Αντεθνικιστές κατά περίσταση;

Για να καταλάβω, αυτά τα απίστευτα καραγκιοζιλίκια των οπαδών της FYROM χτες στον αγώνα μπάσκετ ανάμεσα στην ομάδα τους και την εθνική Ελλάδος, αποτελούν εκδήλωση του δικαιώματός τους να αποκαλούνται "Μακεδόνες"; Και αν ναι, γιατί οι επικριτικοί - και σωστά - για τα δικά μας αντίστοιχα καμώματα προ αρκετών ετών, όταν το Μακεδονικό ήταν σε έξαρση και προβαίναμε σε συλλαλητήρια και παντός είδους μειωτικές συμπεριφορές σε βάρος των Σκοπιανών, συμπολίτες μας κατάπιαν τη γλώσσα τους;

Υποτίθεται, ότι όταν καταδικάζουμε τον εθνικισμό, τηρούμε αυτή τη στάση απ' όπου και αν αυτός προέρχεται. Και αυτή ήταν η αφετηρία όσων κατεδίκασαν - και, επαναλαμβάνω, πολύ σωστά έπραξαν - τις εθνικιστικές εξάρσεις του πρόσφατου παρελθόντος στην Ελλάδα και, βέβαια, συνεχίζουν να τις καταδικάζουν, όταν εμφανίζονται στη χώρα μας. Διότι ο εθνικισμός είναι επιζήμιος, απ' όπου και αν προέρχεται και οφείλει ο πολέμιός του να τον επικρίνει, όποιοι και αν τον εκφράζουν και με οποιονδήποτε τρόπο και αν τον εξωτερικεύουν, ώστε να είναι συνεπής στις πεποιθήσεις του.

Οπότε παραμένει η απορία μου, γιατί αυτή η άκρα του τάφου σιωπή για την εθνικιστική συμπεριφορά των προερχομένων από τη γείτονα χώρα οπαδών από τους αντιπαθούντες τον εθνικισμό.

Διλήμματα και πικρά συμπεράσματα

Ειλικρινά δε γνωρίζω, τί είναι προτιμότερο, τελικά. Να έχεις το σθένος να παραδεχθείς, ότι αδυνατείς να κυβερνήσεις τη χώρα σου μόλις δύο χρόνια μετά την επανεκλογή σου; Ή μήπως να αποφασίζεις να εξαντλήσεις την τετραετία και να βάζεις τα δυνατά σου, ώστε να διορθώσεις ό,τι πραγματικά μπορείς - εκτός αν δεν θέλεις - τιμώντας, έτσι τόσο τον εαυτό σου όσο και όσους σε εμπιστεύτηκαν;

Ο κ. Πρωθυπουργός έκλινε υπέρ της πρώτης επιλογής, όσο και αν προσπάθησε να εξωραΐσει την κατάσταση. Κακά τα ψέμματα, με οριακή πλειοψηφία, ένα σημαντικό μέρος της οποίας διαμαρτυρόταν συνεχώς για ποικίλους λόγους, προβάλλοντας προσκόμματα στην κυβερνητική πολιτική, χωρίς προθυμία να πατάξει τους άτακτους βουλευτές, που ενεπλάκησαν στα διάφορα σκάνδαλα αλλά και με διαφαινόμενη την αδυναμία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, ελλείψει του απαιτούμενου ελαχίστου αριθμού βουλευτών, ο κ. Πρωθυπουργός αποφάσισε να εγκαταλείψει την εξουσία, αποδεχόμενος ουσιαστικά όσα του καταλογίζει η αντιπολίτευση αλλά και ένα σημαντικό μέρος της κοινής γνώμης.

Βέβαια, υπάρχει και ο αντίλογος, σύμφωνα με τον οποίο είναι προτιμότερο μια κυβέρνηση, αρκετά μέλη της οποίας ενεπλάκησαν σε ποικίλα σκάνδαλα, απώλεσαν την έξωθεν καλή μαρτυρία και, γενικά, απέδειξαν, ότι αδυνατούν να διαχειριστούν κρίσιμα ζητήματα, να αποχωρήσει παρά να συνεχίσει να βλάπτει μια χώρα. Έτσι, όμως, οδηγούμαστε, κατά την ταπεινή μου άποψη, σε μια παραδοχή της αδυναμίας - ή, μήπως, απροθυμίας; - της κυβέρνησης να τιθασεύσει τα άπληστα για χρήμα και εξουσία στελέχη της, οπότε καταλήγουμε στους ίδιους λόγους, για τους οποίους επίκειται η προκήρυξη εθνικών εκλογών.

Δεν είναι η καλύτερη δυνατή κατάληξη για ένα πολιτικό, ο οποίος εξελέγη το πρώτον το 2004 με την ελπίδα, ότι, τουλάχιστον, θα προσπαθούσε να αλλάξει ορισμένα πράγματα στη χώρα, ύστερα από 20, σχεδόν, χρόνια διακυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και, τελικά, κατάφερε, ώστε πολύς κόσμος να νοσταλγήσει τους επί 20ετία, περίπου, κυβερνώντες του.

Βιβλία : "Η Αρχαία Σκουριά", της Μάρως Δούκα

Τα πρώτα χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση έκαναν την εμφάνισή τους αρκετά βιβλία, τα οποία αναφέρονταν στους αγώνες των αριστερών κατά την εποχή ανάμεσα στον Εμφύλιο Πόλεμο και την Επταετία των Συνταγματαρχών, θέμα, το οποίο μόνο ακροθιγώς και κρυφά μπορούσε να τεθεί στη λογοτεχνία πριν την πτώση της χούντας. Αρκετά από αυτά υπήρξαν υμνητικά για τους αγώνες της Αριστεράς και τις διώξεις, που υπέστησαν τα στελέχη της, ενώ άλλα υπήρξαν άκρως επικριτικά, με πλέον χαρακτηριστικό ανάγνωσμα της κατηγορίας αυτής "ΤΟ ΚΙΒΩΤΙΟ" του Άρη Αλεξάνδρου. Σίγουρα, πάντως, η Μεταπολίτευση και η εντεύθεν νομιμοποίηση του Κ.Κ.Ε. αλλά και η αποδαιμονοποίηση της Αριστεράς βοήθησε αρκετούς λογοτέχνες μας να περιγράψουν την πορεία της κατά τα μετεμφυλιακά χρόνια αλλά και να κρίνουν και κατακρίνουν τις ενέργειες των συνιστωσών της.
"Η ΑΡΧΑΙΑ ΣΚΟΥΡΙΑ" της Μάρως Δούκα αποτελεί ένα εμβληματικό βιβλίο, το οποίο καθιέρωσε τη συγγραφέα ως μια από τις αντιπροσωπευτικότερες φωνές της λογοτεχνίας μας. Η πρωταγωνίστρια, Μυρσίνη Παναγιώτου, είναι ένας από τους σημαντικότερους χαρακτήρες, που έδωσε η νεότερη ελληνική λογοτεχνία. Πίσω από τη λαμπερή βιτρίνα της μεγαλοαστικής οικογένειάς της κρύβονται, επιμελώς μέχρι ένα σημείο, οι αντιθέσεις των γονέων της αλλά και η απουσία ουσιαστικού συναισθηματικού συνδέσμου μεταξύ τους, πράγμα, που η πρωταγωνίστρια αντιλαμβάνεται πολύ νωρίς. Μην αντέχοντας το αδιάφορο και συχνά προσποιητό πολιτικά αλλά χαλαρό απέναντί της οικογενειακό περιβάλλον, η Μυρσίνη εντάσσεται στη νεολαία Λαμπράκη και συμμετέχει στους αγώνες της ήδη από τα μαθητικά της χρόνια και στη συνέχεια ως φοιτήτρια. Το πραξικόπημα θα τη βρει να διανέμει παράνομο υλικό με άλλα δύο πρόσωπα για λογαριασμό του ανομολόγητου αλλά πανταχού παρόντος Κ.Κ.Ε. Σύντομα, όμως, οι αντιθέσεις μεταξύ των διαφόρων προσώπων αλλά και τάσεων της Αριστεράς θα προβληματίσουν τη Μυρσίνη, η οποία θα επιλέξει να πορευτεί μόνη της το δικό της δρόμο μακρυά από τις μεταπολιτευτικές σκοπιμότητες και τις όποιες συνιστώσες της Αριστεράς. Αλλά το τίμημα θα είναι βαρύ.
Ο συγκλονιστικός μονόλογος της πρωταγωνίστριας, που διατρέχει όλο το βιβλίο, αποτελεί την ομολογία ενός προσώπου, το οποίο αγωνίστηκε, χωρίς να σπεύσει κατά τη Μεταπολίτευση να εξαργυρώσει την όποια προσφορά του. Δεν απολογείται για όσα έκανε και, κυρίως, για την απόφασή της να απομακρυνθεί από τα πρόσωπα, με τα οποία συμπορεύτηκε αλλά επιδιώκει να συνεχίσει το μοναχικό της δρόμο, όπου θα είναι κυρίαρχος του εαυτού της και πιστή στις ιδέες της. Είναι η αποκαλυπτική μαρτυρία της, που την εξυψώνει μακρυά από τους μεταπολιτευτικούς ευτελισμούς και τις σκοπιμότητες της παράταξης, για την οποία αγωνίστηκε και φυλακίστηκε κατά την επταετία. Και για τις ιδέες της αυτές η Μυρσίνη επιλέγει να αφήσει την οικογένεια, τις σπουδές, τους ίδιους τους φίλους της και, κυρίως, την μεγαλοαστική τάξη, ώστε υπόλογη μόνο στον εαυτό της να κοιτάξει κατάματα τον αναγνώστη και να νοιώσει, ότι η ίδια όρισε τη μοίρα της. Και η έντονα συναισθηματική κοπέλα των πρώτων χρόνων της πολιτικοποίησής της μετατρέπεται σε μια συνειδητοποιημένη γυναίκα μέσα από τους αγώνες και τις ταλαιπωρίες της, θλιμμένη από την πορεία της Αριστεράς αλλά και των φίλων της στους αγώνες της, πλην, όμως, χωρίς να χάσει την ανθρωπιά της και να καταστεί άλλη μια κυνική σχολιάστρια.
Πίσω από το μονόλογο της Μυρσίνης περνάει η ιστορία της νεότερης Ελλάδος από τον Εμφύλιο μέχρι τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης - το βιβλίο γράφτηκε το 1979 - και ο αντίκτυπος, που αυτή είχε στην οικογένεια της πρωταγωνίστριας αλλά και στον περίγυρό της. Ο εκτελεσμένος αδελφός της φίλης της μητέρας της Μυρσίνης και η αναγωγή του σε ήρωα, του οποίου την αίγλη καρπώνεται η αδελφή του, ο διωκόμενος οικογενειακός φίλος, οι πιστοί του κόμματος, που σταδιακά γίνονται δογματικοί και αργότερα παύουν να αγωνίζονται για την Αριστερά, οι κατ' επίφαση αριστεροί με τη δεξιά τσέπη, που πολιτικολογούν εκ του ασφαλούς, χωρίς να αγωνίζονται έστω στο ελάχιστο, και πολλά άλλα πρόσωπα γνωστά σε όσους έζησαν την εποχή εκείνη παρελαύνουν γύρω από τη Μυρσίνη, δημιουργώντας μια πειστική τοιχογραφία της μεταμφυλιακής Ελλάδας.
Για όσους δεν έζησαν τα μετεμφυλιακά χρόνια, το βιβλίο αυτό αποτελεί ένα σπουδαίο μπούσουλα, που περιγράφει το κλίμα της εποχής εκείνης μέσα από τα μάτια μιας κοπέλας από μεγαλοαστική οικογένεια, η οποία ανυψώθηκε και απομακρύνθηκε όχι μόνο από την οικογένειά της αλλά και από την τάξη της, ώστε να πορευτεί το δικό της δρόμο με τίμημα την απομάκρυνσή της από τους πάντες και τα πάντα. Και για όσους εκτιμούν τη σπουδαία λογοτεχνική πένα της συγγραφέως, ιδού το σπουδαιότερο ίσως έργο της!

Φωτιές, φωνές, απουσία σχεδίου και ανομολόγητοι πόθοι

Και πάλι θα αρχίσουμε να φωνάζουμε μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, ότι αυτές τις δύσκολες στιγμές δεν είναι ώρα να επιρρίψουμε ευθύνες σε κανένα παρά να σβήσουμε πρώτα τη φωτιά, που κατακαίει την Ανατολική Αττική.

Και έτσι θα καταπιούμε το γεγονός, ότι εξακολουθούμε να χτίζουμε κατοικίες μέσα σε δασικές εκτάσεις, ακούγοντας τις φωνές, που μας προτρέπουν να καταβάλουμε τη μεγίστη προσπάθεια, ώστε να σβήσουμε τη φωτιά και μετά έχουμε χρόνο, υποτίθεται, να αναζητήσουμε τα αίτιά της.

Με τον τρόπο αυτό θα λησμονήσουμε τις χωματερές μέσα στα δάση ή πλησίον αυτών, οι οποίες και αποτελούν ένα καλό προσάναμμα για ένα παρανάλωμα σαν αυτό, που βιώνουν οι κάτοικοι της Ανατολικής Αττικής αλλά και αρκετών ακόμα περιοχών της χώρας μας με το πρόσχημα της φωτιάς, που κατακείαι τα πάντα και δεν αφήνει χρόνο να σκεφτούμε τί να αποφύγουμε στο μέλλον.

Είναι η καλύτερη μέθοδος, ώστε να μην αποφασίσουμε και πάλι να οργανωθούμε, ώστε να αντιμετωπίσουμε μια τέτοια καταστροφή με σύγχρονα μέσα, όπως το τεράστιο ρωσσικό αεροπλάνο, ή με αντιπυρικές ζώνες, που απλά δεν υπάρχουν στα δάση μας, αφού προέχει τώρα να τρέξουμε να παλέψουμε με τις φλόγες.

Και, βέβαια, ας αρκεστούμε στους πυροσβέστες, που υπάρχουν αυτή τη στιγμή, αφού άλλο προσωπικό η πυροσβεστική υπηρεσία δεν έχει και δεν πρόκειται να αποκτήσει, τουλάχιστον στο εγγύς μέλλον, αφού τα όποια κονδύλια κρίθηκε, ότι έπρεπε να τοποθετηθούν αλλού. Τώρα, θα ακούσουμε, προέχει η μάχη με τις φλόγες, ώστε να σωθεί όσο δάσος έχει απομείνει ανέπαφο ή όσες περιουσίες απειλούνται. Μετά βλέπουμε.

Αυτό το "μετά βλέπουμε" είναι ενδεικτικό της αντιμετώπισης, που επιφυλάσσουμε για παρόμοιες μελλοντικές καταστάσεις. Αποδεικνύει, ότι 2 χρόνια μετά τον πύρινο όλεθρο στην Ηλεία κανένα απολύτως μέτρο δεν έχει ληφθεί και δεν πρόκειται να ληφθεί. Με πρόσχημα την άμεση αντιμετώπιση μιας κατάστασης, για την αποφυγή ή έστω τον περιορισμό της οποίας δεν έχουν ληφθεί καν στοιχειώδη μέτρα, και η προτροπή να αφήσουμε για μετά το τί θα έπρεπε να έχουμε κάνει, διαιωνίζουμε μια κατάσταση ωχαδερφισμού και ανοργανωσιάς, όπου η πρόνοια για την εκπόνηση ενός σχεδίου για ακραίες και επείγουσες καταστάσεις φαντάζει άπιαστο όνειρο. Η αιώνια παραπομπή παντός πλάνου, ώστε να μη θρηνήσουμε ξανά περιστατικά, όπως αυτό, που λαμβάνει χώρα στην Ανατολική Αττική, στις ελληνικές καλένδες επιβεβαιώνει τη λογική, ότι όλα θέλουμε να τα κάνουμε αύριο και τίποτα σήμερα. Κανένας προγραμματισμός δε διέπει την όποια σκέψη μας για αντιμετώπιση σοβαρών προβλημάτων και η επωδός, ότι δεν πρέπει να ασχοληθούμε τώρα με τα αίτιά τους αποδεικνύει τη λογική της απροθυμίας να ασχοληθούμε υπεύθυνα με τέτοια θέματα.

Ίσως, όμως, καταδεικνύει και την εν μέρει ενοχή των περισσοτέρων από εμάς. Δεν μας "χαλάει" να ξεφορτωθούμε τα ανεπιθύμητα σκεύη του νοικοκυριού μας μέσα στο δάσος αλλά και αν δεν έχουμε συσκευές για πέταμα, αρκούν τα σκουπίδια μας μετά από ένα πικνίκ αλλά και όσα εκσφενδονίζουμε αρειμανίως από τα αυτοκίνητά μας, ώστε να διαμορφωθεί μια σημαντική προϋπόθεση για να αρπάξει φωτιά ένα δάσος. Όλοι μας θα θέλαμε ένα σπίτι μέσα στο πράσινο και αφού ο νόμος για την προστασία των δασών είναι κενό γράμμα στην πράξη, δεν προβληματιζόμαστε ιδιαίτερα, που βλέπουμε διάφορες οικίες να ξεφυτρώνουν μέσα στα δάση, αφού στο πίσω μέρος του μυαλού μας ταξιδεύει ο πόθος να αποκτήσουμε και εμείς κάποια στιγμή ένα τέτοιο σπίτι. Και αν δεν έχουμε τον τρόπο να χτίσουμε ένα τέτοιο σπίτι άμεσα, δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να καταπατήσουμε μια δασική έκταση και να την αποψιλώσουμε σταδιακά, ώστε μετά από μερικά χρόνια να ωρυόμαστε, ότι μας ανήκει, ότι μας την άφησε ο παραπαππούλης μας και λοιπά φαιδρά αλλά αποτελεσματικά στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. Η ανάδειξη δε της καραμπινάτης παρανομίας της κατάληψης ενός χώρου, ο οποίος ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο, σε μαγκιά και ο θαυμασμός μας προς όσους εξασκούν αυτή τη μαγκιά αλλά και η επιθυμία μας να τους μιμηθούμε έχουν ριζώσει βαθιά μέσα σε πάμπολλα ελληνικά μυαλά.

Δεν μπορώ να παραμυθιάζω, λοιπόν, τον εαυτό μου, ότι κάτι θα αλλάξει για να γίνει η προστασία των δασών μας αποτελεσματικότερη. Και τα παραπάνω συμπτώματα μου δίνουν το δικαίωμα να απαισιοδοξώ και να σκέφτομαι, ότι πάλι, όταν θα σβήσει κάποια στιγμή η φωτιά, θα μεταθέτουμε τη λύση του προβλήματος στο μέλλον. Και όταν το μέλλον θα φτάσει, θα έχει ξεθυμάνει και η επιθυμία για λύσεις.

Κλείστε τον ήχο και αφεθείτε στη μαγεία της εικόνας!

Τί ωραία, που είναι να βλέπεις υπεραθλητές, όπως το Γιουσέιν Μπολτ, τη Γιέλενα Ισινμπάγιεβα - και ας σε πίκρανε η αποτυχία της να κάνω έστω ένα έγκυρο άλμα - την Τατιάνα Λεμπέντεβα και άλλους πολλούς αστέρες του κλασσικού αθλητισμού να περνούν από την οθόνη της τηλεόρασής σου και να συναρπάζουν με τις επιδόσεις τους! Και πόση έκπληξη νοιώθεις, όταν νέα πρόσωπα, όπως εκείνη η έφηβη Νοτιοαφρικανή, που κέρδισε χαλαρά τα 800 μ. των γυναικών, κάνουν την εμφάνισή τους και ανανεώνουν το ενδιαφέρον του κοινού! Υπό την προϋπόθεση, ότι αφήνεις πίσω σου τις υποψίες για την υποστήριξη των αστέρων του κλασσικού αθλητισμού και τις, εντεύθεν, επιδόσεις τους, αφήνεσαι να απολαύσεις αυτές τις τελευταίες ημέρες του καλοκαιριού τις αθλητικές αυτές στιγμές.

Και αίφνης ακούγεται η φωνή των ανεπανάληπτων εκφωνητών της κρατικής τηλεόρασης και η μαγεία θρυμματίζεται. Το απόλυτο ξέσκισμα της ελληνικής γλώσσας, η χαρά της αμετροέπειας, η απουσία υπευθυνότητας, η αποθέωση της αμορφωσιάς! Ειλικρινά, δεν ξέρεις από που να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις. Στα απίστευτα αγγλικά τους(That's athletism); Στα άνοστα καλαμπούρια των λοιπών εκφωνητών; Στα τρομερά ελληνικά τους (έκανε δύο δίδυμα παιδιά); Στην άγνοιά τους (Εδώ βλέπουμε την Πύλη του Μαγδεμβούργου(!!!!!)); Στην αδιαφορία τους, ότι τους ακούνε χιλιάδες τηλεθεατές; Χάνεις το λογαριασμό.

Έτσι, λοιπόν, εάν επιμένετε να ανέχεστε τη συμπεριφορά της κρατικής τηλεόρασης να σας σερβίρει αυτούς τους εκλεκτούς κυρίους εκφωνητές της, τότε κλείστε τον ήχο και αφεθείτε στη μαγεία της εικόνας, η οποία αξίζει όσο χίλιες λέξεις! Και, κυρίως, δε ρυπαίνει την ακουστική σας.

Μετά θα τους φταίει ο κ. Κοροβέσης;

Τί ωραίο, που είναι να ασκείς κριτική εκ του ασφαλούς κατά πάντων και να υποδύεσαι το θεματοφύλακα της αγνότητος και της ηθικής! Να θεωρείς τον εαυτό σου ως τον υπέρτατο υπερασπιστή της Δημοκρατίας, έστω και με το περιεχόμενο, που εσύ της προσδίδεις, και να επιφυλάσσεις για τον εαυτό σου το δικαίωμα να κρίνεις ό,τι συμβαίνει στον κόσμο! Και, κυρίως, να καμώνεσαι, ότι για τα δεινά της παράταξής σου δεν ευθύνεται κανένας άλλος εκτός απ' όσους είναι έξω από αυτή!

Και αίφνης να ακούς τα εξ αμάξης από ένα στέλεχος με ιστορία στους αγώνες της Αριστεράς, εξορίες, φυλακίσεις, ταλαιπωρίες αλλά και μια σκέψη, με την οποία μπορεί να διαφωνεί κανείς αλλά δεν έχεις παρά να την αναγνωρίσεις ως στερεή και ξεκάθαρη μέσα στην ιδεολογική σούπα, που χαρακτηρίζει το ΣΥ.ΡΙΖ.Α.! Και όχι τίποτε άλλο αλλά να μην τα ακούς με τη γνωστή ξύλινη γλώσσα της κομματικής γραφειοκρατίας αλλά στην απλή δημώδη, αυτή, δηλαδή, που βαυκαλίζεται ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ότι χρησιμοποιεί, χωρίς, όμως, τις αγοραίες υπερβολές, που χαρακτηρίζουν εδώ και λίγο καιρό το λόγο της αποκαλούμενης Ανανεωτικής Αριστεράς!

Ουσιαστικά ο κ. Κοροβέσης είπε όσα οι περισσότεροι γνώριζαν ή έστω υποπτεύονταν αλλά ιδίως η Ανανεωτική Αριστερά προτιμούσε να καταχωνιάσει στο χρονοντούλαπο της νεότερης πολιτικής ιστορίας μας. Ότι, δηλαδή, κατά τη συμμετοχή του τότε Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου στην οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα ο τότε Συνασπισμός δεν έμεινε έξω από τα κακώς εννοούμενα πολιτικά παιχνίδια. Και, συνεπώς, δεν μπορεί να υποδύεται το άσπιλο και άμωμο κόμμα.

Περισσότερο θλιβερή, όμως, είναι η αντίδραση της τότε και της νυν ηγεσίας της Ανανεωτικής Αριστεράς. Ο μεν κ. Κύρκος είπε για τον κάποτε συναγωνιστή του, ότι "αργησε πολύ να κατασκευάσει αυτό το βδελυρό παραμύθι" η δε ανακοίνωση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αναφέρει ότι "είναι εκτεθειμένος στον κόσμο της Αριστεράς και πρέπει να αναλάβει τις πολιτικές του ευθύνες απέναντι στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ". Ο κ. Κύρκος προφανώς αναγνωρίζει στον εαυτό του το αποκλειστικό δικαίωμα να κριτικάρει την Αριστερά - θυμηθείτε την οξύτατη κριτική του προ διετίας - ο δε ΣΥ.ΡΙΖ.Α. επιδίδεται στο αγαπημένο παίγνιο της ομφαλοσκόπησης και της καλλιέργειας της εντύπωσης, ότι στους κόλπους του όλα βαίνουν καλώς σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα κόμματα και όσους γενικά δεν είναι συνοδοιπόροι του.

Δεν θεωρώ κακή ή έστω εσφαλμένη την επιλογή του τότε Συνασπισμού να συμπράξει στην τότε οικουμενική κυβέρνηση. Απεναντίας, φρονώ, ότι υπήρξε η πρώτη χρονολογικά ευκαιρία της Αριστεράς και, συγκεκριμένα, της ανανεωτικής πτέρυγάς της - επιτρέψτε μου να μη θεωρώ επαρκές δείγμα την περίοδο της Κυβέρνησης του Βουνού - να αποδείξει, ότι μπορεί να προσφέρει στη διακυβέρνηση της Ελλάδος και να μετουσιώσει τις ιδέες, για τις οποίες πάλεψε επί δεκαετίες και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες, σε πράξη. Η τελική ενοχή του για τις αμαρτίες της εποχής εκείνης σαφώς και είναι σταγόνα στον ωκεανό σε σύγκριση με το όργιο, στο οποίο επεδόθησαν τα δύο μεγάλα κόμματα την τελευταία 35ετία. Αλλά, διάβολε, δεν μπορείς να κρίνεις τους πάντες και τα πάντα αλλά, όταν έρχεται η ώρα να επιδοθείς σε αυτοκριτική, να παριστάνεις τον ανήξερο. Προσβάλλεις όσους αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν στην υπόθεση της Αριστεράς και στον αγώνα της να ξεφύγει από τις άκαμπτες δομές και ιδεοληψίες του κομμουνισμού και αποθαρρύνεις όσους ανήσυχους πολίτες αγωνιούν να βρουν μια φωνή, που να τους εκφράζει κατά του κομματικού κατεστημένου των δύο μεγάλων κομμάτων από το να σε ακολουθήσουν, αφού αποδεικνύεις, ότι δεν διαφέρεις από τους υποκριτές των κυβερνώντων μας καθ' όλη τη διάρκεια μετά τη Μεταπολίτευση.

Η αντίδραση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στα λεγόμενα του κ. Κοροβέση θυμίζει τη στάση της Εκκλησίας της Ελλάδος την εποχή, που ξεσπούσαν τα παντός τύπου σκάνδαλα. Όχι μόνο υπεραμύνθηκε της αθωότητάς της αλλά συνέχισε να κρίνει παν επιστητόν και να θεωρεί τον εαυτό της ως το φρουρό της ηθικής, αποφεύγοντας την αυτοκριτική όπως ο διάβολος το λιβάνι. Μόνο που τον τρόπο σκέψεως της Εκκλησίας της Ελλάδος τον έχουν αντιληφθεί οι σκεπτόμενοι πολίτες αυτής της χώρας και τη βδελύσσονται. Αξίζει, άραγε, να τύχει της ίδιας αντιμετώπισης ο κυριότερος εκφραστής της Ανανεωτικής Αριστεράς; Και, τέλος πάντων, θα μπορέσουν οι πολέμιοι του κ. Κοροβέση να αποδώσουν σε αυτό την ευθύνη για το πιθανό και διαφαινόμενο περαιτέρω κατρακύλισμα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στις δημοσκοπήσεις;

Νεότερες ειδήσεις : Τελικά η ποταπότητα δεν αποτελεί προνόμιο των δύο μεγάλων κομμάτων, αν κρίνουμε από την απαράδεκτη δήλωση του βουλευτού του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. κ, Λεβέντη. Η ειρωνεία του να φέρεσαι αντίθετα απ' ό,τι προδίδει το επώνυμό σου!

Βιβλία : "το κορίτσι με το τατουάζ", του Στιγκ Λάρσον

Τα τελευταία χρόνια, το αστυνομικό θρίλερ δείχνει να έχει ξεφύγει από την κλασσική φόρμα της περιγραφής ενός εγκλήματος και των προσπαθειών του πρωταγωνιστή να ανεύρει την αλήθεια και να ξεσκεπάσει τον ένοχο, χωρίς την παραμικρή λεπτομέρεια σχετικά με τις κοινωνικές, οικονομικές και εν γένει συνθήκες, που επικρατούν στον τόπο, όπου έλαβε χώρα το έγκλημα. Οι συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων προβάλλουν τους προβληματισμούς τους γύρω από τις συνθήκες, κάτω από τις οποίες έλαβε χώρα το έγκλημα, αλλά και τα προβλήματα, που αντιμετωπίζουν οι χώρες και οι οικισμοί, όπου διαδραματίζεται η ιστορία τους.
Ο πρόωρα χαμένος Σουηδός δημοσιογράφος και συγγραφέας Στιγκ Λάρσον προσανατολίστηκε στην παραπάνω κατεύθυνση. Η τριλογία "ΜΙΛΛΕΝΙΟΥΜ" αποτελεί, πέρα από το καθαρά αστυνομικό σκέλος της, μια προσπάθεια του συγγραφέα να χωρέσει όσο το δυνατό περισσότερους προβληματισμούς του γύρω από τη σύγχρονη Σουηδία και, κυρίως, σε όσα κρύβονται πίσω από την εικόνα του "σουηδικού θαύματος".Στη χώρα μας, μόνο το πρώτο από τα βιβλία αυτά, με τίτλο "ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ" έχει κυκλοφορήσει αλλά αποτελεί δείγμα όσων περιμένουμε να διαβάσουμε και στα υπόλοιπα βιβλία της τριλογίας αυτής.
Δύο είναι τα κεντρικά πρόσωπα του εν λόγω βιβλίου. Το ένα είναι ο δημοσιογράφος Μίκαελ Μπλούμκβιστ, ο οποίος μετά από την καταδίκη του για συκοφαντική δυσφήμιση σε βάρος ενός σημαίνοντα οικονομικού παράγοντα της Σουηδίας αναλαμβάνει μια παράξενη αποστολή, που του αναθέτει ένας άλλος σπουδαίος οικονομικός παράγοντας του παρελθόντος, την ανεύρεση, δηλαδή, της ανιψιάς του, η οποία εξαφανίστηκε πριν από 37 χρόνια, χωρίς να αφήσει πίσω της το παραμικρό ίχνος. Το άλλο ένα νεαρό ιδιόρρυθμο και ακοινώνητο κορίτσι γεμάτο τατουάζ και σκουλαρίκια, η Λίσμπετα Σαλάντερ, η οποία, όμως, είναι αυθεντία στους υπολογιστές, θα σταθεί πλάι στο Μίκαελ κατά την αναζήτηση της αλήθειας. Όμως η αναζήτηση των δύο ηρώων κρύβει πολλές δυσάρεστες αλήθειες, ενώ η σχέση τους θα γνωρίσει πολλές διακυμάνσεις.
Το βιβλίο είχε τεράστια επιτυχία τόσο στη Σουηδία, όπου πρωτοεκδόθηκε, όσο και σε άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες και γνώρισε απανωτές εκδόσεις, ενώ ήδη προβάλλεται και η σχετική ταινία στις σκανδιναυικές χώρες. Πέρα από την κεντρική ιστορία, η οποία περιέχει πολύ μυστήριο, το οποίο σκιαγραφεί με μαεστρία ο συγγραφέας, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη για μεγάλο χρονικό διάστημα, γίνονται αναφορές σε αρκετά προβλήματα της σύγχρονης Σουηδίας, όπως την περιθωριοποίηση των νέων, τη μοναξιά, τη φοροδιαφυγή των μεγάλων επιχειρήσεων και τις αμφιβόλου νομιμότητος ενέργειες των Σουηδών κεφαλαιούχων, τη βία σε βάρος των γυναικών και το γεγονός, ότι τα περισσότερα εγκλήματα, που σχετίζονται με αυτή είτε μένουν ανεξιχνίαστα είτε δεν καταγγέλλονται καν κ.λπ. Ακτιβιστής δημοσιογράφος ήδη από τα χρόνια της νιότης του, ο Στιγκ Λάρσον υπήρξε γνώστης των προβλημάτων, που κρύβονται πίσω από τη βιτρίνα του σουηδικού κοινωνικού μοντέλου και επιθυμία του ήταν να τα αποτυπώσει μαζί με μια ιστορία μυστηρίου, που κρύβει, όμως, πάμπολλά ένοχα μυστικά. Και το όλο εγχείρημά του υπήρξε άκρως επιτυχές, αν κρίνουμε από την ενθουσιώδη υποδοχή, που το κοινό αρκετών δυτικοευρωπαϊκών χωρών επεφυλαξε γι' αυτό.
Μειονέκτημα αποτελεί η απόπειρα του συγγραφέα να πει όλα όσα νοιώθει, πράγμα, που τον οδηγεί όχι μόνο στην εξιστόρηση της εξιχνίασης του εγκλήματος αλλά και στην απόδειξη της αλήθειας των ισχυρισμών του Μίκαελ σχετικά με το σημαίνοντα παράγοντα της σουηδικής οικονομίας, που η μήνυσή του οδήγησε στην καταδίκη του, με αποτέλεσμα να αποδυναμώνεται από ένα σημείο και μετά το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Ενδεχόμενα ο συγγραφέας θέλησε να επιφέρει την κάθαρση στον αναγνώστη, επιθυμώντας να επέλθει το ευτυχισμένο τέλος σε όλες τις παραμέτρους του βιβλίου του. Μετά, όμως, από την αποκάλυψη του μυστηρίου, το ενδιαφέρον του αναγνώστη μετριάζεται και οι τελευταίες σελίδες κυλούν χωρίς ένταση.
Προσωπικά, βρήκα καλογραμμένο και ενδιαφέρον το εν λόγω ανάγνωσμα και θεωρώ, ότι ο Στιγκ Λάρσον θα αποκτήσει αρκετούς αναγνώστες και στην Ελλάδα. Δυσκολεύομαι, όμως, να βρω ένα λόγο, που να το καταστήσει επιτυχία και στην Ελλάδα, αφού θεωρώ, ότι ελάχιστα διαφοροποιείται από τα αναρίθμητα βιβλία μυστηρίου, που ήδη κυκλοφορούν στη χώρα μας.