Για ξέσπασμα και μόνο

Νέα λίστα με ονόματα κατηγορουμένων για συμμετοχή στο κύκλωμα παιδικής πορνογραφίας κυκλοφορεί εδώ και μερικές ημέρες στο Διαδίκτυο. Προηγήθηκε η διάταξη της Εισαγγελέως Πλημμελειοδικών κας. Ελένης Ράικου, με την οποία επετράπη, σύμφωνα με τα οριζόμενα στους Ν. 2472/1997 και 3625/2007, η δημοσιοποίηση των ονομάτων όσων προσώπων κατηγορούνται για το παραπάνω αδίκημα. Και, βεβαίως, ακολούθησε ένας ορυμαγδός δηλώσεων, άρθρων και λοιπών αναρτήσεων στο Διαδίκτυο, όπου πολύς κόσμος ζητεί όχι μόνο την καταδίκη αυτών των ανθρώπων αλλά και την περαιτέρω τιμωρία τους, η οποία ποικίλει, ανάλογα με το επίπεδο και την αγριότητα του καθενός.

Πρόκειται για μια ιστορία, η οποία ξεκίνησε από αποδεδειγμένες περιπτώσεις προσώπων, κυρίως Δυτικοευρωπαίων, οι οποίοι επισκέπτονταν χώρες της Άπω Ανατολής, με σκοπό να εκτονώσουν τα σεξουαλικά τους ένστικτα σε βάρος ανηλίκων. Ομάδες ακτιβιστών για τα δικαιώματα των παιδιών προέβησαν σε δημοσιοποίηση των στοιχείων των εν λόγω προσώπων, με σκοπό να παύσει αυτό το αίσχος.

Έχω αναφερθεί και στο παρελθόν στις παρενέργειες αυτής της δυνατότητας δημοσιοποίησης ονομάτων. Κυρίως οφείλουμε να σταθούμε στην καταπάτηση του τεκμηρίου της αθωότητας, όπως αυτό ορίζεται στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του ανθρώπου. Η δημοσιοποίηση του ονοματεπωνύμου ενός κατηγορουμένου για συμμετοχή σε ένα κύκλωμα παιδικής πορνείας, χωρίς να έχει προηγηθεί κάποια δίκη, παραβιάζει ευθέως αυτό το τεκμήριο, αφού ο κατηγορούμενος γι' αυτή την πράξη οδηγείται στην αίθουσα του δικαστηρίου όχι μόνο βαρυνόμενος με ένα ομολογουμένως ειδεχθές έγκλημα αλλά και εις γνώση των τρίτων, ήτοι των μη φορέων της δίκης, ότι κατηγορείται για το αδίκημα αυτό, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την πορεία της υπόθεσής του.

Τα παραπάνω έχουν ως συνέπεια, βέβαια, τη δημόσια κατακραυγή, η οποία δεν είναι, σε πρώτη φάση, αδικαιολόγητη, αφού είναι λογική η ευαισθητοποίηση της κοινωνίας, όταν θύματα ενός αδικήματος της γενετήσιας ελευθερίας είναι ανήλικοι, ήτοι πρόσωπα χωρίς δυνατότητα επιλογής και ευάλωτα στις διαθέσεις τρίτων ενηλίκων, ήτοι προσώπων κατά τεκμήριο με ισχυρότερη βούληση και, εκ του λόγου αυτού, με δυνατότητα επιβολής τους στους ανηλίκους. Συχνά αυτή η κατακραυγή εκδηλώνεται με δηλώσεις μίσους προς τους κατηγορουμένους για τα αδικήματα αυτά και προτροπές για βαρύτατες ποινές ελάχιστα συνάδουσες με όσα ορίζονται σε ένα σύγχρονο κράτος δικαιου.

Σε περίπτωση, όμως, που τύχει κάποιοι εκ των κατηγορουμένων να αθωωθούν, τότε εμφανίζεται, πλέον, ένα μεγάλο πρόβλημα, ήτοι της αποδοχής αυτών των ανθρώπων από την κοινωνία. Κακά τα ψέμματα, σε μια κοινωνία αμαθών ξερολών, όπως η ελληνική, αυτοί οι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι σε περιθωριοποίηση ου μην και εκτεθειμένοι σε πράξεις βίας από τους αυτόκλητους υπερασπιστές των δικαίων των ανηλίκων, που υπέστησαν σεξουαλική βία. Και τούτο διότι το τεκμήριο της αθωότητας έχει χαθεί με τη δημοσιοποίηση των στοιχείων των προσώπων αυτών και στα μάτια της κοινωνίας οι άνθρωποι αυτοί είναι καταδικασμένοι, ακόμα και αν αθωωθούν τελεσίδικα από το αρμόδιο Δικαστήριο.

Υποστηρίζεται, ότι με τη δημοσιοποίηση των ονομάτων των προσώπων αυτών προστατεύεται η κοινωνία μας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παραπλάνηση από αυτό. Ο δράστης ενός ειδεχθούς αδικήματος, όπως η συμμετοχή σε κύκλωμα διακίνησης πορνογραφικού υλικού με ανηλίκους, μπορεί να συλληφθεί και να κρατηθεί προσωρινά μέχρι τη συζήτηση της υπόθεσής του. Συνεπώς, ουδείς κίνδυνος υπάρχει, πλέον, για την κοινωνία. Και ας πούμε, ότι δεν κρατείται και παραμένει ελεύθερος μέχρι να εκδοθεί απόφαση σε βάρος του. Τί εγγυάται, ότι αυτός ο άνθρωπος δεν θα βλάψει την κοινωνία, ακόμα και αν δημοσιευθεί το ονοματεπώνυμό του; Μήπως η δημοσίευση αυτή συνοδεύεται από φωτογραφίες του προσώπου αυτού, ώστε, αν τον δει κάποιος στο δρόμο, να αντιληφθεί, ότι πρόκειται για κατηγορούμενο σε ένα τέτοιο κύκλωμα; Ή έχει η πλειονότητα των συμπολιτών μας μνήμη ελέφαντα, ώστε 2-3 μήνες μετά τη δημοσίευση αυτής της λίστας να θυμάται, ποιά πρόσωπα κατηγορούνται για το αδίκημα αυτό; Ή μήπως ο κατηγορούμενος αυτός δεν μπορεί να κυκλοφορεί με αλλοιωμένα στοιχεία; Αστεία πράγματα! Η διάταξη αυτή περισσότερο θυμίζει νοοτροπία θυρωρού παρά αντιμετωπίζει αποτελεσματικά το πρόβλημα των εγκλημάτων κατά της γενετήσιας ελευθερίας, όταν θύματα είναι οι ανήλικοι. Με αυτή τη λογική, ας μην απορήσουμε αύριο, αν ψηφιστεί νόμος, σύμφωνα με τον οποίο θα δημοσιοποιούνται τα ονόματα όσων έχουν καταδικαστεί για ανθρωποκτονία από πρόθεση, ώστε να ξέρουμε, ποιοί είναι. Μπορεί να υποστηριχθεί, ότι και με αυτή τη δημοσιοποίηση προστατεύεται η κοινωνία μας από ανθρώπους, που απειλούν το υπέρτατο έννομο αγαθό, δηλαδή αυτό της ζωής. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει, ότι θα στέκει πραγματικά ή νομικά.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, υπάρχει μια σειρά θεμελιωδών αρχών, στις οποίες πρέπει να στηρίζεται ένα κράτος δικαίου. Και αυτές οι αρχές αφορούν το σύνολο των ανθρώπων σε μια χώρα, όποιο και αν είναι το ποιόν τους. Τα υπόλοιπα είναι άναρθρες κραυγές χωρίς λογική, τα οποία θυμίζουν περισσότερο ζούγκλα και λιγότερο κοινωνία, αφού επιτρέπουν το ξέσπασμα ορισμένων συμπολιτών μας σε βάρος όσων κατηγορούνται για τέλεση αδικημάτων, όπως τα παραπάνω, χωρίς, όμως, να ακολουθεί μια ορθολογιστική αντιμετώπιση του θέματος μετά την καταδίκη τους και την έκτιση της ποινής τους.

Μια σκληρή αλλά δίκαιη απόφαση

Την εποχή, που δολοφονήθηκε ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος, μια σκέψη, που πέρασε από το μυαλό πολλών, ήταν μήπως το Δικαστήριο έκρινε μεν ένοχο τον ειδικό φρουρό, που κατηγορούνταν για την παραπάνω πράξη, αλλά του αναγνώριζε ελαφρυντικά. Το παρελθόν της ελληνικής δικαιοσύνης είναι γεμάτο από τέτοιες περιπτώσεις, έστω και αν στο τέλος αποδείχθηκε, ότι δεν ήταν και εντελώς αβάσιμη η αναγνώριση ελαφρυντικών σε κάποιες από τις περιπτώσεις αυτές.

Σήμερα η απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Αμφίσσης δεν πρέπει να άφησε κανένα απογοητευμένο. Ο κ. Κορκωνέας καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας με άμεσο δόλο και ο συγκατηγορούμενός του κ. Σαραλιώτης σε κάθειρξη 10 ετών για απλή συνέργεια στην παραπάνω πράξη. Αμφότεροι πήραν την άγουσα για τις φυλακές, ενώ ένα κλίμα ικανοποίησης επικράτησε στο ακροατήριο του Δικαστηρίου αυτού.

Νομίζω, ότι είναι μια από τις ελάχιστες αποφάσεις, που αφήνουν την πλειονότητα του κόσμου ικανοποιημένη, ότι απονεμήθηκε δικαιοσύνη. Όσο και αν είναι παράτολμο να σχολιάζουμε δικαστικές αποφάσεις, όταν αγνοούμε τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία βασίστηκαν, εντούτοις μικρή αμφιβολία υπήρχε, ότι οι δύο παραπάνω κατηγορούμενοι βαρύνονταν με τις πράξεις, που τελικά του αποδόθηκαν. Και όσο και αν είναι απάνθρωπο να ευχόμαστε να καταδικαστεί κάποιος συνάνθρωπός μας - γιατί και ο κ. Κορκωνέας είναι συνάνθρωπός μας -, στο τέλος επικράτησε ένα συναίσθημα, ότι αυτή τη φορά η Δικαιοσύνη έκανε τη δουλειά της.

Στο έλεος των συγκρατουμένων τους και της κοινωνίας

Με την είσοδό τους στις φυλακές Τριπόλεως ο κρατούμενος, που ομολόγησε τη δολοφονία της 11χρονης σε κάποιο χωριό της Αρκαδίας δέχθηκε επίθεση από συγκρατούμενό του. Κρίνοντας από το νόμο των φυλακών, φοβάμαι, ότι δεν θα είναι και η τελευταία. Πριν από κάποια χρόνια, ανάλογες επιθέσεις είχε δεχθεί και ο γνωστός Μανώλης Δουρής στη φυλακή, όπου κρατούνταν.

Ένα σημαντικό κομμάτι των Μ.Μ.Ε. έχει αποδοθεί τα τελευταία χρόνια σε μια προσπάθεια να περάσει στην κοινή γνώμη την άποψη, ότι για ορισμένα αδικήματα πρέπει να επανέλθει η θανατική ποινή. Δεν είναι δύσκολο να ψηθεί ο κόσμος για κάτι τέτοιο. Αρκεί η παράθεση ανατριχιαστικών λεπτομερειών του τάδε εγκλήματος, κάποιοι συγγενείς και περίοικοι της οικογένειας του θύματος, που οδύρονται για το θανατικό και φωνάζουν, ότι ο δράστης πρέπει να θανατωθεί και το γλυκό έδεσε. Και, βέβαια, στην εποχή της τεχνολογίας, δεν λείπουν και οι υπέρμαχοι της θανατικής ποινής στο Διαδίκτυο. Κανένας από τους παραπάνω φωνασκούντες, όμως, δεν παραθέτει στην επιχειρηματολογία του, ότι η χώρα μας έχει υπογράψει διεθνείς συμβάσεις, με τις οποίες αποδέχθηκε την κατάργηση της θανατικής ποινής αλλά μπροστά στο λαϊκισμό αυτά είναι ψιλά γράμματα. Κάποιοι, μάλιστα, θα επικαλεστούν το επικείμενο δημοψήφισμα στην Ελβετία για την επαναφορά της θανατικής ποινής, αγνοώντας, ότι αυτό αποσύρθηκε.Και αφού ένα κομμάτι της κοινωνίας μας αποδέχεται την αναγκαιότητα επαναφοράς της θανατικής ποινής, είναι επόμενο, ότι στο άκουσμα του παραπάνω κρατουμένου οι υποστηρικτές της θανατικής ποινής απλά θα σφυρίξουν αδιάφορα για την τύχη, αν δεν υπαινιχθούν, ότι του αξίζει να δεινοπαθήσει στη φυλακή.

Η πείρα έχει διδάξει, ότι ο νόμος των φυλακών είναι ιδιαίτερα αμείλικτος σε ό,τι αφορά τους δράστες στυγερών εγκλημάτων σε βάρος ανηλίκων. Εκτός από την περίπτωση του Μανώλη Δουρή, υπήρξαν και άλλοι υπόδικοι αλλά και καταδικασθέντες για εγκλήματα σε βάρος ανηλίκων, που ένοιωσαν την οργή της φυλακής. Πρόκειται για ένα ιδιότυπο κώδικα, σύμφωνα με τον οποίο στον πάτο των εγκληματιών, που κρατούνται στη φυλακή, βρίσκονται, όσοι κατηγορούνται ή έχουν καταδικαστεί για αδικήματα σε βάρος ανηλίκων, ίσως επειδή ο ανήλικος θεωρείται περισσότερο ευάλωτος.

Ακόμα και έτσι, όμως, ο μόνος αρμόδιος για το σωφρονισμό ενός κρατουμένου είναι η πολιτεία, η οποία προβλέπει τις ποινές για το αδίκημα, που ο κρατούμενος έχει διαπράξει, ορίζει τους χώρους κράτησης, ρυθμίζει τη διαδικασία απονομής της δικαιοσύνης και εκτελεί τις δικαστικές αποφάσεις. Περαιτέρω, η πολιτεία μεριμνά για την προσωρινή κράτηση των προσώπων εκείνων, που έχουν διαπράξει αξιόποινες πράξεις αλλά δεν έχουν, ακόμα, καταδικαστεί. Από αυτό τον κανόνα δεν εξαιρείται κανένας κρατούμενος, ακόμα και ο πιο στυγνός εγκληματίας.

Θα έπρεπε, συνεπώς, το κράτος να έχει φροντίσει για την προστασία των δικαιωμάτων των προσώπων, που κατηγορούνται για τόσο ειδεχθή εγκλήματα, ήτοι να μεριμνά για την προστασία της ζωής τους μέσα στα σωφρονιστικά καταστήματα, αφού είναι γνωστή τοις πάσι η στάση των τροφίμων των φυλακών απέναντι στους κρατουμένους για εγκλήματα σε βάρος ανηλίκων. Αλλά στη χώρα μας η πολιτεία έχει αφήσει στην τύχη τους όσους κρατούνται στις φυλακές της, πολλές εκ των οποίων χτίστηκαν το 19ο αιώνα (Φυλακές Κέρκυρας, Πρεβαντόριο Αμφίσσης), χωρίς να τους διαχωρίζει σε τελέσαντες εγκλήματα σε βάρος ανηλίκων ή ενηλίκων. Και ακόμα χειρότερη είναι η στάση της υποκριτικής μας κοινωνίας, η οποία καταδικάζει, πριν επιληφθούν τα δικαστήρια, τον κάθε φερόμενο ως δράστη ενός εγκλήματος, κατάσταση που οδηγεί στην πλήρη αδιαφορία για τα δικαιώματα των κρατουμένων.

Από μια κοινωνία, όμως, που δίνει βήμα στους υποστηρικτές της λαϊκής δικαιοσύνης, όπως αυτή εκφράζεται μέσω των παραπάνω απόψεων, και, κυρίως, στους οπαδούς της θανατικής ποινής, δεν θα έπρεπε να περιμένουμε κάτι διαφορετικό, χωρίς αυτό να αποτελεί παρηγοριά.

Ξανά το γούστο της πλειοψηφίας στο προσκήνιο

Με αφορμή την επικείμενη ψήφιση του νόμου για την απόδοση της ελληνικής υπηκοότητας σε όσους μετανάστες πληρούν ορισμένες προϋποθέσεις, που ο εν λόγω νόμος θέτει, αλλά και τη συμμετοχή τους στις εκλογές της πρωτοβάθμιας τοπικής αυτοδιοίκησης, το Διαδίκτυο έχει πάρει φωτιά από τους ένθερμους εχθρούς της κίνησης αυτής. Πέρα από τα σχόλια, που μπορεί κανείς να απολαύσει εδώ και τα οποία είναι ενδεικτικά του πολιτισμού μας(διόλου τυχαία τα πιο ανορθόγραφα σχόλια ανήκουν στους πολέμιους του εν λόγω νόμου), κυριαρχεί το αίτημα περί διενέργειας δημοψηφίσματος για το αν πρέπει, τελικά, να αλλάξει ο νόμος για τη χορήγηση της ελληνικής υπηκοότητας στους μετανάστες.
Προφανώς η πολεμική αυτή εμπνέεται από την πρόσφατη περίπτωση της Ελβετίας, όπου οι πολίτες κλήθηκαν να αποφασίσουν, αν θα πρέπει να επιτραπεί η ανέγερση μιναρέδων στο τζαμιά, που υπάρχουν στη χώρα τους. Οι Ελβετοί ενέκριναν, τελικά, τη σχετική πρόταση απαγόρευσης στο οριακό ποσοστο του 57%, εκπλήσσοντας όσους θεωρούσαν, ότι είναι μια απελευθερωμένη από προκαταλήψεις κοινωνία και, ταυτόχρονα, πυροδοτώντας ποικίλες αντιδράσεις ανά τον κόσμο. Βέβαια, η Ελβετία είναι μια χώρα με μακρά παράδοση σε παρόμοια δημοψηφίσματα, ενώ υπάρχει και η σχετική πρόβλεψη στο σύνταγμά της.
Όμως :

.- Για να έχει συνέπειες το εν λόγω δημοψήφισμα, θα πρέπει να γίνει δεκτό από την πλειονότητα των καντονιών της Ελβετίας. Με δεδομένη την αντίθεση της ελβετικής κυβέρνησης αλλά και του ελβετικού κοινοβουλίου στο δημοψήφισμα αυτό, η αποδοχή του από τα καντόνια δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

.- Στο ελληνικό Σύνταγμα δεν υπάρχει ανάλογη πρόβλεψη για δημοψήφισμα. Οι σχετικές προβλέψεις των άρθρων 35 παρ. 3, 44 παρ. 2 και 100 παρ. 1 περ. β' αυτού δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες. Συνεπώς, αδίκως αιτούνται τη διενέργεια αυτού οι διαμαρτυρόμενοι συμπολίτες μας αλλά και ο νεοκόπος πρόεδρος της Ν.Δ. κ. Σαμαράς.

.- Ζητήματα, που άπτονται θεμελιωδών ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων δεν μπορούν να ρυθμιστούν με δημοψήφισμα, χωρίς να τεθεί υπό αμφισβήτηση η συνταγματικότητά τους. Ακόμα και αν η πλειονότητα του πληθυσμού μιας χώρας ζητήσει να διεξαχθεί δημοψήφισμα για το ζήτημα της απόδοσης της ελληνικής υπηκοότητας και του δικαιώματος του εκλέγειν στους μετανάστες εκείνους, που συγκεντρώνουν ορισμένες νόμιμες προϋποθέσεις, δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει, ότι δίκαιο δεν μπορεί να αποτελεί η προσταγή των περισσοτέρων. Το δίκαιο εφαρμόζεται σε κάθε περίσταση και, κυρίως, όταν πλήττονται τα δικαιώματα μιας μειονότητας προσώπων. Και καμμία πλειονότητα δεν δικαιούται να επιβάλει με οποιαδήποτε νομικιστική κατασκευή καταστάσεις, οι οποίες κάθε άλλο παρά δικαιικούς σκοπούς εξυπηρετούν.

Είναι στο χέρι της νέας κυβέρνησης να μην τρομάξει από τις φωνές των αντιρρησιών του νομοσχεδίου αυτού και να προβεί σε μια σημαντική τομή, η οποία θα εμπλουτίσει το δυναμικό της χώρας μας και σε πολιτικό επίπεδο. Οψόμεθα.

Νεοελληνική κρατική λαϊκιστική επιπολαιότητα

Πριν από αρκετά χρόνια, οι τηλεοπτικοί μας δέκτες είχαν γεμίσει με ιστορίες ανθρώπων, που καταστράφηκαν από τον τζόγο. Και μια και βρισκόμαστε σε εποχή προηγμένης τεχνολογίας, την τιμητική του είχε ο ηλεκτρονικός τζόγος και, συγκεκριμένα, τα διαβόητα "φρουτάκια", τα οποία εκείνη την εποχή κοσμούσαν κάθε σφαιριστήριο και καφενείο. Οι συνεντεύξεις δεκάδων ανθρώπων, που έχασαν ολόκληρες περιουσίες εξαιτίας του πάθους τους αυτού απασχόλησαν την κοινή γνώμη για αρκετό καιρό, με τη βοήθεια των γνωστών τηλε-εισαγγελέων, που στηλίτευσαν την τότε κυβέρνηση, επειδή δεν είχε λάβει τα απαραίτητα μέτρα, ώστε να παταχθεί αυτή η κατάσταση.

Μπροστά στη λαϊκή κατακραυγή, η τότε κυβέρνηση σύρθηκε στην ψήφιση του Ν.3037/2002, προκειμένου να περιορίσει τον τζόγο. Και, ως είθισται σε παρόμοιες περιπτώσεις, η μπάλα πήρε το σύνολο των ηλεκτρονικών παιγνίων, καθένα εκ των οποίων μπορούσε με τον κατάλληλο μηχανισμό να μετατραπεί σε "φρουτάκι", με αποτέλεσμα να απαγορευτούν τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Η υπόθεση, φυσικά, έφτασε μέχρι την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία το περασμένο καλοκαίρι επέβαλε πρόστιμο στη χώρα μας, ύψους περίπου 3.000.000 ευρώ αλλά και επιπρόσθετο ημερήσιο πρόστιμό, μέχρις ότου η χώρα μας καταργήσει το σχετικό νόμο, ενώ το Δ' Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας έχει κρίνει, ότι η γενική αυτή απαγόρευση, όπως προκύπτει από τον παραπάνω νόμο, αντίκειται στη Συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης περί ελεύθερης κυκλοφορίας εμπορευμάτων και ελεύθερης παροχής υπηρεσιών. Λαμβανομένου υπόψη και του άρθρου 28 του Συντάγματός μας, σύμφωνα με το οποίο "Oι γενικά παραδεγμένoι κανόνες τoυ διεθνoύς δικαίoυ, καθώς και oι διεθνείς συμβάσεις, από την επικύρωσή τoυς με νόμo και τη θέση τoυς σε ισχύ σύμφωνα με τoυς όρoυς καθεμιάς, απoτελoύν αναπόσπαστo μέρoς τoυ εσωτερικoύ ελληνικoύ δικαίoυ και υπερισχύoυν από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόμoυ", μπορεί κανείς να βγάλει εύκολα τα συμπεράσματά του. Και, βέβαια, να αντιληφθεί, ότι πρόκειται για μια, ακόμα, ελάχιστα τιμητική ενέργεια της χώρας μας.

Πρόσφατα και με αφορμή την περίπτωση του πρώην Υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Βουλγαράκη, η νέα κυβέρνηση μελέτησε το ενδεχόμενο της απαγόρευσης συμμετοχής των μελών της, των βουλευτών και των γενικών και ειδικών γραμματέων σε υπεράκτιες εταιρείες, προκειμένου να αποφευχθεί ο προκλητικός πλουτισμός προσώπων, τα οποία συμμετέχουν στην εκάστοτε κυβέρνηση και αποκομίζουν σημαντικά οικονομικά οφέλη, πλέον των νομίμων αποδοχών τους, ένεκα της θέσης τους αυτής (για περισσότερα www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1084379&lngDtrID=244).

Και στις δύο περιπτώσεις, η κυβέρνηση κινήθηκε με βάση ηθικά και μόνο κριτήρια. Η περιλάλητη, πλέον, φράση, που αποδίδεται στον κ. Βουλγαράκη, ότι "το νόμιμο είναι και ηθικό" προκάλεσε πραγματικά αλγεινή εντύπωση σε πάρα πολύ κόσμο, ο οποίος βιώνει καθημερινά τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης και της συρρίκνωσης της αγοραστικής του δύναμης, ενώ την ίδια στιγμή ο παραπάνω πολιτικός αλλά και αρκετοί άλλοι, τους οποίους ο εν λόγω επεσκίασε, είχαν τη δυνατότητα, λόγω των πολιτικών θέσεων, που κατείχαν, να αυξήσουν την περιουσία τους.

Μόνο που η ηθική δεν μπορεί να υποκαταστήσει το δίκαιο. Για την ακρίβεια, η ηθική αποτελεί ένα εκ των βασικών αξόνων, πάνω στους οποίους κινείται και διαπλάθεται το δίκαιο, πλην, όμως, δεν αποτελεί υπέρτερη του δικαίου αξία, καθόσον δεν υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια για τον προσδιορισμό της σε αντίθεση με το δίκαιο, το οποίο αποτελεί μια κατάκτηση διαμορφωμένη με την πάροδο του χρόνου, που τα τελευταία χρόνια έχει ξεφύγει από το σφιχτό εναγκαλισμό με τα ήθη και έθιμα της κοινωνίας.

Κακά τα ψέμματα, όσο και αν ακούγεται ανήθικο, το δικαίωμα του πλουτισμού δεν μπορεί να απαγορευθεί με την απειλή ποινών. Αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα σε μια ελεύθερη κοινωνιά, όπου παρέχεται η δυνατότητα στην καθένα να συσσωρεύσει πλούτο, αν αυτός δεν προέρχεται από παράνομες ενέργειες. Μηχανισμοί ελέγχου του πλουτισμού κάθε πολίτη αυτής της χώρας υπάρχουν και μπορούν να τεθούν σε λειτουργία, με την έννοια του ελέγχου πιθανής σύνδεσης του πλουτισμού αυτού με κάποια παράνομη δραστηριότητα, αρκεί να υπάρξει η κατάλληλη βούληση προς τούτο. Με άλλα λόγια, αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα ακόμα και ενός πολιτικού η ενασχόλησή του με δραστηριότητες, οι οποίες έχουν ως στόχο την αύξηση του εισοδήματός του, αν αυτές δεν εμπίπτουν σε διατάξεις του ποινικού κώδικα και των πάμπολλων ειδικών ποινικών νόμων, που ισχύουν στη χώρα μας. Αν, τώρα, η έντονη ενασχόληση του εν λόγω πολιτικού με την τσέπη του συνεπάγεται την αμέλειά του ως προς την άσκηση των πολιτικών καθηκόντων του, εναπόκειται στους πολίτες αυτής της χώρας να τον κρίνουν και, ενδεχόμενα, να μην τον ξαναψηφίσουν. Η πραγματικότητα αφήνει μάλλον δυσάρεστα συμπεράσματα για το επίπεδο της κρίσης μας, ακόμα και για αυτή καθαυτή την ύπαρξή της.

Όσον αφορά την κοινή λογική, η οποία φρύαξε στο άκουσμα της παραπάνω φράσης από τον κ. Βουλγαράκη, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε, ότι η κοινή λογική, στο μέτρο που γίνεται δεκτή η ύπαρξη μιας τέτοιας αφηρημένης έννοιας, δεν μπορεί να επιβάλλει συμπεριφορές κατά παράβαση βασικών κανόνων δικαίου. Και, όπως προαναφέρθηκε, το δικαίωμα του πλουτισμού είναι αναφαίρετο, ακόμα και για ένα πολιτικό, ο οποίος έχει τη δυνατότητα, λόγω της θέσεως, που κατέχει, να έχει ευκολότερη πρόσβαση στις διόδους αυτού του πλουτισμού. Όταν η κοινή λογική, λοιπόν, σύρει την εκάστοτε κυβέρνηση στην ψήφιση νόμων, όπως οι παραπάνω, τότε κανένας δεν θα πρέπει να αποκλείσει αύριο μεθαύριο και όσο συντηρητικοποιείται η κοινωνία μας να ασκηθούν πιέσεις, ώστε να κριθούν παράνομα ως ανήθικα τα γκέι - μπαρ. Το παράδειγμα, βέβαια, είναι τυχαίο αλλά ενδεικτικό της ηθικής, που η κοινή γνώμη επιθυμεί ενίοτε να επιβάλει σε βάρος του νόμου και των θεμελιωδών δικαιωμάτων του πολίτη.

Ας παύσουμε, λοιπόν, να διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας για την ηθική των πολιτικών μας και την κατάπτωση των ηθικών αξιών στον τόπο μας! Διότι ναι μεν δεν πρέπει να αγνοούνται τα παραπάνω φαινόμενα, πλην, όμως, η αντιμετώπισή τους με κατασταλτικά νομικά μέσα όχι μόνο δεν επιλύει το πρόβλημα αλλά φέρνει και την Ελλάδα αντιμέτωπη με το ενδεχόμενο παραβίασης βασικών κανονων δικαίου, που πηγάζουν, μεταξύ άλλων, και από διεθνείς συμβάσεις και σχετικά νομοθετήματα.

Κατά διαπόμπευσης

Η ιστορία ξεκίνησε από μια ομάδα προσώπων, η οποία θέλησε να γνωστοποιήσει περιπτώσεις εύπορων δυτικοευρωπαίων με παιδοφιλικές τάσεις, που συνήθιζαν να επισκέπτονται μέρη, όπως η Ταϋλάνδη και η Καμπότζη, προκειμένου να ικανοποιήσουν τα γενετήσια ένστικτά τους. Η μέθοδος ήταν απλή : Κάποια στελέχη της ομάδος αυτής ελάμβαναν γνώση, ότι ο τάδε παιδόφιλος θα επισκεπτόταν την τάδε χώρα και το δείνα ανήλικο παιδί και αφού κατελάμβαναν τον παιδόφιλο να αποπειράται να έλθει σε σαρκική συνάφεια με το ανήλικο, τον φωτογράφιζαν και έδιδαν στη δημοσιότητα τα στοιχεία του.

Ουσιαστικά, επρόκειτο για μια μέθοδο, με την οποία η παραπάνω ομάδα θεωρούσε, ότι αποδίδεται δικαιοσύνη σε χώρες, τις οποίες είθισται να επισκέπτονται πρόσωπα με τις τάσεις, που παραπάνω αναφέρονται. Και λαμβάνοντας υπόψη, ότι στις χώρες αυτές η μέριμνα για τα ανήλικα παιδιά των κατώτερων οικονομικών τάξεων είναι επιεικώς ανύπαρκτη και τα μέτρα σε βάρος των παιδόφιλων ποτέ δεν επιβάλλονται, αποτελεί ίσως τη μοναδική περίπτωση, ώστε να παύσει αυτή η απαράδεκτη σεξουαλική εκμετάλλευση. Κυρίως, όμως, αναφερόμαστε σε περιπτώσεις, όπου ο δράστης καταλαμβάνεται, ενώ διαπράττει το αδίκημα.

Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια αναφέρθηκαν αρκετά παρόμοια κρούσματα. Και επειδή ως χώρα έχουμε μια κάποια σημαντικότερη εξοικίωση με την τεχνολογία, δημιουργήθηκαν κυκλώματα, που διακινούν διαδικτυακά πορνογραφικό υλικό με πρωταγωνιστές ανηλίκους και των δύο φύλων. Πολλά εξ αυτών έχουν εξαρθρωθεί και τα μέλη τους έχουν τιμωρηθεί με βαρύτατες ποινές, ενώ οι σχετικές υποθέσεις έχουν καταστεί γνωστές μέσω των Μ.Μ.Ε. αλλά και μέσω ομάδων, που ευαισθητοποιούνται σε παρόμοιες καταστάσεις. Η μέθοδος δημοσιεύσεως των ονομάτων των προσώπων, που ενεπλάκησαν σε υποθέσεις σεξουαλικού περιεχομένου με ανηλίκους πρωταγωνιστές επελέγη, προκειμένου, σύμφωνα με τη γνώμη των εμπνευστών, να διαπομπεύονται τα πρόσωπα αυτά, ώστε να αποθαρρύνονται τρίτοι από την τέλεση παρομοίων αδικημάτων.

Πλην, όμως, η συγκεκριμένη μέθοδος έχει ένα πολύ σοβαρό μειονέκτημα, το οποίο οι θερμόαιμοι οπαδοί της διαπόμπευσης δεν φαίνεται να λαμβάνουν υπόψη. Και αυτό είναι το ενδεχόμενο τα πρόσωπα, που κατηγορούνται για συμμετοχή σε τέτοιο κύκλωμα, να αθωωθούν ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων. Προσοχή, δεν αναφέρομαι σε απαλλαγή λόγω δικαστικής πλάνης - την οποία, για να είμαστε ειλικρινείς, μπορούν να την κρίνουν μόνο όσοι παρίστανται στη δίκη - αλλά για περιπτώσεις, όπου οι κατηγορούμενοι αποδειχθηκε, ότι δεν τέλεσαν τα αδικήματα, που τους αποδίδονταν. Ένα πρόσωπο, που έχει αθωωθεί δικαστικά και τελεσίδικα πόσες, άραγε, ελπίδες έχει, ώστε να καθαρίσει το όνομά του, όταν έχει προηγηθεί αυτό το ξεμπρόστιασμα; Αστειεύεστε, φαντάζομαι. Η απαίδευτη κοινωνία μας είναι πρόθυμη να καταδικάσει τον φερόμενο ως δράστη ενός εγκλήματος πολλώ δε μάλλον, όταν το έγκλημα αυτό έχει ιδιαίτερη απαξία, όπως η γενετήσια εκμετάλλευση ανηλίκου, πλην, όμως, δεν μπορεί να αποδεχθεί, ότι ενδέχεται να αθωωθεί κάποιος εκ των κατηγορουμένων. Συμφωνώ, ότι το σύστημα απονομής δικαιοσύνης στη χώρα μας πάσχει σε πολλά θέματα αλλά ακόμα και έτσι οφειλουμε να σεβαστούμε την ετυμηγορία του δικαστηρίου, ιδίως όταν δεν έχουμε αποδείξεις, ότι η απόφαση πάσχει.

Το κυριότερό, όμως, είναι, ότι με τη μέθοδο της δημοσίευσης των ονομάτων των προσώπων, που εμπλέκονται σε τέτοιες υποθέσεις, καταργείται το τεκμήριο της αθωότητας, η υπέρτατη, ίσως, κατάκτηση του νομικού πολιτισμού, στο όνομα μιας πρωτόγονης διαπόμπευσης, που μας γυρίζει πολλά χρόνια πίσω. Δεν παραβλέπω την ευαισθησία όσων επιθυμούν να προστατεύσουν τους ανηλίκους από τη σεξουαλική εκμετάλλευση αλλά απέχει από τη νομιμότητα η δημοσίευση των ονομάτων προσώπων, τα οποία μπορεί να κατηγορούνται για την τέλεση ειδεχθών αδικημάτων αλλά δεν έχουν, ακόμα, δικαστεί και καμμία ευαισθησία δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη δικαιοσύνη. Και καμμία κοινωνία δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη Δικαιοσύνη ακριβώς επειδή στερείται της σχετικής κατάρτισης, μέρος της οποίας είναι και η αναγνώριση του τεκμηρίου της αθωότητας, αλλά και της απαραίτητης ψυχραιμίας, για να κρίνει τα όποια αδικήματα.

Για τους λόγους αυτούς, λοιπόν, είμαι κάθετα αντίθετος στη δημοσίευση των ονομάτων των προσώπων, που εμπλέκονται σε τέτοιες υποθέσεις αλλά και γενικότερα. Και όσο περισσότερο φωνάζουν και υιοθετούν τέτοιες μεθόδους οι οπαδοί τους, τόσο περισσότερο θα αποδεικνύουν, ότι και η ατελής δικαιοσύνη είναι προτιμότερη από την απαράδεκτη για την εποχή μας λογική της διαπόμπευσης. Εκτός αν επιθυμούμε να επιστρέψουμε στην εποχή, όπου οι μελλοθάνατοι διαπομπεύονταν από το πλήθος, πριν εκτελεστούν.

Δίκαιο δεν ειναι το γούστο της πλειοψηφίας

Προ ετών ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος είχε ξεσηκώσει τον κόσμο, διαμαρτυρόμενος για τις νέες ταυτότητες, στις οποίες δεν θα ανεγράφετο το θρήσκευμα. Βάση του ξεσηκωμού αυτού αποτέλεσε η άποψη, ότι η πλειοψηφία των κατοίκων της Ελλάδος είναι χριστιανοί ορθόδοξοι και, εκ του λόγου αυτού, έχουν δικαίωμα να ζητήσουν να αναγράφεται το θρήσκευμα σε δημόσια έγγραφα, όπως οι αστυνομικές ταυτότητες.

Πρόσφατα, η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που έκανε δεκτή την προσφυγή Ιταλίδος υπηκόου και έκρινε, ότι τα πάσης φύσεως θρησκευτικά σύμβολα πρέπει να απομακρυνθούν από τις σχολικές αίθουσες, έγινε δεκτή με αρνητικά σχόλια από της Εκκλησία της Ελλάδος αλλά και τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, με το σκεπτικό, ότι καταπατείται μια παράδοση της Ελλάδος αλλά και τα δικαιώματα της πλειοψηφίας, που είναι χριστιανοί ορθόδοξοι και δεν έχουν πρόβλημα με την ανάρτηση θρησκευτικών συμβόλων στα δημόσια κτίρια.

Και, τέλος, συνέβη πρόσφατα κατά την επίσκεψή μου στην Αθήνα να ακούσω το γνωστό συγγραφέα κ. Χρήστο Χωμενίδη να δηλώνει στην εκπομπή του στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1 την αντίθεσή του στα νέα μέτρα κατά του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους με το επιχείρημα, ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων είναι καπνιστές και, εκ του λόγου αυτού, αυτά τα μέτρα δεν μπορούν να εφαρμοστούν.

Κοινή παράμετρος των τριών παραπάνω περιπτώσεων είναι η επίκληση της πλειοψηφίας ως ρυθμιστή των συνηθειών και της εφαρμογής του νόμου. Και στις τρείς παραπάνω ιστορίες υπήρξαν πρόσωπα, τα οποία επικαλέστηκαν την αρχή της πλειοψηφίας, προκειμένου να δικαιολογήσουν την αντίδρασή τους αλλά και για να θεμελιώσουν την επιθυμία τους να μην εφαρμοστεί κάποιος νόμος. Φυσικά, διατυπώθηκαν και ποικίλες θεωρίες συνωμοσίας, που ήθελαν τους γνωστούς αγνώστους και πάντα αόρατους εχθρούς του γένους να απεργάζονται τον αποχριστιανισμό μας, αλλά έγινε και επίκληση της παράδοσης, σύμφωνα με την οποία ήμαστε ανέκαθεν χριστιανικό έθνος και, συνεπώς, η εφαρμογή της απόφασης του Ε.Δ.Α.Δ. θα πλήξει ένα ζωτικής σημασίας στοιχείο της εθνικής μας ταυτότητας. Για το δε τσιγάρο οι θεωρίες ήταν περισσότερο πεζές, χωρίς να ξεφύγουν απόλυτα από τη νοσηρή φαντασία της συνομωσιολογίας.

Ουδείς, όμως, εκ των υπερμάχων της αρχής της πλειοψηφίας έστρεψε την προσοχή του στην έννοια του δικαίου αλλά και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδίως των δικαιωμάτων των προσώπων εκείνων, τα οποία τυγχάνει να μη συμμερίζονται τις απόψεις της πλειονότητας, πλασματικής και μη. Το δίκαιο ως έννοια περιλαμβάνει το σύνολο εκείνων των κανόνων δικαίου, που εγγυώνται την προστασία των δικαιωμάτων κάθε πολίτη. Και δεν υπάγεται κάθε πολίτης στην πλειοψηφία εκείνη, που ευθυγραμμίζεται με συγκεκριμένες απόψεις και γούστα. Με άλλα λόγια, το δίκαιο αλλά και το σύνολο των κανόνων του, που προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, πρέπει να ευρίσκονται πάνω από τις επιθυμίες της οποιασδήποτε πλειοψηφίας, καθόσον ρυθμίζουν, πρωτίστως, τα δικαιώματα ακριβώς εκείνων των προσώπων, τα οποία δεν μοιράζονται τις ίδιες επιλογές με τους περισσότερους συμπολίτες τους.

Καμμία πλειοψηφία και καμμία παράδοση δεν μπορει να κριθεί υπέρτερη του δικαίου. Η μεν αρχή της πλειοψηφίας ειναι απαραίτητη, όταν πρόκειται να ληφθούν αποφάσεις σε πολιτειακό, δικαστικό ή παρεΐστικο επίπεδο αλλά σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπου οι ευαισθησίες διαφοροποιούνται ανάλογα με τα πρόσωπα, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την αποτελεσματικότητα της προστασίας τους, θεωρώ, ότι μόνο το δίκαιο μπορεί να κριθεί ως η κυρίαρχη εφαρμογή, που εγγυάται την διαφύλαξή τους. Η δε παράδοση αποτελεί μια αφηρημένη έννοια, όπου στο όνομα της διατήρησης ορισμένων συνηθειών, που αποτελούν εμπνεύσεις περασμένων εποχών και αντιλήψεων, καταλήγουμε στη συντήρηση καταστάσεων, που περιορίζουν ή θίγουν τα δικαιώματα τρίτων προσώπων, τα οποία τυγχάνει να μη συμμερίζονται για διαφορετικούς λόγους τις καταστάσεις αυτές.

Φρονώ, λοιπόν, ότι το γούστο των πολλών δεν μπορεί να αποτελέσει τον μπούσουλα για την καθιέρωση αντιλήψεων ερχομένων σε ευθεία αντίθεση με βασικές αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ούτε κινδυνεύουν με αφανισμό τα όσια και τα ιερά μας αλλά και οι καθημερινές συνήθειές μας, αν ο σεβασμός προς τα δικαιώματα των τρίτων γίνει πιο έμπρακτος. Και αν περί άλλων τυρβάζουν ορισμένοι εκ των αρχόντων μας, όπως οι παραπάνω, ευκαιρία είναι, επιτέλους, να τους αγνοήσουμε. Μπορούμε;

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα

Η πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σύμφωνα με την οποία τα πάσης φύσεως θρησκευτικά σύμβολα θα πρέπει να απομακρυνθούν από τις σχολικές αίθουσες (δείτε , αν γνωρίζετε αγγλικά) θέτει επί τάπητος το θέμα της προβολής μιας θρησκείας από τα κράτη αλλά και το δικαίωμα των γονέων να μεγαλώνουν τα τέκνα τους σε ένα περιβάλλον, από τις κρατικές υπηρεσίες του οποίου θα απουσιάζουν τα πάσης φύσεως θρησκευτικά σύμβολα, τα οποία εκ της υπάρξεώς τους σε αυτές τις υπηρεσίες επιβάλλουν, σύμφωνα με το σκεπτικό του Δικαστηρίου αυτού αλλά και την εκ τρίτου παρέμβαση του Ε.Π.Σ.Ε., εκτός απο επιλεκτική προβολή μιας θρησκείας σε βάρος των άλλων, και το θεσμικό σεβασμό σε αυτά.

Με όλη την ενδεχόμενη υπερβολή, που μπορεί να παρατηρήσει κανείς σε αυτή την απόφαση, αναλογιζόμενος, ότι μεγάλωσε σε μια χώρα, σε κάθε σχολική αίθουσα της οποίας υπήρχαν είτε σταυροί είτε η εικόνα του ίδιου του Εσταυρωμένου και, όμως, ουδέποτε ένοιωσε, ότι του επέβαλαν να ασπαστεί το χριστιανικό ορθόδοξο δόγμα ή να αποβάλλει τις ιδιαίτερες θρησκευτικές του πεποιθήσεις, οφείλουμε να επισημάνουμε, ότι πρόκειται για μια απόφαση κινούμενη σε ένα σωστό δρόμο, αφού επιβάλλει το σεβασμό προς τις θρησκευτικές ιδιαιτερότητες των οικογενειών των μαθητών - στο μέτρο, που δεν παραβιάζουν θεμελιώδη δικαιώματα των παιδιών αυτών - αλλά και την απουσία αυτών και, κυρίως, καθιερώνει τη θρησκευτική ουδετερότητα του κράτους ως φορέα προστασίας των δικαιωμάτων όλων των πολιτών ανεξαρτήτως θρησκεύματος.

Η συγκεκριμένη απόφαση θα δοκιμάσει σε μεγάλο βαθμό και την πολιτική ηγεσία της χώρας, η οποία θα κληθεί να αποφανθεί, αν θα πρέπει, επιτέλους, να σεβαστεί τα δικαιώματα των πολιτών της εκείνων, που επιθυμούν τα παιδιά τους να μεγαλώσουν σε ένα σχολικό περιβάλλον, το οποίο όχι μόνο δεν θα προβάλλει μόνο μια θρησκεία σε βάρος των άλλων αλλά και δεν θα επιβάλλει το σεβασμό σε αυτή με την ανάρτηση των σχετικών θρησκευτικών συμβόλων στις σχολικές αίθουσες, τα δικαστήρια και τις δημόσιες υπηρεσίες γενικά. Και αφού, σύμφωνα με ορισμένες παλαιότερες υποσχέσεις του, ο κ. Πρωθυπουργός είχε αναφερθεί στην ανάγκη κατάργησης των συμβόλων αυτών - ομολογώ, ότι πάει πολύς καιρός από τότε, που ανέφερε τα σχετικά θέματα αλλά αφ' ης στιγμής τα ανέφερε δημοσίως, οφείλει, νομίζω, να τα τηρήσει τώρα, λόγω αξιώματος - θεωρώ, ότι έχει την ευκαιρία να ξεπεράσεις τις όποιες αντιδράσεις και να προχωρήσει στην απομάκρυνση των συμβόλων αυτών. Α, και να αποδείξει, ότι δεν θα διστάσει να πάει κόντρα στη λαϊκιστική πολιτική σημαντικού μέρους της αντιπολίτευσης (Ν.Δ. και ΛΑ.Ο.Σ., δηλαδή) και να κάνει ένα πρώτο βήμα για το χωρισμό Κράτους και Εκκλησίας.

Η περίσταση αυτή, όμως, θα δοκιμάσει σε μεγάλο βαθμό και τις αντοχές της Εκκλησίας της Ελλάδος, αφού η απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων της από τις σχολικές αίθουσες θα σημάνει τον περιορισμό της επιρροής της στον κόσμο. Και, κυρίως, θα αποτελέσει μια πρώτης τάξεως δοκιμασία για τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, ο οποίος εμφανίστηκε ως διαλλακτικός και προοδευτικός στο ξεκίνημα της σταδιοδρομίας τους υπό την ιδιότητά του αυτή, είχε αναφερθεί στο παρελθόν στην ανάγκη του χωρισμού Κράτους και Εκκλησίας, προϋπόθεση της οποίας είναι και η απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τις δημόσιες υπηρεσίες, πλην, όμως, από την άνοδό του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο ουδέν έχει κάνει προς αυτή την κατεύθυνση.

Ιδού η Ρόδος, λοιπόν, για την πολιτική και τη θρησκευτική κεφαλή του τόπου αυτού να κάνουν ένα σημαντικό βήμα προς την απομάκρυνση του Κράτους από την Εκκλησία, η μεν πρώτη εφαρμόζοντάς την η δε δεύτερη σεβόμενη την εφαρμογή της!

Υ.Γ. Ο γράφων δηλώνει Χριστιανός Ορθόδοξος αλλά συμφωνεί με το σκεπτικό της απόφασης του Ε.Δ.Α.Δ., καθόσον η ανάπτυξη της θρησκευτικής συνειδήσεως ενός προσώπου δεν πρέπει, επ' ουδενί λόγω, να υποστηρίζεται πολλώ δε μάλλον να επηρεάζεται από κανενός είδους κρατική αρωγή. Και απεχθάνεται τις ανόητες εκείνες θεωρίες, που βλέπουν παντού εχθρούς, που επιβουλεύονται τα όσια και τα ιερά του έθνους.

Είσαι επώνυμος και καταδικασμένος; Κυκλοφορείς ελεύθερα

Ορκίστηκε, λοιπόν, η νέα κυβέρνηση και οι εξαγγελίες της βγήκαν στο φως της δημοσιότητας. Οι υποσχέσεις περισσεύουν για μια, ακόμα, φορά, σύμφωνα με τα πολιτικά ήθη της χώρας μας, το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης δείχνει αρκετά ελκυστικό, αν και ουδείς γνωρίζει, πως θα πραγματοποιηθούν όσα εξηγγέλθησαν, και μια πρόθεση να παταχθεί η κακώς εννοούμενη νοοτροπία των πολιτικών μας φαίνεται να καλλιεργείται.

Μόνο, που μέσα στις εξαγγελίες της νέας κυβέρνησης θα ήθελα να δω και μια, την οποία όλοι θεωρούν αυτονόητη, πλην, όμως, κανένας δεν μπαίνει στον κόπο τουλάχιστον να την εξαγγείλει πολλώ δε μάλλον να αρχίσει να την εφαρμόζει. Αναφέρομαι στην απροθυμία των διωκτικών αρχών, που αποτελούν μέρος του κράτους, που καλείται να εξουσιάσει η νέα κυβέρνηση, να εκτελέσουν τις ποινικές αποφάσεις, που εκκρεμούν σε βάρος επωνύμων προσώπων με λίαν επιλήψιμο βίο και προκλητική ατιμωρησία. Πρόκειται για μια άκρως προκλητική στάση της πολιτείας απέναντι σε πρόσωπα, τα οποία έχουν καταδικαστεί με αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις σε ποινές φυλάκισης ή και κάθειρξης και, όμως, παρά το γεγονός, ότι δεν συντρέχουν στο πρόσωπό τους οι προϋποθέσεις αναστολής εκτελέσεως των αποφάσεων αυτών, τα πρόσωπα αυτά κυκλοφορούν ελεύθερα και ασύλληπτα.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι και ο πασίγνωστος κ. Χρυσόστομος (Μάκης) Ψωμιάδης. Παλαιός πρόεδρος του τμήματος μάσκετ της Α.Ε.Κ. και, αργότερα, πρόεδρος του ποδοσφαιρικού τμήματος αυτής, σήμερα πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομάδος της Καβάλας, καταδικάστηκε προ ενός μηνός, περίπου, σε ποινή φυλάκισης τεσσάρων ετών, ενώ η καταδικαστική απόφαση όρισε, ότι η έφεση, που ο εν λόγω κύριος άσκησε, δεν θα έχει ανασταλτικό χαρακτήρα, ήτοι ότι θα πρέπει να συλληφθεί και να οδηγηθεί στη φυλακή. Προφανώς κάποια παλαιότερη καταδίκη θα έπαιξε ρόλο στον μη ανασταλτικό χαρακτήρα της εφέσεως του κ. Ψωμιάδη. Και ο πρότερος βίος του μόνο έντιμος δεν μπορεί να χαρακτηριστεί (απειλές σε βάρος παικτών, καταγγελία για απαγωγή της οικογένειας καλαθοσφαιριστή της Α.Ε.Κ. στο παρελθόν κ.λπ.).

Πλην, όμως, ο κ. Ψωμιάδης κυκλοφορεί άφοβα μεταξύ μας , χωρίς να έχει γίνει καμμία προσπάθεια σύλληψής του ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται. Δεν μπορεί να ευσταθήσει το επιχείρημα, σύμφωνα με το οποίο η αργοκίνητη Ελληνική Δικαιοσύνη ίσως άργησε να αποστείλει την καταδικαστική απόφαση στο αρμόδιο αστυνομικό τμήμα, προκειμένου ο κ. Ψωμιάδης να συλληφθεί, διότι από την επαγγελματική μου εμπειρία έχω δει καταδικαστικές αποφάσεις να καθαρογράφονται και αποστέλλονται αμελλητί στο τμήμα εκτέλεσης της αρμόδιας Εισαγγελείας και από εκεί στα αρμόδια αστυνομικά τμήματα προς εκτέλεση. Σωστά μαντέψατε, ότι πρόκειται για καταδικαστικές αποφάσεις σε βάρος προσώπων, τα οποία ούτε πρόεδροι σε δημοφιλείς ομάδες διετέλεσαν ούτε είδαν το όνομά τους να γίνεται πηχιαίος τίτλος συνοδευόμενος από επαίνους σε οπαδικά έντυπα διό και συνελήφθησαν πάραυτα από τις αστυνομικές αρχές, προκειμένου να οδηγηθούν στις φυλακές.

Φυσικά, ο κ. Ψωμιάδης δεν είναι ο πρώτος, που τυγχάνει αυτής της ευμενούς μεταχείρισης. Η τέως μεγαλομέτοχος του ομίλου Βελλίδη, κα. Κατερίνα Βελλίδου, είχε συλλέξει μια κάθε άλλο παρά αξιοζήλευτη σειρά καταδικαστικών αποφάσεων, καμμία εκ των οποίων δεν έχει, μέχρι σήμερα, εκτελεστεί. Σημειωτέον, ότι τόσο ο κ. Ψωμιάδης όσο και η κα. Βελλίδου δεν ετύγχαναν αγνώστου διαμονής, ώστε να δυσχεραίνεται η αναζήτηση και σύλληψή τους.

Έτσι, λοιπόν, χτες, επ' ευκαιρία του ποδοσφαιρικού αγώνα ανάμεσα στην Καβάλα και τον Παναθηναϊκό, ο κ. Ψωμιάδης εθεάθη να παρακολουθεί αμέριμνος τα τεκταινόμενα στον αγωνιστικό χώρο, χωρίς να δείχνει αγχωμένος μήπως συλληφθεί. Σε οποιαδήποτε σοβαρή χώρα θα ευρίσκετο αυτή τη στιγμή πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Στην Ελλάδα, όμως, τα μόνα κάγκελα, πίσω από την οποία, μέχρι στιγμής, μπορεί να τον δει κανείς, είναι αυτά, που διαχωρίζουν την κερκίδα από τον αγωνιστικό χώρο του ποδοσφαιρικού γηπέδου της Καβάλας. Και η καταδικαστική σε βάρος του απόφαση παραμένει ένα κουρελόχαρτο, εξαιτίας της απροθυμίας του κράτους να θέσει τέλος σε αυτό τον παραλογισμό.

Τα όρια στην ελευθερία της έκφρασης στο Διαδίκτυο : η περίπτωση του Greek University Reform

Μπορώ να δεχθώ, ότι η απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία απαγορεύθηκε η ανάρτηση των προσωπικών δεδομένων μιας υποψηφίας για θέση διδακτικού προσωπικού στο Α.Π.Θ. σε κάθε δημόσια προσβάσιμη ιστοσελίδα είναι αμφιλεγόμενη νομικά, καθόσον δεν απεδείχθη πλήρως, ότι ο καθ' ου η αίτηση, επί της οποίας εξεδόθη η ανωτέρω απόφαση, προέβη σε δημοσίευση στο facebook των στοιχείων της αιτούσης, όσο και αν στα ασφαλιστικά μέτρα η πιθανολόγηση είναι αρκετή, ώστε να σχηματιστεί δικανική πεποίθηση. Μπορώ, επίσης, να δεχθώ, ότι ο διαχειριστής του Greek University Reform, κ. Λαζαρίδης, δεν είχε καμμία πρόθεση να συκοφαντήσει την αιτούσα, όταν είχε αναρτήσει στο ιστολόγιό τους τις αμφιβολίες του σχετικά με την πραγματική πανεπιστημιακή της κατάρτιση και απλά πλήρωσε, ευτυχώς προσωρινά, τον απόηχο της ανωτέρω αποφάσεως.

Επειδή, όμως, διάβασα πολλά περί λογοκρισίας και φίμωσης της ελευθερίας του λόγου, καλό είναι να αναλογιστούμε, μήπως μερικές φορές οι ιστολόγοι αξιώνουμε να λέμε ό,τι θέλουμε, χωρίς να υφιστάμεθα την παραμικρή συνέπεια των πράξεών μας. Και τούτο το λέω, έχοντας κατά καιρούς επισκεφτεί διάφορα ιστολόγια, όπου έχω διαβάσει κείμενα, τα οποία εμπίπτουν στις διατάξεις περί προσβολής της τιμής, της προσωπικότητας κ.ο.κ., χωρίς να υπάρξει κάποια αντίδραση. Δε νομίζω, ότι είμαι ο μόνος, που είχε την εμπειρία να διαβάσει τέτοια απανθίσματα καλωσύνης και ευγένειας, άλλωστε η σφαίρα του ιστολογείν έδωσε την ευκαιρία όχι μόνο στους καταρτισμένους και ευγενικούς συμπολίτες μας να αρθρώσουν ένα σημαντικό λόγο αλλά και στους φέροντες πλείστα όσα συμπλέγματα να γράψουν ό,τι τους βοηθούσε να τα ξεπεράσουν ή, μάλλον, να τα εξωτερικεύσουν. Και δεν πρέπει να μας διαφεύγει, ότι ακόμα και αν κλείσει ένα ιστολόγιο για οποιονδήποτε λόγο, τα κείμενά του βρίσκονται αποθηκευμένα στο Google, οπότε δεν μπορούμε να μιλήσουμε για λογοκρισία.

Προφανώς δεν εντάσσω τον κ. Λαζαρίδη στην κατηγορία των συμπλεγματικών. Απεναντίας, όσο και αν μερικές φωνές διαφωνώ με τις απόψεις του, θεωρώ, ότι η φωνή, που αρθρώνει ενάντια στα φαινόμενα παθογένειας, που μαστίζουν το ελληνικό πανεπιστήμιο, είναι από τις πιο σημαντικές. Και πιστεύω, ότι δεν είχε την παραμικρή πρόθεση να θίξει προσωπικά την αιτούσα τα ασφαλιστικά μέτρα. Ωστόσο, όμως, ανάμεσα στην έκδοση της αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και την προσωρινή αναστολή λειτουργίας του Greek University Reform μεσολάβησαν 10, τουλάχιστον, ημέρες, ικανό χρονικό διάστημα, ώστε ο κ. Λαζαρίδης να προβεί σε μερικές απαραίτητες διορθωτικές ενέργειες, όπως να αναρτήσει τη σχετική απόφαση στο ιστολόγιό του, ώστε να μπορέσουν οι αναγνώστες του να κρίνουν τί έχει συμβεί. Η επιμονή του να διατηρήσει την ανάρτησή του, χωρίς, παράλληλα, να δημοσιεύσει την επίμαχη απόφαση, τον έφερε αντιμέτωπο με τις συνέπειες του νόμου. Σημειωτέον, ότι είχε προηγηθεί προσωρινή διαταγή στις 31.3.2009, με την οποία απαγορευόταν μέχρι την έκδοση αποφάσεως επί της αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων της αιτούσας πάσα ανάρτηση προσωπικών δεδομένων της στο Διαδίκτυο.
Μα δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς μια τόσο αυστηρή και άδικη απόφαση, θα αναρωτηθείτε. Κατ' αρχάς, όσο αυστηρή και αν είναι μια απόφαση, δεν έχουμε τη διακριτική ευχέρεια να αρνηθούμε να συμμορφωθούμε με το διατακτικό της, εκτός αν θέλουμε να ταυτιστούμε με εκείνη την πολυάριθμη συνωμοταξία των συμπολιτών μας, που θεωρεί μαγκιά της να παραβαίνει το νόμο και την οποία, ως γνωστόν, ψέγουμε σε τακτική βάση από τα ιστολόγιά μας. Κανένας δεν εμποδίζεται, βέβαια, να εκφράσει τις αντιρρήσεις του για τη βασιμότητα της αποφάσεως αυτής αλλά οι όποιες αμφιβολίες για το θέμα αυτό δεν πρέπει να φτάνουν έως και την άρνηση συμμόρφωσης. Εν προκειμένω, κανένας δεν αποκλείει στο τέλος να αποδειχθεί, ότι τα γραφόμενα του κ. Λαζαρίδη είναι τα ορθά. Μέχρι, όμως, τότε, ισχύει, καλώς ή κακώς, η ανωτέρω απόφαση, η οποία και απαγορεύει πάσα δημοσίευση των προσωπικών δεδομένων της αιτούσης στο Διαδίκτυο και επιβάλλει τη συμμόρφωση με αυτή. Και προσωπικά πιστεύω, ότι η ολοένα μεγαλύτερη τριβή των δικαστών μας, ιδίως των νεότερων, που έζησαν την έκρηξη των υπολογιστών, θα σημάνει και την έκδοση αποφάσεων, των οποίων το σκεπτικό θα διαφέρει από αυτό της παραπάνω αποφάσεως, ήτοι δεν θα καταλήγει σε έστω προσωρινή αναστολή της λειτουργίας ιστολογίων.

Αν κάτι φαίνεται να ενόχλησε αρκετούς ιστολόγους, αυτό είναι το γεγονός, ότι την πρωτοβουλία για την όλη ιστορία την ανέλαβε κάποιος δημοφιλής ιστολόγος, ο e-lawyer, ο οποίος έχει επανειλημμένως αναφερθεί στο ιστολόγιό του σε θέματα ελευθερίας του λόγου. Η αλήθεια, όμως, είναι, ότι ουδέποτε ο εν λόγω ιστολόγος υπεραμύνθηκε της απόλυτης ελευθερίας της έκφρασης παρά σε αρκετές περιπτώσεις αναφέρθηκε σε υποθέσεις, όπου υπήρξαν περιορισμοί στο δικαίωμα αυτό. Στην προκειμένη περίπτωση, δεν πρέπει να μας διαφεύγει, ότι ο ανωτέρω ιστολόγος ενήργησε ως δικηγόρος και όφειλε να λάβει κάθε πρόσφορο μέτρο, ώστε να ικανοποιήσει το δικαίωμα της εντολέως του και να εκπληρώσει την εντολή του. Και επαγγελματικά σκεπτόμενος θεωρώ, ότι ο εν λόγω συνάδελφος ορθότατα ενήργησε, αλλιώς κινδύνευε να υποστεί τις συνέπειες της μη ορθής και πλήρους εκπροσώπησης της εντολέως του.

Προσωπικό μου συμπέρασμα είναι, ότι ουδεμία προσπάθεια φίμωσης της ελευθερίας του λόγου στο Διαδίκτυο έλαβε χώρα κατά τα ανωτέρω. Εκτός αν επιθυμία μας είναι η καθ' οιονδήποτε τρόπο διατύπωση των απόψεών μας, ακόμα και αν αυτές εμπεριέχουν προσβλητικά σχόλια και εν γένει μειωτικές εκφράσεις, οπότε ίσως έτσι δικαιώσουμε όσους θεωρούν τα ιστολόγια τόπους, όπου ο κάθε βαρεμένος και κομπλεξικός ξεσπάει (και έχω μπόλικους γνωστούς μου, που ασπάζονται αυτή την άποψη).

Στα παλαιότερα των υποδημάτων του Ελληνικού Κράτους

Το περασμένο καλοκαίρι αίσθηση προκάλεσε η διαμαρτυρία της αγγλικής κυβέρνησης προς τη δική μας, με αφορμή τις συλλήψεις Άγγλων τουριστών σε διάφορα τουριστικά θέρετρα της χώρας μας. Συγκεκριμένα, η αγγλική κυβέρνηση θεώρησε, ότι έτυχαν άδικης και απάνθρωπης μεταχείρισης ορισμένοι Άγγλοι υπήκοοι στην Ελλάδα από άνδρες της ΕΛ.ΑΣ. και ζήτησε να παύσει αυτό το φαινόμενο. Όχι, δεν απαίτησε να σταματήσουν να ασχημονούν οι υπήκοοί της (και ενδεχόμενα ψηφοφόροι της) αλλά να παύσει η ΕΛ.ΑΣ. να τους κακομεταχειρίζεται. Και, βέβαια, η αγγλική κυβέρνηση άφησε να εννοηθεί, ότι θα μποϋκοτάρει τις διακοπές των υπηκόων της προς την Ελλάδα, αν επαναληφθούν παρόμοια φαινόμενα. Τώρα αν αυτό στα μέρη τους οι Άγγλοι θεωρούν κάτι διαφορετικό από εκβιασμό αυτού του είδους την προειδοποίηση, θα σας γελάσω.

Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς πίσω από τη συμπεριφορά αυτή των αγγλικών αρχών μια τάση, η οποία έχει τις απαρχές της πίσω στην εποχή, που η Αγγλία ήταν κοσμοκράτειρα και ο ήλιος δεν έδυε ποτέ στην αυτοκρατορία της. Και ο Άγγλος υπήκοος, που επισκέπτεται τα τουριστικά μέρη της χώρας μας δίνει ουκ ολίγες αφορμές για δυσμενή σχόλια, με εικόνες από το Λαγανά της Ζακύνθου ή τη Χερσόνησο της Κρήτης, που δείχνουν Άγγλους υπηκόους να ασχημονούν παντοιοτρόπως, να προβάλλονται συνεχώς από τα ημεδαπά Μ.Μ.Ε. Βέβαια, οι φωνασκούντες συμπατριώτες μας ουδόλως δείχνουν να σκέφτονται το ενδεχόμενο διακοπής της συνεργασίας τους με πρακτορεία, που στέλνουν αυτού του είδους τουρίστες αλλά δε νομίζω, ότι αυτο μειώνει την εντύπωση, που αρκετοί Άγγλοι προκαλούν με τη συμπεριφορά τους, σημάδι, ότι δεν υπολογίζουν ιδιαίτερα τις αντιδράσεις των ντόπιων. Και όταν έχεις πίσω σου μια χώρα, που σπεύδει να σε υποστηρίξει, ακόμα και αν επέδειξες ακραία και παραβατική συμπεριφορά και, συγχρόνως, στερείσαι παιδείας, είναι μοιραίο, ότι θα συνεχίσεις να παρεκτρέπεσαι.

Δεν είναι στις προθέσεις μου να επικροτήσω αυτού του είδους την κρατική υποστήριξη, η οποία θυμίζει συμπεριφορά υπερπροστατευτικής μητέρας προς το κακομαθημένο και σκανταλιάρικο παιδάκι της, αλλά να τη συγκρίνω με την συμπεριφορά του ελληνικού κράτους σε παρόμοιες περιπτώσεις. Και αφορμή μου έδωσε η περιπέτεια του κ. Περικλή Αντωνίου στην Αγγλία, όπου βρέθηκε με την οικογένειά του για να περάσεις τις εορτές του Πάσχα. Ο κύριος αυτός έβγαζε φωτογραφίες στο μετρό του Λονδίνου και κάποια κυρία του διαμαρτυρήθηκε, επειδή έκρινε, ότι αυτός φωτογράφιζε την ανήλικη κόρη της. Παρά το γεγονός, ότι ο άνθρωπος αυτός ζήτησε συγγνώμη, συνελήφθη από άνδρες της αγγλικής αστυνομίας, κρατήθηκε σε συνθήκες αυστηρής απομόνωσης, όπου του αφαιρέθηκε η δυνατότητα επικοινωνίας με την οικογένειά του, κάποιο δικηγόρο ή την ελληνική πρεσβεία. Την επομένη της συλλήψεώς του, πληροφορήθηκε, ότι κατηγορούνταν, ότι με τις πράξεις του πιθανόν να προκάλεσε φόβο ή άγχος στον περίγυρό του, οδηγήθηκε σε δικαστήριο, απ' όπου του όρισαν δικάσιμο και αφέθηκε ελεύθερος.

Προ μηνων, ένας άλλος συμπατριώτης μας υπέστη χειρότερη ταλαιπωρία στην Ταϋλάνδη. Ο Ελληνοαυστραλός Χάρης Νικολαΐδης, δημοσιογράφος και συγγραφέας, είχε συλληφθεί κατά την επίσκεψή του στην Ταϋλάνδη, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 3 ετών με την κατηγορία, ότι με κάποιο βιβλίο του προσέβαλε το διάδοχο του θρόνου της χώρας αυτής. Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για κάποιο μυθιστόρημα, όπου πρωταγωνιστούσε μέλος της βασιλικής οικογένειας της Ταϋλάνδης με έντονη ερωτική ζωή, το οποίο, όμως, οι αρχές της Ταϋλάνδης έκριναν, ότι αφορούσε το διάδοχο του θρόνου της χώρας αυτής. Τηλεοπτικό συνεργείο από την Αυστραλία είχε επισκεφτεί τον κ. Νικολαΐδη στις φυλακές, όπου κρατούνταν, και είδε τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησής του, το γεγονός, ότι κυκλοφορούσε αλυσοδεμένος και έμενε σε κελλί 60 τ.μ. με άλλους 60 συγκρατουμένους, πολλοί εκ των οποίων κρατούνταν για εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας. Τελικά, η κυβέρνηση της Αυστραλίας ασχολήθηκε με την υπόθεσή του, πλήρωσε δικηγόρο καθώς και την εγγύηση, που όρισε το δικαστήριο και, τελικά, ο κ. Νικολαΐδης ελευθερώθηκε.

Ο κοινός παρονομαστής και στις δύο αυτές περιπτώσεις είναι, ότι το ελληνικό κράτος ουδόλως ασχολήθηκε με τους παραπάνω συμπατριώτες μας. Σε αμφότερους αποδόθηκαν κατηγορίες και αμφότεροι κρατήθηκαν υπό δυσμενείς συνθήκες, ο δεύτερος, μάλιστα, έμεινε αρκετούς μήνες σε φυλακή της Ταϋλάνδης. Δε θα σταθώ στο ενδεχόμενο να ήταν υπαίτιοι για τις πράξεις, που τους αποδόθηκαν, έστω και αν τα πραγματικά περιστατικά συνηγορούν υπέρ του αντιθέτου, αλλά στις συνθήκες κράτησής τους, οι οποίες από μόνες τους αποτελούσαν υπεραρκετή αφορμή, ώστε να κινητοποιηθεί η χώρα μας. Κακά τα ψέμματα, είναι σεβαστή η νομοθεσία κάθε χώρας, ακόμα και όταν αυτή στο κατώφλι του 21ου αιώνα εξακολουθεί να έχει αδικήματα, όπως η αλήστου μνήμης περιύβριση αρχής, που φαίνεται, ότι ισχύει στην Ταϋλάνδη. Ωστόσο, σε τέτοιες περιπτώσεις, ιδίως όταν αναφαίνεται από τα αποδεικτικά στοιχεία, ότι η κατηγορία είναι αστήρικτη και απαγγέλλεται από αλλοδαπή αρχή, οφείλει η κάθε χώρα να προσφέρει κάθε δυνατή υποστήριξη στους υπηκόους της, ακριβώς επειδή αυτοί βρίσκονται σε μια ξένη χώρα, χωρίς πολλές φορές τη δυνατότητα επικοινωνίας με τις αρχές της χώρας αυτής και χωρίς γνώση του νομου ή μάλλον των νομικών ιδιαιτεροτήτων της χώρας αυτής άρα σε μειονεκτική θέση. Και, εν πάσει περιπτώσει, θεωρώ, ότι υπάρχει υποχρέωση κάθε χώρας να προστατεύει τους υπηκόους της, όταν αυτοί βρίσκονται στο εξωτερικό αλλά και να μεριμνά, ώστε να τύχουν δίκαιης δίκης και, αν, τυχόν, καταδικαστούν, μεταχείρισης.

Αυτό, όμως, που φάνηκε στο τέλος των δύο αυτών υποθέσεων είναι, ότι το ελληνικό κράτος ουδόλως ασχολήθηκε. Και αν στην περίπτωση του κ. Αντωνίου τα πράγματα έγιναν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, που ίσως καθιστούσε δυσχερή πάσα προσπάθεια βοήθειας, δεδομένου και του δυσκίνητου Ελληνικού Δημοσίου, μέρος του οποίου είναι και οι πρεσβείες και τα προξενεία μας, η περίπτωση Νικολαΐδη, για την οποία βοούσε το Διαδίκτυο αλλά και αρκετά έντυπα θεωρώ, ότι εξέθεσε την κυβέρνησή μας ως αδιάφορη για τους πολίτες της. Διότι και διάρκεια είχε, καθόσον ο κ. Νικολαΐδης έμεινε επί 80 ημέρες προσωρινά κρατούμενος, ικανότατο χρονικό διάστημα, ώστε κάθε κυβέρνηση, που θέλει να νοιάζεται τους πολίτες της, να μπορέσει να κινηθεί με κάθε δυνατό και νόμιμο τρόπο, και αποδεδειγμένα υπέστη αφάνταστη ταλαιπωρία ως κρατούμενος. Και στην τελική, περιμένω και αξιώνω από το ελληνικό κράτος να διαμαρτύρεται και να κινητοποιείται, όταν υπήκοοί του υφίστανται τέτοιες μειωτικές συμπεριφορές.

Αλλά το κράτος μας δε νοιάζεται για τους κρατουμένους στις δικές μας φυλακές, θα νοιαστεί για τους συμπολίτες μας, που μπλέκονται στα γρανάζια των νομικών συστημάτων της αλλοδαπής; Και σκέφτομαι, που θα βρισκόταν αυτή τη στιγμή ο κ. Νικολαΐδης και σε τι κατάσταση, αν δεν είχε και την αυστραλιανή υπηκοότητα, που ώθησε την Αυστραλία να επέμβει και να το σώσει. Και θλίβομαι σφόδρα.

Διαβάστε, επίσης : www.tvxs.gr/v3881 (υπόθεση Νικολαΐδη) και

rodiat7.blogspot.com/2009/05/blog-post_07.html (υπόθεση Αντωνίου).

Περί της αθωώσεως του κ. Κωνσταντίνου Πλεύρη

Δεν ανήκω στους οπαδούς του κ. Κωνσταντίνου Πλεύρη. Οι απόψεις του περί ιστορικών θεμάτων έχουν αποδεδειγμένα γελοιοποιηθεί από σοβαρούς επιστήμονες, ενώ οι πολιτικές του απόψεις προδίδουν την πλήρη περιφρόνησή του για την κοινοβουλευτική δημοκρατία (την οποία, όμως, έχει εκμεταλλευτεί, προκειμένου να πολιτευτεί στο παρελθόν αυτός και, εσχάτως, ο υιός του, κ. Αθανάσιος Πλεύρης, άρτι εκλεγείς βουλευτής με το ΛΑ.Ο.Σ.) και τις ατομικές και πολιτικές ελευθερίες. Επίσης, είναι απορίας άξιον, πως, ενώ πολιτεύεται επί σειρά ετών, ουδέποτε μπόρεσε να συγκροτήσει ένα σταθερό πολιτικό μόρφωμα και να συνάψει μια σταθερή πολιτική συμμαχία με ομοϊδεάτες του. Συγκεντρώνει, δηλαδή, μια σειρά από προϋποθέσεις, ώστε να καταστεί αντιπαθής στα μάτια μου.

Η πρόσφατη, όμως, απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία απαλλάχθηκε από την κατηγορία για παράβαση του Ν.927/1979, δε με βρήκε αντίθετο. Φυσικά οφείλω να ξεκαθαρίσω, ότι δεν διακατέχομαι από αντισημιτικά συναισθήματα, απεναντίας αναγνωρίζω, ότι οι Εβραίοι έχουν υποστεί αφάνταστες διώξεις και βάσανα στην ιστορία και χρειάζεται κάποια ευαισθητοποίηση, όταν αναφέρεται κανείς στα παθήματά τους. Αλλά θεωρώ, ότι σε ένα κράτος, που θέλει να λέγεται δημοκρατικό, οφείλουμε να ακούμε όλες τις απόψεις. Κυρίως, οι πολίτες μιας δημοκρατικής χώρας οφείλουν να σέβονται ακριβώς εκείνη την άποψη, η οποία δεν τους αρέσει.

Εν προκειμένω, έχουμε ένα δικηγόρο, συγγραφέα, ιστορικό και πολιτικό(μπορείτε να αμφισβητήσετε ελεύθερα τις 3 τελευταίες ιδιότητες), ο οποίος εξέφρασε κάποιες ακραίες και επιεικώς ρατσιστικές απόψεις για τους Εβραίους στο ογκώδες πόνημά του "ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ, ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ". Ο ίδιος διατείνεται, ότι συγκέντρωσε τις αντισημιτικές απόψεις προσώπων, όπως ο Σοπενχάουερ, προκειμένου να καταδείξει το ποιόν του συγκεκριμένου λαού. Βέβαια, αρκετοί ιστορικοί διατείνονται, ότι τα περισσότερα απ' όσα μεταφέρει ο κ. Πλεύρης αποτελούν καραμπινάτες παραποιήσεις ρητών και απόψεων, των οποίων οι εκφραστές ενδεχομένως να εκφράστηκαν για τους Εβραίους χωρίς ιδιαίτερη συμπάθεια αλλά δεν ήταν αντισημίτες πολλώ δε μάλλον δεν προέτρεψαν σε αντιεβραϊκά πογκρόμ και λοιπές παρόμοιες εκδηλώσεις βίας κατά των Εβραιών.

Ο Ν.927/1979 στο 1ο άρθρο του αναφέρει ότι "Οστις δημοσίως, είτε προφορικώς είτε διά του τύπου ή διά γραπτών κειμένων ή εικονογραφήσεων ή παντός ετέρου μέσου εκ προθέσεως προτρέπει εις πράξεις ή ενεργείας δυναμένας να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βίαν κατά προσώπων ή ομάδος προσώπων εκ μόνου του λόγου της φυλετικής ή εθνικής καταγωγής των, τιμωρείται με φυλάκισιν μέχρι δύο ετών ή με χρηματικήν ποινήν ή και διύ αμφοτέρων των ποινών τούτων". Από μια απλά παρακολούθηση της υπόθεσης αυτής, μπορει να διαπιστώσει κανείς, ότι έχει πραγματωθεί η αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος αυτού από τον κ. Πλεύρη.

Προσωπικά, θεωρώ, ότι ο κ. Πλεύρης αποτελεί ένα πρόσωπο, που επιθυμεί να προβάλλεται ποικιλοτροπως, πότε με την υποστήριξη του ΛΑ.Ο.Σ. και την προβολή του υιού του, ο οποίος και εξελέγη βουλευτής με το παραπάνω κόμμα, πότε με την αμφιβόλου εννόμου συμφέροντος αίτηση ασφαλιστικών μέτρων περί απόσυρσης του βιβλίου της κας. Έρσης Σωτηροπούλου "ΖΙΓΚ ΖΑΓΚ ΣΤΙΣ ΝΕΡΑΝΤΖΙΕΣ" και πότε με το παραπάνω συγγραφικό πόνημά του. Και οι κινήσεις του αυτές κάθε άλλο παρά συμπαθή στους έχοντες δημοκρατικές ευαισθησίες πολίτες τον καθιστούν.

Ωστόσο, σε ένα πολίτευμα, όπου πρέπει να προστατεύονται όλες οι φωνές, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ακόμα και στον κ. Πλεύρη το δικαίωμα να εκφράζει την άποψή του. Ακόμα και μια ακραία άποψη, στο βαθμό, που δεν απειλεί ευθέως τα δημοκρατικά κεκτημένα, ήτοι δεν οπλίζει βάρβαρα και βίαια χέρια, πρέπει να ακούγεται, ώστε να υπάρχει η δυνατότητα να κριθεί. Και δεν υπάρχει κάποια απόδειξη, ότι ορισμένες πρόσφατες ενέργειες ανεγκέφαλων στο εβραϊκό κοιμητήριο των Χανίων ή στο εβραϊκό μνημείο της Ρόδου προκλήθηκαν από την έκδοση του βιβλίου αυτού. Και, προσωπικά, θεωρώ, ότι με τη διατύπωση αυτή ο παραπάνω νόμος ποινικοποιεί ευθέως το φρόνημα, το οποίο μπορεί να είναι φασιστικό ή αντισημιτικό ή και τα δύο μαζί αλλά δεν παύει να είναι φρόνημα, το οποίο δεν τιμωρείται και αυτό αποτελεί βασική αρχή του σύγχρονου ποινικού δικαίου. Και αυτή, ακριβώς, η αρχή καταστρατηγήθηκε στην Αυστρία, όπου κάποιο δικαστήριο κατεδίκασε σε ποινή φυλάκισης τον αμφιλεγόμενο συγγραφέα Ντέιβιντ Ίρβινγκ, επειδή δήλωσε αρνητής του Ολοκαυτώματος.

Μπορείτε εύλογα να φανταστείτε τις πιθανές συνέπειες της καταδίκης και σε δεύτερο βαθμό του κ. Πλεύρη. Θα ανακηρυσσόταν ήρωας, ου μην και μάρτυρας, της ελληνικής ακροδεξιάς, η οποία, σημειωτέον, δεν τον εκτιμά και ιδιαίτερα, χωρίς να αποκλείεται να ασκούσε αναίρεση κατά της καταδικαστικής αποφάσεως ενώπιον του Αρείου Πάγου. Και αν, τυχόν, ο Άρειος Πάγος απέρριπτε την αναίρεση αυτή, θα ακολουθούσε πιθανότατα προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπου θα ήταν απίθανο να επικυρωθεί η καταδίκη ενος ανθρώπου, επειδή εξέδωσε ένα βιβλίο έστω και με το περιεχόμενο αυτό. Και, έτσι, θα είχαμε τη μαρτυροποίηση ενός γραφικού, ανιστόρητου και πλαστογράφου ακροδεξιού, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στους ευαίσθητους καιρούς μας.

Ορθώς, λοιπόν, το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών αθώωσε τον κ. Πλεύρη, ο οποίος στη χώρα μας έχει κριθεί από τον κόσμο ως μια περιθωριακή φιγούρα, που κανένα ρόλο δε μπορεί να διαδραματίσει είτε στην πολιτική σκηνή της Ελλάδος είτε στην ανάγνωση της ιστορίας της. Και αυτό αποτελεί μια πραγματική καταδίκη, την οποία βρίσκω προτιμότερη από μια αμφιλεγόμενη νομικά καταδικαστική απόφαση.

Η ποινικοποίηση του διαδικτυακού φλερτ

Μια πρόσφατη απόφαση των διαχειριστών του ιστοχώρου myspace να αποκλείσουν περίπου 90.000 λογαριασμούς χρηστών, οι οποίοι κατηγορούνται για ηλεκτρονικές παρενοχλήσεις, κυρίως σεξουαλικού περιεχομένου, καταδεικνύει την πολυπλοκότητα των προβλημάτων, που μπορεί να ανακύψουν από τη χρήση των νέων τεχνολογιών, ιδίως όταν ο φερόμενος ως δράστης ενός αδικήματος έχει δώσει ψευδή στοιχεία, με αποτέλεσμα ο εντοπισμός του να είναι εξαιρετικά δύσκολος αν όχι απίθανος. Κυρίως, όμως, φέρνει στο προσκήνιο μια τάση ποινικοποίησης ορισμένων συμπεριφορών, που μπορεί να αποτελούν ένα είδος ενόχλησης για ορισμένα πρόσωπα αλλά εντάσσονται στις καθημερινές διαπροσωπικές επαφές, που μπορεί να έχει κάποιος. Και ήδη το myspace έχει έλθει σε συνεννόηση με εισαγγελείς των Η.Π.Α., προκειμένου να απαγγελθούν κατηγορίες εις βάρος των προσώπων, που κατηγορούνται για την τέλεση τέοιτων αδικημάτων.

Για να είμαστε ειλικρινείς, η μεγάλη πλειοψηφία των παραπάνω παραβατών είναι πρόσωπα, τα οποία επιλέγουν συνειδητά το Διαδίκτυο ως χώρο γνωριμιών με άλλα πρόσωπα. Βέβαια, συχνά οι πόθοι τους δεν ταυτίζονται με τις επιθυμίες των προσώπων, τα οποία προσεγγίζουν ηλεκτρονικά αλλά τούτο εντάσσεται στο δικαίωμα της προτίμησης, που κάθε πρόσωπο διαμορφώνει συναρτήσει διαφόρων παραγόντων. Και η απόρριψη ενός προσώπου ή το ενδεχόμενο να μας προσεγγίσει κάποιος τρίτος, που δεν επιθυμούμε να έχουμε οποιαδήποτε σχέση μαζί του, εντάσσεται σε μια φυσιολογική και απελευθερωμένη από προκαταλήψεις κοινωνική ζωή, εκτός, βέβαια, από τις περιπτώσεις, που κάποιο πρόσωπο εμμένει στο στόχο του κατά τρόπο, που καταντά εκνευριστικός, οπότε έχουμε προφανώς κάποια υπέρβαση των κοινωνικών ορίων. Και, φυσικά, δεν αποκλείεται ανάμεσα στα πρόσωπα, που μας προσεγγίζουν μέσω Διαδικτύου, να υπάρχουν και κάποια, που επιθυμούν να μας καταστήσουν συνεργούς τους σε παράνομες πράξεις (πόσες φορές δεν έχετε λάβει μηνύματα, που σας ζητούν να δεχθείτε σε τραπεζικό λογαριασμό χρήματα προερχόμενα από τρίτες χώρες, χωρίς να σας δίνουν πληροφορίες περί της προελεύσεώς τους;) αλλά και πρόσωπα, που απλά μπαίνουν στο Διαδίκτυο και προσβάλλουν τρίτους με ύβρεις.

Η προτίμηση, όμως, των διωκτικών αρχών στα σεξουαλικά εγκλήματα, που τελούνται μέσω Διαδικτύου, πέρα από τον εντοπισμό παιδοφίλων ή προσώπων, που αρέσκονται στη διάπραξη ειδεχθών σεξουαλικών αδικημάτων, οδηγεί συχνά και στην τάση της ποινικοποίησης της απλής προσέγγισης τρίτων προσώπων, με σκοπό τη σύναψη σχέσης, σεξουαλικής ή φιλικής. Πρόκειται για μια μάλλον διασταλτική ερμηνεία της κοινώς λεγόμενης σεξουαλικής παρενόχλησης, η οποία εντάσσεται, στο δικό μας ποινικό δίκαιο, στην αντικειμενική υπόσταση του άρθρου 337 του Π.Κ. και η οποία, τουλάχιστον στο δικό μας ποινικό δίκαιο, προβλέπει τη χρήση ασελγών χειρονομιών ή προτάσεων σχετικών με ασελγείς πράξεις, οι οποίες (χειρονομίες και προτάσεις) προσβάλλουν βάναυσα την αξιοπρέπεια του άλλου στο πεδίο της γενετήσιας ζωής του.

Πιθανότατα την 1.1.1951, όταν ετέθη σε ισχύ ο ελληνικός Ποινικός Κώδικας, η απευθείας προσέγγιση ενός τρίτου προσώπου, κυρίως θηλυκού γένους, να συνιστούσε κατάφωρη προσβολή της γενετήσιας ελευθερίας του τρίτου αυτού προσώπου, αφού άλλα ήθη και έθιμα επικρατούσαν τότε στην ημεδαπή. Και δεν πρέπει να μας διαφεύγει, ότι η ερμηνεία ενός επιδεχόμενου διασταλτική ερμηνεία άρθρου ποικίλλει ανάλογα με την εποχή.

Σήμερα, όμως, μια τέτοια προσέγγιση, πέρα από κάποιες ακραίες περιπτώσεις, που παραπάνω ανεφέρθησαν, ενέχει τον κίνδυνο ποινικοποίησης μιας απλής κοινωνικής συμπεριφοράς, που στόχο έχει την επίτευξη μιας γνωριμίας και δε θεωρείται, με βάση τα ισχύοντα στη σημερινή κοινωνία, ότι προσβάλλει βάναυσα τη γενετήσια ελευθερία του τρίτου προσώπου. Και γίνεται αντιληπτό, ότι χιλιάδες πρόσωπα όλων των ηλικιών μπορούν να ενοχοποιηθούν, επειδή προσέγγισαν ερωτικά κάποιο άλλο πρόσωπο, με τη συναίνεση των διαχειριστών ενός ιστοχώρου, οι οποίοι αρχικά επέτρεψαν μια τέτοια προσπάθεια σύναψης σχέσεων, για να ανακρούσουν πρύμνη πρόσφατα.

Προσωπική μου άποψη είναι ότι, πέρα από την επιβαλλόμενη συνεργασία των διαχειριστών ενός ιστοτόπου με τις όποιες διωκτικές αρχές, ώστε να εντοπίζονται και να διώκονται ποινικά όσοι διαπράττουν κάποια αδικήματα μέσω Διαδικτύου, καλό θα είναι να αποφεύγεται η υπερβολή της δίωξης προσώπων, που το μόνο αδίκημά τους είναι, ότι επεχείρισαν να προσεγγίσουν αισθηματικά κάποιο τρίτο πρόσωπο, εφόσον, βέβαια, τήρησαν κάποιους στοιχειώδεις κανόνες ευπρεπούς συμπεριφοράς. Αλλιώς, κινδυνεύουμε να δούμε τη δίωξη πάσας μορφής ερωτικής προσέγγισης στο όνομα μιας υπερβολικής διαδικτυακής ευπρέπειας.

Το τέλος ενός παραλογισμού

Επιτέλους, εξεδόθη μια απόφαση, που έβαλε τέλος στην παράλογη απόσυρση του βιβλίου της συγγραφέως κας Έρσης Σωτηροπούλου "ΖΙΓΚ ΖΑΓΚ ΣΤΙΣ ΝΕΡΑΝΤΖΙΕΣ" από τις σχολικές βιβλιοθήκες. Συγκεκριμένα, το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών έκανε δεκτή την αίτηση ανάκλησης, που είχε υποβάλει η ίδια η συγγραφέας, της απόφασης του ιδίου δικαστηρίου, με την οποία είχε διαταχθεί η προσωρινή απομάκρυνση του παραπάνω βιβλίου από τις σχολικές βιβλιοθήκες, δίνοντας ένα τέλος σε μια δικαστική απόφαση, που χαρακτηρίστηκε από το μεγαλύτερο μέρος του νομικού και λογοτεχνικού κόσμου ως μια απόπειρα λογοκρισίας ανεπίτρεπτη στους καιρούς μας. Έτσι, λοιπόν, το εν λόγω βιβλίο θα αναγιγνώσκεται, πλέον, άφοβα στις σχολικές βιβλιοθήκες της χώρας, όπου, τέλος πάντων, αυτές υφίστανται. Και, κυρίως, εδόθη ένα τέλος, σε επίπεδο ασφαλιστικών μέτρων, τουλάχιστον, ήτοι ως προς την προσωρινή δικαστική προστασία, στην άκρως επιδεικτική επίδειξη φαρισαϊκής ηθικής του κ. Πλεύρη και του χώρου, που ο τελευταίος εκπροσωπεί. Διότι η απόφαση αυτή αποτελεί, πρωτίστως, μια νίκη της Δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου. Και ένα παράδειγμα για τους επίδοξους προστάτες των ηθών του τόπου μας.

Μια ιστορία δοκιμασίας των νεύρων μας

Στο Υπουργείο Ανάπτυξης υπάγεται μια υπηρεσία με την επωνυμία "Διεύθυνση Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας", η οποία ασχολείται με τα βιομηχανικά σήματα, ήτοι εκείνα το λογότυπα, που χαρακτηρίζουν κάποια προϊόντα (π.χ. coca - cola) ή υπηρεσίες (Avis rent a car). Τα σήματα αυτά αποτελούν από την κατοχύρωσή τους και για χρονικό διάστημα 10 ετών, τουλάχιστον, με δικαίωμα ανανέωσης αυτών εντός της δεκαετίας, περιουσιακό στοιχείο του δικαιούχου και του δίνουν το δικαίωμα να εμποδίσει ακόμα και δια της δικαστικής οδού κάθε άλλο πρόσωπο να χρησιμοποιήσει το ίδιο ή παρεμφερές σήμα, το οποίο ο μέσος συναλλασσόμενος δεν θα μπορεί να διακρίνει από αυτό, που κατοχυρώθηκε πρώτο. Φυσικά, μπορεί να τα μισθώσει σε τριτους ή και να τα πουλήσει.

Το Ελληνικό Δημόσιο δια του παραπάνω Υπουργείου αποδεικνύει, ότι διαθέτει αστείρευτο ταλέντο στην καλλιέργεια του εκνευρισμού και της απελπισίας στον πολίτη. Η συγκεκριμένη υπηρεσία είναι μοναδική ανά το πανελλήνιο, ήτοι πας ενδιαφερόμενος υποχρεούται να ταξιδέψει έως την Αθήνα και, συγκεκριμένα, στην Πλατεία Κάνιγγος, ώστε να καταθέσει τη δήλωση για το σήμα του. Και όλα θα πάνε καλά, αν δεν υπάρχει κάποια πορεία ή απεργία των μέσων μαζικής μεταφοράς, που θα έχει ακινητοποιήσει όλη την Αθήνα ή απεργία των υπαλλήλων του υπουργείου αυτού, πράγματα διόλου ασυνήθιστα στη χώρα μας.

Και αν, τέλος πάντων, φτάσει στο δεύτερο όροφο, στο γραφείο, όπου κατατίθενται οι δηλώσεις των σημάτων, θα αντικρύσει τον υπηρεσιακό μινιμαλισμό του Ελληνικού Δημοσίου σε όλο του το μεγαλείο. Ένας και μοναδικός υπάλληλος καλείται να παραλαμβάνει περίπου 100 δηλώσεις απ' όλη την Ελλάδα ημερησίως από τις 10:30 έως τις 14:00. Οι υπόλοιποι κρίθηκαν υπεράριθμοι από τον κ. Υπουργό Ανάπτυξης και τοποθετήθηκαν σε άλλες υπηρεσίες του υπουργείου αυτού. Και, συνήθως, η ουρά των ενδιαφερόμενων δικηγόρων φτάνει μέχρι έξω. Και αλλοίμονο σε εκείνο, που δεν έχει ξανακάνει την δουλειά αυτή και τηλεφωνήσει, διότι ο ένας αυτός υπάλληλος δεν είναι απόγονος των Εκατόγχειρων να συμπληρώνει δηλώσεις και να σηκώνει παράλληλα το τηλέφωνο, ειδικά όταν αυτό χτυπάει ακατάπαυστα.

Και μέσα σε όλη την ανεμοζάλη της χώρας μας, όπου τα μπλόκα των αγροτών έχουν κόψει την κίνηση στις εθνικές οδούς, οι μαθητές και οι φοιτητές ετοιμάζονται να ξαναβγούν στους δρόμους και η οικονομία μας περνάει μάυρες ημέρες, εσύ ασχολείσαι με αυτό το θέμα, ρε φίλε, θα μου πείτε; Ε,ναι, ρε παιδιά, με αυτό ασχολούμαι, διότι αφενός το "λούστηκα" σήμερα και θα το ξαναλουστώ λίαν συντόμως αφετέρου, όταν το κράτος μιλάει για ανταγωνιστικές επιχειρήσεις, οφείλει να παρέχει τις απαιτούμενες διοικητικές διευκολύνσεις, ώστε να καταστούν οι επιχειρήσεις αυτές ανταγωνιστικές. Και μια επιχείρηση με κατοχυρωμένο σήμα, εκτός του ότι διαθέτει περισσότερο κύρος στην αγορά, αποτελεί και ένα φορέα, που αξιοποιεί κάθε περιουσιακό του στοιχείο και επιτυγχάνει περισσότερη ανταγωνιστικότητα και περισσότερα έσοδα, άρα περισσότερα έσοδα και για το κράτος εκείνο, που θέλει να ασκήσει ουσιαστικό φορολογικό έλεγχο στις επιχειρήσεις. Αλλά εδώ ανοίγουμε άλλο μέτωπο.

Εντέλει, διαπίστωσα για πολλοστή φορά, ότι έχουμε ένα κράτος, το οποίο μηχανεύεται ένα σωρό καταστάσεις, για να δοκιμάσει τα νεύρα μας. Και μετά οι φορείς του διαμαρτύρονται, ότι δεν είμαστε ανταγωνιστικοί, ότι δεν αποδίδουν οι επιχειρήσεις μας κ.λπ. Αλλά αυτοί οι φορείς δε νοιάζονται για την παροχή των λύσεων, ώστε να επιτευχθεί περισσότερη ανταγωνιστικότητα. Και τα νεύρα μας θα συνεχίσουν να δοκιμάζονται.

Αφήστε τη Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της!

Για το κύκλωμα διακίνησης υλικού παιδικής πορνογραφίας στο Νομό Λακωνίας δε νομίζω ότι έχω να πω πολλά πράγματα. Αρκετά άτομα, ανάμεσά τους και ένας κληρικός, έχουν συλληφθεί και ήδη έχει αρχίσει η προκαταρκτική εξέταση, ώστε να συγκεντρωθεί το απαραίτητο υλικό και να κριθεί, αν και εις βάρος ποιων θα πρέπει να απαγγελθούν κατηγορίες.

Ελάχιστα με ενδιαφέρει, αν ανάμεσα στους εμπλεκομένους είναι και ένας ιερέας. Τόσα συμπτώματα παθογένειας έχει εμφανίσει η Εκκλησία της Ελλάδος τα τελευταία χρόνια, ώστε, πλέον, τίποτα δεν με εκπλήσσει. Και, βέβαια, ελπίζω, αν, τυχόν, ο ιερέας αυτός βρεθεί ένοχος, να τιμωρηθεί, όπως θα τιμωρούνταν και ένας λαϊκός (μη ιερέας, δηλαδή).

Επειδή, όμως, έχουν ήδη αρχίσει να εμφανίζονται φωτογραφίες των εμπλεκομένων στην υπόθεση αυτή, με μια ιδιαίτερη προτίμηση στον ιερέα, λόγω του σχήματός του, προτού καν απαγγελθούν κατηγορίες, φρόνιμο θα ήταν να περιμένουμε μέχρι την έκδοση καταδικαστικής απόφασης. Και το υποστηρίζω, διότι θεωρώ απαράδεκτο, όταν αγνοούμε το περιεχόμενο της μέχρι αυτή τη στιγμή σχηματισθείσης δικογραφίας, δεν έχουμε την απαραίτητη κατάρτιση και, κυρίως, έχουμε έντοινη συναισθηματική φόρτιση, ακριβώς επειδή πρόκειται για παιδική πορνογραφία, να αξιώνουμε την καταδίκη των εμπλεκομένων στην υπόθεση αυτή.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, το τεκμήριο της αθωότητας δεν παύει να αφορά ακόμα και το πρόσωπο, που φέρεται, ότι διέπραξε το χειρότερο έγκλημα. Και η ιστορία της Δικαιοσύνης βρίθει παραδειγμάτων ανθρώπων που είτε αθωώθηκαν πανηγυρικά, επειδή δεν υπήρχαν στοιχεία εις βάρος τους, αν και όλοι φώναζαν για την ενοχή τους, είτε καταδικάστηκαν και εξέτισαν βαρύτατες ποινές (και παλαιότερα εκτελέστηκαν), επειδή η συναισθηματική διέγερση, που προκλήθηκε από την αλαλάζουσα κοινή γνώμη, ώθησε τους δικαστές σε μια καταδικαστική απόφαση, που αργότερα, αποδείχθηκε εσφαλμένη.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τη Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της με την υπόθεση αυτή. Διότι όση έλλειψη εμπιστοσύνης και αν τρέφει κανείς γι' αυτή, δεν μπορεί και δεν πρέπει, αν θέλουμε να λεγόμαστε ευνομούμενο κράτος με διακρινόμενες εξουσίες, να καταδικάζουμε ανθρώπους χωρίς δίκη και, κυρίως, χωρίς κάποια διαδικασία.

Ένα (ακόμα) παρατεταμένο σύμπτωμα (που δε λέει να διορθωθεί)

Η υπόθεση της Κωνσταντίνας Κούνεβα, καθηγήτριας από τη Βουλγαρία, η οποία εργαζόταν ως καθαρίστρια στη χώρα μας και ήταν γραμματέας της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού κατέδειξε τα δύο πρόσωπα της χώρας μας. Αφενός το σκληρό και απάνθρωπο πρόσωπο μιας μερίδας της εργοδοσίας, που κατηγορείται για το σοβαρότατο τραυματισμό της(αν, τελικά, αποδειχθεί ότι αυτή ευθύνεται), αφετέρου το ανθρώπινο πρόσωπο της κοινωνίας μας, όπου αρκετές οργανώσεις αλλά και απλοί άνθρωποι όχι μόνο ευαισθητοποιήθηκαν για το δράμα της αλλά και ασμένως προσέφεραν τον οβολό τους στο λογαριασμό ,που έχει ανοιχτεί στ' όνομά της.

Υπάρχει, όμως, και άλλη μια πτυχή του απάνθρωπου και αδιάφορου προσώπου της κοινωνίας μας, αυτή της ανεπαρκούς ΕΛ.ΑΣ., η οποία, απ' ό,τι δείχνουν τα πράγματα, θα πιστωθεί με μια, ακόμα, πλημμελώς σχηματισμένη δικογραφία και, βέβαια, με σημαντική απώλεια χρόνου. Αναφέρομαι, βέβαια, στην εντολή της κας. Εισαγγελέως Πρωτοδικών, Ελένης Ράικου, η οποία επέστρεψε τη δικογραφία στην αρμόδια αστυνομική διεύθυνση, θεωρώντας, ότι έπρεπε να υπάρχουν και άλλα στοιχεία, όπως καταθέσεις άλλων μαρτύρων, ακόμα και της ίδιας της κας. Κούνεβα, όταν αυτό καταστεί εφικτό και νέες εργαστηριακές εξετάσεις.

Προσωπικά, δεν μπορώ να γνωρίζω, αν, πράγματι, η σχετική δικογραφία είναι όντως ελλιπής. Ωστόσο, η πικρή εμπειρία μου από τη ραθυμία, με την οποία η ΕΛ.ΑΣ. σχηματίζει δικογραφίες, με οδηγεί στη διαπίστωση, ότι η συγκεκριμένη δικογραφία μάλλον έχει τα ελαττώματα, που η ως άνω Εισαγγελέας αναφέρει.

Ο αστυνομικός λειτουργεί ως γενικός ανακριτικός υπάλληλος στα πλαίσια της προανάκρισης και της προκαταρκτικής εξέτασης, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 33 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας. Χρέος του είναι να συλλέγει το απαιτούμενο ανακριτικό υλικό ,ήτοι καταθέσεις μαρτύρων, εργαστηριακές εκθέσεις (δακτυλοσκοπήσεις, βαλλιστικές εκθέσεις, ιατροδικαστικά πορίσματα κ.λπ.) και, γενικά, κάθε έγγραφο, που μπορεί να χρησιμεύσει για την υπόθεση. Από πουθενά δεν προκύπτει το δικαίωμά του να αρνείται να παραλάβει αποδεικτικά στοιχεία και αν αυτά έχουν ληφθεί ή δημιουργηθεί παρανόμως π.χ. λήψη από παράνομη κάμερα, αρμόδιος για τον αποκλεισμό τους ειναι ο εισαγγελέας. Και, κυρίως, οφείλει να εξαντλήσει τη μεθοδικότητά του, ώστε να συλλέξει κάθε αποδεικτικό στοιχείο. Στη συνέχεια, οφείλει να αποστείλει τη σχηματισθείσα δικογραφία στον αρμόδιο εισαγγελέα, ο οποίος και θα αξιολογήσει το αποδεικτικό υλικό.

Από τα παραπάνω ευθέως συνάγεται, ότι ο γενικός ανακριτικός υπάλληλος, όπως ο αστυνομικός, υποχρεούται να συλλέξει κάθε αποδεικτικό υλικό, χωρίς να δικαιούται να προβεί στην όποια αξιολόγησή του ή να κρίνει την αναγκαιότητα λήψης του. Απλά υποχρεούται να το συλλέξει. Διότι στην πραγματική αξιολόγηση του υλικού αυτού θα προβει ο αρμόδιος εισαγγελέας, ο οποίος και θα κρίνει την ,τυχόν, νομιμότητά του, ως και κατά ποιων θα ασκήσει, τυχόν, ποινική δίωξη, ήτοι ο ρόλος του, χωρίς να είναι ακριβώς τυπικός, αφού καλείται να υποβάλει ερωτήσεις στους εξεταζόμενους μάρτυρες, δεν του επιτρέπει να αποκλείσει αποδεικτικά μέσα και λοιπά στοιχεία.

Η εντολή της ανωτέρω Εισαγγελέως αποδεικνύει, ότι απλά ο αρμόδιος ανακριτικός υπάλληλος απέφυγε να κάνει σωστά τη δουλειά του. Δεν θα μπω στη λογική της εκ μέρους του σκοπιμότητας, σενάριο, που υποστηρίζεται από αρκετό κόσμο, διότι δεν υπάρχουν, προς το παρόν, ενδείξεις γι' αυτό. Αλλά η πραγματικότητα είναι, ότι ένα σημαντικό γρανάζι στη λειτουργία της Δικαιοσύνης ειναι προβληματικό. Και δεν είναι η πρώτη φορά, που παρουσιάζει τέτοιο σύμπτωμα. Ούτε η πρώτη φορά, που δεν φαίνεται να γίνεται κάτι για την διόρθωσή του.

Εκεί είναι Ελβετία

Η είδηση, ότι στην Ελβετία οι πολίτες αποφάσισαν με δημοψήφισμα να μονιμοποιηθεί ένα πιλοτικό πρόγραμμα χορήγησης ηρωίνης σε εξαρτημένους χρήστες κατέδειξε ένα κοινωνικό πρόσωπο μιας χώρας, η οποία έχει δοκιμαστεί από το προερχόμενο από τους χρήστες ναρκωτικών ουσιών έγκλημα και έκρινε, ότι οι παραδοσιακές κατασταλτικές μέθοδοι δεν αρκούσαν για την καταπολέμηση της μάστιγας των εξαρτησιογόνων ουσιών. Μιλάμε, μάλιστα, για την ίδια χώρα, στην οποία το λαϊκό δεξιό κόμμα (Δημοκρατική Ένωση του Κέντρου, UDC) διοργάνωσε δημοψήφισμα, ώστε να κρίνεται η απόκτηση της ελβετικής υπηκοότητας με απόφαση της κοινότητας, στην οποία έχει ο αλλοδαπός τη μόνιμη κατοικία, πλην, όμως, η πρότασή του αυτή καταψηφίστηκε σε ποσοστό 64%.

Η διεξαγωγή δημοψηφισμάτων αποτελεί μια κοινή και διαδεδομένη πρακτική στη Δυτική Ευρώπη. Στην Ιρλανδία οι πολίτες αποφάσισαν, έστω και με μικρή προσέλευση, τη μη υιοθέτηση της Συνθήκης της Λισσαβώνας. Στην Ισπανία, διεξήχθη δημοψήφισμα στην περιοχή των Βάσκων, το οποίο η κυβέρνηση της χώρας έσπευσε να μπλοκάρει στο Συνταγματικό Δικαστήριο ως αντισυνταγματικό. Και, βέβαια, υπάρχουν αρκετά παρόμοια παραδείγματα, που θα απαιτούνταν πολύς χώρος για να παρατεθούν.

Στη χώρα μας τα του δημοψηφίσματος ορίζονται από τα άρθρα 35 παρ. 3, 44 παρ. 2 και 100 παρ. 1 περ. β' του Συντάγματός μας. Μέχρι σήμερα, έχουν διεξαχθεί ελάχιστα δημοψηφίσματα, όλα τους σχετικά με τη μορφή του πολιτεύματος της χώρας, με τελευταίο αυτό του 1974, όταν οι Έλληνες αποφάσισαν σε ποσοστό 69% υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας. Φυσικά, από την ανάγνωση των άρθρων του Σ. γίνεται εύλογο, ότι δεν παρέχεται η δυνατότητα σε μια ομάδα Ελλήνων πολιτών να συγκεντρώσει ένα ελάχιστο αριθμό υπογραφών, ώστε να προκαλέσει δημοψήφισμα.

Φυσικά, γεννάται το ερώτημα, αν η ισχύουσα νομοθεσία προδίδει την έλλειψη εμπιστοσύνης της εκτελεστικής εξουσίας απέναντι στη λαϊκή βούληση. Προσωπικά, θεωρώ ότι αυτή είναι η μισή αλήθεια. Πράγματι, η εκάστοτε εξουσία στην Ελλάδα έδειξε, ότι ελάχιστα εμπιστεύεται τους πολίτες της, ώστε να τους δώσει τη δυνατότητα για αμεσότερη συμμετοχή στην άσκηση της πολιτικής. Βέβαια, στη χώρα μας καθιερώθηκε αρκετά πιο νωρίς σε σχέση με άλλες χώρες της Δύσης η καθολική ψηφοφορία των αρρένων αλλά από την άλλη πλευρά η διστακτικότητα της εκτελεστικής εξουσίας να επιτρέψει περισσότερη συμμετοχή στους πολίτες στην άσκηση της εξουσίας και η αλαζονική εμμονή της στο προνόμιο της ασκήσεως της εξουσίας καταδεικνύεται αφενός από παραδείγματα, όπως η απογύμνωση των Νομαρχιών από τις αρμοδιότητές τους, ευθύς μόλις ετέθη σε εφαρμογή ο νόμος για την εκλογή με καθολική ψηφοφορία των υποψηφίων Νομαρχών αφετέρου από την πρακτική σωρεία νόμων να παραμένουν ανεφάρμοστοι, επειδή απαιτείται για την ενεργοποίησή τους μια σειρά από προεδρικά διατάγματα, υπουργικές αποφάσεις κ.λπ. με τελευταίο παράδειγμα το υπό ψήφιση νομοσχέδιο για τη χρήση φωτοβολταϊκών από ιδιώτες.

Η άλλη μισή αλήθεια είναι, ότι ο Έλληνας σε σημαντικό βαθμό δεν επιθυμεί άλλως βαριέται να ασκήσει πραγματική πολιτική. Η έντονη κριτική του νεοέλληνα για όσα λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα περιορίζεται τις περισσότερες φορές στην επισήμανση των προβλημάτων αυτών και σε επικρίσεις (για να το πούμε κομψά) εις βάρος όσων τα προκαλούν. Όταν, όμως, έρχεται η ώρα να ληφθούν κάποιες αποφάσεις, τότε απλούστατα ο Έλληνας απουσιάζει τις περισσότερες φορές. Σκέφτομαι τί θα γινόταν, αν οι πολίτες καλούμαστε να ψηφίσουμε υπέρ της χορήγησης ναρκωτικών ουσιών από το κράτος προς τους εξαρτημένους χρήστες. Πόσοι από εμάς αντιλαμβανόμαστε, ότι η έξαρση της εγκληματικότητας τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη διάδοση των σκληρών ναρκωτικών ουσιών; Και ποιός ευελπιστεί, ότι θα λαμβανόταν δια δημοψηφίσματος μια τέτοια απόφαση, όταν ξεσηκώνονται στη χώρα μας πολίτες, επειδή στεγάζονται ή πρόκειται να στεγαστούν πλησίον των οικιών τους ξενώνες για άτομα με ψυχολογικά προβλήματα; Για να μην αναφερθούμε στην ανέξοδη ρητορεία και κριτική αρκετών πολιτικών και Μ.Μ.Ε. μας, τύπου "Δώστε μου δυό κανναβουριές", με την οποία υποδέχθηκε ο "Ριζοσπάστης" προ μερικών ετών την πρόταση του τότε Υπουργού Εξωτερικών, κ. Γεωργίου Παπανδρέου, για αποποινικοποίηση των μαλακών ναρκωτικών.

Προσωπικά, θεωρώ, ότι, προκειμένου να επεκταθεί ο θεσμός του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα για σοβαρά κοινωνικά ζητήματα με την π.χ. καθιέρωση ενός ελαχίστου αριθμού υπογραφών πολιτών, απαιτείται μια εξαντλητική προσπάθεια πρωτίστως από το κράτος αλλά και από αρμόδιους φορείς του ιδιωτικού τομέα, ώστε αφενός να προωθούνται τα κατάλληλα και φλέγοντα ζητήματα (και να αποφεύγονται και "δημοψηφίσματα", όπως αυτό για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες), που απαιτούν άμεση λύση, αφετέρου να υπάρχει η κατάλληλη ενημέρωση, ώστε ο πολίτης να γνωρίζει τί θα ψηφίσει. Δεν πιστεύω, ότι ο θεσμός του δημοψηφίσματος λειτουργεί άψογα στο εξωτερικό. Στην Ιρλανδία, για παράδειγμα, ο περισσότερος κόσμος, ακόμα και ο Πρωθυπουργός κ. Άχερν, δεν γνώριζαν ποιο είναι το περιεχόμενο της Συνθήκης της Λισσαβώνας. Δε γνωρίζω τι ψήφισε ο κ. Άχερν αλλά η πλειοψηφία των ψηφισάντων συμπολιτών του ψήφισε "ΟΧΙ". Και περίπου οι μισοί Ιρλανδοί δεν μπήκαν καν στον κόπο να ψηφίσουν. Αν αυτό αποτελεί τιμή για το θεσμό του δημοψηφίσματος, τότε ίσως εγώ έχω λάθος. Ωστόσο, ως θεσμός λειτουργεί σε αρκετές χώρες και σαφώς αποτελεί μια μορφή άμεσης δημοκρατίας, που καλό θα ήταν να δούμε και στην ημεδαπή.

Δυστυχώς, στη χώρα μας διακρίνω μια επιθυμία για καιροσκοπικά δημοψηφίσματα από διάφορους φορείς ανάλογα με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και την ιδεολογική προέλευσή τους. Διότι αδυνατώ να χαρακτηρίσω αλλιώς την Εκκλησία της Ελλάδος, που εσύρθη από το μακαρίτη Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο σε ένα καταστρεπτικό για το κύρος της αγώνα για δημοψήφισμα, ή κάποια κόμματα της Αριστεράς, που ασμένως διακήρυσσαν, ότι πρέπει να γίνει δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο λαός για το Ευρωσύνταγμα ή τη Συνθήκη της Λισσαβώνας και επαινούσαν τον ηρωικό ιρλανδικό λαό (που, εκτός του ότι δεν εγνώριζε τι εστί Συνθήκη της Λισσαβώνας, δεν κατήλθε καν να ψηφίσει, χωρίς να υπολογίζουμε την τρομερή πλύση εγκεφάλου υπέρ του "ΟΧΙ"), τη στιγμή, που δεν έχουν προτείνει ανάλογες ενέργειες για κοινωνικά ζητήματα, όπως αυτό, για το οποίο ψήφισαν οι Ελβετοί. Δεν μπορώ να γνωρίζω πόσο περισσότερο ευαισθητοποιημένοι από εμάς είναι οι Ελβετοί, αρκούμαι απλά να διαπιστώσω, ότι δεν διαθέτουμε εμείς τις δικές τους ευαισθησίες για τους συνανθρώπους μας.

Διαβάστε :

www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=919728 (για το δημοψήφισμα των Βάσκων)

www.enet.gr/online/online_text/c=111,id=77000804 (για το δημοψήφισμα στην Ελβετία)

periousios.blogspot.com/2008/06/blog-post_13.html (μια παλαιότερη ανάρτησή μου για το παραπάνω δημοψήφισμα στην Ιρλανδία)

Δηλώσεις, που δεν επιλύουν το πρόβλημα

Θα μπορούσαν τα πρόσφατα περιστατικά σε Μύκονο και Σαντορίνη να ευαισθητοποιήσουν τους ιθύνοντες αυτής της πολιτείας, ώστε να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα και να μην αντιμετωπίσουμε ξανά είτε το φαινόμενο μια ομάδα «φουσκωτών» να δέρνουν μέχρι θανάτου κάποιους τουρίστες είτε ένα πρόσωπο με ψυχολογικά προβλήματα να σκοτώνει με το φρικτό τρόπο, που λεπτομερώς φρόντισαν να μας ενημερώσουν πολλά Μ.Μ.Ε., τη σύζυγό του.
Ο κ. Υπουργός Δικαιοσύνης είναι εις εκ των αρμοδίων, ώστε να αποφασίσει για την πρόληψη των φαινομένων αυτών, ωστόσο αντί να προτείνει κάποιες χειροπιαστές λύσεις, έσπευσε με ανακοινώσεις του, οι οποία δημοσιεύθηκαν στη «ΒΡΑΔΥΝΗ» και τον «ΑΔΕΣΜΕΥΤΟ ΤΥΠΟ», αντίστοιχα, να δηλώσει ότι «οι ποινές των ειδεχθέστερων εγκλημάτων θα πρέπει να ανταποκρίνονται στο περί δικαίου αίσθημα του ελληνικού λαού» και «θα πρέπει να δημοσιεύονται τα ονόματα όσων διαπράττουν τέτοια αδικήματα».
Κατ’ αρχάς, συμφωνώ με την καταδίκη εκ μέρους του κ. Υπουργού Δικαιοσύνης των φαινομένων, που στιγμάτισαν το καλοκαίρι αυτό και έκαναν το γύρο του κόσμου. Διαφωνώ, όμως, κάθετα με όσα είπε για την αντιμετώπιση των αδικημάτων αυτών.
Ας δούμε την πρώτη δήλωσή του, ότι «οι ποινές των ειδεχθέστερων εγκλημάτων θα πρέπει να ανταποκρίνονται στο περί δικαίου αίσθημα του ελληνικού λαού». Είναι, άραγε, αρμόδιος ο ελληνικός λαός να αποφαίνεται περί του είδους της καταδίκης, που θα πρέπει να επιβληθεί στον τελέσαντα κάποιο αδίκημα; Άλλως ένας λαός φορτισμένος από την είδηση ενός ειδεχθούς εγκλήματος έχει την ψυχραιμία να το αντιμετωπίσει; Αν επισκεφτείτε κάποια παρέα σας και ρωτήσετε τι ποινή θα πρέπει να επιβληθεί στους δράστες των ανωτέρω αδικημάτων, μην αποκλείσετε το ενδεχόμενο να σας απαντήσουν ότι θα ήθελαν να τους επιβληθεί η εσχάτη των ποινών. Και αυτό δεν θα το απαντήσει μόνο η (όποια) παρέα σας αλλά και πολύς άλλος κόσμος, που βομβαρδίζεται καθημερινά με λεπτομέρειες για τα δύο παραπάνω τραγικά συμβάντα σε βαθμό, ώστε να ζητάει δικαιοσύνη εις τρόπον, ώστε να φαίνεται ο ξεκάθαρος επηρεασμός του από τα Μ.Μ.Ε., τα οποία, φυσικά, δεν θα πουν ευθέως ότι πρέπει να επιβληθεί η εσχάτη των ποινών στους όποιους δράστες αλλά με τη συνεχή παρενόχληση των τρίτων, ιδίως των συγγενών των θυμάτων, οδηγούν προς αυτή την άποψη. Μόνο που η θανατική ποινή έχει και τυπικά καταργηθεί εδώ και 15 χρόνια (ουσιαστικά έχει καταργηθεί εδώ και 35 χρόνια), άρα το περί δικαίου αίσθημα, όπως διαμορφώνεται, έπειτα από τέτοια περιστατικά, δε συμβαδίζει με την σύγχρονη και ισχύουσα εν Ελλάδι ποινολογία.
Θα μπορούσε ο κ. Υπουργός Δικαιοσύνης να δηλώσει ότι θα πρέπει να επιβληθούν τέτοιες ποινές στους δράστες, οι οποίες να μη δίδουν την εντύπωση ότι η Πολιτεία αφήνει ατιμώρητα τέτοια αδικήματα. Όταν ,όμως, επικαλείσαι το περί δικαίου αίσθημα, αυτή την τόσο αόριστη κατασκευή, που, αν υποθέσουμε ότι αποδεχόμαστε την ύπαρξή της, τελεί σε ιδιαίτερη φόρτιση, ένεκα των ανωτέρω αδικημάτων, τότε αυτόματα δίδεις το δικαίωμα στον εκάστοτε εκφραστή του αισθήματος αυτού να διατυπώσει ακόμα και την πιο ακραία άποψη περί της τιμωρίας των δραστών. Για να μην αναφερθούμε ότι αφήνεις αιχμές ευθέως και απεριφράστως κατά των ανακριτών και εισαγγελέων, που αποφάσισαν να μην κρατηθούν προσωρινά οι 3 εκ των 4 «μπράβων», που ξυλοκόπησαν τους Αυστραλούς τουρίστες, αναιρώντας το πνεύμα της ποινικής δικονομίας, που θεωρεί την προσωρινή κράτηση ως έσχατο μέτρο, που προφανώς δεν πρέπει να επιβληθεί σε πρόσωπα, που ναι μεν συμμετείχαν σε ένα ξυλοδαρμό, αποτέλεσμα του οποίου ήταν ο θάνατος ενός άλλου προσώπου, πλην, όμως, η συμμετοχή τους κρίθηκε όχι σημαντική. Και ας μην έχεις γνώση των σχετικών δικογραφιών!
Αναφορικά με τη δεύτερη δήλωση του κ. Υπουργού Δικαιοσύνης, ότι «θα πρέπει να δημοσιεύονται τα ονόματα όσων διαπράττουν τέτοια αδικήματα», έχω ήδη αναφερθεί σε παλαιότερη ανάρτησή μου ότι αποτελεί ευθεία παράβαση του τεκμηρίου της αθωότητας, όπως αυτό έχει οριστεί από τη Συνθήκη της Ρώμης (ν.δ. 53/1974), η οποία στη δεύτερη παράγραφο του άρθρου 6 ορίζει ότι : «Παν πρόσωπον κατηγορούμενον επί αδικήματι τεκμαίρεται ότι είναι αθώον μέχρι της νομίμου αποδείξεως της ενοχής του». Και αποτελεί ευθεία παράβαση, διότι πολύ απλά στα μάτια του κόσμου ο εκάστοτε φερόμενος ως δράστης ενός αποτρόπαιου εγκλήματος καθίσταται, με τη δημοσίευση του ονόματος και της φωτογραφίας του προσώπου του, ένοχος άπαξ και δια παντός. Μια πιθανή δε αθωωτική απόφαση ουδόλως θα τον αθωώσει στα μάτια των πολλών, διότι ως λαός (και όχι μόνο εμείς αλλά για μας μιλάω) δεν έχουμε πολλούς ενδοιασμούς να καταδικάσουμε ως άλλο λαϊκό δικαστήριο όποιον φέρεται ως κατηγορούμενος για κάποια πράξη και ας αποδείχθηκε ότι δεν την τέλεσε. Τέτοιο θάρρος παίρνουμε από τέτοιες δηλώσεις του κ. Υπουργού Δικαιοσύνης και το τεκμήριο της αθωότητας πάει περίπατο.
Βέβαια, υπάρχει και το ενδεχόμενο ένας δράστης να ομολογήσει την πράξη του. Συγγνώμη αλλά δεν καταλαβαίνω και πάλι σε τι εξυπηρετεί η δημοσίευση του ονόματος ή της φωτογραφίας του. Κυριαρχεί η άποψη ότι αύριο μεθαύριο ο τάδε δράστης του δείνα στυγερού εγκλήματος αποφυλακίζεται, οπότε είναι λογικό να ξέρω τα μούτρα και τα στοιχεία του, ώστε να προφυλαχτώ, αν έλθει να μείνει δίπλα από μένα. Η άποψη αυτή, με όλο το σεβασμό, μου φαίνεται επιπόλαιη. Αφενός ουδείς διαθέτει τόσο ισχυρή μνήμη, ώστε να θυμάται το πρόσωπο ενός δράστη 15, για παράδειγμα, χρόνια μετά την καταδίκη του για κάποιο αποτρόπαιο έγκλημα, χώρις που σε μια φυλακή γερνάς πιο γρήγορα απ' ό,τι εκτός, οπότε είναι πιο δύσκολο να σε αναγνωρίσει κανείς. Αφετέρου, ό,τι και αν έπραξε ο εν λόγω δράστης, έχει εκτίσει την ποινή του, έχει εκπληρώσει την υποχρέωσή του προς το κράτος, οπότε δικαίως είναι ελεύθερος και μπορεί να ζήσει έξω από τη φυλακή και όπου θελήσει, έστω με τους όποιους νόμιμους περιορισμούς. Άρα, εκτός από απλή περιέργεια, ποιόν άλλο σκοπό εξυπηρετεί η γνώση των στοιχείων ενός δράστη;
Συνοψίζοντας, λοιπόν, θεωρώ ατυχείς τις δηλώσεις του κ. Υπουργού Δικαιοσύνης, καθόσον για πολλοστή φορά καταφεύγει σε δηλώσεις, που καθόλου δεν εξυπηρετούν τη Δικαιοσύνη παρά κύριο στόχο έχουν να χαϊδέψουν τ’ αυτιά όσων τις ακούσουν και σίγουρα δεν θα επιλύσουν κανένα από τα προβλήματα, που προκάλεσαν τα παραπάνω εγκλήματα.

Ατολμία και για τους νεκρούς

Επιτέλους, με καθυστέρηση αρκετών ετών, η Πολιτεία αποφάσισε να συντάξει κάποιο νομοθέτημα για την καύση των νεκρών. Το σχετικό Προεδρικό Διάταγμα συνετάγη, εστάλη για επεξεργασία του από το Ε’ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας και απομένει η υπογραφή του από τον/τους αρμόδιους υπουργούς και η δημοσίευσή του, ώστε να αντιμετωπιστεί ένα ζήτημα, που ταλάνισε για πολλά χρόνια την ελληνική κοινωνία και αποτελεί κατάσταση παγιωμένη στις περισσότερες χώρες της Δύσης αλλά και δικαίωμα, όσων είναι άθεοι ή αγνωστικιστές, να επιλέξουν ένα τρόπο ταφής, που να συνάδει με τις πεποιθήσεις τους.
Μια ανάγνωση, όμως, του κειμένου μου δημιουργεί ένα κάποιο σκεπτικισμό, διότι διαπιστώνω ότι ο νομοθέτης για μια, ακόμα, φορά δείχνει ιδιαίτερα διστακτικός ως προς την εφαρμογή του μέτρου αυτού.
Συγκεκριμένα, αναφέρει το συγκεκριμένο σχέδιο Π.Δ. ότι ιδρύονται Κέντρα Αποτέφρωσης Νεκρών μόνο από Δήμους και Κοινότητες και εντός της διοικητικής τους περιφέρειας. Μήπως, όμως, έτσι θεσπίζεται ένα απαράδεκτο για χώρα της Ε.Ε. μονοπώλιο υπηρεσιών; Και αν επρόκειτο για υπηρεσίες, που σχετίζονται με την ασφάλεια της χώρας, θα μπορούσα να το δεχτώ. Εδώ, όμως, τι στην ευχή συμβαίνει; Δεν θα μπορούσαν, άραγε, ιδιωτικά γραφεία τελετών να κατασκευάσουν αποτεφρωτήρια, ώστε να ικανοποιηθεί ενδεχόμενη μεγάλη ζήτηση καύσεων και πάντοτε τηρώντας τις προδιαγραφές, που θα ετίθεντο με κάποιο Π.Δ.; Τι είναι εκείνο, που έκανε το νομοθέτη να αποφύγει να συμπεριλάβει τους ιδιώτες στο εν λόγω Π.Δ.; Αν αύριο-μεθαύριο κινηθεί δικαστικά ένα ιδιωτικό γραφείο τελετών, και δεν αμφιβάλλω ότι σύντομα θα το δούμε και αυτό, κατά του Ελληνικού Δημοσίου, κατηγορώντας το λ.χ. για πρακτική αθεμίτου ανταγωνισμού, έχετε αμφιβολία ότι, αν η υπόθεση φτάσει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, θα κερδίσει το γραφείο αυτό; Για να μην αναφερθούμε στη γραφειοκρατία, που θα απαιτείται, προκειμένου να κινηθεί η διαδικασία αποτέφρωσης του νεκρού και δεν αναφέρομαι στα απαιτούμενα δικαιολογητικά για να γίνει δεκτή η εν λόγω αίτηση αλλά στο χρονικό διάστημα, που θα απαιτηθεί, ώστε τα χαρτιά αυτά να φτάσουν στον αρμόδιο να αποφανθεί δήμαρχο ή κοινοτάρχη.
Περαιτέρω, προβλέπεται ότι, αν υπάρχει διαφωνία των συγγενών περί της καύσεως ή μη του νεκρού και δεν υπάρχει ρητή δήλωση του θανόντα ότι επιθυμεί μετά θάνατο να αποτεφρωθεί, θα αποφαίνεται ο αρμόδιος Εισαγγελέας γι’ αυτό. Θα έχει, όμως, ενδιαφέρον να δούμε σε πόσο καιρό θα αποφαίνεται ο Εισαγγελέας γι’ αυτό το θέμα. Και αν μιλάμε για μεγάλα αστικά κέντρα, ίσως απαιτηθεί ένα σημαντικά μεγάλο για την περίσταση χρονικό διάστημα.
Το πιο κρίσιμο, όμως, σημείο του εν λόγω Π.Δ. είναι η δυνατότητα να αποφασίζεται η ταφή του τεθνεώτος με απόφαση του αρμοδίου δημάρχου ή κοινοτάρχη. Ας υποθέσουμε, όμως, ότι ο τοπικός άρχων είναι ιδιαίτερα θρήσκος ή απλά θρησκόληπτος και συμμερίζεται απόλυτα τις προ διετίας απόψεις της Εκκλησίας της Ελλάδος για το θέμα αυτό (οράτε www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=688569). Ποιος, άραγε, τον εμποδίζει να μη δώσει την άδεια για την καύση του νεκρού; Και δεν αναφέρομαι μόνο στην περίπτωση ρητής αρνήσεώς του αλλά στη δημιουργία προσκομμάτων, από εκείνα που τόσο εντέχνως γνωρίζει η Δημόσια Διοίκηση εν Ελλάδι, ώστε να αποθαρρύνει τους διοικουμένους. Μπορεί λ.χ. να πει ότι δεν είναι, ακόμα, έτοιμο το Κ.Α.Ν., πράγμα όχι παράδοξο για Ο.Τ.Α., ή ότι δεν υπάρχουν ειδικές τεφροδόχοι. Δεν θα καταστεί έτσι ανενεργό το εν λόγω Π.Δ.;
Εν ολίγοις, θα ήθελα ένα τολμηρότερο Π.Δ., όπου θα υπήρχε η δυνατότητα καύσεως των νεκρών και από ιδιωτικά Κ.Α.Ν. και σαφώς με λιγότερες παρεμβάσεις της Πολιτείας στη διαδικασία αυτή. Και αυτό το Π.Δ. φοβάμαι ότι δεν θα το δω, τουλάχιστον άμεσα.

Δείτε και doncat.blogspot.com/2007/08/blog-post_21.html (μια άποψη του κ. Νίκου Δήμου για την αποτέφρωση των νεκρών).