Ένας νόμος σημαντικός και ένα κράτος απρόθυμο

Αν η ιστορία του Οδυσσέα Τσενάι έδειξε μια φορά πόσο ελάχιστα σέβονται κάποιοι συνέλληνες τους αλλοδαπούς, που ζουν ανάμεσά μας και προσφέρουν, η παρακάτω ιστορία αποδεικνύει πόσο το ίδιο το κράτος δίνει το χειρότερο δυνατό παράδειγμα συμπεριφοράς προς τους αλλοδαπούς οικονομικούς μετανάστες στην Ελλάδα.
Επισκέφτηκα τα γραφεία του Δήμου, όπου κατοικώ, προκειμένου να πάρω πληροφορίες για ένα πελάτη μου, αλβανικής καταγωγής, ο οποίος μένει μόνιμα στην Ελλάδα τα τελευταία 15 χρόνια και επιθυμεί να πάρει την ελληνική υπηκοότητα.
Εδώ αξίζει να κάνουμε μια παρένθεση, ώστε να δούμε υπό ποιες προϋποθέσεις μπορεί κάποιος αλλογενής αλλοδαπός (υπάρχουν και οι ομογενείς αλλοδαποί π.χ. οι ελληνικής καταγωγής Αλβανοί υπήκοοι) να ζητήσει και να λάβει την ελληνική υπηκοότητα. Σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 58 του Ν. 2910/2001, να είναι ενήλικος, να μην εκκρεμεί σε βάρος του απόφαση απέλασης, να μην έχει καταδικαστεί σε τελεσίδικη ποινή φυλάκισης μεγαλύτερη του ενός έτους ή σε ποινή φυλάκισης για μια σειρά από αδικήματα, που αναλυτικά περιγράφονται στο Νόμο αυτό, διαμένει δέκα συνολικά χρόνια στην Ελλάδα την τελευταία δωδεκαετία και έχει επαρκή γνώση της ελληνική γλώσσα, της ελληνικής ιστορίας και του ελληνικού πολιτισμού. Η αίτηση υποβάλλεται στο Δήμο του τόπου κατοικίας του αλλοδαπού και από εκεί αποστέλλεται στην αρμόδια υπηρεσία ιθαγένειας της αρμόδιας Περιφέρειας και από εκεί ο σχετικός φάκελλος αποστέλλεται στο Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, το οποίο και εκδίδει τη σχετική απόφαση περί πολιτογράφησης, η οποία δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
Αρχικά, ο καθ’ όλα εξυπηρετικός υπάλληλος του Δήμου με ενημέρωσε για το σύνολο των δικαιολογητικών, που απαιτούνται για τη διαδικασία πολιτογράφησης. Μόλις, όμως, συνειδητοποίησε ότι ο αιτών είναι Αλβανός υπήκοος, τότε μου ανέφερε ότι υπάρχει η πρακτική οι σχετικές αιτήσεις, αυτές, δηλαδή, που υποβάλλονται από αλβανούς αλλογενείς υπηκόους, είτε να απορρίπτονται είτε να μένουν αναπάντητες εις τον αιώνα τον άπαντα. Κάτι, δηλαδή, σαν τις αιτήσεις πολιτογράφησης, που έκαναν εκατοντάδες ελληνικής αποδεδειγμένα καταγωγής Αλβανοί υπήκοοι (οι λεγόμενοι «βορειοηπειρώτες») την περασμένη δεκαετία και έμειναν αναπάντητες επί χρόνια, μέχρι, τελικά, να αλλάξει στάση το κράτος και να δώσει στους περισσότερους από αυτούς την ελληνική υπηκοότητα.
Αναρωτιέμαι, κατόπιν όλων των ανωτέρω, γιατί το ελληνικό κράτος τρέφει τέτοια περιφρόνηση προς αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι, αν μη τι άλλο, συνετέλεσαν στην οικονομική άνθηση της Ελλάδος τα περασμένα χρόνια κάνοντας όλες εκείνες τις εργασίες, που εμείς δεν καταδεχόμαστε, πλέον, να κάνουμε. Μπορεί το κράτος να θέσει μια σειρά από προϋποθέσεις, τις οποίες, αν πληροί ο υποψήφιος για πολιτογράφηση, να αποκτά την ελληνική υπηκοότητα. Επίσης, δεν είναι λάθος να απαιτείται ο υποψήφιος για πολιτογράφηση να γνωρίζει λίγα πράγματα για την ελληνική ιστορία και τον ελληνικό πολιτισμό αλλά και να γνωρίζει επαρκώς την ελληνική γλώσσα και για το λόγο αυτό ο Νόμος έχει συμπεριλάβει και τη σχετική προϋπόθεση.
Ποιος, όμως, είναι ο λόγος να υφίσταται ένας νόμος, που προβλέπει τις προϋποθέσεις πολιτογράφησης, όταν το Υπουργείο, που καλείται να τον εφαρμόσει, αρνείται να χορηγήσει την ελληνική υπηκοότητα σε πρόσωπα, που έχουν όλες τις προϋποθέσεις, ώστε να την αποκτήσουν; Γνωρίζω πολλούς αλλοδαπούς αλλογενείς οικονομικούς μετανάστες, οι οποίοι έχουν συμπληρώσει δεκαπέντε, τουλάχιστον, χρόνια συνεχούς διαμονής στην Ελλάδα, έχουν αποκτήσει περιουσία, τα παιδιά τους πηγαίνουν σε ελληνικό σχολείο, κάποια, μάλιστα, εξ αυτών φοιτούν σε ελληνικό πανεπιστήμιο και αρκετοί από αυτούς έχουν δημιουργήσει μια διόλου ευκαταφρόνητη περιουσία. Οι περισσότεροι από αυτούς ομιλούν άριστα την ελληνική γλώσσα και αρκετά από τα παιδιά τους διακρίνονται στα μαθήματά τους και αύριο μεθαύριο ίσως διακριθούν και στον επαγγελματικό τομέα, που θα επιλέξουν.
Έφυγα από την υπηρεσία πολιτογράφησης του Δήμου μου με ένα αίσθημα θλίψης για την τακτική του Ελληνικού Δημοσίου απέναντι στους συγκεκριμένους συνανθρώπους μας και αναρωτήθηκα ποιος είναι ο λόγος ψήφισης ενός νόμου τη στιγμή, που το ίδιο το κράτος είναι απρόθυμο να τον εφαρμόσει.

ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΙΣΟ ΜΟΥ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ, του ΛΕΥΤΕΡΗ ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Πόσο μακρυά μπορεί να οδηγήσει το μίσος; Και πόσοι είναι ένοχοι και πρέπει να πεθάνουν, ώστε να κλείσει ένας κύκλος αίματος ;
Στα ερωτήματα αυτά μας απαντά το βιβλίο του Λευτέρη Μαυρόπουλου «ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΙΣΟ ΜΟΥ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ». Η πλοκή εκτυλίσσεται γύρω στο 1936 σε ένα χωριό της Μακεδονίας. Ο Μιχάλης Τσακίρης, καπνοπαραγωγός και αγωνιστής για τα δικαιώματα των καπνοπαραγωγών βιώνει με τον άγριο ξυλοδαρμό του την αλλαγή στη στάση του Κράτους απέναντι στους αριστερούς, που έχει επέλθει λίγο πριν την άνοδο του Μεταξά στην εξουσία. Αντί να σταματήσει και να υποταχτεί στη βία των χωροφυλάκων και τις απειλές του καπνεμπόρου Μηνά Ζτάνη, προτιμά να συνεχίσει τους αγώνες του. Θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη, όπου θα συμμετάσχει στη μεγάλη πορεία του Μαΐου του 1936 με τους πολλούς νεκρούς και τραυματίες. Θα συλληφθεί, θα βασανιστεί αγρίως και θα αυτοκτονήσει φοβούμενος ότι πρόδωσε τη συναγωνίστρια Αργυρώ. Τα παιδιά του, όμως, θα αποφασίσουν να εκδικηθούν εκείνους, που θεωρούν υπεύθυνους για το χαμό του. Και ο κύκλος του αίματος θα ανοίξει.
Το βιβλίο χωρίζεται σε τρία μέρη. Στο πρώτο μέρος, βλέπουμε τη ζωή και τους αγώνες του Μιχάλη Τσακίρη στο χωριό από τη σύλληψη του τελευταίου παιδιού του έως την αυτοκτονία του. Στο δεύτερο μέρος, το τελευταίο παιδί του, ο Μιχάλης Τσακίρης, μεγαλώνει στο χωριό του, βιώνει τις διώξεις και τις απειλές σε βάρος της οικογένειάς του από το Μηνά και τους χωροφύλακες και, τελικά, μετά το φόνο του Μηνά, αναγκάζεται να φύγει μακρυά από το χωριό του, προκειμένου να γλυτώσει από τα αντίποινα. Χρόνια αργότερα, στην Αθήνα, εργαζόμενος, πλέον, στον Ο.Σ.Ε. και φοιτητής στο Πολυτεχνείο, θα αρχίσει να εκτελεί το σχέδιό του, ήτοι να σκοτώνει αστυνομικούς και χαφιέδες της Αστυνομίας, αφήνοντας στο στόμα τους μισό πορτοκάλι. Στο τρίτο και τελευταίο μέρος του βιβλίου, ο εγγονός του Μηνά Ζτάνη ξυπνάει δεμένος με χειροπέδες στο υπόγειο ενός σπιτιού και μαθαίνει από δύο μυστηριώδεις διδύμους, οι οποίοι είναι τα αδέλφια του Μιχάλη Τσακίρη, τα εγκλήματα, που διέπραξαν τόσο ο παππούς του όσο και ο πατέρας του, Πολύκαρπος Ζτάνης. Θα του δοθεί η ευκαιρία να γλυτώσει ή θα πληρώσει και αυτός για όσα διέπραξαν ο παππούς και ο πατέρας του;
Άνοιξα το βιβλίο φοβούμενος ότι ίσως είχα κάνει λάθος επιλογή. Σύντομα, διαπίστωσα ότι η γραφή του με συνεπήρε και με έφερε στο μικρόκοσμο του χωριού των πρωταγωνιστών, την τρομοκρατία του καθεστώτος πριν την έλευση στην εξουσία του Μεταξά, το άγχος και τη φτώχεια των καπνοπαραγωγών, την εκμετάλλευσή τους από τους καπνεμπόρους και τους παρακρατικούς μηχανισμούς, που δρούσαν από κοινού με το στρατό και τρομοκρατούσαν τα κατώτερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Οι περιγραφές των βασανιστηρίων, που υφίσταται ο Μιχάλης Τσακίρης (πατέρας) λίγο πριν το θάνατό του αλλά και η Αργυρώ θα ταράξουν πολλά ευαίσθητα νεύρα αλλά είναι πλήρως ανταποκρινόμενες σε όσα συνέβαιναν εκείνα τα χρόνια σε πολλά αστυνομικά τμήματα. Η πορεία της Θεσσαλονίκης με τους νεκρούς και τους εκατοντάδες συλληφθέντες αποτελεί ένα ιστορικό γεγονός, που ο συγγραφέας αναπλάθει με πιστότητα. Και η αφήγηση εμπλουτίζεται με αρκετούς ιδιωματισμούς, που καθιστούν πιστότερη τη μεταφορά της εικόνας της εποχής εκείνης.
Από το δεύτερο μέρος και μετά, το μίσος γίνεται η κινητήρια δύναμη. Αυτό επισκιάζει τα πάντα, αυτό κυριαρχεί στη ζωή του Μιχάλη Τσακίρη υιού). Ο έρωτας απλά περνάει και δεν αφήνεται να αγγίξει περισσότερο το νεαρότερο γόνο της οικογένειας, το ίδιο και τα συναισθήματα φιλίας και εκτίμησης, με τα οποία τον περιβάλλουν οι γονείς της κοπέλας, που τον αγαπά. Δεν υπάρχει σχέδιο για οικογένεια, δεν υπάρχει σχέδιο για δουλειά, μόνο το μίσος κατά εκείνων, που κατέστρεψαν την οικογένειά του και τη σκόρπισαν στους πέντε ανέμους.
Σε όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης, ο αναγνώστης θα συμπορευτεί με τα μέλη της οικογένειας Τσακίρη, οι οποίοι υφίστανται τα πάνδεινα, επειδή σήκωσαν κεφάλι στην εξουσία. Στο τέλος, όμως, θα αρχίσει να αμφιταλαντεύεται, διότι θα προβάλει ως υποψήφιο θύμα ο εγγονός του Μηνά Ζτάνη, κάτοικος Αγγλίας από τα παιδικά του χρόνια, εντελώς αμέτοχος όσων έχει διαπράξει ο πατέρας του και με στρεβλή εικόνα όσων διέπραξε ο παππούς του. Πέφτει από τα σύννεφα, όταν μαθαίνει τι έκαναν ο παππούς και ο πατέρας του και για πρώτη φορά ο αναγνώστης εύχεται ο νεαρός να μην πέσει θύμα αυτού του αιματηρού κύκλου.
Έκλεισα το βιβλίο αυτό με την πεποίθηση ότι όχι μόνο δεν έχασα το χρόνο μου αλλά και ότι διάβασα ένα πολύ δυνατό μυθιστόρημα, που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον και δεν κουράζει είτε με πληθώρα κουραστικών περιγραφών ούτε με τον όγκο του (276 σελίδες είναι όλες και όλες).
Για περισσότερες πληροφορίες :
www.enet.gr/online/online_issues?pid=51&dt=12/10/2007&id=94806016
www.tanea.gr//Article.aspx?d=20080222&nid=7361250&sn=&spid=1363
anagnostria.blogspot.com/2008/02/blog-post_22.html
athinakisdimitris.wordpress.com/2008/02/12/%cf%84%ce%bf-%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%bf-%ce%bc%ce%b9%cf%83%cf%8c-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%bf%cf%81%cf%84%ce%bf%ce%ba%ce%ac%ce%bb%ce%b9-%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%ad%cf%81%ce%b7%cf%82-%ce%bc%ce%b1/

Η ανώριμη κοινωνία και ο διστακτικός Υπουργός

«Το συμφωνητικό, έτσι όπως θα κατατεθεί στη Βουλή θα αφορά τους ετερόφυλους. Από εκεί και πέρα, θα δούμε, όταν η κοινωνία ωριμάσει, αν ωριμάσει πάνω σε αυτό, το θέμα θα προχωρήσει. Η νομοθετική πρωτοβουλία και οι νομοθετικές ρυθμίσεις γίνονται απαντώντας στις απαιτήσεις της κοινωνίας. Σήμερα η κοινωνία ζητά αυτό. Από εκεί και πέρα θα δούμε. Πιστεύω πως η ελληνική κοινωνία είναι σήμερα ανώριμη σε αυτό το θέμα».
Τα ανωτέρω ανήκουν στον Υπουργό Δικαιοσύνης κ. Χατζηγάκη και αφορούν ζητήματα, που ετέθησαν, με αφορμή το υπό ψήφιση νομοσχέδιο για το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης. Φυσικά, όπως αντιλαμβάνεστε, ο κ. Υπουργός δεν προτίθεται να αναγνωρίσει τους γάμους μεταξύ προσώπων του ίδιου φύλου, τουλάχιστον με κάποιο νόμο.
Το σκεπτικό, όμως, του κ. Υπουργού Δικαιοσύνης γεννάει αρκούντως αρνητικά συναισθήματα, τουλάχιστον σε εκείνους, που αντιλαμβάνονται αλλιώς τις ανάγκες έστω και ενός μικρού κομματιού της ελληνικής κοινωνίας. «Η ελληνική κοινωνία είναι σήμερα ανώριμη σε αυτό το θέμα», λέει ο κ. Υπουργός. Από πού, άραγε, το έκρινε αυτό ο κ. Υπουργός; Από τις κραυγές των ομοφοβικών ιερέων και παρουσιαστών ορισμένων τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών; Μα ακριβώς αυτοί οι φορείς εκφράζουν το συντηρητικότερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας και σίγουρα δεν την εκπροσωπούν επ’ ουδενί λόγω. Η λογική ότι «από εκεί και πέρα θα δούμε» αποτελεί μια λογική ότι παραπέμπουμε το θέμα στις ελληνικές καλένδες και κάποια στιγμή θα ξεχαστεί. Άλλως, ας πάρει άλλος την «καυτή πατάτα».
Ταπεινή μου άποψη είναι ότι όταν ένας λαός είναι ανώριμος, τότε είναι καθήκον της Πολιτείας να μεριμνήσει, ώστε με τα κατάλληλα νομοθετήματα ο λαός αυτός να αποκτήσει κάποια δικαιώματα ή θεσμούς, που θα το βοηθήσουν, ώστε να ξεπεράσει την ανωριμότητά του αυτή. Και, φυσικά, το ίδιο το κράτος θα επιβλέπει την τήρηση αυτών των νομοθετημάτων, όπως, άλλωστε, πρέπει να επιβλέπει την τήρηση κάθε νομοθετήματος. Με τη λογική περί ανώριμου λαού, δεν θα είχε αναγνωριστεί ποτέ η Εθνική Αντίσταση, αφού την εποχή πριν την αναγνώρισή της υπήρχε και εφέρετο ως επικρατούσα η άποψη ότι οι αντάρτες, περισσότερο γνωστοί ως «εαμοβούλγαροι», «ληστοσυμμορίτες» και «μπολσεβίκοι», ήταν απλοί ληστές, δολοφόνοι και όργανα του Μπολσεβικισμού. Ήλθε η αναγνώριση της Εθνικής Αντιστάσεως και ουκ ολίγες ψύχραιμες μελέτες για το ρόλο του ΕΛ.Α.Σ. και αργότερα του Δ.Σ.Ε. ήλθαν στην επιφάνεια και έγιναν ευρύτερα γνωστές, ώστε να κατανοηθεί πληρέστερα το φαινόμενο της Εθνικής Αντιστάσεως. Φυσικά, δεν έλειψαν οι πιστοί της παλαιάς λογικής, οι οποίοι επιμένουν, έως και σήμερα, να τονίζουν τις, υπαρκτές πάντως, αγριότητες του ΕΛ.Α.Σ. και του Δ.Σ.Ε. αλλά μάλλον έχουν περάσει στο περιθώριο. Με την ίδια λογική περί μέριμνας της Πολιτείας ψηφίστηκε ο Ν.1250/1982, με τον οποίο αναγνωρίστηκε ο πολιτικός γάμος και δόθηκε η δυνατότητα σε πρόσωπα, τα οποία δεν πίστευαν στο Θεό ή δεν αποδέχονταν το θρησκευτικό τελετουργικό της Εκκλησίας να παντρευτούν και να θεμελιώσουν δικαιώματα σε αυτή την έννομη σχέση.
Έτσι, λοιπόν, η παρελκυστική αλλά και υποτιμητική πρακτική, που ακολουθεί σήμερα, δια του κ. Υπουργού Δικαιοσύνης, η Πολιτεία απλά διαιωνίζει το πρόβλημα και μεταφέρει τη λύση του σε μεταγενέστερο χρονικό διάστημα. Την ίδια στιγμή, η διαφαινόμενη μη αναγνώριση της νομικής ένωσης μεταξύ προσώπων του ίδιου φύλου θα οδηγήσει τους πιο πεισματάρηδες από τους ομοφυλοφίλους στην προσφυγή, έπειτα, φυσικά, από την εξάντληση των εγχώριων ενδίκων βοηθημάτων και μέσων, στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπου προβλέπεται να δικαιωθούν αλλά και η χώρα μας να κληθεί να πληρώσει ακόμα μια αποζημίωση.
Για περισσότερες πληροφορίες :
www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=907999&lngDtrID=244
elawyer.blogspot.com/search/label/gay%20rights

Σεισμός και μέτρα αντιμετώπισης

Λένε ότι ήταν ο μεγαλύτερος σεισμός που έγινε ποτέ στην περιοχή των Πατρών. Μπορεί να είναι και έτσι, εγώ προσωπικά δεν μπορώ να θυμηθώ δυνατότερο. Το 1993 είχε κάνει πάλι πολύ δυνατό σεισμό αλλά τότε το επίκεντρό του ήταν πλησιέστερα στην Πάτρα απ’ ό,τι τώρα, με αποτέλεσμα τότε να πάθουν σημαντικές ζημίες πολλά κτίρια. Τώρα, απ’ όσα ακούω, οι ζημίες είναι μικρότερες στην Πάτρα αλλά στις γύρω περιοχές, ιδίως στην Κάτω Αχαΐας, 23 χλμ. δυτικά των Πατρών, και τη Φώσταινα, 40 χλμ. δυτικά των Πατρών, υπάρχουν πολύ σημαντικές ζημίες και, το χειρότερο, νεκροί.
Με το καλημέρα, σχεδόν, πλάκωσαν και όλοι οι ειδικοί στα τηλεοπτικά κανάλια. Είχε προβλεφθεί ο σεισμός, είπαν κάποιοι. Αναφέρθηκαν σε ένα έγγραφο της ομάδας Τσελέντη, το οποίο μιλούσε περί ισχυρού σεισμού στη βορειοδυτική Πελοπόννησο ή στην περιοχή των Πατρών, αν άκουσα καλά. Δε γνωρίζω, αν υπάρχει ασφαλές σύστημα πρόβλεψης σεισμών. Το σίγουρο είναι ότι η περιοχή των Πατρών και γενικά η δυτική Πελοπόννησος έχει γνωρίσει πάμπολλους σεισμούς.
Είναι πολύ νωρίς να μιλήσω για ανέτοιμο κρατικό μηχανισμό. Θα φανεί στην πορεία, αν υπάρχει σχέδιο αντιμετώπισης. Ούτε θα αρχίσω να φωνάζω ότι δεν ειδοποιήθηκε ο κόσμος, προκειμένου να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα. Όλοι γνωρίζουν ότι σε τέτοιες περιπτώσεις επικρατεί κλίμα πανικού, το οποίο δεν αργούν να καλλιεργήσουν και τα Μ.Μ.Ε., οπότε μπορείτε να φανταστείτε μια μεγάλη περιοχή να αδειάζει από τον πληθυσμό της. Θα αρκεστώ να επισημάνω ότι αμέσως μετά το σεισμό, άδειασαν οι παραλίες, οι καφετερίες και οι ταβέρνες της περιοχής, που ήταν κοντά στο επίκεντρο του σεισμού και πολλοί εκ των θαμώνων, σε μια σπάνια επίδειξη οδηγικής «μαγκιάς», έκλεισαν τις λωρίδες ασφαλείας της Εθνικής Οδού Πατρών-Πύργου, για να φτάσουν γρηγορότερα στα σπίτια τους, ως εάν κάτι να άλλαζε με αυτό, με αποτέλεσμα να αποκλείσουν μια σημαντική δίοδο από τα ασθενοφόρα και τα πυροσβεστικά οχήματα, που είχαν κληθεί να προσφέρουν βοήθεια στους παθόντες από το σεισμό, ή κινούνταν στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας. Θα σταθώ και σε ορισμένους άνδρες της τοπικής Τροχαίας, οι οποίοι οδηγούσαν όλα τα αυτοκίνητα στην Παλαιά Εθνική Οδό Πατρών-Πύργου, επειδή είχε σημειωθεί μια κατολίσθηση στη Ν.Ε.Ο., αλλά χωρίς να υπάρχει κάποιο σχέδιο για την ομαλή διεξαγωγή της κίνησης και υπό αυτές τις συνθήκες, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί το απόλυτο χάος στην είσοδο προς Πάτρα. Και μετά απ’ όλ’ αυτά θα επανέλθω, όταν θα υπάρχουν νεότερα.

Μαχαιριές πριν και μετά

21 μαχαιριές δέχθηκε στο κορμί του ο ηθοποιός Νίκος Σεργιαννόπουλος, σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση. Πόσες, άραγε, μαχαιριές δέχθηκε από τα αδηφάγα Μ.Μ.Ε. όλες αυτές τις μέρες; Ποιος ιατροδικαστής θα τις μετρήσει;

Όταν το ΕΔΑΔ αποφασίζει διαφορετικά

Ο κ. Κυριάκος Βελλόπουλος, δημοσιογράφος, συγγραφέας βιβλίων ,όπου αναλύεται το μεγαλείο των Ελλήνων αλλά και αποθεώνονται οι θεωρίες συνωμοσίας κατά του ελληνικού έθνους («Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΙΜΟΡΡΑΓΕΙ», «ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ», «ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ» και άλλα) και βουλευτής Θεσσαλονίκης με το ΛΑ.Ο.Σ., είναι γνωστό έχει υιοθετήσει μια ακραία συμπεριφορά, προκειμένου να προστατεύσει τα απειλούμενα (από ποιους;) δίκαια του ελληνικού έθνους. Είναι λογικό, λοιπόν, κάποιοι να τον κρίνουν με αυστηρότητα, έστω και αν αυτή αγγίζει τα όρια της υπερβολής.
Όμως, η απόφασή του να εναγάγει την εφημερίδα «ΑΥΓΗ» αλλά και συντάκτη αυτής, επειδή τον αποκάλεσαν «εθνικοπαράφρονα», σηκώνει, νομίζω, πολλή κουβέντα, ιδιαίτερα τώρα, που για μια, ακόμα, φορά, ενώ τα ελληνικά δικαστήρια (εν προκειμένω, το Εφετείο Θεσσαλονίκης) έκριναν ότι ο εν λόγω βουλευτής υπέστη ηθική βλάβη από το σχετικό άρθρο της «ΑΥΓΗΣ» και του επεδίκασαν το ποσό των 58.000 ευρώ, χωρίς να υπολογίζουμε σε αυτό τα έξοδα της δίκης, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) έκρινε ότι κακώς καταδικάστηκε η εφημερίδα αυτή να πληρώσει το παραπάνω ποσό και ότι ο συντάκτης του επίμαχου άρθρου, όπως και η εφημερίδα, άσκησαν το κατοχυρωμένο από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου δικαίωμα της ελευθερίας στην έκφραση. Δηλαδή, λίγους μήνες έπειτα από τη δικαίωση από το ΕΔΑΔ των Νικήτα Λιοναράκη και Μανώλη Βασιλάκη, δημοσιογράφων, που είχαν υποστεί απίστευτη ταλαιπωρία από την Ελληνική Δικαιοσύνη, επειδή είχαν κρίνει αυστηρά ορισμένα μέλη του διαβόητου «ΔΙΚΤΥΟΥ 21», και είχαν καταδικαστεί να καταβάλουν υπέρογκες αποζημιώσεις στα μέλη του παραπάνω Δικτύου, που έκριναν ότι εθίγησαν από τα λεγόμενά τους, έρχεται πάλι μια απόφαση του ΕΔΑΔ να καταδείξει ότι η προστασία της ελευθερίας της έκφρασης στην Ελλάδα δεν είναι αποτελεσματική.
Σκέφτομαι, όμως, αν σκοπός του κ. Βελλόπουλου ήταν να δικαιωθεί από μια προσβολή, που έγινε στο πρόσωπό του. Θα μου επιτρέψετε να πιστέψω ότι ο κ. Βελλόπουλος έχει ακούσει πολύ χειρότερα σχόλια για το πρόσωπό του από διάφορους τρίτους, διότι οι απόψεις, που πρεσβεύει, είναι ακραίες. Συνεπώς, δε νομίζω να προσεβλήθη πραγματικά και απόδειξη είναι ότι δεν προσέφυγε στη Δικαιοσύνη τότε.
Ας δούμε, λοιπόν, τι ζητούσε με την αγωγή του ο κ. Βελλόπουλος. Στην «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» της 30ης Ιανουαρίου 2001 (περισσότερες λεπτομέρειες στο www.enet.gr/online/online_text/c=110,dt=30.01.2001,id=42312076 )αναφέρεται ότι ο κ. Βελλόπουλος ήγειρε αγωγή κατά της «ΑΥΓΗΣ» και ζητούσε να καταδικαστεί η τελευταία να του καταβάλει το χρηματικό ποσό των 50.000.000 δρχ. Πρόκειται για πρακτική πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα; Μάλλον όχι! Έγινε ευρύτερα γνωστή από το «ΔΙΚΤΥΟ 21» σε βάρος δημοσιογράφων, που ασκούσαν δριμύτατη κριτική στις πρακτικές του και οδήγησε στην αθώωση των ανωτέρω δημοσιογράφων από το ΕΔΑΔ αλλά και στο διασυρμό της Ελλάδος, αφού φάνηκε ότι η χώρα μας δεν προστατεύει επαρκώς το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης.
Το ποσό των 50.000.000 δρχ., γύρω στα 151.000 σημερινά ευρώ, μπορεί να μη φαντάζει υπέρογκο με τα σημερινά δεδομένα αλλά σκεφτείτε ότι η «ΑΥΓΗ» δεν έχει το μεγαλύτερο τιράζ πανελληνίως, οπότε το ποσό αυτό μπορεί εύκολα να θεωρηθεί πολύ μεγάλο για τα δεδομένα της. και, φυσικά, όσο μεγάλη κυκλοφορία και αν έχει μια εφημερίδα, ένα ποσό της τάξεως των 151.000 ευρώ, το οποίο σαφώς και δεν έχει υπολογίσει ότι θα ξοδέψει μέσα σε μια χρονιά, μπορεί να διαλύσει τον προϋπολογισμό της με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη λειτουργία της.
Καλό θα ήταν να θυμηθούμε την πρακτική του «ΔΙΚΤΥΟΥ 21» σε βάρος των διαφωνούντων με τις απόψεις του. Μέλη του εν λόγω δικτύου προσέφευγαν στη Δικαιοσύνη υποβάλλοντας αγωγές, με την οποία ζητούσαν χρηματική ικανοποίησή τους για την αποκατάσταση της ηθικής τους βλάβης. Μόνο που οι αγωγές αυτές, όπως καταγγέλθηκε από το Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, ήταν πανομοιότυπες και μόνο το όνομα του ενάγοντος άλλαζε σε κάθε δικόγραφο. Όταν οι εναγόμενοι ζήτησαν από το αρμόδιο δικαστήριο τη συνεκδίκαση, λόγω συνάφειας, των παραπάνω αγωγών, αυτό απέρριψε το αίτημά τους αναγκάζοντάς τους να παρασταθούν σε περισσότερες δίκες, ήτοι να υποβληθούν σε περισσότερα έξοδα, πράγμα, που, όπως είναι φυσικό, οδήγησε στην οικονομική τους εξόντωση.
Μπορείτε να έλθετε στη θέση τους αλλά και στη θέση της «ΑΥΓΗΣ»; Θα δείτε ότι η «ΑΥΓΗ» και ο συντάκτης του επίμαχου άρθρου αναγκάστηκαν να καταβάλουν πλείστα όσα χρήματα για αμοιβή δικηγόρων και λοιπά έξοδα. Και επειδή προφανώς τα παραπάνω ποσά δεν είναι μικρά, δεν αποκλείεται να έφτασαν στα όριά τους, ειδικά ο συντάκτης.
Μάλλον, λοιπόν, πραγματικός σκοπός του κ. Βελλόπουλου δεν ήταν να αποκαταστήσει την τιμή και υπόληψή του αλλά να εξοντώσει οικονομικά τους αμφισβητίες των απόψεών του, ώστε να παύσουν να τον κρίνουν. Και η τελική έκβαση της υποθέσεως αυτής αποδεικνύει ότι η ελευθερία του λόγου είναι ένα από τα υπέρτατα αγαθά της δημοκρατίας μας και πρέπει να προστατεύεται με κάθε τρόπο. Αρκεί αυτό να το έχει κατά νου ο κάθε δικαστικός λειτουργός αυτής της χώρας, ώστε να αποφευχθεί στο μέλλον νέος διασυρμός της Ελλάδος για υπόθεση τέτοιου περιεχομένου.

ΦΟΝΟΙ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΦΥΣΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, της ΒΕΡΟΝΙΚ ΡΟΥΑ

Ένας μετεωρίτης πέφτει στη γη. Οι επιστήμονες θεωρούν ότι θα δώσει πολλές απαντήσεις σε σχέση με την προέλευση της ζωής στη γη. Ο διάσημος παλαιοντολόγος Πίτερ Όσμοντ καλείται από το Χάρβαρντ, όπου διδάσκει, στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Παρισιού, ώστε να εξετάσει αυτό το μετεωρίτη. Μαζί του καλείται και ο πατήρ Μαρτσέλο Μανιάνι, Ιησουίτης κληρικός, για να το συνδράμει. Όμως, μια σειρά από ανεξήγητες δολοφονίες συγκλονίζουν την κοινότητα του Μουσείου. Μοιραία, ο Όσμοντ και ο Μανιάνι βρίσκονται μπλεγμένοι και αποφασίζουν με τη συνδρομή της Λεοπολντίν Ντεβέρ, βιβλιοθηκονόμο στο Μουσείο και βοηθό τους στην παραπάνω έρευνα, να αναζητήσουν τι κρύβεται πίσω από τις δολοφονίες αυτές.
Η Γαλλίδα Βερονίκ Ρουά, υπάλληλος στο παρελθόν στο Μουσείο Φυσικής ιστορίας του Παρισιού, εισέρχεται στο συγγραφικό στερέωμα με ένα βιβλίο, το «ΦΟΝΟΙ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΦΥΣΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ», το οποίο φιλοδοξεί να ακολουθήσει τη γραμμή, που χάραξε ο Νταν Μπράουν με τα πολυδιαβασμένα βιβλία του «ΚΩΔΙΚΑΣ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ» και «ΟΙ ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΟΙ». Βέβαια, εδώ οι θεωρίες συνωμοσίας, που κυριαρχούν στα βιβλία του Μπράουν απουσιάζουν, ενώ η αντίθεση της Επιστήμης με την Εκκλησία υποχωρεί, αφού ο άθεος Όσμοντ καλείται να συνεργαστεί με τον κληρικό Μανιάνι αρχικά για την ανεύρεση των μυστικών του μετεωρίτη και μετά για την ανακάλυψη του δολοφόνου και των κινήτρων του.
Εκτός, όμως, από τις θεωρίες συνωμοσίας, στο βιβλίο της Βερονίκ Ρουά απουσιάζει και η έντονη έως καταιγιστική δράση των βιβλίων του Μπράουν, πράγμα, το οποίο ο αναγνώστης των οποίων θα διαπιστώσει άμεσα. Απουσιάζει, επίσης, το στοιχείο του αιφνιδιασμού, αφού προς το μέσο της ανάγνωσης ο αναγνώστης μπορεί να ανακαλύψει ποιος είναι ο δολοφόνος.
Αλλά, από την άλλη πλευρά, το βιβλίο της Βερονίκ Ρουά αναφέρεται περισσότερο σε μια υπαρκτή διαμάχη, αυτή των δημιουργιστών με τους οπαδούς του Δαρβίνου και, αργότερα, των επιστημόνων, που προσπαθούν να συνδυάσουν την πίστη τους στο Θεό με το επιστημονικό έργο τους, με τους άθεους επιστήμονες, που θεωρούν ότι η θρησκεία δεν έχει καμμία θέση στην επιστήμη, παρά σε θεωρίες συνωμοσίας, όπως ο Νταν Μπράουν, πράγμα, που το φέρνει πιο κοντά στην πραγματικότητα απ’ ό,τι τα βιβλία του Νταν Μπράουν. Η απόλυτη αντιπάθεια του Όσμοντ προς τη θρησκεία, όπως αρχικά εκδηλώνεται με τη στάση του απέναντι στο Μανιάνι υποχωρεί σταδιακά για να δώσει τη θέση της σε μια αγαστή συνεργασία, ενώ ο βαθύτατα πιστός αλλά και καταρτισμένος επιστήμονας Μανιάνι αρχίζει μετά από ένα αριθμό δολοφονιών να αμφισβητεί την ύπαρξη του Θεού, ήτοι έχουμε μια αντιστροφή όσων διαδραματίζονται στα βιβλία του Νταν Μπράουν. Οι χαρακτήρες δίδονται αρκετά πειστικά αλλά χωρίς ιδιαίτερη εμβάθυνση, πράγμα, όμως, αναμενόμενο σε βιβλία δράσης, όπως το εν λόγω. Η ελευθερία της επιστήμης αλλά και η καταδίκη του θρησκευτικού φανατισμού αναδεικνύονται σε υπέρτατες αρχές για τη συγγραφέα, η οποία, παράλληλα, φροντίζει να τηρεί αποστάσεις από την αυστηρή επιστημονική προσέγγιση του ζητήματος της υπάρξεως ή όχι Θεού αλλά και από τους θρησκόληπτους ψευδεπιστήμονες και ιεροκήρυκες της τηλεόρασης.
Μια ένσταση έχω για τον τρόπο, με τον οποίο εμφανίζονται οι άθεοι επιστήμονες. Ο Όσμοντ εμφανίζεται ως αδιάφορος τόσο για την εμφάνισή του, ακόμα και όταν συμμετέχει στη δεξίωση στο χώρο του Μουσείου λίγο πριν αποκαλυφθεί ο δολοφόνος, όσο και για την οικογένειά του, ενώ ο Ερίκ Γκοντοφσκί, ορνιθολόγος, εμφανίζεται ως φανατικός εχθρός της θρησκείας («Πιστεύει ότι πρέπει να γκρεμιστούν όλες οι εκκλησίες», σχολιάζει γι’ αυτόν σε κάποιο σημείο του βιβλίου η Ντεβέρ), με αλλόκοτο ντύσιμο, αντικοινωνική συμπεριφορά αλλά και εριστικό χαρακτήρα, αφού επιτίθεται άκομψα στους καθηγητές, που προσπαθούν να συνδυάσουν την πίστη τους προς το Θεό με την επιστήμη τους, με αποκορύφωμα το πέταγμα στο πάτωμα του βιβλίου της Λοράνς Ιμπέρ, βιολόγου στο εν λόγω Μουσείο. Με άλλα λόγια, η Βερονίκ Ρουά δείχνει να πλάθει κατά τρόπο στερεότυπο τους άθεους επιστήμονες του εν λόγω βιβλίου και η σταδιακή υποχώρηση της αντιπάθειας του Όσμοντ προς τον κληρικό Μανιάνι δε σώζει την εικόνα του.
Εν ολίγοις, πρόκειται για ένα ευκολοδιάβαστο βιβλίο, όπου μια σειρά από πληροφορίες επιστημονικού περιεχομένου, δίδονται κατά τρόπο κατανοητό, ώστε ο αμύητος στη Βιολογία αναγνώστης να μην πλήττει, αλλά η προσπάθειά της συγγραφέως να σατιρίσει τα στερεότυπα, που καθιέρωσε για το συγκεκριμένο τύπο βιβλίων ο Νταν Μπράουν, δεν το αναδεικνύουν τελικά έναντι των πολυδιαβασμένων βιβλίων του Αμερικάνου συγγραφέα.