Μια εσφαλμένη προσέγγιση

Παρακολουθώντας αυτές τις μέρες τον αντίκτυπο των πρόσφατων γάμων ομοφυλόφιλων στην Τήλο, άκουσα τις ακόλουθες δύο απόψεις δημοσιογράφων :
.- Τον κ. Κύρτσο να σχολιάζει ότι με την αναγνώριση του γάμου μεταξύ των ατόμων του ιδίου φύλου θα επιδεινωθεί το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδος και
.- Τον κ. Λιάγκα να αναφέρει ότι έγινε μια δημοσκόπηση από τον τηλεοπτικό σταθμό “STAR”, τον οποίο, όπως είπε, παρακολουθούν νέοι άνθρωποι, και ένα ποσοστό άνω του 50% δήλωσε ότι είναι κατά του γάμου μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου.
Για την άποψη του κ. Κύρτσου θα αναφέρω ότι τέτοιο πρόβλημα θα υπήρχε, αν ξαφνικά η πλειοψηφία των Ελλήνων αποφάσιζε να αποκαλύψει τις ομοφυλοφιλικές προτιμήσεις της και να συνάψει γάμο με πρόσωπο του ίδιου φύλου, πράγμα, που, εξ όσων γνωρίζω, δεν ισχύει. Το ήδη υπάρχον δημογραφικό πρόβλημα δε θα επιδεινωθεί με την αναγνώριση του γάμου μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου ούτε θα αντιμετωπιστεί με την απαγόρευση του γάμου αυτού αλλά με μέτρα στήριξης των οικογενειών με παιδιά π.χ. οικονομική ενίσχυση και άλλα συναφή. Συν τοις άλλοις, σε χώρες, όπου επιτρέπεται σε ομοφυλόφιλα ζευγάρια να υιοθετήσουν παιδιά, δεν έχει αποδειχτεί ότι τα παιδιά αυτά μεγαλώνοντας έγιναν ομοφυλόφιλα, οπότε καλό θα ήταν να το δει αυτό το θέμα η Πολιτεία με σοβαρότητα και χωρίς να επηρεάζεται από τις κραυγές των ΛΑΟτιανών, του Μητροπολίτου Καλαβρύτων Αμβροσίου και άλλων διαφωνούντων για τους γάμους αυτούς.
Για την παρατήρηση του κ. Λιάγκα, το γεγονός ότι παρακολουθούν νέοι άνθρωποι το “STAR” δε σημαίνει απαραίτητα ότι αυτοί οι νέοι έχουν και νέα μυαλά. Το ασυγκράτητο κουτσομπολιό των ειδήσεών του και των μεσημεριανών εκπομπών του αλλά και η αντιμετώπιση του ζητήματος της ομοφυλοφιλίας από τις εκπομπές του συγκεκριμένου σταθμού, όπου καλεσμένοι, όπως ο παπα-Τσάκαλος καλούνται να πουν την άποψή τους για τους πρόσφατους γάμους, προδίδει ότι πολλοί νέοι άνθρωποι με παλαιά μυαλά παρακολουθούν το συγκεκριμένο σταθμό, οπότε οι απόψεις τους για το γάμο των ομοφυλοφίλων δεν είναι θετικές.
Περισσότερο σκέπτομαι τις συνέπειες, που θα (πρέπει να) έχουν οι συγκεκριμένοι γάμοι, ήτοι ποια έννομα αποτελέσματα θα συνεπάγονται. Θα μπορεί ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι να λαμβάνει επίδομα γάμου από τον εργοδότη του ή τον ασφαλιστικό του φορέα ; Όταν πάνε στο Ληξιαρχείο, όπου είναι εγγεγραμμένοι, θα δεχτεί ο Ληξίαρχος να εγγράψει το γάμο τους, ώστε να εκδοθεί η σχετική ληξιαρχική πράξη γάμου; Γεννώνται κληρονομικά δικαιώματα σε περίπτωση, που ο ένας εξ αυτών αποβιώσει ; Κανονικά, αν αναγνώριζε ευθέως η Πολιτεία το γάμο ή την πάσης φύσεως νμοική ένωση μεταξύ προσώπων του ίδιου φύλου, αυτά τα δικαιώματα θα κατοχυρώνονταν. Τώρα, όμως ;
Και αν, ακόμα, ετέθησαν τα παραπάνω ερωτήματα σε κάποιο ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό σταθμό, πολύ φοβάμαι ότι πνίγηκαν στον ωκεανό των υποτιμητικών σχολίων των τιμητών της ηθικής, που ξεχύθηκαν στα κανάλια για να εκφράσουν τη φοβία τους για τους γάμους αυτούς. Και, δυστυχώς, η οπτική γωνία, από την οποία είδαν οι ανωτέρω δημοσιογράφοι το συγκεκριμένο θέμα, βοήθησε, χωρίς να τους κατηγορώ για δόλο, στην προσέγγιση αυτή.

Ακόμα μια ομηρία....

Μπορεί να θεωρηθεί ήττα των φοιτητών, που υιοθετούν ακραίες και απαράδεκτες μεθόδους εκφοβισμού των καθηγητών, προκειμένου να περάσουν τα δικά τους μηνύματα, η λύση της οκτάωρης ομηρίας, που είχαν επιβάλει στα μέλη της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, στη Θεσσαλονίκη, χωρίς αυτά (τα μέλη της Συγκλήτου) να υποχωρήσουν από τις αρχικές τους θέσεις ; Ναι, αν και πολύ φοβούμαι ότι την επομένη μέρα τα γραφεία των καθηγητών-μελών της Συγκλήτου θα βρεθούν σμπαραλιασμένα από τους ανωτέρω φοιτητές, πράγμα, που, φυσικά, απεύχομαι. Θυμηθείτε την καταστροφή του γραφείου του κ. Βασσάλου, καθηγητή της Παντείου ή της ΑΣΟΕΕ, δε θυμάμαι καλά, ο οποίος αρνήθηκε να υπακούσει στις απειλές των συναδέλφων, ως προς την ιδιότητα και τις μεθόδους ικανοποίησης αιτημάτων, των παραπάνω φοιτητών σε ανάλογη περίπτωση! Και, φυσικά, αν υπάρχουν σε αυτά υπολογιστές ή άλλα τιμαλφή, αυτά θα «απαλλοτριωθούν». Και, φυσικά, έρευνα της Αστυνομίας για ένα καθαρό αδίκημα, που τιμωρείται από τον Ποινικό Κώδικα, δε θα γίνει, για να μην παραβιαστεί το άσυλο.
Να ελπίζω ότι τώρα θα συμβεί κάτι διαφορετικό ;

Γιατί, κύριε Καρακατσάνη;

Σέβομαι την άποψη των εκπροσώπων των παλαιών γενεών, ιδίως εκείνων, οι οποίοι έχουν ένα τρόπο σκέψης αξιοσέβαστο και αγωνιούν πραγματικά για το μέλλον της Ελλάδος. Σε αυτούς ανήκει και ο Θύμιος Καρακατσάνης, σπουδαίος κωμικός ηθοποιός, με θητεία τα τελευταία χρόνια στις αριστοφανικές κωμωδίες αλλά και με άποψη περί πολλών επιστητών και με αποδεδειγμένη αγωνία για όσα συμβαίνουν στη χώρα μας.
Σήμερα, 2.6.2008, ο κ. Καρακατσάνης παρεχώρησε συνέντευξη στο ιστολόγιο prezatv (για περισσότερα, οράτε prezatv.blogspot.com/2008/06/tv_02.html), όπου, μεταξύ άλλων ,εξέφρασε και την άποψή του για το γάμο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου :

Για το γαμο των ομοφυλοφιλων τι γνωμη εχετε;;;Τωρα...δεν ξερω πως να σου απαντησω...Δηλαδη μας νοιαζει εμας,τι κανει ο αλλος στο κρεβατι του;;;Σιγα τωρα,μην ειναι αυτο το προβλημα μας...Οποτε ειστε υπερ;Δεν γαμιονται;(γελια)
Όσο χοντρό και αν ήταν το χιούμορ του Αριστοφάνη, φρονώ ότι δεν έφτανε στο σεξισμό τον πιστό αριστοφανικό κ. Καρακατσάνη. Άλλως, από ένα ηθοποιό, ο οποίος έχει διδάξει ήθος με την εν γένει στάση του εδώ και πολλά χρόνια, περίμενα λιγότερο σεξισμό και περισσότερο σεβασμό για μια ομάδα συνανθρώπων μας, οι οποίοι υφίστανται ένα απαράδεκτο ρατσισμό στην Ελλάδα. Κρίμα, πραγματικά κρίμα! Μια πολύ άτυχη δήλωση του κ. Καρακατσάνη, κατά την ταπεινή μου άποψη!

Περί συμβολαιογράφων, κατά τον κ. Στέφανο Μάνο

Ο τέως Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και επανειλημμένως εκλεγείς βουλευτής με τη Ν.Δ. κ. Στέφανος Μάνος έχει χαρακτηριστεί ως ένας από τους προοδευτικότερους και οξυδερκέστερους πολιτικούς, που είχε η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Δεν ανήκω σε αυτούς, οι οποίοι θα διαφωνήσουν με τη συλλογιστική αυτή, διότι το θάρρος της έκφρασης της άποψής του καθιστούσε τον κ. Μάνο ξεχωριστό σε σχέση με άλλους πολιτικούς μας, ενώ και η κρίση του επί αρκετών επιστητών ενίσχυσε την άποψη αυτή.
Όμως, ένα πρόσφατο άρθρο του στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», όπως το ανέπτυξε ο κ. Μάνος στο ιστολόγιό του, αποδεικνύει ότι κάποιες φορές ακόμα και ο πιο αφοσιωμένος διάκονος του ορθού λόγου μπορεί να υποπέσει σε σφάλματα.
Σε ανάρτηση, λοιπόν, με ημερομηνία 8.4.2008 στο ιστολόγιο stmanos.blogspot.com διαβάζω :

Από τις 8 Απριλίου ισχύουν οι νέες αντικειμενικές αξίες των εκτός σχεδίου ακινήτων. 23,5% η μέση αύξηση σε όλη την Ελλάδα, 50% η αύξηση στην περιφέρεια Αττικής.
Αναρίθμητες φορές έγραψα για την απαράδεκτη –κατά τη γνώμη μου- σύνδεση των αντικειμενικών αξιών με τα εισοδήματα των συμβολαιογράφων, δικηγόρων και υποθηκοφυλάκων. Μίλησα επανειλημμένως στη Βουλή για το ίδιο ζήτημα. Κατέθεσα τροπολογία τον Δεκέμβριο του 2006. Όλες μου οι ενέργειες έμειναν χωρίς αποτέλεσμα. Το πετσί της κυβέρνησης είναι πολύ χονδρό. Τα μέσα που διαθέτω δεν είναι ικανά να το διαπεράσουν. Άλλωστε, όπως έγραψα στην Καθημερινή πριν ένα μήνα, η κυβέρνηση αρνείται να κάνει ο,τιδήποτε πρότεινε ο Μάνος.
Σε όλη την Ελλάδα οι συμβολαιογράφοι αριθμούν τους 3.300 περίπου. Το επάγγελμα είναι στην ουσία κλειστό. Οι αμοιβές τους ορίζονται με απόφαση του κ. Αλογοσκούφη. 1,2% επί της αντικειμενικής αξίας του ακινήτου χωρίς κανένα όριο. Όσο πάει. Μείωση της αμοιβής από τον συμβολαιογράφο, απαγορεύεται.
Ο κ. Αλογοσκούφης έχει βαλθεί να κάνει όλους τους συμβολαιογράφους, εκατομμυριούχους. Γιατί δεν ανακοινώνει πόσοι από τους συμβολαιογράφους δήλωσαν το 2007 εισοδήματα μεγαλύτερα από 100.000 ευρώ και πόσοι μεγαλύτερα από 250.000 ευρώ; Αν κάποιος από τους τελευταίους (των 250.000 €) προσφέρει τις υπηρεσίες του στην περιφέρεια Αττικής, το 2008 χάρη στον κ. Αλογοσκούφη, τα εισοδήματα του θα φθάσουν τα 375.000 ευρώ. Έτσι απλά, χωρίς ρίσκο, χωρίς πρόσθετη δουλειά. Σε τρία-τέσσερα χρόνια θα είναι εκατομμυριούχος. Αν είναι τυχερός και προσφέρει τις υπηρεσίες του στον Ασπρόπυργο δεν θα χρειαστεί να περιμένει τόσο. Οι αντικειμενικές αξίες αυξήθηκαν κατά 195%. Τα 250.000 ευρώ του 2007, θα γίνουν 737.500 ευρώ το 2008.
Θα ήταν πιστεύω σωστό και δίκαιο και το προτείνω, να ανακηρύξουν οι συμβολαιογράφοι τον κ. Αλογοσκούφη φύλακα άγγελο των εισοδημάτων τους και σε έμπρακτη απόδειξη της ευγνωμοσύνης τους να επιτρέψουν στον κ. Αλογοσκούφη, τη σύζυγο του και τα παιδιά του να ασκήσουν ελεύθερα το επάγγελμα του συμβολαιογράφου σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους.
Οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα και οι συνταξιούχοι που, το 2008, θα λάβουν εισοδήματα αυξημένα κατά περίπου 3,5% -όσο ο πληθωρισμός-, θα πρέπει να κατανοήσουν ότι ο κ. Αλογοσκούφης μας αγαπάει όλους εξ ίσου και ενδιαφέρεται να μας κάνει όλους εκατομμυριούχους, απλά δεν μπορεί να το κάνει ταυτοχρόνως για όλους.
Το σχετικό άρθρο του κ. Μάνου μπορείτε να το διαβάσετε στην ιστοσελίδα της «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ» :
news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_25/05/2008_271308
Το εν λόγω άρθρο του κ. Μάνου, τουλάχιστον στο σημείο, όπου αναφέρεται στους συμβολαιογράφους, διαπνέεται από μια λογική, που δε με βρίσκει σύμφωνο. Ο συμβολαιογράφος αποτελεί, κακά τα ψέμματα, ένα εγγυητή της νομιμότητος στη μεταβίβαση ενός ακινήτου και, γενικά, στις εμπράγματες μεταβολές ενός ακινήτου (γονική παροχή, δωρεά κ.λπ.). Η αμοιβή του μπορεί να φαντάζει μεγάλη στα μάτια του απλού Έλληνα αλλά από την αμοιβή του αυτή υπάρχουν ουκ ολίγες κρατήσεις υπέρ του Ταμείου Νομικών, 10% φόρος, 0,9% υπέρ Υποθηκοφυλακείου ή Κτηματολογικού Γραφείου, όπου αυτό υπάρχει, 2% υπέρ του μεσίτη, που, τυχόν, μεσολάβησε κ.λπ. Άρα, η αμοιβή του δεν είναι αυτή, που φαίνεται. Για την ακρίβεια, είναι πολύ μικρότερη από αυτή, που πληρώνει ο συμβαλλόμενος. Αφήστε, που στην πράξη υπάρχουν συμβολαιογράφοι, που δέχονται, στα πλαίσια του ανταγωνισμού, να λάβουν λιγότερα χρήματα. Αφήστε, που από τα λεγόμενα «συμβολαιογραφικά έξοδα» τη μερίδα του λέοντος την καρπώνεται το κράτος.
Όσον αφορά το κλειστό του εν λόγω επαγγέλματος, θα συμφωνήσω ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να ανοίξει και να μην εξαρτάται από την προκήρυξη σχετικού διαγωνισμού από το Υπουργείο Δικαιοσύνης.
Περαιτέρω, το επάγγελμα του συμβολαιογράφου είχε μια εξασφάλιση οικονομική, όταν προ 35ετίας και πίσω ή, έστω, και προ 10ετίας παρουσιαζόταν έξαρση της οικοδομικής δραστηριότητας στην Ελλάδα (οράτε πολυκατοικίες), οπότε ο συμβολαιογράφος, που είχε την τύχη να συνεργαστεί με 3-4 κατασκευαστές, εξασφάλιζε πελατεία άρα και καλά έσοδα. Ακόμα, ο προνομιούχος αυτός συμβολαιογράφος είχε την έδρα του σε ένα από τα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας. Σημειωτέον, ότι δεν ήταν προνομιούχοι όλοι οι συμβολαιογράφοι στα μεγάλα αστικά κέντρα. Επίσης, προ 35ετίας ο αριθμός των συμβολαιογράφων ήταν μικρότερος από το μισό σημερινό, άρα η δουλειά ήταν περισσότερη για τον καθένα από αυτούς. Σήμερα, όμως, που, συν τοις άλλοις, η οικοδομή, ήτοι το 80% της εργασίας ενός συμβολαιογράφου, περνάει κρίση, πόσοι, άραγε συμβολαιογράφοι αποκερδαίνουν τα χρήματα, που αναφέρει ο κ. Μάνος; Και αν υποθέσουμε ότι ένας συμβολαιογράφος έχει αρκετά συμβόλαια σε μια χρονιά, πόσα, άραγε από αυτά θα αφορούν ακίνητα, η αξία των οποίων υπερβαίνει ένα Χ ποσό, ώστε να είναι ανάλογη και η αμοιβή του συμβολαιογράφου;
Στο παραπάνω άρθρο του, ο κ. Μάνος ομιλεί για μια εργασία «έτσι απλά χωρίς ρίσκο». Αμ δεν είναι έτσι! Ο έλεγχος των εγγράφων, ώστε να γίνει σωστά ένα συμβόλαιο ξεκινάει πολύ καιρό πριν και περιλαμβάνει την ανάγνωση των τίτλων (τον έλεγχο τον αναλαμβάνει ο δικηγόρος του αγοραστή), την εκτίμηση του ποσού, που θα κληθεί ο συμβαλλόμενος να πληρώσει, αλλά και της αντικειμενικής αξίας (εκτός αν νομίζετε ότι πετάγεται ο συμβολαιογράφος έτσι απλά στην Εφορία και ρωτάει εκεί και του βγάζουν κατευθείαν την αξία), τη διατύπωση του κειμένου του συμβολαίου, που δεν είναι μια απλά αντιγραφή-επικόλληση, τη διαπίστωση πιθανών διαδικαστικών λαθών των παλαιότερων συμβολαίων, τη συνεννόηση με το δικηγόρο, που πιθανότατα χρειάζεται για το συμβόλαιο, τον έλεγχο των προϋποθέσεων για το συμβόλαιο κ.λπ. Και αυτά διαρκούν, αν ο συμβολαιογράφος έχει πολλή δουλειά, 2-3 μήνες, λαμβανομένου υπόψη και του γεγονότος ότι και οι λοιποί εμπλεκόμενοι φορείς, ήτοι Εφορία, δικηγόροι κ.λπ. δεν μπορούν να είναι διαθέσιμοι ανά πάσα στιγμή, ώστε να προχωρήσει η διαδικασία. Έτσι απλά, λοιπόν;
Αναφορικά με την άνοδο των αντικειμενικών αξιών, έχω να πω ότι το πρώτο, που ωφελείται από αυτή, είναι το κράτος, το οποίο εισπράττει μεγαλύτερα ποσά από τις κρατήσεις των συμβολαιογράφων. Αυτό, όμως, ουδόλως ενοχλεί τον κ. Μάνο. Ή, για να είμαι ακριβής, ο κ. Μάνος έχει την εντύπωση ότι επειδή αυξάνονται οι αντικειμενικές αξίες, αυξάνεται και η αμοιβή του συμβολαιογράφου. Και οι αμοιβές του προσωπικού, που απασχολεί; Ένας μέσος συμβολαιογράφος απασχολεί 1-2 άτομα στο γραφείο του, με τη νόμιμη αμοιβή, το Ι.Κ.Α. και τις λοιπές παροχές τους, οι οποίες και αυτές αυξάνονται με το χρόνο. Και επειδή οι καλοί υπάλληλοι σε συμβολαιογραφεία σπανίζουν, μην περιμένετε να πληρώνει ένας συμβολαιογράφος τον καλό υπάλληλό του μόνο με τη νόμιμη αμοιβή του. Ήτοι, θα του δώσει κάτι παραπάνω, οπότε πάλι έξοδα θα έχει.
«Σε τρία τέσσερα χρόνια θα είναι εκατομμυριούχος», αναφέρεται παρακάτω στο άρθρο του κ. Μάνου. Μάλλον θα πρέπει με το καλημέρα ένας συμβολαιογράφος θα κάνει 100 συμβόλαια, αξίας άνω των 250.000 ευρώ, τουλάχιστον, και να μην έχει άλλα, τυχόν, έξοδα (ενοίκιο γραφείου, αμοιβές προσωπικού κ.λπ.), ώστε να γίνει μετά από 3-4 χρόνια εκατομμυριούχος. Αν ανήκει στο 5% εκείνων των συμβολαιογράφων πανελλαδικώς, που έχουν την έδρα τους σε ένα μεγάλο αστικό κέντρο, πάρα πολλή πελατεία και 25-30 χρόνια προϋπηρεσίας, τότε ίσως εμφανίσει τέτοιο εισόδημα. Αλλά, είπαμε, σήμερα με την πτώση στις μεταβιβάσεις ακινήτων, η πιθανότητα ένας συμβολαιογράφος να έχει 100, τουλάχιστον, συμβόλαια, τα οποία να αφορούν ακίνητα, των οποίων η αντικειμενική αξία να υπερβαίνει τα 250.000 ευρώ, είναι επιεικώς αδύνατη για το 95% των συμβολαιογράφων της χώρας.
Σε ό,τι αφορά την άποψη ότι ο υπηρετών στον Ασπρόπυργο συμβολαιογράφος θα πλουτίσει, διότι οι αντικειμενικές αξίες εκεί αυξήθηκαν κατά 195%, καλό θα ήταν να παρέθετε ο κ. Μάνος την αξία των ακινήτων στην περιοχή του Ασπροπύργου πριν την κατακόρυφη αύξηση, που αναφέρει. Διότι δε νομίζω ότι ήταν τόσο μεγάλη η παλαιά αξία τους, ώστε σήμερα να γίνουν τόσο ακριβά τα ακίνητα στον Ασπρόπυργο, ή ότι ο Ασπρόπυργος φημίζεται για το καθαρό περιβάλλον του, ώστε να σπεύσουν οι έχοντες και κατέχοντες να αγοράσουν ακίνητα εκεί.
Εν κατακλείδι, φρονώ ότι ο κ. Μάνος παρουσίασε το θέμα των συμβολαιογράφων μέσα από μια άκρως απλουστευτική οπτική γωνία. Και αυτό δεν είναι η καλύτερη εικόνα για ένα άνθρωπο, ο οποίος φημίζεται, και δεν το αμφισβητώ, για τη λογική του. Συν τοις άλλοις, εκθέτει εαυτόν, διότι ως Υπουργός Εθνικής Οικονομίας επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη (περίοδος 1990-1993) δε φρόντισε, ώστε να περικοπούν οι αμοιβές των συμβολαιογράφων.

Προσβολές με ράσο

Παρακολουθώντας αυτές τις μέρες τις αντιδράσεις διαφόρων ιερωμένων στα Μ.Μ.Ε. για το θέμα του γάμου μεταξύ ανθρώπων του ίδιου φύλου, δεν μπορώ να αντιληφθώ σε τι, άραγε, ωφελούν την Ελληνική Εκκλησία η απαράδεκτη συμπεριφορά του πατρός Τσάκαλου, γνωστού και ως παπα-Τσάκαλου, και ο εμπρηστικός λόγος του πατρός Ευσταθίου Κόλλα.
Ο πρώτος έχει ήδη δώσει τα διαπιστευτήριά του με ατάκες, τύπου «το Σχέδιο Αυνάν», εννοώντας το Σχέδιο Ανάν για την Κύπρο, έχει χαρακτηρίσει «πισωγλέντη» έναν υποψήφιο Δημοτικό Σύμβουλο του Δήμου Θεσσαλονίκης, ο οποίος εξεδήλωνε ανοικτά τις ομοφυλοφιλικές σεξουαλικές του προτιμήσεις, και «Τούρκο» ένα Έλληνα πολίτη, μουσουλμάνο της Θράκης, ο οποίος δήλωνε σε μεσημεριανή εκπομπή ότι είναι Έλληνας, κάνοντάς μας να αναλογιστούμε γιατί, άραγε, οι μουσουλμάνοι της Θράκης στρέφουν κάποιες φορές τις πλάτες τους στην Ελλάδα. Ο δεύτερος, με αφορμή τον επικείμενο γάμο δύο ομοφυλοφίλων στην Τήλο, δήλωσε ότι "οι ομοφυλόφιλοι πρέπει να κάθονται στην άκρη και να μη ζητάνε δικαιώματα" (!!!). Παλαιότερα, είχε ζητήσει οι υποψήφιοι ιερείς να υποβάλλονται σε εξετάσεις αγνότητας και ανέφερε ότι πριν την έλευση του Χριστού, άγγελος κατήλθε στη γη και σκότωσε όλους του ομοφυλόφιλους, ήτοι ότι οι ομοφυλόφιλοι θέλουν σκότωμα.
Δε γνωρίζω σε ποια επισκοπή υπάγονται οι εν λόγω κληρικοί, ώστε να δούμε κατά πόσο ο εκεί Μητροπολίτης ενδιαφέρεται για το λόγο των υφισταμένων του. Δεν αρνούμαι ότι ειδικά ο δεύτερος, όντας πρόεδρος του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος, έχει υποστηρίξει και με το παραπάνω τα συμφέροντα του κλάδου του, έχει καταγγείλει τα σκάνδαλα, που ξέσπασαν προ τριετίας στους κόλπους της Εκκλησίας, ενώ υποστήριξε ότι πρέπει να καταργηθεί το ράσο ή, έστω, να τροποποιηθεί, κάτι, δηλαδή, σαν το κοστούμι των διαμαρτυρομένων ιερέων, και έχει καταγγείλει τα πολυτελή άμφια των αρχιεπισκόπων. Οι όποιες καλές προθέσεις του, όμως, πνίγονται στον κυκεώνα των προσβολών, που εκτοξεύει εναντίον των ομοφυλοφίλων αλλά και όσων φρονεί ότι δεν συντάσσονται με όσα προστάζει η εκκλησία.
Για τον πρώτο δεν έχω, ακόμα, εντοπίσει κάποια θετικά στοιχεία και και αν είναι αυτά, χάνονται από τις ακόμα χειρότερες προσβολές, που εκτοξεύει από τηλεοπτικού άμβωνος. Τα παραπάνω είναι, φαντάζομαι, ένα απλό δείγμα απ’ όσα έχει κατά καιρούς πει ο εν λόγω ιερέας.
Ο Χριστός είπε «αγαπάτε αλλήλους» και οι χριστιανοί κληρικοί οφείλουν να τηρούν απαρέγκλιτα αυτό το ρητό, αν θέλουν να τιμούν τη θρησκεία τους, διότι εκεί βρίσκεται όλη η ουσία του χριστιανισμού. Αλλά, δυστυχώς, οι παράτυπες ενέργειες των δύο παραπάνω ιερέων ακυρώνουν τις όποιες αγαθές προθέσεις τους. Και, δυστυχώς, αμαυρώνουν και την εικόνα της Εκκλησίας τη στιγμή, που πρόσωπα, όπως ο πατήρ Φιλόθεος Φάρος, που θα μπορούσαν να λαμπρύνουν την Εκκλησία, παραμένουν άγνωστα στο ευρύ κοινό.

Για τον π. Ευστάθιο Κόλλα :
www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=13.10.2004,id=62167652
www.romfea.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1190&Itemid=2
www.hri.org/cgi-bin/brief?/news/greek/eragr/2005/05-02-10_1.eragr.html
www.tovimadaily.gr//Article.aspx?d=20080529&nid=8669636&sn=&spid=

Για τον π. Σπυρίδωνα Τσάκαλο :
groups.yahoo.com/group/greekhr/message/4444
www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=13.10.2004,id=62167652

Βιβλία : Το παλιό σχολείο, του Τομπάιας Γουλφ

Στις αρχές της δεκαετίας του ’60, ένας μαθητής σε ένα αυστηρό ιδιωτικό σχολείο αρρένων των Η.Π.Α. κρύβει την εβραϊκή από την πλευρά του πατέρα του καταγωγή του αλλά και το γεγονός ότι φοιτά στο σχολείο αυτό με υποτροφία. Αγαπάει τη λογοτεχνία, είναι μέλος της συντακτικής ομάδας του λογοτεχνικού σχολικού περιοδικού και συμμετέχει στη ζωή του σχολείου του, τις ομάδες συζήτησης, τις χοροεσπερίδες, που αποτελούν μια πολύ καλή ευκαιρία, ώστε να δει κοπέλες από το κοντινό σχολείο θηλέων. Στο συγκεκριμένο σχολείο καλλιεργείται η αγάπη των μαθητών για τη λογοτεχνία και διοργανώνονται συχνά λογοτεχνικοί διαγωνισμοί, ο νικητής των οποίων έχει την τιμή να γνωριστεί και να μιλήσει με ένα σπουδαίο Αμερικάνο λογοτέχνη. Ο ήρωάς μας, του οποίου το όνομα δε μαθαίνουμε ποτέ, συμμετέχει ενεργά στους διαγωνισμούς αυτούς. Ο πρώτος λογοτέχνης, που επισκέπτεται το σχολείο αυτό, είναι ο Ρόμπερτ Φροστ και ο δεύτερος η Άιν Ραντ (Έιν Ραντ την αναφέρει το βιβλίο). Στον τρίτο διαγωνισμό, που μας περιγράφει ο ήρωας του βιβλίου, νικητής είναι ο ίδιος και έπαθλο για τη νίκη του αυτή είναι η γνωριμία και συνομιλία του με τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ. Μόνο, που το διήγημα, που έγραψε ο νεαρός ήρωας θα είναι εκείνο, μέσα από το οποίο θα φανερώσει ποιος πραγματικά είναι και για πρώτη φορά θα παύσει να κρύβεται.

Ο συγγραφέας Τομπάιας Γουλφ, με σπουδές φιλολογίας στην Οξφόρδη, με προϋπηρεσία ως καθηγητής δημιουργικής γραφής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, είναι άγνωστος στο ευρύ αναγνωστικό κοινό της Ελλάδος. Δε γνωρίζω, αν υπάρχουν και άλλα βιβλία του μεταφρασμένα στην ελληνική γλώσσα αλλά σίγουρα το συγκεκριμένο βιβλίο κερδίζει τις εντυπώσεις. Το κλίμα του αυστηρού σχολείου με τον αυστηρό σε βαθμό υπερβολής (τουλάχιστον σε μας, που δε γνωρίσαμε την ιδιαίτερη πειθαρχεία στο σχολείο μας) κώδικα ηθικής, όπου αποβάλλεται ο μαθητής, που καταληφθεί να καπνίζει αλλά υπάρχει και μαθητής, που έχει καθήκον να επιβλέπει την τήρηση του κανόνα ηθικής των μαθητών και συμμετέχει στα συμβούλια των καθηγητών, όταν πρόκειται να αποβληθεί κάποιος μαθητής, του οποίου την αποβολή εγκρίνει (φαντάζεστε να γινόταν κάτι τέτοιο σε ελληνικό σχολείο;), δίδονται πολύ παραστατικά από το συγγραφέα, ο οποίος τονίζει το ιδιαίτερα καταπιεστικό περιβάλλον ενός σχολείου παραμονές του πολέμου του Βιετνάμ και της απελευθέρωσης των ηθών, που ακολούθησε. Ο ήρωας δεν είναι ιδιαίτερα κοινωνικός, αν και συμμετέχει στη σύνταξη του σχολικού περιοδικού και σε άλλες ομάδες του σχολείου και το παρελθόν του παραμένει νεφελώδες σχεδόν σε όλο το βιβλίο, αφού οι πληροφορίες για τη ζωή του είναι αποσπασματικές. Το σύνολο των μαθητών εμφανίζεται να περιμένει με ανυπομονησία την επίσκεψη ενός λογοτέχνη, πράγμα, που εξασφαλίζει με ευκολία η διοίκηση του σχολείου και μεταξύ τους καλλιεργείται ένας ανταγωνισμός για το ποιος θα γράψει το καλύτερο διήγημα.
Αυτό, που, ίσως, ξενίσει τον εξοικειωμένο με την αμερικανική λογοτεχνία του πρώτου μισού του 20ου αιώνα αναγνώστη, είναι ο τρόπος, με τον οποίο παρουσιάζονται οι λογοτέχνες, που επισκέπτονται το σχολείο. Ο Ρόμπερτ Φροστ παρουσιάζεται ως ένας λογοτέχνης αρνητικός προς τη μοντέρνα ποίηση, ενώ και η ειρωνεία του προς το μαθητή, που κέρδισε στο σχετικό λογοτεχνικό διαγωνισμό του σχολείου και καλείται να συνομιλήσει μαζί του, δεν τον κάνει συμπαθή στον αναγνώστη. Η Άιν Ραντ γίνεται αντικείμενο λατρείας από τον ήρωά μας, ο οποίος ξεκοκκαλίζει τη «ΝΕΡΟΜΑΝΑ», δημοφιλές βιβλίο της εν λόγω συγγραφέως τη δεκαετία του ’40, αλλά η επίσκεψή της στο σχολείο θα σημάνει την απόλυτη απομυθοποίησή της στα μάτια του. Διότι η συγκεκριμένη συγγραφέας εμφανίζεται με υπερτροφικό εγώ, αμφισβητεί όλους τους υπόλοιπους λογοτέχνες, χαρακτηρίζει ειρωνικά ως «μπαμπά» τον Χέμινγουεϊ, σχολιάζει αρνητικά σε βαθμό προσβολής τους χαρακτήρες του, αποκηρύσσει την ταπεινότητα και προσβάλλει τους συνομιλητές της. Κάποιοι στο πρόσωπο της Άιν Ραντ θα αναγνωρίσουν ίσως ένα Μισέλ Ουελμπέκ της εποχής εκείνης, χωρίς, όμως, ένα λογοτέχνη, τύπου Σελίν, να αποτελεί αντικείμενο θαυμασμού της.
Το τελικό συμπέρασμα, στο οποίο θέλει να μας οδηγήσει ο συγγραφέας, είναι τα αίτια, για τα οποία ο ανώνυμος ήρωας του βιβλίου έγινε τελικά συγγραφέας και εκλήθη πολλά χρόνια αργότερα να μιλήσει στο σχολείο αυτό, το οποίο, εκτός από τη μόρφωση και την αγάπη για τη λογοτεχνία, του διαμόρφωσε το χαρακτήρα μέσα από το σκληρό μάθημα, που πήρε, όταν αποβλήθηκε για λογοκλοπή από αυτό. Ήτοι, ότι μπορεί να κρύβεσαι απ’ όλους για όλη σου τη ζωή και κανείς να μην ξέρει ποιος πραγματικά είσαι, αν επιθυμείς, όμως, να γίνεις συγγραφέας, υποχρεωτικά θα ξεγυμνώσεις την ψυχή σου και θα αποκαλυφθείς. Προσωπικά, μου θυμίζει λίγο τη βιωματική γραφή του Γιώργου Ιωάννου, ο οποίος θεωρούσε ότι δεν μπορείς να γράψεις πραγματικά, αν λείπουν από τη ζωή σου τα ανάλογα βιώματα.
Περισσότερες κριτικές για το βιβλίο αυτό :
www.diavasame.gr/book.cfm?itemID=236
anagnostria.blogspot.com/2008/05/blog-post.html
http://www.tanea.gr//Article.aspx?d=20080503&nid=8378881&sn=&spid=1363

Η τύχη των "ΜΑΤΩΜΕΝΩΝ ΧΩΜΑΤΩΝ"

Αν η είδηση, που αλίευσα από το διαδικτυακό τόπο alfavita, αληθεύει, τότε προφανώς το Υπουργείο Παιδείας της χώρας μας εννοεί την εκπαίδευση των παιδιών μας με τρόπο διαφορετικό από αυτό, που αντιλαμβανόμαστε οι υπόλοιποι. Για περισσότερα www.alfavita.gr/anakoinoseis/ank8528m.php .
Αναφέρομαι στην τύχη του βιβλίου «ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ» της Διδούς Σωτηρίου, το οποίο μοιράστηκε στους μαθητές, προκειμένου να καλυφθούν τα κενά, που υπήρχαν στο βιβλίο της Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού. Λίγο καιρό αργότερα ζητήθηκε από τους μαθητές να επιστρέψουν τα αντίτυπα, που τους μοιράστηκαν, στα σχολεία τους, ώστε να τοποθετηθούν στις σχολικές βιβλιοθήκες. Μόνου που σχολικές βιβλιοθήκες δεν υπάρχουν στα περισσότερα σχολεία, οπότε το βιβλίο μάλλον θα παραπεταχτεί σε κάποια αποθήκη, με φυσικό επακόλουθο τη μη ανάγνωσή του από τους μαθητές. Ήτοι, το Υπουργείο Παιδείας επέτυχε να αναιρέσει το στόχο του.
Το εν λόγω βιβλίο αποτελεί μια από τις συγκλονιστικότερες μαρτυρίες για τη ζωή των Ελλήνων της Μικράς Ασίας έως τον ξεριζωμό τους το 1922. Ο κεντρικός ήρωας, Μανώλης Αξιώτης, μεγαλώνει στον Κιρκιντζέ με την οικογένειά του, αναζητεί την τύχη του μετά στη Σμύρνη, αργότερα ζει τις αγριότητες των νεοτούρκων σε βάρος των μη μουσουλμανικών πληθυσμών και πιο αργά κατατάσσεται στον ελληνικό στρατό και ζει από κοντά την υποχώρησή του αλλά και τη φυγή του ελληνικού στοιχείου από τις πατρογονικές του εστίες. Οι αγριότητες των Τούρκων δίδονται πολύ παραστατικά, αν αναλογιστεί κανείς ότι το βιβλίο αυτό γράφτηκε τη δεκαετία του ’60, αλλά και οι αντίστοιχες αγριότητες των Ελλήνων δεν αποκρύπτονται. Έτσι, μαθαίνουμε για τα τουρκοχώρια, που βρίσκονταν έξω από τη Σμύρνη και έγιναν στάχτη από τον ελληνικό στρατό και βλέπουμε τα άγρια βασανιστήρια, που υφίσταται ένας Τούρκος αιχμάλωτος του ελληνικού στρατού. Βέβαια, τη μερίδα του λέοντος στις ακρότητες έχουν οι Τούρκοι, οι οποίοι ακολούθησαν πολιτική τρομοκράτησης και τελικά εκδίωξης του ελληνικού στοιχείου αλλά και οι λιγότερες αριθμητικά ακρότητες των Ελλήνων δεν μένουν κρυφές.
Το εν λόγω βιβλίο αποτελεί μια αρκετά ψύχραιμη ματιά στα γεγονότα των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα στην Μικρά Ασία και, συγκεκριμένα, στις περιοχές, που υπήρχαν Έλληνες και η ανάγνωσή του από τους μαθητές, δεδομένου ότι η γραφή του είναι απλή και άκρως κατανοητή, θα βοηθούσε στην περαιτέρω κατανόηση όσων προηγήθηκαν της μικρασιατικής καταστροφής. Θα κέντριζε, πιστεύω, το ενδιαφέρον των μαθητών να αναζητήσουν τα πραγματικά περιστατικά μακρυά από τη σχολική διδασκαλία και τις εθνικιστικές κορώνες, που τόσο έχουν ταλαιπωρήσει τον τόπο μας και, κυρίως, θα εξοικείωνε τους μαθητές με τα βιβλία, με φυσικό επακόλουθο τη διάνοιξη νέων οριζόντων σκέψης.
Τώρα, όμως, με την ουσιαστικά απόσυρση του εν λόγω βιβλίου, οι μαθητές θα στερηθούν από ένα πολύτιμο βοήθημα στην κατανόηση της νεότερης ιστορίας μας. Και αυτό, επειδή η Πολιτεία δεν έχει, μέχρι σήμερα, καταφέρει, ώστε να δημιουργήσει σχολικές βιβλιοθήκες στα περισσότερα σχολεία.

Υ.Γ. Στο δημοτικό σχολείο, που φοίτησα, ο δάσκαλος, που είχαμε στις τρεις τελευταίες τάξεις, μας προέτρεψε να δημιουργήσουμε βιβλιοθήκη στην τάξη μας. Πράγματι, πετύχαμε, ώστε να δημιουργήσουμε μια τέτοια βιβλιοθήκη και θυμάμαι με πόση λαχτάρα πολλοί από τους συμμαθητές μου δανείζονταν βιβλία ξανά και ξανά. Και θυμάμαι πόσοι καβγάδες είχαν στηθεί από μαθητές, που διεκδικούσαν κάποιο βιβλίο. Και, δυστυχώς, θυμάμαι ότι ο δάσκαλός μας ήταν ο μόνος σε όλα τα σχολικά μου χρόνια, που πήρε την πρωτοβουλία να φτιάξει σχολική βιβλιοθήκη. Διότι έχουμε μάθει σα λαός να τα περιμένουμε όλα από το κράτος.
Υ.Γ.2. Δεν αποκλείεται κάποιοι μαθητές να προφασιστούν ότι έχασαν το αντίτυπο του συγκεκριμένου βιβλίου, ώστε να μην το καταδικάσουν σε βέβαιο εγκλεισμο σε κάποια αποθήκη. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, θα είναι η πρώτη, ίσως, φορά, που δεν θα είμαι αρνητικός στην ελληνική κουτοπονηριά. Διότι έστω και κατ’ αυτό τον τρόπο, ένα πολύτιμο ανάγνωσμα θα μείνει στην κατοχή κάποιων μαθητών, οι οποίοι θα μπορέσουν να το διαβάσουν.