That's athletism!!!!!!!!!!

Αν σκέφτεστε να περάσετε το απόγευμά σας μπροστά στην τηλεόρασή σας, προκειμένου να παρακολουθήσετε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου, τότε σώφρον είναι να κλείσετε τον ήχο και να αρκεστείτε στην εικόνα, η οποία, κατά τους Κινέζους, αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Και, κυρίως, θα προστατευτείτε από την ακατάσχετη φλυαρία των τηλεσχολιαστών της Ε.Ρ.Τ., οι οποίοι δείχνουν να αγνοούν στοιχειώδεις κανόνες της γραμματικής και του συντακτικού της ελληνικής γλώσσας. Για να μην αναφερθούμε στα απίστευτα αγγλικά ενός εξ αυτών, τα οποία ούτε από γκρικ καμάκι της δεκαετίας του '60 δεν περιμένει κανείς να ακούσει. "That's athletism", όπως είπε και στην Γιέλενα Ισινμπάγιεβα, εννοώντας ότι αυτά έχει ο αθλητισμός (!!!).

Και να σκεφτείτε, ότι το μισθό αυτών των κυρίων τον πληρώνουμε είτε μας αρέσει είτε όχι.

Η υπερπροβολή μιας χοντράδας

Να διαβάζεις για τη μεγάλη εισπρακτική επιτυχία της χρονιάς στους κινηματογράφους της Δύσης, να ακούς για κόσμο, που κρατούσε τις κοιλιές του από τα γέλια και να μαθαίνεις για τις διθυραμβικές κριτικές αρκετών δικών μας κριτικών κινηματογράφου. Ε, σκέφτεσαι, δεν μπορεί, τόσος κόσμος θα πέφτει μέσα και ο "ΜΠΡΟΥΝΟ" θα είναι ταινία της προκοπής, που βγάζει γέλιο. Χώρια, που η εν λόγω ταινία σατιρίζει τόσο την ομοφοβία όσο και την ίδια την ομοφυλοφιλία ή, τουλάχιστον, έτσι διατείνονταν οι θαυμαστές της, οπότε παρουσίαζε ένα, ακόμα λόγο, που την καθιστούσε άξια προσοχής.

Κάπως έτσι σκέφτηκε και ο υποφαινόμενος και αποφάσισε να δει το καινούργιο πόνημα του Σάσα Μπαρόν Κοέν, του Άγγλου κωμικού - αν και θεωρώ, ότι περισσότερο σατιρικός παρά κωμικός είναι - που μας φιλοδώρησε τα τελευταία χρόνια με αμφιλεγόμενους χαρακτήρες, όπως ο Άλι Τζι και ο Μπόρατ. Καλοκαιρινός κινηματογράφος, καλή παρέα με ανοικτούς κινηματογραφικούς ορίζοντες, ώστε να δύναται να ακολουθεί ακόμα και στις λιγότερο εμπορικές άλλως διαφορετικές ταινίες, άφθονος ελεύθερος χρόνος για να μη στριμωχτούμε με τα επαγγελματικά ωράρια και βουρ για τον κινηματογράφο!

Δύο, περίπου, ώρες αργότερα, θρηνώ το χαμένο μου χρόνο και τα αδίκως σπαταλημένα 8 ευρώ του εισιτηρίου. Αυτή ήταν η μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, η κωμωδία της χρονιάς, η απίστευτη σάτιρα του κόσμου της τηλεόρασης και του φαινομένου της ομοφοβίας και της ομοφυλοφιλίας; Τότε οι απίστευτες χοντράδες των αδελφών Φαρέλλι ("Κάτι τρέχει με τη Μαίρη", για παράδειγμα) και οι αλήστου μνήμης βιντεοκασέτες του Στάθη Ψάλτη αποτελούν ορόσημο στον παγκόσμιο κινηματογράφο. Επρόκειτο για μια συρραφή από άτσαλα καλαμπούρια διανθισμένα με τη γυμνομανία - και όχι μόνο αυτή - του πρωταγωνιστή και εμπνευστή αυτού του πονήματος, η οποία εκβιάζει το γέλιο περισσότερο με τις αντιδράσεις, που προκαλούν στους εμπλεκομένους με την ταινία τα σχόλια του κ. Κοέν παρά με το χιούμορ. Και κυρίαρχο στην ταινία αυτή ήταν η υποτιθέμενη ανατρεπτική αλλά στην πραγματικότητα χοντροκομμένη αίσθηση του σεξιστικού αστείου.

Δε διαφωνώ, ότι υπήρχαν στιγμές, όπου το γέλιο έπεφτε σύννεφο, όπως η προτελευταία σκηνή της ταινίας, όπου ο πρωταγωνιστής προκαλεί κάποιο θεατή να παλέψει μαζί του στην αρένα μιας πόλης των Η.Π.Α., αφού πρώτα έχει ξεσπαθώσει κατά των ομοφυλοφίλων με την αμέριστη συνδρομή του φανερά ομοφοβικού κοινού και, τελικά, καταλήγει να αρχίσει να φιλιέται παθιασμένα μαζί του, ενώ καρέκλες και παντός είδους πτερόεντα αντικείμενα εκτοξεύονται στο ρινγκ. Γέλιο προκαλεί και η σκηνή, όπου ο αείμνηστος Λάμπρος Κωνσταντάρας τραγουδάει την "Ιτιά" φορώντας το σώβρακό του, γέλιο βγάζουν και ορισμένες βωμολοχίες της ταλαίπωρης ελληνικής επιθεώρησης. Αλλά προφανώς δεν αναβιβάζουν τα σχετικά έργα σε αριστουργήματα. Ο κόσμος έχει αναντίρρητα ανάγκη να γελάσει στον κινηματογράφο και θα βρει στιγμιότυπα, που θα τον κάνουν να ξεσπάσει σε γέλια. Φρονώ, όμως, με τις ελάχιστες κινηματογραφικές μου γνώσεις, ότι αυτό δεν αρκεί, ώστε να αναδείξει σε κομψοτέχνημα την ταινία του κ. Κοέν τη στιγμή, μάλιστα, που κυριαρχεί η εντύπωση, ότι η ταινία αγκομαχάει, μέχρι να προκαλέσει το γέλιο στο θεατή και, τελικά, το πετυχαίνει αλλά σε λίγες μόνο σκηνές και εκεί με άκομψα, κυρίως, καλαμπούρια. Η χοντράδα επ' ουδενί λόγω, πιστεύω, μπορεί να αποτελέσει ένδειξη υψηλής τέχνης, τη στιγμή, μάλιστα, που υπάρχουν δεκάδες κωμωδίες του πρόσφατου ή πιο μακρυνού παρελθόντος, οι οποίες προκάλεσαν ποταμούς γέλιων, χωρίς να καταφεύγουν σε υπερβολές (ενδεικτικά αναφέρω το "ΔΕΙΠΝΟ ΗΛΙΘΙΩΝ").

Μα τι είδαν τόσοι κριτικοί κινηματογράφου και θεατές στο εξωτερικό, όπου η ταινία έκανε θραύση στα εισιτήρια, θα αναρωτηθείτε. Ειλικρινά δε γνωρίζω το γούστο των θεατών στη Δύση. Πιθανότατα να εξετίμησαν το γέλιο, που έβγαζε σε ορισμένα σημεία η ταινία αυτή, αδιαφορώντας για το όλο ύφος της, πράγμα, που δεν συγκίνησε ιδιαίτερα τους εν Ελλάδι κινηματογραφόφιλους, οι οποίοι, σημειωτέον, δεν είναι καθόλου αμελητέα ποσότητα. Και ως προς τους κριτικούς κινηματογράφου, που επήνεσαν την εν λόγω ταινία, έχω την αίσθηση, ότι συχνά σπεύδουν να επαινέσουν ταινίες γυρισμένες εκτός Χόλλυγουντ και, γενικά, ταινίες, που πλήττουν τις Η.Π.Α. και τις αντιλήψεις, που κυριαρχούν εκεί, οπότε έχω κάθε λόγο να θεωρώ την κρίση τους αρκετά συζητήσιμη, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την υπό σχολιασμό ταινία.

Βγήκα από τον κινηματογράφο με μια αίσθηση, ότι αυτό, που είδα, δεν άξιζε στο ελάχιστο ούτε την προσοχή μου ούτε τα λεφτά μου, όσες διθυραμβικές κριτικές και αν πήρε και ανεξάρτητα από τα εισιτήρια, που έκοψε στο εξωτερικό. Και όσο πιο πολύ το συζητούσα με φίλους μου τόσο περισσότερο έβρισκα, ότι δεν είχα πέσει και πολύ έξω.

Ιστολογικές ακρότητες και συνέπειες

Ομολογώ, ότι δεν ανήκα στην κατηγορία των τακτικών αναγνωστών του διαβόητου ιστολογίου "troktiko". Και αυτό, διότι δεν μου άρεσε το καταγγελτικό ύφος του, που παρέπεμπε σε αλήστου μνήμης εποχές προ Διαδικτύου, όταν διάβαζε κανείς σε εφημερίδες για ποικίλα - και γνωστά σε όσους έχουν αναμνήσεις από την εποχή εκείνη - σκάνδαλα, με πηχιαίους τίτλους, οι οποίοι φανέρωναν περισσότερο την επιθυμία των συντακτών τους για περισσότερες πωλήσεις παρά τον πόθο τους για πολιτική ή οποιουδήποτε άλλου τύπου κάθαρση.
Επειδή, ωστόσο, το Διαδίκτυο έχει κατακλυστεί από φωνές διαμαρτυρίας για, δήθεν, φίμωση της ελευθερίας του λόγου του εν λόγω ιστολογίου και προσπάθειες περιορισμού της ελεύθερης κρίσης, όπως αυτή διατυπώνεται από τα ιστολόγια, οφείλω να δηλώσω την αντίθεσή μου προς αυτές τις φωνές. Προς Θεού, δεν υποστηρίζω τις τακτικές περιορισμού εις βάρος των ιστολογίων, που κατά καιρούς ακούγονται από ορισμένους κυβερνώντες. Το Διαδίκτυο διδάσκει την ελευθερία του λόγου και την αξιοποίησή της προς όφελος του συνόλου - ή, τουλάχιστον, αυτό θα έπρεπε να είναι ο κυριότερος στόχος του - και αποτελεί μια σημαντική φωνή κατά των αυθαιρεσιών της εκάστοτε εξουσίας. Παράλληλα, έδωσε τη δυνατότητα σε εκατοντάδες ανθρώπων με κρίση και ευαισθησία για τα κακώς κείμενα του τόπου τους να αρθρώσουν λόγο κατά αυτών, να προτείνουν λύσεις και να ξεφύγουν από την παθητικότητα, που αποτελεί στοιχείο της καθημερινότητας στην Ελλάδα μας, και την εντεύθεν ασταμάτητη κακοδιαχείριση πάσης καταστάσεως εκ μέρους της εξουσίας.
Ωστόσο, κακά τα ψέμματα, το Διαδίκτυο επέτρεψε, χάρη στην ανωνυμία των συντακτών των διαφόρων κειμένων, σε ορισμένα πρόσωπα να αναδείξουν ορισμένα από τα χειρότερα ελαττώματα των κατοίκων αυτής της χώρας σε αναφαίρετα, δήθεν, δικαιώματα, ο περιορισμός των οποίων αποτελεί ευθεία, υποτίθεται, παραβίαση του Συντάγματος. Η αναπαραγωγή, λοιπόν, καφενειακών και εν γένει κουτσομπολίστικων ιστοριών και η ανάδειξή τους σε υποτιθέμενες αληθινές ειδήσεις, χωρίς την ανάλογη ενημέρωση, που θα τις καθιστούσε αξιόπιστες, συνοδεία λεξιλογίου και ύφους, που θυμίζει εκβιαστή ου μην και τραμπούκο και σίγουρα πρόσωπο με ανύπαρκτο μορφωτικό υπόβαθρο και εν γένει επίπεδο, επέτρεψε σε ορισμένα ιστολόγια - όχι μόνο εκείνα, που προβάλλονται ως ενημερωτικά - να προσβάλουν και να δυσφημίσουν πρόσωπα και να αλλοιώσουν καταστάσεις υπό το μανδύα της ανωνυμίας, την οποία και παρουσίασαν ως κεκτημένο διαδικτυακό δικαίωμα. Και, δυστυχώς, το "troktiko" δεν διαφοροποιήθηκε από τα ιστολόγια, που υπέπεσαν στα παραπάνω ολισθήματα παρά εξελίχθηκε σε ένα από τους κυριότερους εκφραστές αυτού του ύφους, με αποτέλεσμα να υποστεί τις σχετικές συνέπειες, αφού παρεβίασε τους όρους χρήσεως του διαδικτυακού χώρου, που του παραχωρήθηκε.
Προσωπική μου άποψη, λοιπόν, είναι, ότι ορθότατα το "troktiko" υπέστη τις όποιες κυρώσεις, αφού δεν αποτελεί έκφραση του δικαιώματος της ελευθερίας του λόγου η ανάρτηση αμφιβόλου ορθότητος ειδήσεων και το αγενές πέρα από τα όρια της προσβολής ύφος. Και όσο και αν έχω υποστηρίξει μέσα από το ταπεινό μου ιστολόγιο την ελευθερία του λόγου, αυτή τη φορά δεν μπορώ να βρω λόγο υπεράσπισης ενός ιστολογίου, το οποίο καταχράστηκε το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου, προκειμένου να προβάλει τις οποίες απόψεις του.

Βιβλία : "ΜΟΙΡΑΣΜΕΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ", της Κρίστα Βολφ

Σε χώρες, όπου η ελευθερία της έκφρασης τελούσε υπό περιορισμό, υπήρξαν καλλιτέχνες, οι οποίοι επεχείρησαν να ξεπεράσουν τις επιβεβλημένες νόρμες και όρια, που το καθεστώς της χώρας τους έθετε. Οι περισσότεροι από αυτούς είτε κατέληξαν στο περιθώριο και τα έργα τους λησμονήθηκαν είτε υπέστησαν διώξεις και αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν στα καλλιτεχνικά δεδομένα, που η εξουσία είχε χαράξει. Ελάχιστα ήταν εκείνα τα πρόσωπα, που μπόρεσαν να υπερβούν αυτά τα στεγανά και να δημιουργήσουν πέρα από αυτά, παραμένοντας, ταυτόχρονα, αλώβητα από τις συνέπειες.

Ένα τέτοιο έργο είναι και το μυθιστόρημα της πρώην Ανατολικογερμανίδος συγγραφέας Κρίστα Βολφ "ΜΟΙΡΑΣΜΕΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ"(ΕΚΔ. UΝΙVΕRSΙΤΥ SΤUDΙΟ ΡRΕSS). Γραμμένο το 1963, περιγράφει μια ιστορία αγάπης, η οποία συντρίβεται κάτω από τις περιστάσεις της εποχής. Εκείνη, η Ρίτα, είναι μια κοπέλα μετεφηβικής ηλικίας, μεγαλωμένη σε μια μικρή πόλη και αποκομμένη από την πραγματικότητα, που έχει διαμορφωθεί στην πρώην Ανατολική Γερμανία. Εκείνος, ο Μάνφρεντ, είναι αρκετά μεγαλύτερός της, διδάκτορας χημικός, ο οποίος πνίγεται στο καθεστώς της χώρας του. Η Ρίτα μεταβαίνει στην πόλη του Μάνφρεντ για σπουδές στην Παιδαγωγική Ακαδημία και, παράλληλα, εργάζεται σε ένα εργοστάσιο παραγωγής βαγονιών. Σταδιακά γνωρίζει το σκληρό κόσμο του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού με τους ιδεαλιστές και αγνούς κομμουνιστές, που αγωνίζονται για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, αλλά και τους γραφειοκράτες του κόμματος, οι οποίοι αντιλαμβάνονται αλλιώς πως την οικοδόμηση αυτή. Αντί, όμως, να απογοητευτεί από την κατάσταση αυτή, η Ρίτα διαμορφώνει ένα δυναμικό χαρακτήρα, χωρίς να χάσει την ανθρωπιά της, ενώ ο Μάνφρεντ γίνεται ολοένα και πιο κυνικός, βλέποντας την αδυναμία του να πραγματοποιήσει τα όνειρά του στη χώρα του. Κάποια στιγμή, ο Μάνφρεντ αυτομολεί στη Δύση. Η Ρίτα καταρρέει και μόλις συνέρχεται, αποφασίζει να τον επισκεφτεί στο Δυτικό Βερολίνο, όπου διαπιστώνει, ότι προτιμά να παραμείνει στην Ανατολική Γερμανία και να αγωνιστεί γι' αυτή, χωρίς κανένα συναισθηματικό ενδοιασμό.

Το βιβλίο αυτό αποτέλεσε μια τεράστια επιτυχία την εποχή του, καθόσον θεωρήθηκε αντιπροσωπευτικό δείγμα της ζωής στην πρώην Ανατολική Γερμανία και, κυρίως, κρίθηκε, ότι ξέφευγε από τις καλλιτεχνικές νόρμες, που επικρατούσαν στις χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ. Η αλήθεια είναι, ότι το βιβλίο αποφεύγει να παρουσιάσει μια ωραιοποιημένη κατάσταση της πρώην Λ.Δ.Γ., αφού δε διστάζει να προβάλει χαρακτήρες, όπως το Μάνφρεντ, οι οποίοι αμφισβητούν ευθέως το καθεστώς, αλλά και καταστάσεις, όπως την αλόγιστη δαπάνη κρατικών πόρων για ανεδαφικά έργα, την τάση για τεχνολογικά επιτεύγματα, τα οποία, όπως δεν έχουν κανένα αντίκτυπο στην καθημερινότητα των πολιτών της χώρας, τα δογματικά μέλη του κόμματος, που επικρατούν έναντι των αγνών σοσιαλιστών, την απροθυμία του κόσμου να ανταποκριθεί στα κομματικά πλάνα κ.λπ. Διαβάζοντας το βιβλίο, νοιώθει κανείς, ότι η μουντάδα, που κυριαρχούσε στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, διαπερνά τις σελίδες του βιβλίου, αφήνοντας μια γκρίζα αίσθηση στον αναγνώστη. Κυρίως, όμως, η ιστορία αγάπης, που αποτελεί και τον καμβά του εν λόγω βιβλίου, συμπορεύεται παράλληλα και με ζωντάνια με την κατάσταση στην πρώην Λ.Δ.Γ., χωρίς να αποτελεί ένα απλό διακοσμητικό στοιχείο.

Ωστόσο, το βιβλίο δεν ξεφεύγει απόλυτα από τα καλλιτεχνικά πρότυπα της εποχής του. Χωρίς να αποτελεί υπόδειγμα σοσιαλιστικού ρεαλισμού, η κεντρική ηρωίδα εισέρχεται από τη μετεφηβική ηλικία στην ωρίμανση μέσα από τις περιστάσεις της χώρας της, οι οποίες όχι μόνο δεν την αποθαρρύνουν αλλά καλλιεργούν μέσα της την ιδέα της παραμονής της στην Ανατολική Γερμανία τις παραμονές της ανέγερσης του τείχους του Βερολίνου και την ένταξή της στη συλλογική συνείδηση της χώρας αυτής. Αποτελεί, με άλλα λόγια, τον τύπο του θετικού ήρωα, που ήθελαν τα σοσιαλιστικά καθεστώτα, ο οποίος εντάσσεται στις επιταγές της χώρας του, έστω και αφού έχουν προηγηθεί ορισμένες αμφιβολίες σχετικά με την αποτελεσματικότητα των τακτικών της, και, παρά το γεγονός, ότι έχει την ευκαιρία να αποδράσει στη Δύση, εντούτοις επιλέγει να επιστρέψει στην Λ.Δ.Γ. Και είναι αναπόφευκτη αν όχι επιδιωκόμενη η σύγκριση ανάμεσα στην ιδεαλίστρια και με αισθήματα Ρίτα και τον κυνικό και εντέλει ατομιστή - με την έννοια, ότι προτιμά να πάει στη Δύση παρά να αγωνιστεί για την πατρίδα του - Μάνφρεντ, με κερδισμένη την πρώτη, σύμφωνα και με το πνεύμα του βιβλίου.

Δεν μπορεί, όμως, να παραγνωριστεί η δύναμη, με την οποία είναι γραμμένο το εν λόγω βιβλίο. Οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες επιδιώκουν να ορίσουν με δυναμισμό την τύχη τους και να μην αφήσουν τις περιστάσεις - πολιτικές και συναισθηματικές - να τους λυγίσουν. Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες του βιβλίου ενισχύουν τις όποιες επιλογές τους. Και η εικόνα της καθημερινότητας της Λ.Δ.Γ. των τελών της δεκαετίας του '50 έως την εποχή της ανέγερσης του τείχους του Βερολίνου ξεδιπλώνεται με μαεστρία από τη συγγραφέα.

Αξίζει να διαβαστεί αυτό το βιβλίο όχι υπό το πολιτικό πρίσμα της εποχής του αλλά ως μια ιστορία αγάπης, που οι περιστάσεις δεν την άφησαν να ολοκληρωθεί. Και έτσι θα αναδειχθεί περισσότερο η λογοτεχνική δύναμη της συγγραφέως.

Η κοσμικότητα του κυρίου Αφραγκόπουλου

Μερικές φορές αναρωτιέμαι, μήπως έχουμε μάθει να γκρινιάζουμε για την ακρίβεια, που μαστίζει τη χώρα μας, από συνήθεια, αφού στο τέλος εμείς οι ίδιοι ενισχύουμε την κατάσταση αυτή, ακολουθώντας ακριβώς εκείνες τις συμπεριφορές, που μας οδηγούν στα αίτια της γκρίνιας. Η περίοδος των θερινών διακοπών αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα για την απόδειξη του φαινομένου αυτού. Και η παρακάτω ιστορία καταδεικνύει το μέγεθός του.

Ένα φιλικό μου ζευγάρι έλαχε να αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες, εξαιτίας μιας αγοράς διαμερίσματος, στην οποία προέβη. Εξ αυτού του λόγου, λοιπόν, αποφάσισε να περάσεις τις διακοπές του στο χωριό του παππού της κοπέλας. Βέβαια, όταν μιλάμε για χωριό, μη φανταστείτε κανένα ανεπτυγμένο θέρετρο με όλες τις απαραίτητες τουριστικές υποδομές. Απλά, είναι ένας παραθαλάσσιος δρόμος, πάνω στον οποίο υπάρχουν 2-3 ταβερνεία χωρίς μεγάλη ποικιλία εδεσμάτων και δύο παλιομοδίτικα παντοπωλεία, τα οποία πωλούν από παγωτά μέχρι τσατσάρες. Διαθέτει, όμως, αυτό το μέρος απόλυτη ησυχία, πεντακάθαρη θάλασσα, τιμές χαμηλές σε ό,τι και αν αγοράσεις και, αν θελήσει κανείς βαβούρα, πετάγεται μέχρι το Γαλαξείδι, το οποίο απέχει 10 λεπτά με το αυτοκίνητο και βρίσκεται στην καρδιά του τζέρτζελου και της κοσμικότητας.

Στο άκουσμα αυτής της τουριστικής επιλογής, έτερο φιλικό μου ζευγάρι σούφρωσε τα χείλια σε ένδειξη αποδοκιμασίας. "Στο χωριό του παππού, πενήντα χρόνια πίσω γυρίσατε", δήλωσε. Και με ύφος δήλωσε, ότι θα πάνε στη Μύκονο φέτος τον Αύγουστο. Γνωρίζοντας, ότι τα οικονομικά του δεύτερου αυτού ζευγαριού δεν είναι, επίσης, ανθηρά, ρώτησα, με ποια λογική επέλεξαν ένα νησί, το οποίο φημίζεται για την αισχροκέρδεια, με την οποία αντιμετωπίζει τους τουρίστες. Απάντησαν, ότι δεν μπορούν να επιλέξουν κάποιο τουριστικό προορισμό, ο οποίος να μην έχει νεαρόκοσμο και ευκαιρίες για ψυχαγωγία - οράτε πολλά μπαράκια, κλαμπάκια, μπουζουκομάγαζα και λοιπά συμπαρομαρτούντα - και, κυρίως, γουστάρουν την κοσμικότητα, που υποτίθεται, ότι προσφέρει η εν λόγω νήσος. Και στην τελική, που θα λέμε στους φίλους μας ότι περάσαμε τις καλοκαιρινές μας διακοπές, ήταν η περίοδος κατακλείδα.

Δεν τρέφω καμμία αμφιβολία, ότι παρόμοια νοοτροπία, δηλαδή σαν αυτή του στριμωγμένου οικονομικά δεύτερου ζευγαριού, έχει διαποτίσει τα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα της Ελλάδος. Άνθρωποι με χαμηλές οικονομικές απολαβές και ανύπαρκτες οικονομίες επιλέγουν ως τόπο τουριστικής αναψυχής πανάκριβες περιοχές, με σκοπό αφενός να ζήσουν μια, δήθεν, κοσμικότητα αφετέρου να έχουν να δείχνονται στους φίλους τους για την εμπειρία να ζει κανείς τις διακοπές του σε ένα κοσμοπολίτικο ή έστω πολυσύχναστο μέρος. Ο δε υπολογισμός των συνολικών δαπανών στο δημοφιλή προορισμό κατά τον οικογενειακό προγραμματισμό, που, συνήθως, ακολουθεί την περιόδο των διακοπών, μπορεί να οδηγήσει σε κατάρες προς το κράτος, που δε λέει να συμμαζέψει τους αισχροκερδείς, που λυιμαίνονται τους ταλαίπωρους τουρίστες, αλλά επ' ουδενί λόγω πρόκειται να αποτελέσει τη βάση για ένα ορθολογικότερο τρόπο επένδυσης του χρόνου των διακοπών. Τουτέστιν, όλα οδηγούν στο συμπέρασμα, ότι ο κύριος Αφραγκόπουλος θα επαναλάβει το εγχείρημά του να επισκεφτεί το δημοφιλή και συνάμα πανάκριβο προορισμό, αντί να συμμορφωθεί προς την εν γένει οικονομική του κατάσταση και να επιλέξει ένα λιγότερο κοσμικό και διαφημισμένο μέρος, χτυπώντας έτσι και την αισχροκέρδεια, που μαστίζει αρκετούς εκ των προτιμωμένων τουριστικών θερέτρων της ημεδαπής και σεβόμενος περισσότερο τα όρια της τσέπης του.

Ποιός, όμως, έχασε το μυαλό του για να το βρει ο περιορισμένων οικονομικών υπερκαταναλωτής καυχησιάρης νεοέλληνας;

Μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης

Συχνά με πιάνει απελπισία, όταν βλέπω μια σειρά από απαράδεκτα γεγονότα να λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα μας. Πολιτικοί ανίκανοι, διεφθαρμένοι ή απλά επιπόλαιοι, πρόσωπα διορισμένα σε νευραλγικά πόστα να λαμβάνουν οικτρές αποφάσεις, που βλάπτουν παντοιοτρόπως τη χώρα και πολίτες, που δέχονται με απάθεια τους παραπάνω να παραμένουν στις θέσεις τους και να τους εξουσιάζουν, όταν οι ίδιοι δεν υιοθετούν ελεεινά φερσίματα στην καθημερινότητά τους, συνθέτουν ένα σκηνικό, που προφανώς δεν προδιαθέτει και για θετικά συναισθήματα και για αισιόδοξες σκέψεις.

Και, όμως, μέσα σε αυτή την απαισιόδοξη, συχνά στα όρια του μηδενισμού, ατμόσφαιρα, η χώρα μας εξακολουθεί να αποτελεί αστείρευτη πηγή έμπνευσης για τους ιστολόγους της, προκαλώντας ασταμάτητους προβληματισμούς σε όσους κατοίκους της εξακολουθούν να σκέπτονται. Και τροφοδοτεί τη σφαίρα του ιστολογείν με υλικό προς σχολιασμό και εν γένει ανάλυση, αφού οι καθημερινές προβληματικές συμπεριφορές και τα εντεύθεν προβλήματα στην Ελλάδα δε σταματούν ποτέ, απόρροια της απροθυμίας των περισσοτέρων από τους κατοίκους της να αλλάξουν την κατάσταση.

Ίσως, λοιπόν, δεν θα έπρεπε να παραπονούμαστε τόσο για τη συχνά αισχρή κατάσταση στην ταπεινή μας χώρα, αφού μας χαρίζει στιγμές έμπνευσης και δημιουργίας, ώστε να συντηρούμε τόσα ιστολόγια. Και αν τα πράγματα στην Ελλάδα πήγαιναν καλύτερα, τότε ίσως το ιστολογείν να μην είχε τόσο ενδιαφέρον.

Βιβλία για το καλοκαίρι 2009

Ο Αύγουστος μας έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ να τον προϋπαντήσουμε στη θάλασσα και, πάντως, μακρυά από τη βαβούρα και τις έγνοιες του εργασιακού μας χώρου! Και, βέβαια, θα τον υποδεχθώ και φέτος με μια αγκαλιά βιβλία, τα οποία θα μου κρατήσουνε συντροφιά τις στιγμές εκείνες, που δεν θα επιδιώκω την παρέα καλών φίλων.

"Μοιρασμένος ουρανός", της Κρίστα Βολφ. Το θεωρούμενο από πολλούς αριστούργημα της πρώην Ανατολικογερμανίδος συγγραφέως αποτέλεσε επί σειρά ετών ένα απτό δείγμα ζωής της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, πολύ πριν οι βιονικοί αθλητές της κατακτήσουν τους αθλητικούς χώρους. Ένας έρωτας ανάμεσα σε μια αθώα κοπέλα μετεφηβικής ηλικίας και ένα μεγαλύτερό της κυνικό επιστήμονα συντρίβεται, όταν ο τελευταίος αυτομολεί στη Δύση. Μέσα από τα μάτια της κοπέλας περνούν οι στιγμές της γνωριμίας και της σχέσης της με τον άνδρα αλλά και στιγμές από την καθημερινότητα της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Και η ηρωίδα χάνει σταδιακά την αθωότητά της, χωρίς να σκληρύνει ο χαρακτήρας της από την οδυνηρή απώλεια.

"Η αρχαία σκουριά", της Μάρως Δούκα. Η πορεία της Μυρσίνης μέχρι τα χρόνια της Μεταπολίτευσης, η ένταξή της στους πολιτικούς αγώνες της εποχής της και η προσπάθειά της να συμβιβάσει την αστική καταγωγή της με τις πολιτικές αντιλήψεις της μέσα από ένα εμβληματικό και κλασσικό, πλέον, μυθιστόρημα, το οποίο καθιέρωσε τη συγγραφέα του ως μια από τις πιο δυνατές πένες της εποχής μας.

"Το κορίτσι με το τατουάζ", του Στιγκ Λάρσον. Η φρενίτιδα, που κατέλαβε τους βιβλιόφιλους της Δυτικής Ευρώπης με αυτό το αστυνομικό μυθιστόρημα είναι αναμφισβήτητη. Ευκαιρία, λοιπόν, να δούμε, αν θα ξεσηκώσει ανάλογο ντόρο στην ημεδαπή! Μια βουτιά στο σύγχρονο κόσμο, κυρίως στις πιο σκοτεινές πλευρές του, από ένα μαέστρο του αστυνομικού θρίλερ, ο οποίος αναμένεται να κερδίσει ορκισμένους οπαδούς και στην Ελλάδα.

"Η αυτολογοκριμένη μνήμη: τα τάγματα ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη", του Τάσου Κωστόπουλου. Την απουσία μιας αναλυτικής μελέτης για ένα αμαρτωλό κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας μας έρχεται να καλύψει το εν λόγω βιβλίο. Γνωστός από τη συμμετοχή του στη δημοσιογραφική ομάδα του "ΙΟΥ" της "Ελευθεροτυπίας", με ορκισμένους φίλους αλλά ακόμα πιο ορκισμένους εχθρούς, ο συγγραφέας αναζητάει τα αίτια δημιουργίας των συγκεκριμένων στρατιωτικών ομάδων, το ποιόν των μελών τους αλλά και τους λόγους της ατιμωρησίας τους μετά την αποχώρηση των Γερμανών. Σύντομο, περιεκτικό και αποκαλυπτικό του τρόπου, με τον οποίο η σύγχρονη Ελλάδα προτιμά να καταχωνιάζει τις μαύρες στιγμές της, όσο και αν ορισμένες απόψεις του συγγραφέα με βρίσκουν αντίθετο.