Ποιά Πλατεία Ταχρίρ;

Δεν ξέρω, ποιος ένοιωσε χαρά στην εικόνα των χτεσινών επεισοδίων στην Πλατεία Συντάγματος. Ο κ. Αλαβάνος, που φώναζε να μετατραπεί η ιστορική αυτή πλατεία σε Πλατεία Ταχρίρ; Οι γνωστοί άγνωστοι, που πετούσαν μολότωφ στους αστυνομικούς; Η πλειονότητα των διαδηλωτών, που κοιτούσε αμέριμνα τους κουκουλοφόρους να πετούν καδρόνια και λοιπά πτερόεντα αντικείμενα προς τους αστυνομικούς, συνεχίζοντας την πορεία τους; Οι αστυνομικοί, που για μια, ακόμα, φορά έδωσαν ρεσιτάλ ανικανότητας; Οι πολιτικοί, που θα έχουν μια, ακόμα, δικαιολογία για να επιτρέψουν στην ΕΛ.ΑΣ. να κάνει επίδειξη της απουσίας εκπαίδευσής της στην επόμενη πορεία;

Δεν έχει νόημα να δώσω απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα. Ούτε με ενδιαφέρει, ποιος ξεκίνησε τα επεισόδια. Η εύκολη λύση είναι, ότι ευθύνεται η ΕΛ.ΑΣ. και βασίζεται στην παροιμιώδη ανικανότητά της να συγκρατήσει είτε τους ταραξίες με τα καλυμμένα πρόσωπα είτε τους χαζόμαγκες, που έχει στις τάξεις της. Δεν είναι αβάσιμη, κατ' αρχάς, αφού είναι γνωστή η ελλειπής εκπαίδευση των αστυνομικών αλλά και των παρεμφερών προσώπων (ειδικών φρουρών, για παράδειγμα). Οι εικόνες των ανδρών της ομάδος "ΔΙΑΣ", που έπαιρναν παραμάζωμα πεζούς διαδηλωτές θα μείνει ως δείγμα βαρβαρότητας όσων πληρώνονται, για να μας προφυλάσσουν από τη βαρβαρότητα.

Με ενοχλεί αφάνταστα, όμως, η ευκολία, με την οποία επικρότησε αρκετός κόσμος τη ρίψη μολότωφ στον αστυνομικό, που δεκάδες κάμερες είδαν να φλέγεται ζωντανός στην Πλατεία Συντάγματος. Όσοι ευρίσκοντο εκεί κοντά τάχα μου να επαίνεσαν τον ηλίθιο, που πέταξε τη μολότωφ, με σκοπό να αφαιρέσει μια ανθρώπινη ζωή; Ή απλά συνέχισαν να φωνάζουν συνθήματα κατά της κυβέρνησης, αδιαφορώντας αν κάποιος, που δεν είναι "δικός" τους, πάλευε να σώσει τη ζωή του; Και δεν βρέθηκε, γαμώτο, ένας μυαλωμένος να βουτήξει αυτό τον ηλίθιο και να του πάρει τη μολότωφ από τα χέρια;

Δεν μπαίνω στη διαδικασία να κρίνω, αν αυτή η μολότωφ προήλθε από χέρι εγκάθετου, όπως θα πουν τα παπαγαλάκια της βίας. Η επιθυμία για ένα καλύτερο αύριο προϋποθέτει, ότι αφήνουμε πίσω μας ό,τι μας κάνει χειρότερους. Επιχειρήματα, τύπου "οι μπάτσοι κάνουν χειρότερα" αποδεικνύει, ότι δεν διαφέρουμε στο ελάχιστο από τους αστυνομικούς, που κατακρίνουμε. Και όσο λιγότερο μας ενοχλεί η βία, όσο αρνούμαστε να την καταδικάσουμε, όταν στρέφεται κατά των εκπροσώπων του κράτους ή όσων δεν είναι "με το μέρος μας" - τί ανατριχιαστική άποψη, αλήθεια - τόσο αποδεικνύουμε, ότι λειτουργούμε μόνο με σκοπιμότητες, οι οποίες δεν προάγουν καμμία κοινωνική πρόοδο παρά οπλίζουν το χέρι του κάθε οπαδού της βίας, ώστε να βυθίσει μια ολόκληρη κοινωνιά και μαζί τη χώρα στο σκοτάδι της ζούγκλας στο όνομα της, δήθεν, επανάστασης.

Και να σκεφτεί κανείς, ότι στην Πλατεία Ταχρίρ οι διαδηλωτές δεν άσκησαν βία κατά των αστυνομικών και του στρατού. Αλλά τί να μας πουν αυτοί οι φελλάχοι; Εμείς δώσαμε κάποτε τα φώτα του πολιτισμού.

Εθελοτυφλώντας ασύστολα

Τη δεκαετία του '80 η Ελλάδα γνώρισε τον ιδιόρρυθμο δικτάτορα της Λιβύης Μουαμάρ Καντάφι, λόγω της επιθυμίας του τότε πρωθυπουργού, Ανδρέα Παπανδρέου, να συνάψει σχέσεις με πολιτικούς με αντιαμερικανικές απόψεις. Ήταν η εποχή, που το σύνθημα "έξω οι βάσεις" δονούσε την ατμόσφαιρα και η δαιμονοποίηση των Η.Π.Α. βρισκόταν στο απόγειό της. Η εικόνα του Λίβυου ηγέτη, που διέμενε στη χρυσή σκηνή του, όπου και αν ταξίδευε, και φρουρούνταν από γυναίκες σωματοφύλακες γοήτευε όσους θυσίαζαν στο βωμό του ανορθολογισμού και του αντιαμερικανισμού, παραβλέποντας σκόπιμα, συνήθως, ότι ο άνθρωπος αυτός ευθυνόταν για ένα από τα πιο ολοκληρωτικά καθεστώτα στον πλανήτη, κατηγορούνταν για την ίδρυση στρατοπέδων εκπαίδευσης τρομοκρατών και διατηρούνταν στην εξουσία με δικτατορικό τρόπο.
Όλα τα ελαττώματα του Λίβυου δικτάτορα έσβηναν μπροστά στον έντονο αντιαμερικανισμό του, που αποτελούσε και το σήμα κατατεθέν εκείνης της εποχής. Περνούσαν, έτσι, απαρατήρητες οι διαμαρτυρίες της Διεθνούς Αμνηστίας για καταπάτηση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων αλλά και οι κατηγορίες για κάρπωση του μεγαλύτερου μέρους των κερδών από το πετρέλαιο. Και αν κάποιος παραέμπαινε στο μάτι των φίλων του εν λόγω μονάρχη, ελάμβανε την πληρωμένη απάντηση "Μα η Λιβύη έχει το τρίτο κατά κεφαλή εισόδημα σε ολόκληρη την Αφρική, χάρη στην πολιτική του Καντάφι". Ή λουζόταν θεωρίες περί ταυτίσεως του καθεστώτος Καντάφι με την αρχαία αθηναϊκη δημοκρατία, που με περισσή επιτυχία μας μετέφερε ο κ. Ροΐδης.
Αυτές τις μέρες το ντόμινο των ταραχών, που πλήττει τις αραβόφωνες χώρες στη Βόρειο Αφρική και τη Μέση Ανατολή, παρέσυρε και τη Λιβύη. Το αντίθετο, σε μια χώρα που κυβερνάται αυταρχικά από το ίδιο πρόσωπο εδώ και 42 χρόνια, θα ήταν παράδοξο. Τα αιτήματα ήταν ακριβώς τα ίδια με των κατοίκων των υπολοίπων ξεσηκωμένων χωρών, ήτοι ελευθερία του λόγου, δημοκρατία, απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων και άλλα συναφή, τα οποία είναι απολύτως αυτονόητα στη Δύση.
Η αντίδραση του κ. Καντάφι είχε ελάχιστα κοινά σημεία με αυτή των πολιτικών αρχόντων της αρχαίας Αθήνας. Αρχικά έδωσε εντολή στην αστυνομία και το στρατό να βαρέσουν στο ψαχνό και, όταν είδε, ότι οι αντιδράσεις των υπηκόων του όχι μόνο δεν είχαν καμφθεί αλλά είχαν δυναμώσει, τότε έδωσε εντολή και στην πολεμική αεροπορία της Λιβύης να βομβαρδίσει τις επαναστατημένες περιοχές. Οι νεκροί εικάζεται, ότι είναι ενατοντάδες αλλά η απουσία τηλεοπτικών συνεργείων και ξένων δημοσιογράφων οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι μάλλον τα πράγματα είναι χειρότερα.
Αίφνης, οι χειροκροτητές του ηγέτη της Επανάστασης στη Λιβύη κρύφτηκαν. Οι ταυτίσεις με την αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία όχι απλά κρύφτηκαν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας αλλά σβήστηκαν από το χάρτη. Άλλο ένα μέλος της διαβόητης Σοσιαλιστικής Διεθνούς αποδείχθηκε ψευδεπίγραφος σοσιαλιστής ή, για την ακρίβεια, "σοσιαληστής", κατά τον άκρως επιτυχημένο αυτο νεολογισμό. Όσοι διαγκωνίζονταν γύρω από το μακαρίτη Ανδρέα Παπανδρέου την εποχή, που ο τελευταίος έσφιγγε το χέρι του δικτάτορα της Λιβύης, μάλλον αναζητούν το φωτογράφο του Στάλιν, που ρετουσάριζε τις φωτογραφίες του "πατερούλη" ώστε να μην φαίνονται τα μέλη του Πολιτικού Γραφείου, που είχαν εξοντωθεί.
Ο αντιαμερικανισμός του κ. Καντάφι είχε εξαφανιστεί. Και το μόνο, που είχε απομείνει, ήταν ένας τύραννος, που καταπίεζε μια από τις μεγαλύτερες σε έκταση χώρες παγκοσμίως, που θησαύριζε χάρη στα κέρδη από το πετρέλαιο και διασκέδαζε τις όποιες αρνητικές γι' αυτόν εντυπώσεις με μια σειρά από εκκεντρικότητες ίδιες με αυτές ενός κοινού μαφιόζου. Αυτή, όμως, την εικόνα την έβλεπε ολόκληρη η Δύση. Εμείς εδώ επιμέναμε να την αγνοούμε και χρειάστηκε ο αυτοαποκαλούμενος ηγέτης της επανάστασης να γαζώσει τους υπηκόους του, για να το αντιληφθούμε.

Y.Γ. Ο αξιότιμος πρόεδρος της Βενεζουέλας, κ. Ούγκο Τσάβες, αποφάσισε να πάει κόντρα στο ρεύμα και να υποστηρίξει τον κ. Καντάφι. Προφανώς είναι της άποψης, ότι είναι επονείδιστο να χάνονται ζωές από πυρά των Μεγάλων Δυνάμεων, ενώ δεν τρέχει και τίποτα, αν οι θάνατοι οφείλονται σε ενέργεια του συμμάχου του κ. Καντάφι.

Όχι εγώ, οι άλλοι

Πρωταρχικός σκοπός μιας κοινωνίας, που θέλει να μιλάει για ισονομία και να ζητεί την ίση μεταχείριση όλων έναντι του νόμου, είναι όχι μόνο η εκ μέρους της τήρηση του νόμου αλλά και η δημόσια προτροπή γι' αυτό. Τα παραπάνω αποτελούν το μοναδικό τρόπο, δια του οποίου καθίσταται εφικτή η κοινωνική - και όχι μόνο αυτή - πρόοδος του συνόλου. Αυτά είναι βασικές αρχές, τις οποίες οι κοινωνικοί και πολιτικοί φορείς οφείλουν να γνωρίζουν.
Εδώ και αρκετά χρόνια, όμως, στην Ελλάδα η αρχή αυτή έχει πάει περίπατο. Αφορμή γι' αυτό αποτέλεσε η ατιμωρησία τόσο των πολιτικών όσο και των οικονομικών κεφαλών της χώρας μας, η οποία ναι μεν ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών αλλά οδήγησε και στην ανάπτυξη μιας απαράδεκτης νοοτροπίας, σύμφωνα με την οποία είναι αδύνατο και προκλητικό να τιμωρείται ένας μικροπαραβάτης, τη στιγμή που οι μεγαλοκαρχαρίες μένουν ατιμώρητοι. Η αντίληψη αυτή ερμηνεύεται, επίσης, ως αρχή, ότι πρέπει πρώτα να τιμωρηθούν οι μεγάλες κεφαλές του τόπου και μετά να ασχοληθεί η Δικαιοσύνη με το λαό.
Φυσικά, οι θιασώτες αυτής της αντίληψης γνωρίζουν λίαν καλώς, ότι με την υπάρχουσα κατάσταση είναι μάλλον ακατόρθωτο να τιμωρηθούν οι προύχοντες της ταλαίπωρης Ελλάδος, αφού απουσιάζει η τόλμη προς τούτο, οπότε οι μικροπαραβάτες μπορούν να συνεχίσουν ανενόχλητοι να παρκάρουν το αυτοκίνητό τους στη ράμπα, που χρησιμοποιείται από πρόσωπα με ειδικές ανάγκες, να αρνούνται να πληρώσουν εισιτήριο, φόρο ή ασφαλιστική εισφορά κ.λπ. και να αξιώνουν να παραμείνουν ατιμώρητοι γι' αυτά, προβάλλοντας το παραπάνω αφοπλιστικό επιχείρημα.
Φαντάζει μάλλον δύσκολο να ζητηθεί κάποια στιγμή από ένα φορέα ένας εξορθολογισμός της διαχείρισης των κρατικών υποθέσεων. Το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας μας απαξιώνει να ασχοληθεί με τόσο δύσπεπτα θέματα, αφού γι' αυτή προέχει η ανεμελιά της και η απουσία μακροπρόθεσμων στόχων, όταν δεν καταφεύγει σε κινήσεις εντυπωσιασμού, όπως καταλήψεις κτιρίων και άρνηση συνδιαλλαγής με τους κρατικούς φορείς, επειδή ο διάλογος συνιστά, κατά την επικρατούσα άποψη, ανεπίτρεπτη υποχώρηση. Οι κρατικοί φορείς στελεχώνονται, στην πλειονότητά τους, από μέλη της κοινωνίας μας, που φέρουν την παραπάνω παθογένεια. Τα πολιτικά κόμματα είτε αδιαφορούν είτε αιθεροβατούν ή καταφεύγουν σε επιχειρήματα, όπως αυτό. Και οι ελάχιστοι λογικοί, που ζητούν να εφαρμοστούν η τήρηση του νόμου και η ισονομία μοιάζουν με τον τρελλό του χωριού, που όλοι τον γνωρίζουν, όλοι ξέρουν τι λέει και, όμως, τον περιπαίζουν και, στην καλύτερη περίπτωση, αδιαφορούν γι' αυτόν.
Οπότε, όταν έλθουν τα χειρότερα, ας μην αναζητήσουμε ευθύνες μόνο στους ταγούς μας, διότι όχι μόνο εμείς τους ανεδείξαμε αλλά και σπεύσαμε να μιμηθούμε όλα τα μειονεκτήματά τους, ώστε να γίνουμε κατ' εικόνα και ομοίωσή τους στην αδιαφορία για το νόμο και την επιδίωξη της ατιμωρησίας.

Βόρειος Αφρική, Μέση Ανατολή και ατυχείς παραλληλισμοί

Επειδή οι ταραχές στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή έχουν ξυπνήσει την όρεξη πολλών στην οραματιζόμενη επαναστάσεις και ανατροπές ημεδαπή, καλό θα είναι να κάνουμε μερικές συγκρίσεις, ώστε να γνωρίζουμε, τί μπορεί να ισχύει και τί αποτελεί ευσεβή πλην ανεκπλήρωτο πόθο. Και τούτο διότι σε μια χώρα, που περνάει βαθειά κρίση σε κάθε επίπεδο, θα ήταν χρήσιμο να διαπιστώσουμε, αν, πράγματι, υπάρχουν παραλληλισμοί μεταξύ ημών και των σπαρασσομένων από ταραχές χωρών ή αν απλά επιχειρείται κάποια σύγκριση ανομοίων καταστάσεων.
.- Καμμία από τις χώρες, στις οποίες έχουν ξεσπάσει ταραχές, δεν έχει δημοκρατικό πολίτευμα. Μη σας ξεγελούν οι ιδιότητες των επικεφαλής αυτών των χωρών! Αναφερόμαστε σε χώρες, στις οποίες οι κυβερνώντες κερδίζουν εκλογές με ποσοστά άνω του 60% για περισσότερα από 20 χρόνια και με ουκ ολίγες κραυγές για βία και νοθεία, χωρίς να παραβλέπουμε, ότι κάποιες λέξεις όπως "εκλογές", "ελεθερία του λόγου" και "πολιτικά δικαιώματα" είναι άγνωστες το δε πρόσωπο του κυβερνώντος είναι το ίδιο και απαράλλακτο επί σειρά ετών (Μουμπάρακ και Καντάφι είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα). Στην Ελλάδα η Δημοκρατία νοσεί εξαιτίας της κακής χρήσης του εκλογικού δικαιώματος των πολιτών, οι οποίοι, αν και γνωρίζουν, ότι τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν επιεικώς βουλιάξει τη χώρα, εντούτοις εξακολουθούν και τα τιμούν με την ψήφο τους, όταν δεν απέχουν επιδεικτικά. Αλλά δεν παύει να είναι μια δημοκρατική χώρα, όπου η δυνατότητα αλλαγής των προσώπων, που κυβερνούν, υπάρχει. Ούτε στρατιωτικός νόμος έχει επιβληθεί ούτε επιτηρούμενες περιοχές υπάρχουν ούτε βία και νοθεία έχει διαπιστωθεί. Συνεπώς, η σύγκριση σε πολιτειακό επίπεδο είναι, τουλάχιστον, ατυχής.
.- Τα αιτήματα στις εξεγερμένες χώρες είναι ξεκάθαρα. Περισσότερη δημοκρατία, αποχώρηση των καταπιεστών, που κυβερνούν, απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων, ελευθερία του λόγου και άλλα συναφή θέματα! Στην Ελλάδα θέμα περισσότερης δημοκρατίας δεν τίθεται ούτε μπορεί να τεθεί υπό τις παρούσες συνθήκες, οι κυβερνώντες έχουν επιλεγεί με νόμιμες εκλογές, ελευθερία του λόγου έχουμε και με το παραπάνω και πολιτικοί κρατούμενοι δεν υπάρχουν, όσο και αν ορισμένοι θέλουν να παρουσιάσουν τους καταδικασθέντες για συμμετοχή στη 17Ν ή άλλες παρεμφερείς οργανώσεις ως τέτοιους. Εν ολίγοις, λείπουν τα βασικά κοινά σημεία, που θα ταύτιζαν τους εξεγερμένους στις χώρες της Βορείου Αφρικής και της Μέσης Ανατολής με τους δικούς μας οραματιζόμενους επαναστατικά γεγονότα.
.- Τα οικονομικά προβλήματα στις παραπάνω χώρες είναι περισσότερο οξυμένα απ' ό,τι στην Ελλάδα. Εκεί το ποσοστό του πληθυσμού, που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, είναι πολύ μεγαλύτερο απ' ό,τι στην Ελλάδα. Συν τοις άλλοις, μιλάμε για ανθρώπους, που πραγματικά στερούνται ακόμα και τα βασικά, και δεν αναφερόμαστε σε απλά διαμαρτυρόμενους για την αύξηση των κομίστρων στα διόδια ή για την αδυναμία τους να πάνε διακοπές το ερχόμενο καλοκαίρι. Στην Ελλάδα, με άλλα λόγια, το πορτοφόλι των πολλών έχει μικρύνει αλλά στην παρούσα φάση δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης ή, τουλάχιστον, έχουν τη δυνατότητα να το αντιμετωπίσουν καταψηφίζοντας την όποια κυβέρνηση, κατάσταση κάθε άλλο παρά αυτονόητη στις παραπάνω χώρες. Και δεν αναφερόμαστε στις απείρως μεγαλύτερες δυνατότητες, που έχει ο μέσος Έλληνας να μεταναστεύσει σε κάποια ανεπτυγμένη χώρα, εκμεταλλευόμενος την ιδιότητά του ως πολίτης χώρας-μέλους της Ε.Ε.
.- Οι λάτρεις των πάσης φύσεως ξεσηκωμών, που πανηγυρίζουν για τις επαναστάσεις, που έχουν ξεσπάσει στις παραπάνω χώρες, έχουν άγνοια των συνθηκών, υπό τις οποίες έγιναν οι επαναστάσεις αυτές. Δεν γνωρίζουν, λόγου χάρη, αν συμμετείχαν νέοι εμφιλοχωρούμενοι από δημοκρατικά ιδεώδη ή ισλαμιστές, που επιθυμούν την εγκαθίδρυση ισλαμικής δημοκρατίας αλά Ιράν. Προφανώς διαφεύγει στους περισσότερους από αυτούς, ότι στην Αίγυπτο αυτή τη στιγμή κυριαρχεί ο στρατός, ο οποίος ναι μεν έχει υποσχεθεί, ότι θα διαχειρίζεται τις υποθέσεις της χώρας μόνο για χρονικό διάστημα έξη μηνών αλλά όσοι θυμούνται ανάλογες στρατιωτικές παρεμβάσεις ανά τον κόσμο γνωρίζουν, ότι οι υποσχέσεις αυτές ελάχιστα απέχουν από τη θέση μιας ολόκληρης κοινωνίας στο γύψο. Στη χώρα μας, όμως, το στάδιο αυτό πέρασε απαρατήρητο, αφού η έννοια της ανατροπής επεσκίασε κάθε ενδεχόμενο να συμμετείχαν σε αυτή και δυνάμεις κάθε άλλο παρά προοδευτικές.
Δεν αντιλέγω, ότι τα καθεστώτα, που ανατράπηκαν ή απειλούνται με ανατροπή στις παραπάνω χώρες ήταν καταπιεστικά και ουσιαστικά δικτατορικά και ορθώς ανατράπηκαν ή θα ανατραπούν. Ωστόσο, ο παραλληλισμός με τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα είναι όχι μόνο ατυχής αλλά υποκρύπτει και άγνοια της πραγματικότητας πολλώ δε μάλλον αποδεικνύουν, ότι στο μυαλό ορισμένων συμπολιτών μας η ανατροπή υπάρχει ως αυτοσκοπός και μόνο.

Κατάντια

Ναι, γουστάριζα "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ". Μου άρεσε, που κρατούσε ψηλά το λάβαρο της πολυφωνίας σε μια χώρα, όπου ήταν σπανιότατο να βρεις στο ίδιο έντυπο αριστερούς, δεξιούς και απολιτικούς δημοσιογράφους να εργάζονται, χωρίς να ανοίγουν μύτες. Χαιρόμουν, που σεβόταν και στήριζε τον πολιτισμό. Η σειρά των "ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ" υπήρξε ιδιαίτερα πολύτιμη, όπως και η διανομή, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '90, των απάντων των Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων, έστω και αν σταμάτησε στους 3 μεγάλους τραγικούς και το Μένανδρο. Η δημοσιογραφική ομάδα του "ΙΟΥ" γκρέμιζε μύθους και αποκαθήλωνε πρόσωπα, χαρίζοντας πολλούς αναγνώστες στην εφημερίδα. Και οι δημοσιογράφοι της απέφευγαν τα γλωσσικά μαργαριτάρια, που είχαν αρχίσει να συσσωρεύονται στα έντυπα της ημεδαπής τα τελευταία χρόνια.
Μετά ο αρχικός ιδιοκτήτης απεβίωσε και η εφημερίδα περιήλθε στην κυριότητα της κόρης του, κας. Μάνιας Τεγοπούλου. Και άρχισαν τα όργανα. Στην αρχή, εμφανίστηκαν κάτι κειμενάκια με την υπογραφή Μ.Τ., υποδείγματα ολιγολογίας αλλά και αναίδειας ασύμβατης με τη λογική και το παρελθόν της εν λόγω εφημερίδας, που προκάλεσαν ουκ ολίγα δυσμενή σχόλια. Τα γλωσσικά μαργαριτάρια πλήθυναν, με αποκορύφωμα το τελευταίο, που ήθελε τον παγκοσμίου φήμης τσελίστα Γιο Γιο Μα να είναι γυναίκα. Ακολούθησε η κατάργηση της στήλης του "ΙΟΥ" σε μια εποχή, που τα φοβικά σύνδρομα του κόσμου έχουν χτυπήσει κόκκινο, και τα μέλη της αρκούνται στην ατομική δημοσιογραφία χωρίς την επιτυχία της αντίστοιχης ομαδικής. Και για γλυκό ήλθε η θέση σε διαθεσιμότητα του γνωστού δημοσιογράφου Ανδρέα Ρουμελιώτη με αφορμή ένα άρθρο του με τίτλο "Ταξιδεύοντας με τον μΠΑΟΚ", με το οποίο καυτηρίαζε την πρόσφατη επίθεση από οπαδούς του Ολυμπιακού στο χώρο, όπου ανέβαινε το ομότιτλο (χωρίς το "μ" μπροστά από τον ΠΑΟΚ) θεατρικό έργο. Ή, μήπως, έχουμε ένα παρατεταμένο σερβίρισμα ορεκτικών και δεν μπήκαμε, ακόμα, στο κυρίως πιάτο;
Νοιώθω, ότι η "Ε" δεν είναι αυτή, που ήταν. Δεν είναι, κατ' αρχάς, αυτό, που λέει ο τίτλος της, αφού καταργεί δημοσιογραφικές ομάδες αποδεδειγμένα ωφέλιμες γι' αυτή αλλά και συνάμα πολλαπλά ενοχλητικές, ενώ αρνείται τη δημοσίευση άρθρων, που μπορεί να προκαλέσουν κραδασμούς. Δηλαδή, η εν λόγω εφημερίδα τείνει να αποβάλει όλα εκείνα τα στοιχεία, που την χαρακτήριζαν και της είχαν δώσει ξεχωριστή θέση στην ιστορία της ελληνικής δημοσιογραφίας, για να καταντήσει άλλο ένα συμβατικό, άοσμο, άχρωμο και άγευστο προϊόν της ελληνικής υποκουλτούρας έτοιμο να συμβιβαστεί, προκειμένου να μην προκαλέσει τη δυσαρέσκεια κανενός.
Ας ρωτήσει η ιδιόρρυθμη εκδότρια της "Ε" ένα περιπτερά να της πει, πόσα φύλλα πουλάει η εφημερίδα της σήμερα και ας κάνει ένα κόπο να συγκρίνει τις πωλήσεις της με αυτές προ 5ετίας. Ίσως έτσι κατανοήσει, ότι το καράβι, που με τόσο κόπο ναυπήγησε ο πατέρας της, όχι μόνο μπάζει νερά αλλά βυθίζεται αύτανδρο। Εκτός αν θέλει να δικαιώσει τον Πιτσιρίκο, που ζητάει να αφήσουμε την "Ε" να πεθάνει αξιοπρεπώς. Αλλά ούτε αυτό δεν της εξασφαλίζεται.

Στο νου του πολεμίου της σειράς του "ΣΚΑΪ"

Έχουν ήδη προβληθεί 3 επεισόδια της πολύκροτης σειράς του "ΣΚΑΪ" για το 1821 και θα μπορούσε κανείς να γράψει βιβλίο για όσα έχουν ακουστεί κατ' αυτής και των συντελεστών της αλλά και για όσα συμπεράσματα μπορούν να συναχθούν από το μακρύ αυτό κατηγορητήριο.
Αξίζει να διαβάσει κανείς τα κυριότερα επιχειρήματα της φαρέτρας των πολεμίων της σειράς αυτής. Κάποια από αυτά καλούνται καταχρηστικά επιχειρήματα αλλά ως τέτοια προσάγονται από τους χρήστες τους. Σε κάθε περίπτωση, είναι χρήσιμο να γνωρίζει κανείς, τι πρεσβεύουν όσοι ωρύονται εδώ και μερικές ημέρες για τη σειρά αυτή.Έχουμε και λέμε, λοιπόν :
.- Η σειρά του "ΣΚΑΪ" προβαίνει σε πλαστογραφία της ιστορίας του 1821 : Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει. Οι συντελεστές της σειράς προβάλλουν τα γεγονότα του 1821, όπως ακριβώς έλαβαν χώρα. Η ιστορία της εποχής εκείνης, όπως τη βλέπουμε στη σειρά, διδάσκεται εδώ και πολλά χρόνια στα πανεπιστήμιά μας και κυκλοφορεί σε πολλά βιβλία, που ασχολούνται με το θέμα αυτό. Ήταν θέμα χρόνου και τόλμης να προβληθεί και στην τηλεόραση η οπτική αυτή, η οποία ευρίσκεται εγγύτερα στην ιστορική πραγματικότητα. Όσοι προβάλλουν την άποψη, ότι ο σταθμός αυτός πλαστογραφεί την ιστορία του 1821, είτε δεν έχουν διαβάσει τις πηγές, που ο σταθμός επικαλείται, είτε απλά δεν προτίθενται να το πράξουν. Ενίοτε ορισμένοι εξ αυτών καταφεύγουν σε πλαστογραφίες, για να αποδείξουν το αληθές των λόγων τους. Το περιστατικό με τον Κολοκοτρώνη και την υποτιθέμενη ομοφυλοφιλία του είναι ενδεικτικό.
.- Οι στιγμές, που ζει η χώρα μας, είναι πολύ κρίσιμες, για να γίνει αναθεώρηση της ιστορίας μας : Από καταβολής του το νεοελληνικό κράτος αντιμετώπιζε κρίσιμες καταστάσεις. Στην αρχή, υπήρχε πολιτική κρίση, λόγω της αυταρχικής κυβέρνησης του Όθωνα και υφίστατο ανάγκη να διαμορφωθεί μια κοινή εθνική συνείδηση στο σύνολο των κατοίκων του ελληνικού κράτους. Αργότερα, οι πόλεμοι με την Τουρκία και άλλα κράτη επέβαλλαν την εθνική ομοψυχία και, επομένως, την διατήρηση της ιστορίας καθαρής από ενοχλητικές αλήθειες. Σήμερα είναι η οικονομική κρίση. Σχεδόν πάντοτε ήταν και εξακολουθούν να είναι οι προαιώνιοι εχθροί του έθνους, παραδοσιακά οι Τούρκοι, εδώ και αρκετά χρόνια οι Εβραίοι, οι Η.Π.Α. και το ΝΑΤΟ, πιο πρόσφατα η Νέα Τάξη Πραγμάτων, που καθιστούν επιτακτική την ανάγκη να μην ξύνονται αυτά τα θέματα. Αύριο όλο και κάτι καινούργιο θα επινοήσουν οι πολέμιοι της πραγματικότητας, ώστε να παραπεμφθεί η αποκάλυψη της πραγματικής ιστορίας στις ελληνικές καλένδες.
.- Η σειρά του "ΣΚΑΪ" αμφισβητεί, ότι είμαστε γνήσιοι Έλληνες : Με τόσες επιμειξίες με τους δεκάδες εισβολείς στον ελλαδικό χώρο μέχρι και τα μεσαιωνικά χρόνια θα ήταν υπερβολή να μιλήσει κανείς για καθαρότητα του αίματος. Η σειρά του "ΣΚΑΪ" κάνει λόγο για αγωνιστές, που δεν είχαν ως μητρική τους γλώσσα την ελληνική (Αρβανίτες) αλλά αγωνίστηκαν για την απελευθέρωσή τους, ενώ όσοι εξ αυτών επέζησαν ενετάχθησαν στον κρατικό μηχανισμό και υπήρξαν αφοσιωμένοι Έλληνες μέχρι και σήμερα. Ο όρος "γνήσιος Έλληνας" είναι επιεικώς αδύνατος, αφού παραπέμπει, εκτός από πολιτιστική συνέχεια, και σε συνέχεια του αίματος, πράγμα που σε ένα τόπο, που γνώρισε δεκάδες κατακτητές ειναι αδύνατο, ενώ θέτει εκτός του ελληνικού έθνους πρόσωπα, που προσέφεραν τα μέγιστα στην Ελλάδα. Συνεπώς, ο "ΣΚΑΪ" δεν λέει κάτι παράλογο ή ανιστορικό.
.- Δεν μπορεί να αμαυρωθεί και να ακυρωθεί ο Αγώνας του 1821 : Μα δεν γίνεται προσπάθεια των συντελεστών της σειράς αυτής να τον ακυρώσουν. Δεν αμφισβητείται ούτε ο ξεσηκωμός των Ελλήνων ούτε ο πατριωτισμός πολλών από αυτούς. Απλά η σειρά εστιάζει στο ξερρίζωμα κάποιων μύθων, οι οποίοι ιστορικά πάσχουν, όπως η, δήθεν, έναρξη της Επανάστασης από την Αγία Λαύρα στις 25 Μαρτίου του 1821, ή το Κρυφό Σχολειό, και πρέπει - και πολύ σωστά - να πάψουν να διδάσκονται ως ιστορική πραγματικότητα. Αν, κάποτε, εξυπηρέτησαν μια σκοπιμότητα, ήτοι να διαμορφώσουν την εθνική συνείδηση στο σύνολο των κατοίκων του νεοελληνικού κράτους, αυτή, πλέον, δεν υφίσταται. Αναφορικά με την αμαύρωση του Αγώνα, είναι χρήσιμο να μαθαίνουμε, ότι εκτός από ένδοξες σελίδες, ο Αγώνας είχε και μελανές. Η σφαγή άμαχων γυναικόπαιδων στην Τριπολιτσά κατά την πτώση της στα χέρια των Ελλήνων μπορεί να αιτιολογηθεί π.χ. ήταν νωπές οι μνήμες από την ανάλογη σφαγή σε βάρος των Ελλήνων στην ίδια πόλη από τους Τούρκους κατά την αποτυχία των Ορλωφικών, αλλά δεν παύει να είναι μια κατακριτέα πράξη. Ούτε ακυρώνει την προσπάθεια των εξεγερμένων να αποκτήσουν την ελευθερία τους. Αλλά πρέπει να ειπωθεί, εκτός να πιστεύουμε, ότι ιστορία είναι αποκλειστικά η παράθεση ενδόξων γεγονότων.
.- Η άποψη των συντελεστών της σειράς, ότι η εθνική συνείδηση των Ελλήνων διαμορφώθηκε με την Επανάσταση του 1821, είναι εσφαλμένη : Ίσως είναι το πιο τρωτό μέρος της σειράς αλλά τουλάχιστον οι συντελεστές της παρουσιάζουν μια σειρά από τεκμήρια, ώστε να αποδείξουν το αληθές των ισχυρισμών τους. Υπήρχε όντως εθνική συνείδηση σε ένα κομμάτι των επαναστατημένων Ελλήνων αλλά η πικρή αλήθεια είναι, ότι ΔΕΝ είχαν όλοι τους ελληνική εθνική συνείδηση. Ο ξεσηκωμός του 1770 απέτυχε, μεταξύ άλλων, και επειδή οι επαναστατημένοι δεν διέθεταν κοινή εθνική συνείδηση. Αμφισβητείται, φερ' ειπείν, αν οι Αρβανίτες είχαν υπαχθεί στο εθνικό συλλογικό υποσυνείδητο, που χαρακτήριζε κάποιους ελληνόφωνους. Στην πραγματικότητα, ο υπόδουλος Έλληνας της Τουρκοκρατίας - αλλά και πριν από αυτή - ανήκε στην κοινότητά του και ο υπόλοιπος κόσμος, συμπεριλαμβανομένων των κοντινών κοινοτήτων, ήταν γι' αυτόν άνθρωποι με ενδεχόμενα κοινή γλώσσα, ήθη και έθιμα αλλά πάντα ξένοι.Κάποιες σχετικές πνευματικές διεργασίες, όπως αυτή του Γεωργίου Γεμιστού Πλήθωνος, δεν είχαν συνέχεια σε ένα χτυπημένο από πολέμους και φτώχεια χώρο. Φυσικά, υπάρχουν και άλλες απόψεις για το θέμα της εθνικής συνείδησης των επαναστατημένων Ελλήνων, οι οποίες συνοδεύουνται από τεκμήρια, αλλά και πάλι η διαφορετική άποψη των συντελεστών της σειράς ούτε αβάσιμη είναι ούτε σκοπιμότητες υποκρύπτει. Ίσα-ίσα προάγει το διάλογο και βοηθάει στην προσέγγιση της αλήθειας σχετικά με το χρονικό διάστημα, που γεννήθηκε το ελληνικό έθνος. Απλά ο τρόπος, με τον οποίο γίνεται διάλογος στη χώρα μας δεν βοηθάει προς αυτή την κατεύθυνση.

.- Η σειρά χαρακτηρίζει τον Κολοκοτρώνη ως ομοφυλόφιλο : Αρκεί η παράθεση της σπουδαίας ανάρτησης των παιδιών του jungle - report, ώστε να ξεσκεπαστεί η αναλήθεια αυτής της δήλωσης. Ουσιαστικά ένα καλαμπούρι στον τοίχο του προφίλ του κ. Τατσόπουλου παρανοήθηκε και διογκώθηκε από ορισμένους επιτηδείους, ενδεχόμενα και ανόητους, ώστε να εμφανιστεί ως δήλωσή του στην εκπομπή του "ΣΚΑΪ¨, ότι ο Γέρος του Μοριά ήταν ομοφυλόφιλος. Αλλά η σκληρή αλήθεια είναι ανεπιθύμητη σε όσους αδυνατούν να παλέψουν με πειστικά επιχειρήματα και καταφεύγουν σε παραποιήσεις και συκοφαντίες, ώστε να κρύψουν τη μορφωτική τους γύμνια.
.- Ποιά είναι τα κίνητρα των συντελεστών της σειράς; Να παρουσιάσουν μια σειρά, η οποία αναφέρεται στα ιστορικά γεγονότα του 1821, όπως πραγματικά συνέβησαν. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο! Οι θεωρίες συνωμοσίας περί των αιτίων, που ώθησαν ένα ιδιωτικό σταθμό να παρουσιάσει μια ιστορική σειρά, αποδεικνύουν απλά, ότι κάποιοι άνθρωποι επιμένουν να επινοούν εχθρούς εκεί, που απλά δεν υπάρχουν, προκειμένου να εξηγήσουν, όσα τους είναι ακατανόητα. .- Η σειρά παρουσιάζει τα 400 χρόνια σκλαβιάς ως εποχή αρμονικής συμβίωσης των Ελλήνων με τους Τούρκους : Όχι, απλά μετά από απίστευτες αλλαγές ηγεμόνων (Βυζαντινοί, Φράγκοι, Βενετοί, Καταλανοί κ.α.), που είχα ως αποτέλεσμα απίστευτες κακουχίες (κάθε νέος κατακτητής έκαιγε, λεηλατούσε και σκότωνε και, στη συνέχεια, επέβαλλε νέους φόρους), οι Τούρκοι αποτέλεσαν ένα σταθερό και επί μακρόν κυρίαρχο, ο οποίος ήταν αναντίρρητα απαίδευτος και άγριος αλλά ενδιαφερόταν πρωτίστως να λαμβάνει τους φόρους του, αδιαφορώντας για άλλα θέματα των υποδούλων π.χ. γα τη μόρφωσή τους, και προφανώς δεν ήταν ηλίθιος να σφάζει τους φορολογουμένους του και να στερείται εσόδων. Οι όποιοι ξεσηκωμοί πριν το 1821 (Επανάσταση Κορκόδειλου Κλαδά, δεσπότη Διονυσίου, Ορλωφικά κ.λπ.) είχαν άδοξο τέλος για τους επαναστατημένους Έλληνες αλλά η αιματηρή καταστολή τους, όσο αποτροπιασμό και αν προκαλεί, αποτελούσε μια πρακτική συνηθισμένη σε όσα κράτη εκείνη την εποχή περιελάμβαναν καταπιεσμένες μειονότητες, ήτοι σε όλα, σχεδόν. Άλλωστε, οι ίδιοι ελληνόψυχοι λησμονούν, ότι το Βυζάντιο αντιμετώπιζε να ανάλογη αγριότητα τις μειονότητές του (Παυλικιανούς, Βογόμιλους) ή όσους γενικά επαναστατούσαν εναντίον του (Θωμάς ο Σλάβος, για παράδειγμα). Οι ίδιοι οι επιζώντες αυτών των επαναστάσεων καταριώνταν τους εμψυχωτές των κινημάτων αυτών. Το δημοτικό τραγούδι "Δεσπότη μου τί σήκωσες τον κόσμο στο σεφέρι" γράφτηκε από ραγιάδες χριστιανούς, οι οποίοι κατηγόρησαν το Διονύσιο για τον ξεσηκωμό. Εν ολίγοις, κανένας κατακτητής, όσο βάρβαρος και αν είναι, δεν εξολοθρεύει τον βασικό πόρο του εισοδήματός του, ειδικά αν το κρατικό του μόρφωμα στερείται υποδομών για την απόδοση εσόδων. Απλά πολλοί πιστοί της παλαιάς ανάγνωσης της ιστορίας ενοχλούνται, που ακούνε ξαφνικά, ότι, όταν ξυπνούσαν οι Τούρκοι, δεν είχαν ως πρώτη σκέψη τους να σφάξουν 5-6 Έλληνες για πρωινό.

.- Και τί έγινε, που η Επανάσταση δεν ξέσπασε στην Αγία Λαύρα στις 25.3.1821 αλλά νωρίτερα ; Η ιστορία δεν είναι μια αστεία υπόθεση, η οποία βασίζεται σε αναληθή στοιχεία και μύθους. Αποτελεί μια σημαντική παρακαταθήκη ενός λαού και απεικονίζει τη σοβαρότητα, με την οποία αυτός αντιμετωπίζει τον εαυτό του. Συνεπώς, ο ωχαδερφισμός, που έχει διαποτίσει την καθημερινότητά μας, καλό θα είναι να μη χαρακτηρίζει και την ιστορία μας.
.- Καθένας έχει το δικαίωμα να κρίνει την ιστορία, όπως αυτός νομίζει : Αν κρατάει αυτή την άποψη για τον εαυτό του, όλα έχουν καλώς. Όταν, όμως, επιχειρεί να αναβιβάσει αυτή την ανάγνωση ως τη μόνη αληθινή ή έστω ως επιστημονική άποψη μέσα από τα Μ.Μ.Ε., τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Η ιστορία είναι μια επιστήμη. Και, όπως συμβαίνει με όλες τις επιστήμες, έτσι και αυτή πρέπει να αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα και μεθοδικότητα, ήτοι συγκέντρωση όλων των πηγών, προσεκτική ανάγνωσή τους, εκτίμησή τους και ξεσκαρτάρισμα όσων πηγών είναι αναξιόπιστες. Όπως η ιατρική δεν μπορεί να βασίζεται σε εξορκισμούς και κατάρες στα μικρόβια, έτσι και η ιστορία δεν μπορεί να βασίζεται σε δοξασίες. Και, όταν βασίζεται σε αυτές, δεν μπορεί να είναι αντικειμενική και να διαδίδεται ως τέτοια.
.- Και τί τρέχει, που ο Επανάσταση δεν ξεκίνησε από την Αγία Λαύρα στις 25 Μαρτίου του 1821, αφού η Επανάσταση είναι αυτή καθαυτή το γεγονός; Το γεγονός της Επανάστασης δεν αμφισβητείται. Εκείνο, που τιθεται σε αμφισβήτηση, είναι αν αυτή ξεκίνησε από την Αγία Λαύρα, αφού πρώτα ο Παλαιών Πατρών Γερμανος ευλόγησε τους αγωνιστές. Πρόκειται για μια εικόνα προερχόμενη από τις διηγήσεις του Πουκεβίλ, στις οποίες στηρίχθηκε το μυθικό οικοδόμημα, που διδασκόμαστε, μέχρι σήμερα, στα σχολεία, και η οποία καταρρίπτεται από άλλες πηγές, οι οποίες τυγχάνει να είναι τα απομνημονεύματα των πρωταγωνιστών του 1821. Η όλη μυθοπλασία ουσιαστικά εξυπηρετεί την προβολή της Εκκλησίας ως πρωταγωνίστριας και εμψυχώτριας του Αγώνα, ενώ, στην πραγματικότητα, ο ανώτατος κλήρος της, με την εξαίρεση του Σαλώνων Ησαΐα, δεν υποστήριξε την Επανάσταση αυτή.
.- Ο Αλαφούζος επιχειρεί με τη σειρά αυτή να απομακρύνει τον κόσμο από τα πραγματικά του προβλήματα : Στο ιστολόγιο των παιδιών του jungle - report κάποιος ευφυής σχολιαστής αντέκρουσε αυτό το επιχείρημα ως εξής : Ο Αλαφούζος στηρίζει το Βερέμη στη σειρά του ΣΚΑΪ". Ο Βερέμης υποστηρίζει, ότι το Κρυφό Σχολειό είναι μύθος. Ο Αλαφούζος προσπαθεί να απομακρύνει τον κόσμο από τα πραγματικά του προβλήματα. Άρα δεν πρέπει να πιστεύουμε τον Αλαφούζο, που που στηρίζει το Βερέμη, που υποστηρίζει, ότι το Κρυφό Σχολειό είναι μύθος, διότι ο Αλαφούζος προσπαθεί να απομακρύνει τον κόσμο από τα προβλήματά του.
.- Η ιστορία γράφτηκε απ' όσους ζούσαν εκείνη την εποχή : Και από την εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου δεν υπάρχουν επιζώντες, συνεπώς ό,τι έγραψε ο Θουκυδίδης είναι απαράβατη ιστορία και δεν μπορεί να επανεκτιμηθεί, σύμφωνα με αυτή τη λογική!!!!!

.- Θα αναζητηθούν ποινικές ευθύνες όσων ευθύνονται για την παραποίηση της ιστορίας : Εδώ πέφτει το γέλιο σύννεφο. Η μελέτη της ιστορίας και η εντεύθεν εξαγωγή συμπερασμάτων υπό μορφή βιβλίου, τηλεοπτικής εκπομπής ή οτιδήποτε άλλου τρόπου αποτελεί όχι απλά θεμιτή υποχρέωση κάθε επιστήμονα ή και απλού μελετητή αλλά και απόρροια της ελευθερίας της έκφρασης και της ειδικότερης αυτής έκφανσης του δικαιώματος στην επιστημονική έρευνα. Ακόμα και μια επιεικώς ελλειπής ή παραποιημένη μελέτη σηκώνει αρκετό αντίλογο αλλά δεν συνεπάγεται ποινικές ευθύνες του συντάκτη της, εκτός, βέβαια, αν αυτός με πρόθεση παραποιεί κείμενα, με σκοπό να προκαλέσει πράξεις βίας σε βάρος τρίτων (θυμηθείτε το τελευταίο πόνημα του κ. Κων/νου Πλεύρη για τους Εβραίους). Κατά τα άλλα, η απειλή για εισαγγελείς, αυτόφωρα και ποινικές διώξεις είναι απλά κακόγουστο αστείο.
Η διαφορετική ανάγνωση της ιστορίας αποτελεί θεμιτή επιστημονική ή φιλοπερίεργη ενασχόληση, αρκεί να μην οδηγεί σε παραποιήσει με σκοπό την καλλιέργεια μίσους προς συγκεκριμένες κοινωνικές/θρησκευτικές/ εθνικές ομάδες (περίπτωση πονήματος κ. Κωνσταντίνου Πλεύρη με τίτλο "ΕΒΡΑΙΟΙ, ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ"). Αν, πάλι, υπάρχει διαφορετική άποψη και πιστεύει κανείς, ότι η ιστορία του 1821 έχει γραφτεί και δεν ξαναγράφεται, ας αρκεστεί σε αυτό και τις όποιες ανιστορικές αυταπάτες του! Δικαίωμά του είναι, όπως και δικαίωμά μου είναι να υποστηρίζω, ότι η ιστορία του 1821, όπως τη διδαχθήκαμε στα σχολεία, "μπάζει" από παντού και να ποντάρω, μεταξύ άλλων, και σε όσα ορθότατα προβάλλει η υπό κρίση σειρά.

Η πραγματική έγνοια του ομοφοβικού

Η πρόσφατη δήλωση του Δημάρχου Θεσσαλονίκης, κ. Μπουτάρη, σχετικά με τους γάμους των ομοφυλοφίλων και το ενδεχόμενο να γίνει παρέλαση ομοφυλοφίλων στην πόλη του ξεσήκωσε τις αναμενόμενες εκδηλώσεις μίσους εκ μέρους της πλειονότητας των συμπολιτών μας. Ανώνυμοι και επώνυμοι εξέφρασαν όχι απλά τις αντιρρήσεις τους για τα παραπάνω θέματα αλλά και την απέχθειά τους για όσους συνανθρώπους μας έχουν διαφορετικό ερωτικό προσανατολισμό, αποδεικνύοντας ότι ως κοινωνία μπορεί να κομπορρημονούμε, ότι είμαστε και πολύ μάγκες και τάχα μου "προχώ" αλλά στην ουσία τα ήθη και έθιμά μας έχουν μείνει απαράλλακτα εδώ και δεκαετίες.

Θα ήταν μονόπλευρη η αντιμετώπιση του όλου ζητήματος, αν περιοριζόταν στα στενά όρια της προκατάληψης, που αισθάνεται ο στρέιτ απέναντι στον ομοφυλόφιλο. Βεβαίως και υπάρχουν αρνητικά στερεότυπα για τους ομοφυλόφιλους, όπως και δεκάδες συνώνυμες και ταυτόσημες λέξεις, που τους χαρακτηρίζουν, στοιχείο που αποδεικνύει, πόσο ευφάνταστος μπορεί να γίνει ο νεοέλληνας, όταν πρόκειται να μειώσει ένα συνάνθρωπό του, επειδή ο τελευταίος έλαχε να διαφέρει από τη μάζα.

Στην πραγματικότητα, υπάρχει και ένας σημαντικότερος λόγος, για τον οποίο ο μέσος συνέλληνας ξεσηκώνεται, όποτε γίνεται λόγος για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Η περιθωριοποίηση αυτής της κοινωνικής ομάδας έχει τις ρίζες της στις απαρχές του χριστιανισμού και συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας. Ο ομοφυλόφιλος ήταν εκείνο το πρόσωπο, στο οποίο όλοι ξεσπούσαν. Η παρουσία του στο περιθώριο της κοινωνίας έδινε πάντοτε την αίσθηση στους ετεροφυλόφιλους, ότι υπάρχουν και χειρότεροι από αυτούς. Και αυτή την αντιμετώπιση της επεφύλασσαν με κάθε τρόπο στους ομοφυλοφίλους, αποκλείοντάς τους από την κανονική ζωή. Ένας ομοφυλόφιλος αδυνατούσε να εξασκήσει επαγγέλματα, στα οποία είχε τάση, και το μόνο, που του απέμενε, ήταν είτε να στραφεί στα καλλιτεχνικά, όπου, τουλάχιστον, υπήρχε μια κάποια μεγαλύτερη ανοχή στις προτιμήσεις τους, με την προϋπόθεση, ότι είχε το ανάλογο ταλέντο, είτε στην πορνεία. Άλλος δρόμος δεν υπήρχε, εκτός αν καταπίεζε τις επιθυμίες του, συχνά για μια ολόκληρη ζωή. Και η υπόλοιπη κοινωνία παινευόταν, ότι είναι καθαρή από "κουσούρια".

Επιπλέον, ο ομοφυλόφιλος άνθρωπος αναγκαζόταν, λόγω της μεταχείρισης, που του επεφύλασσαν, να αναπτύσσει τρόπους σκέψης, που θα τον βοηθούσαν να επιβιώσει και να μην τρελλαθεί σε μια τόσο καταπιεστική κοινωνία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να λειτουργεί εξυπνότερα από τους πολλούς, αφού η ανάγκη τον ωθούσε προς αυτή την κατεύθυνση.

Αίφνης, κάποιοι εκπρόσωποι αυτής της υπερσυντηρητικής ελληνικής κοινωνίας ανοίγουν το στόμα τους και μιλάνε για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Και μαζί με αυτούς αρχίζει και ακούγεται, πλέον, και η φωνή αρκετών ομοφυλοφίλων. Και οι περισσότεροι από αυτούς δεν ζουν, πλέον, στο περιθώριο αλλά κάνουν δουλειές, που κάνει και ο υπόλοιπος κόσμος. Συναναστρέφονται ετεροφυλόφιλους, χωρίς να κρύβονται, δουλεύουν μαζί τους και ζουν μια φυσιολογική ζωή. Διεκδικούν δικαιώματα και επιθυμούν να ζουν χωρίς το φόβο του κατατρεγμού.

Κρύος ιδρώτας λούζει τη φοβική πλειοψηφία της κοινωνίας μας. Λες, τελικά, να είναι τόσοι πολλοί; Μήπως επηρεάσουν τα παιδιά μας και βγουν και αυτά "τοιούτοι"; Ερωτήματα, που υπάρχουν στο νου κάθε ομοφοβικού και αμόρφωτου συμπολίτη μας! Ο ομοφυλόφιλος διεκδικεί τώρα μια θέση στον ήλιο, αυτή που απάνθρωπα του είχαν στερήσει. Μπαίνει στον ίδιο χώρο εργασίας με τους υπόλοιπους, θέλει να κάνει και αυτός οικογένεια με πρόσωπα του ιδίου με αυτόν φύλου, πράγματα που στη Δύση, στην οποία θέλουμε να ανήκουμε, είναι αυτονόητα εδώ και μερικά χρόνια. Συνεπώς, γίνεται ισότιμος με μας ή, τουλάχιστον, το παλεύει. Και έχει με το μέρος του ένα Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το οποίο δεν καταλαβαίνει από "κουσούρια", ρατσιστές ιεράρχες και οπισθοδρομικές κοινωνίες. Παύει να θεωρείται χειρότερος από εμάς και συχνά αποδεικνύεται τόσο έξυπνος και ταλαντούχος σε ό,τι καταπιάνεται, που μας τρίβει στη μούρη, ότι τελικά εμείς είμαστε οι κατώτεροι και όχι αυτός.

Αυτός είναι ο πραγματικός φόβος του μέσου συνέλληνα, ότι ο ομοφυλόφιλος είναι, πλέον, ισότιμός του στα πάντα ή, τουλάχιστον, βομβαρδίζει όλα τα κάστρα της προκατάληψης με καταιγιστικούς ρυθμούς. Και δεν έχει μάθει ούτε, δυστυχώς, προτίθεται να συνηθίσει στην ιδέα, ότι δεν υπάρχουν κατώτεροι και ανώτεροι άνθρωποι άλλά όλοι είμαστε συνάνθρωποι, γι' αυτό και καταφεύγει πίσω από τα ρατσιστικά τσιτάτα του κάθε οπισθοδρομικού επιτήδειου. Αλλά, είτε το θέλει είτε όχι, τα πράγματα θα αλλάξουν προς όφελος των ομοφυλοφίλων.