνικού Δημοσίου, μέρος του οποίου είναι και οι πρεσβείες και τα προξενεία μας, η περίπτωση Νικολαΐδη, για την οποία βοούσε το Διαδίκτυο αλλά και αρκετά έντυπα θεωρώ, ότι εξέθεσε την κυβέρνησή μας ως αδιάφορη για τους πολίτες της. Διότι και διάρκεια είχε, καθόσον ο κ. Νικολαΐδης έμεινε επί 80 ημέρες προσωρινά κρατούμενος, ικανότατο χρονικό διάστημα, ώστε κάθε κυβέρνηση, που θέλει να νοιάζεται τους πολίτες της, να μπορέσει να κινηθεί με κάθε δυνατό και νόμιμο τρόπο, και αποδεδειγμένα υπέστη αφάνταστη ταλαιπωρία ως κρατούμενος. Και στην τελική, περιμένω και αξιώνω από το ελληνικό κράτος να διαμαρτύρεται και να κινητοποιείται, όταν υπήκοοί του υφίστανται τέτοιες μειωτικές συμπεριφορές.

Αλλά το κράτος μας δε νοιάζεται για τους κρατουμένους στις δικές μας φυλακές, θα νοιαστεί για τους συμπολίτες μας, που μπλέκονται στα γρανάζια των νομικών συστημάτων της αλλοδαπής; Και σκέφτομαι, που θα βρισκόταν αυτή τη στιγμή ο κ. Νικολαΐδης και σε τι κατάσταση, αν δεν είχε και την αυστραλιανή υπηκοότητα, που ώθησε την Αυστραλία να επέμβει και να το σώσει. Και θλίβομαι σφόδρα.

Διαβάστε, επίσης : www.tvxs.gr/v3881 (υπόθεση Νικολαΐδη) και

rodiat7.blogspot.com/2009/05/blog-post_07.html (υπόθεση Αντωνίου).