Μια άλλη διαθήκη

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που καίει ένα κτίριο
και φωνάζει : καλά τους έκανα τους μικροαστούς

Αντισταθείτε σε αυτόν που γύρισε από τα επεισόδια
και καμαρώνει : Ο κόσμος μόνο με τη βία αλλάζει

Αντισταθείτε
στα πανώ με τα συνθήματα μίσους
στο αλλοτριωμένο υποκείμενο με την κουκούλα και το καδρόνι
στα γκρουπούσκουλα, που ξερνούν μίσος και βία
στην προπαγάνδα της βίας
στο φόρο αίματος και στάχτης


Αντισταθείτε
σε αυτόν που χαίρεται από την τηλεόραση ώρες
ατελείωτες τα επεισόδια και τους βανδαλισμούς
σε αυτό τον άγονο επαναστάτη που μοιράζει τσιτάτα
που λένε ότι η βία είναι η μαμμή της εξουσίας

Αντισταθείτε σε όλους αυτούς που λέγονται
επαναστάτες
στους εργολάβους των επαναστάσεων αντισταθείτε
στις άναρθρες κραυγές τις μολότοφ τις γεμάτες βία πορείες
σε όλες τις ομάδες που φωνάζουν ότι θ' αλλάξουν τον κόσμο με τη βία
τσιμπολογώντας σουβλάκια καλοθρεμμένοι αντάρτες της πορδής.

σε όσους τυπώνουν λάβρες προκηρύξεις και ζωγραφίζουν πανώ
στη θαλπωρή του κλιματιστικού και της αυτόνομης θέρμανσης

στα παχιά τα λόγια τα ευχολόγια
από τους επαγγελματίες ανεπάγγελτους επαναστάτες
για την ανατροπή και την επανάσταση

Αντισταθείτε στις καταλήψεις των φίλων του μίσους
στα λάβαρα του διχασμού και τις ιστοσελίδες που καλούν σε βία
στις γιάφκες
σε αυτούς που λένε επανάσταση τις άναρθρες κραυγές
και τους εμπρησμούς κτιρίων
στα θούρια που γκαρίζουν σπάστε τα όλα
στους φτηνούς ακολούθους των επιτηδείων της επανάστασης
στην πνοή της βίας
σε όλους τους τάχα μου ανατρεπτικούς και δοκησίσοφους
που σας κατηγορούν που δεν πάτε μαζί τους

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την
Ελευθερία.

Με βαθύτατο σεβασμό προς ένα ποιητή, που τίμησε την τέχνη του, το Μιχάλη Κατσαρό!

Μια "σπίθα" αρκεί να φέρει την καταστροφή

Δεν ξέρω, πόσοι απ' όσους σπεύδουν να υποστηρίξουν τον κ. Θεοδωράκη (το Μίκη, για να εξηγούμαστε) μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν είτε την ιδρυτική διακήρυξη της "ΣΠΙΘΑΣ" είτε την ανάλυση της ιδεολογικής κατεύθυνσής της. Άλλωστε, δεν είναι σπάνια η γοητεία, που εκπέμπουν προσωπικότητες, λόγω των υπηρεσιών, που προσέφεραν στη χώρα στο παρελθόν. Και η γοητεία αυτή συχνά λειτουργεί ως παραπέτασμα ικανό να κρύψει ή έστω να θολώσει το επιλήψιμο παρόν των προσωπικοτήτων αυτών.
Έστω, λοιπόν, ότι αναγνωρίζεται το δικαίωμα του καθενός να υποστηρίζει όποιο πολιτικό/κομματικό σχηματισμό θέλει. Ας παραβλέψουμε, ότι τα παραπάνω κείμενα (ιδρυτική πράξη και ανάλυση) βρίθουν κοινοτοπιών, στείρου αντιαμερικανισμού, αποσιώπησης των εξίσου βλαπτικών βλέψεων χωρών, όπως η Ρωσσία και η Κίνα, τις οποίες ο κ. Θεοδωράκης αποθεώνει, παρωχημένων αντιλήψεων (επαναλαμβάνει στο ξεκίνημα της ανάλυσής του κάμποσες φορές τη φράση "Κράτος-Έθνος") αλλά και ανοησιών (εδώ χάνουμε το μέτρημα). Ας μη σταθούμε στο γεγονός, ότι στη "ΣΠΙΘΑ" συμμετέχουν και πρόσωπα με αμφιλεγόμενη σκέψη. Σε μια Δημοκρατία μπορείς να πιστεύεις ό,τι επιθυμείς και ο άλλος υποχρεούται να σεβαστεί την άποψή σου.
Αυτή, όμως, η ταύτιση ενός συμβόλου της Αριστεράς, όπως οφείλει να είναι η Αριστερά, δηλαδή υπεράνω κρατών, εθνών και σκοπιμοτήτων, με όσα οπισθοδρομικά μπορεί να συνεπάγονται αυτά, με τη λογική της ακροδεξιού ρατσισμού και συνωμοσιολογίας και του απολιτικού λαϊκισμού δεν τρώγεται με τίποτα. Ένας σπουδαίος δημιουργός, που τίμησε το όνομα της Ελλάδος όχι μόνο με την ανυπέρβλητη μουσική του αλλά και με τους αγώνες του ενάντια στο ανελεύθερο μετεμφυλιακό καθεστώς, που κρατούσε μέχρι τη Μεταπολίτευση, και κράτησε ψηλά τη σημαία της ελευθερίας με τους αγώνες του για δημοκρατία σε μια χώρα, στην οποία οι λέξεις "ελευθερία" και "δημοκρατία" ηχούσαν κούφιες, κατέληξε να ασπαστεί αντιλήψεις προερχόμενες από χώρους, οι εκπρόσωποι του οποίου κάποια εποχή πολύ θα χαίρονταν, αν έβλεπαν το κεφάλι του κ. Θεοδωράκη να κρέμεται από ένα φανοστάτη. Η συστέγασή του με υπερπατριώτες εθνικιστές και διακινητές θεωριών συνωμοσίας αλλά και η ιδεολογική σύμπλευσή του με αυτούς μοιάζουν να δικαιώνουν το Ρόμπερτ Φροστ, που δήλωνε, ότι ποτέ του δεν είχε θελήσει να γίνει επαναστάτης στα νειάτα του από φόβο, ότι θα γινόταν συντηρητικός στα γεράματά του. Και ο κ. Θεοδωράκης όχι μόνο έγινε συντηρητικός - που ο συντηρητισμός από μόνος του δεν είναι κακός - αλλά και υπερεθνικιστής.
Περισσότερο προβληματίζει η δημοτικότητα του κ. Θεοδωράκη. Σε δύσκολες εποχές, όπως οι τωρινές, όπου η απαισιοδοξία θερίζει, το φαινόμενο μιας προσωπικότητας, η οποία ολίσθησε προς το λαϊκισμό και τον εθνικισμό, δύο έννοιες αντίθετες προς όσα προφείλει να πρεσβεύει η Αριστερά, χρήζει πολυεπίπεδης μελέτης. Σε μια υγιή κοινωνία τέτοια μεταστροφή θα ήταν κατακριτέα και ο φορέας της θα περιθωριοποιούνταν. Σε μια κοινωνία, όμως, ευρισκόμενη σε κρίση σε κάθε επίπεδο, όπως η ελληνική, τέτοια πρόσωπα αποθεώνονται από ανθρώπους, οι οποίοι αναζητούν τον ιδανικό σωτήρα, που θα δώσει λύσεις στα προβλήματά τους. Και επειδή οι λύσεις δεν πέφτουν σαν μάννα εξ ουρανού, τα παχιά τα λόγια με τις θεωρίες συνωμοσίας και τον εύπεπτο καταγγελτικό τόνο προς τους κυβερνώντες μετατρέπουν τον εκφραστή τους σε είδωλο των μαζών, ειδικά αν έχει στις πλάτες του μια διόλου ευκαταφρόνητη ιστορία. Διότι οι αμετροεπείς με σπουδαίο παρελθόν φαντάζουν μια κάποια λύση σε όσους ψάχνουν για από μηχανής θεούς. Τα εύκολα τα λόγια, τα πασπαλισμένα με υποτιθέμενα καταχθόνια σχέδια σε βάρος του περιούσιου λαού των Ελλήνων, σε συνδυασμό με ένα έντονο αντισημητισμό και αντιαμερικανισμό, αντιγεγραμμένους από τα πιο ειδεχθή ρατσιστικά και υπερεθνικιστικά ιστολόγια και έντυπα, χαϊδεύουν τ' αυτιά των αμόρφωτων και απελπισμένων αλλά δεν δίνουν λύσεις στα χρόνια προβλήματα. Η αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων, που χαρακτηρίζει την κίνηση, της οποίας ο κ. Θεοδωράκης προϊσταται, θα μπορούσε ίσως στο Μεσαίωνα να δικαιολογηθεί στα πλαίσια της γενικότερης αδυναμίας πρόσβασης στη γνώση και, εντεύθεν, στην αλήθεια. Πώς δικαιολογείται, όμως, στο ξεκίνημα του 21ου αιώνα; Και πώς στην ευχή πρόσωπα με ιδιαίτερο μορφωτικό και επιστημονικό επίπεδο, όπως ο ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Κασιμάτης, δέχθηκαν να συμμετάσχουν σε αυτό το φοβικό μόρφωμα άλλως πώς επέτρεψαν στην κεφαλή του να κλίνει προς ιδέες ασυμβίβαστες με τα ιδεώδη, που αυτή πρέσβευε σε άλλες, όχι τόσο μακρυνές, εποχές;
Αμφιβάλλω, αν όλα τα παραπάνω πέρασαν έστω για λίγο από το μυαλό των υποστηρικτών του κ. Θεοδωράκη και της κίνησής του. Ελπίζω μόνο, όταν γίνει αντιληπτό το περιεχόμενο αυτής της σπίθας, να μην έχει αυτή μετατραπεί σε φωτιά σαν και αυτές, που "έκαψαν" τη χώρα το 1897 ή το 1922. Διότι τότε ίσως θα 'ναι πολύ αργά.

Πρακτικές φασισμού, που περνούν στα κρυφά

Μερικοί άνθρωποι απλά δεν υποφέρουν την πολυφωνία. Για την ακρίβεια, δεν αντέχουν στο άκουσμα μιας αντίθετης απ' όσα οι ίδιο πρεσβεύουν φωνής. Οι ανοχές τους είναι περιορισμένες για πολλούς λόγους. Κάποιοι εξ αυτών είναι εκ πεποιθήσεως φασίστες. Κάποιοι άλλοι έχουν μεγαλώσει σε περιβάλλον καταπιεστικό, όπου η αντίθετη από την κρατούσα άποψη είναι ποινικώς κολάσιμη πράξη, και έχουν απόλυτα ασπαστεί τα ιδεώδη αυτού του περιβάλλοντος. Φαντάζομαι, ότι θα υπάρχουν και άλλοι λόγοι αλλά δεν έχει σημασία η απαρίθμησή τους.
Αν το παραπάνω φαινόμενο σταματούσε εκεί, δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Ουδείς υποχρεούται να ανεχθεί την άποψη, που δεν τον εκφράζει πολλώ δε μάλλον δεν του αρέσει. Η άλλη όψη του δικαιώματος στην ελεύθερη έκφραση είναι το δικαίωμα της μη υιοθέτησης της ελεύθερης άποψης, που δεν εκφράζει κάποιον και περιλαμβάνεται στο δικαίωμα της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας.
Το πρόβλημα αρκετών αλλεργικών στην αντίθετη με τη δική τους άποψη είναι η επιθυμία τους να μεταδώσουν την αλλεργία τους αυτή άλλως να εκδηλώσουν τα συμπτώματά της και προς όσους ασπάζονται αυτή την αντίθετη άποψη. Διότι δεν αρκεί η προσωπική αποστροφή, που προκαλεί μια άποψη, αλλά πρέπει αυτή η αποστροφή να εξωτερικευτεί, κατά τρόπο που να αποκλείει την έκφραση αυτής της άποψης, σύμφωνα με το σκεπτικό των αλλεργικών αυτών. Και για την εξωτερίκευση αυτής της αντίρρησης γίνεται επίκληση των πιο ετερόκλητων φαντασιώσεων, από τον απειλούμενο αφανισμό του γένους έως τα καταχθόνια σχέδια των τσιρακιών της νέας τάξης πραγμάτων.
Κάπως έτσι σκέφτηκαν και κάποιοι φανατικοί και με πλήθος απειλών πέτυχαν, ώστε να ματαιώσουν τη συνέχιση των παραστάσεων του θεατρικού έργου "No Body Else", με το αιτιολογικό ότι η παράσταση τους θίγει. Προηγήθηκε σωρεία δυσφημιστικών σχολίων σε ιστολόγια, όπως αυτό (με παράθεση αρκετών σχολίων) και αυτό, και ακολούθησαν απειλές σε βάρος των συντελεστών της παράστασης. Φυσικά, ούτε ένας εκ των απειλούντων έκρινε σκόπιμο να παρακολουθήσει το εν λόγω έργο. Αρκούσε, που είχαν ακούσει, ότι το έργο αυτό είναι τάχα μου βλάσφημο, επειδή είχε μια σκηνή ερωτικής συνεύρεσης του Ιησού με τη Μαρία Μαγδαληνή, ώστε να πράξουν τα μέγιστα για να κατέβει το έργο.
Το χειρότερο είναι, ότι αυτή η είδηση πέρασε στα κρυφά. Αν εξαιρέσει κανείς ορισμένους ιστότοπους και "ΤΑ ΝΕΑ", οι υπόλοιποι τήρησαν σιγή ιχθύος. Ελάχιστες διαμαρτυρίες και αυτές από τους συνήθεις υπόπτους, που παρακολουθούν τέτοια σκοταδιστικά φαινόμενα και έπειτα τίποτα! Απλά τίποτα!
Δύο είναι τα ανησυχητικά σημεία αυτού του φαινομένου. Το πρώτο είναι, ότι σταδιακά αρχίζει ο κόσμος και εθίζεται σε τέτοιες οπισθοδρομικές ου μην και φασίζουσες συμπεριφορές το ίδιο εύκολα, που συνήθισε και τις ληστείες στις τράπεζες. Συνεπώς, παύουν να κινούν το ενδιαφέρον του, αφού δεν αποτελούν κάτι το πρωτοεμφανιζόμενο. Και σε μια κοινωνία του θεάματος, το επαναλαμβανόμενο φαινόμενο, που ουσιαστικά ταυτίζεται με το θέαμα μέσα από την προβολή του από τα Μ.Μ.Ε., παύει να είναι άξιο προσοχής και, έτσι, οι αντιδράσεις της περιορίζονται και αργότερα εκμηδενίζονται. Το δεύτερο είναι η εμφάνιση αυτού του φαινομένου σε μια κρίσιμη εποχή. ιστορικά τέτοια ακραία φαινόμενα εμφανίστηκαν σε δύσκολες εποχές. Η κατεστραμμένη μεσοπολεμική Γερμανία αποτέλεσε το ευφορότερο έδαφος για την ανάπτυξη του ναζισμού. Φυσικά, οι παραλληλισμοί ανάμεσα στη μεσοπολεμική Γερμανία και τη σημερινή Ελλάδα δεν είναι σωστοί (η σημερινή Ελλάδα είναι παράδεισος μπροστά στη Γερμανία εκείνης της εποχής) αλλά σε μια χώρα ευρισκόμενη σε κρίση σε κάθε επίπεδο είναι εύκολο όχι τόσο να ανατραπούν δημοκρατικές κυβερνήσεις προς όφελος των επιτηδείων αντιδημοκρατών όσο να παγιωθούν καταστάσεις ασύμβατες με τα δημοκρατικά κεκτημένα, εις τρόπον ώστε κανένας να μην αντιδρά σε αυτές. Και ουσιαστικά αυτό επιδιώκουν οι πολέμιοι της αντίθετης προς αυτούς άποψης.
Και αυτή η σιωπή των πολλών είναι το πιο ανησυχητικό απ' όλα.

Όταν η γκαιμπελική μέθοδος της λάσπης των επιτηδείων συνάντησε την απαιδευσία των πολλών

Δεν είναι η πρώτη φορά, που το Διαδίκτυο αλλά και τα παραδοσιακά Μ.Μ.Ε. γέμισαν με τίτλους, άρθρα και δηλώσεις άγνοιας και μίσους. Άλλοτε στο στόχαστρο ήταν ο νυν ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πρασίνων, κ. Τρεμόπουλος και η δήλωσή του για μετονομασία της οδού Αποστόλου Παύλου στη Θεσσαλονίκη σε οδό Κεμάλ Ατατούρκ, άλλοτε η κα. Δραγώνα και το βιβλίο της "ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ;", αύριο θα είναι κάποιος/κάποια άλλη. Στην ιστορία των τελευταίων ετών έχουν καταγραφεί δεκάδες περιπτώσεις, όπου δηλώσεις, που αφορούσαν θέματα - ταμπού της κοινωνίας μας, παραποιήθηκαν και με αυτή τη μορφή παρουσιάστηκαν ως αληθινές και προερχόμενες από πρόσωπα, των οποίων η άποψη δεν ήταν ούτως ή άλλως αρεστή αλλά έπρεπε να παρουσιαστεί από τους γνωστούς αγνώστους πλαστογράφους ως ακόμα πιο μισητή.
Φυσικά, οι ίδιοι παραχαράκτες χτύπησαν και πάλι, με αφορμή την προβολή της σειράς του "ΣΚΑΪ" "1821", όπου υποτίθεται, ότι ο σχολιαστής της σειράς αυτής, γνωστός συγγραφέας κ. Τατσόπουλος, χαρακτήρισε το Θεόδωρο Κολοκοτρώνη ως ομοφυλόφιλο. Η όλη ιστορία ξεκίνησε από μια συζήτηση του συγγραφέα στο φατσοβιβλίο, όπου σε μια επιεικώς αστεία κουβέντα αυτός αναφέρθηκε στο όνομα του Κολοκοτρώνη και τον υποτιθέμενο γκόμενό του. Πουθενά στην κουβέντα αυτή δεν υπήρξε κατηγορηματικός ο κ. Τατσόπουλος, ότι ο Κολοκοτρώνης ήταν ομοφυλόφιλος.
Και, όμως, αυτή την κουβέντα παραποίησαν οι γνωστοί-άγνωστοι πλαστογράφοι, για να χτυπήσουν μια σειρά, η οποία διαβάζει τα γεγονότα του 1821 με ένα πιο ήπιο και, συνεπώς, λιγότερο αρεστό στους πολλούς τρόπο. Και όταν η γκαιμπελική μέθοδος της λάσπης των επιτηδείων συναντά την απαιδευσία των πολλών, το αποτέλεσμα είναι η απίστευτη κατασυκοφάντηση ενός συγγραφέα, ο οποίος παρουσιάζει την ανωτέρω εκπομπή και καλείται να απολογηθεί σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές για κάτι, το οποίο ουδέποτε είπε.
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι τόσο η παρουσία λασπολόγων στη χώρα μας. Το είδος είναι τόσο παλιό όσο και η ανθρώπινη σκοπιμότητα. Βρίσκει, όμως, εύφορο έδαφος, ακριβώς επειδή οι απαίδευτοι είναι πολλοί στη χώρα μας και τείνουν ευήκοον ους σε τέτοιου είδους ανοησίες. Παρά το γεγονός, ότι η πρόσβαση στην πληροφορία είναι τέτοια, που επιτρέπει περισσότερο από ποτέ την προσέγγιση της αλήθειας, εντούτοις ο απαίδευτος όχι μόνο δεν καταφεύγει σε αυτή, για να εξακριβώσει, αν, όσα ακούει, αληθεύουν, αλλά πεισματικά στυλώνει τα ποδάρια του, εμμένοντας σε όσα άκουσε από τους κιβδηλοποιούς της πραγματικότητας.
Η σειρά του "ΣΚΑΪ" για το 1821 καταπιάνεται με κάποιους μύθους, που συνοδεύουν την ιστορική αυτή στιγμή. Δεν προσπαθεί να αναιρέσει την πραγματικότητα, που ήθελε κάποιους ανθρώπους να ξεσηκώνονται ενάντια σε ένα κατακτητή. Καταδεικνύει απλά τους μύθους, οι οποίοι συνοδεύουν την ιστορία 400 χρόνων σκλαβιάς. Και επειδή κάποια θέματα αποτελούν γκρίζες ζώνες στην ελληνική ιστορία (π.χ. κρυφό σχολείο), οι επιτήδειοι έσπευσαν να τσακίσουν μια σειρά, την οποία αμφιβάλλω αν πραγματικά είδαν και αν, τέλος πάντων, την είδαν, έσπευσαν να την κρίνουν με όσα έμαθαν είτε από το σχολείο είτε από τα παραϊστορικά ιστολόγια και βιβλία, που αποτελούν και το μοναδικό μορφωτικό τους οπλοστάσιο. Ή, μήπως, πρέπει να πω "παραμορφωτικό";
Σε μια χώρα, όπου η παιδεία θα αποτελούσε προτεραιότητα των πολλών - αναφέρομαι στην παιδεία με την έννοια της μόρφωσης και όχι της συλλογής τίτλων επιστημονικής επάρκειας - οι ανωτέρω παραποιητές θα είχαν καταλήξει στο περιθώριο της κοινωνίας και ο λόγος τους θα αντιμετωπιζόταν με θυμηδία. Σε μια χώρα, όμως, χωρίς ουσιαστική παιδεία οι ανωτέρω επίδοξοι μονοπωλητές της ιστορικής αλήθειας, όπως προβάλλει μέσα από τον παραμορφωτικό τους φακό, ζουν και βασιλεύουν. Και το χειρότερο είναι, ότι μέρα με τη μέρα κερδίζουν περισσότερους υποστηρικτές.

Βιβλία : "ΚΑΪΝ" του Ζοζέ Σαραμάγκου

Και αν ο σκληρός Θεός της Παλαιάς Διαθήκης ήταν, στην πραγματικότητα, εμπαθής, αλαζόνας, με ελαστική συνείδηση και έβαζε στοίχημα με το διάβολο για τους πιστούς του; Μήπως ο Κάιν, ο πρώτος δολοφόνος της Παλαιάς Διαθήκης, σκότωσε τον Άβελ, επειδή τον έσπρωξε προς τα εκεί η αδικία εκ μέρους του Θεού, αλλά, στην πραγματικότητα, ήταν ο πρώτος σκεπτικιστής, που αμφισβήτησε το Θεό;

Πατώντας σε αυτά τα ερωτήματα αλλά και επιθυμώντας μα δώσει μια λογοτεχνική διάσταση στις αθεϊστικές του πεποιθήσεις άλλως στην απουσία θρησκευτικού συναισθήματός του ο νομπελίστας συγγραφέας Ζοζέ Σαραμάγκου έγραψε το τελευταίο του μυθιστόρημα "ΚΑΪΝ" (Εκδόσεις Καστανιώτη). Πρόκειται για ένα ολιγοσέλιδο βιβλίο, στο οποίο ο κεντρικός ήρωας Κάιν περνάει σε διαφορετικές χρονικές περιόδους συγγραφική αδεία και έρχεται αντιμέτωπος με διάφορα πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης, όπως τον Αβραάμ, τον Ιησού του Ναυή, τον Ιώβ και άλλους, τους οποίους αντιμετωπίζει με τον ίδιο σκεπτικισμό, με τον οποίο αντιμετωπίζει το Θεό. Αρνούμενος ουσιαστικά την παντοδυναμία του Θεού και εκμεταλλευόμενος το εκδικητικό του μένος σε βάρος του πρώτου δολοφόνου του ανθρώπινου γένους, ο Κάιν ορθώνει το ανάστημά του σε όσα θεωρεί άδικα εκ μέρους του Θεού, αρνείται να δεχθεί την παθητικότητα, με την οποία οι πιστοί του αποδέχονται τις επιλογές του και ουσιαστικά σαμποτάρει τα σχέδια του Παντοδύναμου, επισημαίνοντας τα ολισθήματα και τα πάθη του.

Υπάρχουν στιγμές στο βιβλίο, όπου ο συγγραφέας δίνει, πραγματικά, τα ρέστα του. Ο διάλογος ανάμεσα στο Θεό και τον Κάιν αμέσως μετά τη δολοφονία του Άβελ είναι απολαυστικός και χαράσσει τη γραμμή, που ο Κάιν θα ακολουθήσει στο υπόλοιπο βιβλίο. Εξίσου σημαντικά λειτουργεί ο ορθολογισμός του συγγραφέα, ο οποίος σφυροκοπάει ανελέητα τα σημεία της Παλαιάς Διαθήκης, με τα οποία ασχολείται, αμφισβητώντας τις προθέσεις του Θεού (της Παλαιάς Διαθήκης).

Για τους φίλους, όμως, του συγγραφέα, το τελευταίο αυτό πόνημά του δεν είναι, δυστυχώς, αντάξιο των παλαιότερων βιβλίων του. Υπάρχουν στιγμές, που το έργο, όσο ευχάριστα και αν διαβάζεται, δείχνει να μην έχει τη σπιρτάδα, που χαρακτήριζε τα προηγούμενα βιβλία του. Ο συγγραφέας μοιάζει κουρασμένος και δεν εκμεταλλεύτηκε, πιστεύω, την ευκαιρία να ξετινάξει την Παλαιά Διαθήκη, όσο του επέτρεπε το τεράστιο συγγραφικό του ταλέντο αλλά και η δεδηλωμένη αθεΐα του.

Δεν αρνούμαι, ότι το βιβλίο διαβάζεται ξένοιαστα αλλά δεν μπορώ να το συγκρίνω π.χ. με το αλληγορικό "ΠΕΡΙ ΤΥΦΛΩΣΕΩΣ". Για όποιον δεν έχει διαβάσει Σαραμάγκου, ίσως δεν είναι το ενδεδειγμένο βιβλίο, για να ξεκινήσει να εντρυφεί στο έργο του.

Στο ασανσέρ...

Το ασανσέρ είναι ένα από εκείνα τα μέρη, στα οποία ο νεοέλληνας κάνει κατάθεση ψυχής. Αποκαλύπτεται. Βγάζει τον πραγματικό του εαυτό. Φανερώνει αυτό, που είναι στην πραγματικότητα πίσω από το πανάκριβο μοδάτο κοστούμι/ταγιέρ ή καθημερινό ντύσιμο και τα γκατζετς, που κρέμονται πάνω του. Είναι κάτι σαν το εξομολογητήριό του, ο χώρος, στον οποίο αφήνεται να εκδηλωθεί ελεύθερα και να δείξει, ποιος πραγματικά είναι.
Κατ' αρχάς, ο νεοέλληνας χρησιμοποιεί το ασανσέρ ακόμα και όταν είναι να ανέβει ένα μόνο όροφο, ενίοτε και για τον ημιόροφο. Συνήθως βαριέται να ανέβει από τις σκάλες αλλά και δεν γουστάρει να προβληματίζεται με τέτοια μικροπράγματα, οπότε στήνεται μπροστά από την είσοδο του ασανσέρ και περιμένει. Το ίδιο πράττει και όταν χρειάζεται να κατέβει στον αμέσως επόμενο όροφο, που και αυτός μπορεί να είναι ημιόροφος. Κάποτε ο χρόνος αναμονής του ασανσέρ είναι αρκετά μεγαλύτερος από αυτό, που χρειάζεται στο νεοέλληνα, ώστε να ανέβει από τον όροφο, στον οποίο βρίσκεται, στον αμέσως ανώτερο ή κατώτερο αλλά δεν βαριέσαι αδελφέ;
Όταν, περαιτέρω, ο νεοέλληνας εισέλθει στο ασανσέρ, αν τυγχάνει να είναι καπνιστής, απαξιώνει να σβήσει το τσιγάρο του παρά συνεχίζει να φουμάρει εντός του θεόκλειστου χώρου του κουβουκλίου του ασανσέρ. Αν υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι εντός του ασανσέρ, καρφί δεν του καίγεται. Ούτε τον νοιάζει, που ένα ασανσέρ δύσκολα αερίζεται και θα μυρίζει τσιγαρίλα. Αν του κάνουν παρατήρηση για το τσιγάρο, αυτός είτε θα το παίξει Κινέζος είτε θα απαντήσει σε ύφος "άει παράτα μας" και θα συνεχίσει το κάπνισμα. Σπανιότερα, θα παραπονεθεί για την παρατήρηση, που του έγινε, και θα σβήσει απρόθυμα το τσιγάρο. Ακόμα πιο σπάνια, θα το σβήσει εκτός ασανσέρ, πατώντας στο στο έδαφος.
Αν, πάλι, τύχει ο νεοέλληνας και μιλάει στο κινητό του την ώρα, που μπαίνει στο ασανσέρ, δεν θα το κλείσει παρά θα συνεχίζει να μιλάει σε αυτό δυνατά, ξεκουφαίνοντας τους λοιπούς επιβαίνοντες. Και επειδή εντός του ασανσέρ το σήμα του κινητού εξασθενίζει, αυτός φωνάζει ακόμα περισσότερο, λες και η είσοδός του στο ασανσέρ συνετέλεσε στην κώφωση του συνομιλητή του. Ούτε σκέψη να πει του συνομιλητή του, ότι θα του τηλεφωνήσει αργότερα.
Συχνά, ένα ασανσέρ χωράει πολύ λίγα άτομα. Σιγά τα ωά, σκέφτεται ο νεοέλληνας και παστώνεται με 5-6 ακόμα ομοεθνείς του, ακόμα και όταν το ασανσέρ χωράει λιγότερο κόσμο, αφού είναι φύσει ανυπόμονος και, αν περιμένει να ξεφορτώσει το άσανσέρ όσους προηγούνται, θα πέσουν έξω τα καράβια του. Αν τύχει, όμως, και κολλήσει το ασανσέρ, πράγμα όχι σπάνιο με τόση κακομεταχείριση εκ μέρους του νεοέλληνα, ο τελευταίος αντί να κάνει την αυτοκριτική του, που μπουκάρισε υπεράριθμος σε αυτό, τα βάζει με τους κατασκευαστές, που δεν έφτιαξαν ένα γερό ασανσέρ, με την πολιτεία, που δεν ελέγχει τους κατασκευαστές κ.λπ. Σωστά μαντέψατε, δεν τα βάζει καθόλου με τον εαυτό του.
Επειδή η τεχνολογία προχωράει με γοργούς ρυθμούς, υπάρχουν και υπερμοντέρνα ασανσέρ, που λειτουργούν αυτόματα και με κόσμιες κινήσεις εκ μέρους των χρηστών. Προχωράει παντού η τεχνολογία, είπατε; Ναι, εκτός από το μυαλό του νεοέλληνα, ο οποίος και αν, ακόμα, βρεθεί σε υπερσύγχρονο ασανσέρ, πατάει με μένος τα κουμπιά του, για να πάρει αυτό πρώτη τη δική του εντολή. Μετά από λίγο καιρό, βέβαια, το ασανσέρ κείτεται ξεπατωμένο με κουμπιά, που θέλουν λίγη ώρα, για να δώσουν εντολή. Αλλά ο νεοέλληνας τα βάζει και πάλι με τον κατασκευαστή, την πολιτεία κ.λπ. Ως συνήθως, ο εαυτός του μένει στην απ' έξω.
Το ασανσέρ, για καλή τύχη του νεοέλληνα, δεν έχει φωνή. Είναι, έτσι, πιο εχέμυθο από τον καθαυτό εξομολογητή. Ίσως γι' αυτό ο νεοέλληνας συμπεριφέρεται, όταν εισέρχεται σε αυτό, όπως είναι κακομαθημένος. Και γι' αυτό κοιμάται ήσυχος, ότι το δόλιο το ασανσέρ, που αγόγγυστα τον εξυπηρετεί, δεν πρόκειται ποτέ να τον ξεμπροστιάσει.

Αφού κυκλοφορεί τόσο πολύ, θα αληθεύει

Χτες διάβαζα σε τοπική εφημερίδα το άρθρο μιας φιλολόγου για τη φημολογούμενη κατάργηση της διδασκαλίας της ιστορίας στα σχολεία. Στην επικεφαλίδα του το άρθρο έφερε τη γνωστή ρήση, που αποδίδεται στον διαβόητο κ. Χένρυ Κίσσινγκερ, ότι ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι' αυτό πρέπει να τον αποκόψουμε από τις ρίζες του κ.λπ. κ.λπ. Σημειωτέον, ότι η εν λόγω φιλόλογος είναι διορισμένη στο Ελληνικό Δημόσιο και διδάσκει σε παιδιά εφηβικής ηλικίας, οπότε δυσκολεύομαι να πιστέψω, ότι, όταν μπαίνει στην αίθουσα διδασκαλίας, αποφεύγει να διδάξει στους μαθητές της τέτοιες ανοησίες. Άλλωστε, άνθρωποι, που ασπάζονται την άποψη, ότι η δήλωση Κίσσινγκερ είναι αληθής, διακατέχονται από την ψευδαίσθηση, ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια και, συνεπώς, ότι έχουν μια ιερή αποστολή να φέρουν στο φως στοιχεία, που το κατεστημένο, δέσμια του οποίου είναι η πολιτεία, κρατούν στο σκοτάδι.
Σε μια χώρα, όπου ο πολύς κόσμος ειναι ουσιαστικά αμόρφωτος, είναι εύκολο να γίνουν πιστευτές τέτοιες δηλώσεις. Το μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων της χώρας μας είναι τραγικά αμόρφωτοι υπό την έννοια, ότι αφενός δεν γνωρίζουν ακόμα και στοιχειώδη θέματα εκτός του γνωστικού τους αντικειμένου αφετέρου δεν έχουν εξασκήσει επαρκώς την κριτική τους σκέψη, ώστε να αντιλαμβάνονται τέτοιες απάτες. Είναι πανεύκολο σε ένα λαό, που έχει τόση σχέση με το διάβασμα και την εν γένει μόρφωση όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο, να περάσεις τέτοιες θεωρίες συνωμοσίας, προκειμένου να το φοβίσεις και να τον κάνεις να βλέπει παντού εχθρούς. Άλλωστε, είμαστε ένα λαός με μακροχρόνια ιστορία και όλοι μας επιβουλεύονται, οπότε γιατί μια τέτοια θεωρία να μη γίνει πιστευτή από ανθρώπους χωρίς μόρφωση ;
Συν τοις άλλοις, η συχνή επανάληψη τέτοιων αποκυημάτων νοσηρής φαντασίας συντελεί στην αποτύπωσή τους στο νου του μέσου αμόρφωτου νεοέλληνα, εις τρόπον ώστε αυτός να την αντιλαμβάνεται ως αληθή και να μην μπαίνει στη διαδικασία αμφισβήτησής της. Όταν, μάλιστα, φορείς της ιδέας αυτής είναι πρόσωπα, όπως ο κ. Θεοδωράκης και ο κ. Λαζόπουλος, τότε γιατι να μην την ασπάζεται και μια απλή φιλόλογος; Και αφού μια φιλόλογος αποδέχεται ως αληθινή μια τέτοια δήλωση, τότε γιατί να μην την αποδεχθούν και όσοι συνέλληνες δεν έχουν ανοίξει ούτε ένα βιβλίο στη ζωή τους;
Φυσικά, υπάρχουν άρθρα αλλά και βιβλία, που κονιορτοποιούν τέτοιες απόψεις και καταδεικνύουν το μέγα ψεύδος των διακινητών τους. Αλλά σε μια χώρα δέσμια της αμορφωσιάς των κατοίκων της, ιδίως όσων θεωρούνται μορφωμένοι, αυτά είτε περνούν αδιάβαστα είτε χαρακτηρίζονται ως αναληθή και υποκινούμενα από τις ίδιες δυνάμεις, που έχουν θέσει στόχο την εκρίζωση των ηθών και εθίμων μας. Και όταν αδιαφορούν γι' αυτά τα τεκμήρια οι φερόμενοι ως πνευματικοί ταγοί μας - θυμηθείτε με πόση ευκολία άφησε ο κ. Θεοδωράκης να εννοηθεί, ότι δεν διάβασε το βιβλίο της κας. Δραγώνα "ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ" αλλά είχε όλη την όρεξη να το κατακρίνει - είναι επόμενο να αδιαφορήσουν και όσοι συμπολίτες μας τους έχουν θεοποιήσει.
Και κάπως έτσι τέτοιες θεωρίες και απόψεις όχι μόνο διαχέονται είτε στα παραδοσιακά είτε στα ηλεκτρονικά μέσα αλλά και βρίσκονται άνθρωποι πρόθυμοι να τις υπερασπιστούν μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματός τους.