Ο διάχυτος ρατσισμός της ελληνικής κοινωνίας

Λέμε, ότι οι κυβερνώντες τη χώρα μας ουδέποτε μπήκαν στον κόπο να επεξεργαστούν μια σοβαρή πολιτική για τους μετανάστες, που διαβιούν στη χώρα μας, επειδή ενδεχομένως θεωρούν το θέμα αυτό δευτερεύον. Πέρα από το Ν.2910/2001, που παρέσχε ικανές προϋποθέσεις στους περισσότερους από τους μετανάστες να νομιμοποιηθούν στην Ελλάδα, έναντι αδρού αντιτίμου, βεβαίως, βεβαίως, ουδεμία πολιτική πραγματικής ενσωμάτωσης των ανθρώπων αυτών υιοθετήθηκε από την πολιτεία. Και, κυρίως, επέδειξε μια στάση, η οποία μπορεί να ερμηνευτεί ως άκρως ρατσιστική, αν κρίνουμε από το καθεστώς των τέκνων αλλοδαπών γονέων, τα οποία γεννήθηκαν εδώ, το θέμα της χορήγησης πολιτικού ασύλου κ.λπ.

Μόνο, που ίσως μας διαφεύγει, ότι οι ίδιοι οι εκλογείς διαθέτουμε ακριβώς τα ίδια μυαλά με τους κρατούντες, ήτοι διακατέχονται από μια ρατσιστική αντίληψη για τους αλλοδαπούς γείτονές μας, οι οποίοι μπορεί να είναι καλοί και άξιοι οικοδόμοι, αγρεργάτες και οικιακοί βοηθοί αλλά συχνά κρίνουμε, ότι μέχρι εκεί μπορούν να φτάσουν και δεν πρέπει να δικαιούνται περισσότερα, αφήστε τα περί υπηκοότητας και σχετικών δικαιωμάτων, αφού, ως γνωστόν ο Έλληνας γεννιέται, σύμφωνα με γνωστό γενετιστή, κριτή καλλιστείων, δημοσιοσχεσίτη κ.λπ., που στον ελεύθερο χρόνο του υποδύεται το νομάρχη μεγάλου αστικού κέντρου του ελληνικού βορρά, χωρίς να ενοχλούνται με τον τρόπο του οι πολυάριθμοι ψηφοφόροι του.

Αφορμή για τα παραπάνω μου έδωσε μια σειρά από περιστατικά, που πρόσφατα αντιμετώπισαν ορισμένα γνωστά μου πρόσωπα. Συγκεκριμένα :

1) Γνωστός μου, ελληνικής καταγωγής, γεννημένος και μεγαλωμένος στην Αλβανία (Βορειοηπειρώτης, όπως συνηθίσαμε να τους αποκαλούμε) έσπευσε να καταγγείλει στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του μια διάρρηξη του καταστήματός του. Ο αξιωματικός υπηρεσίας τον άκουγε βαριεστημένος και κάποια στιγμή εξαπέλυσε κατά μέτωπον λεκτική επίθεση εναντίον του. "Και πού ξέρω εγώ, ότι δεν το σκηνοθέτησες εσύ όλο αυτό, που μου τσαμπουνάς", ήταν το πόρισμά του σε όσα κατέθεσε ο ανωτέρω γνωστός μου. Προφανώς η προφορά του διαμαρτυρόμενου γνωστού μου πρόδιδε, ότι δεν ήταν γηγενής. Και αφού το όργανο της τάξης συμπέρανε αυτό, απέπεμψε άκομψα τον εμβρόντητο γνωστό μου. "Έχουμε και δουλειές τώρα, μη με σκοτίζεις με ανοησίες".

2) Εντολέας μου, Κινέζος την καταγωγή, μπήκε στην πολυκατοικία με ημεδαπή κόρη οικονομικά ευκατάστατης αλλά με αντιστρόφως ανάλογο μορφωτικό επίπεδο οικογένειας. Η συγκεκριμένη κόρη αποπειράθηκε να τον εμποδίσει να μπει στην πολυκατοικία, φοβούμενη την κοψιά του, παρά το γεγονός, ότι επρόκειτο για ένα έμπορο ρούχων, που αποκερδαίνει τίμια τον επιούσιό του. Τελικά, αρνήθηκε να μπει μαζί του στο ασανσέρ και, στη συνέχεια, αφού εξέφρασε τα παράπονά της στον πατέρα της, έσπευσαν να κράξουν τον εντολοδόχο του ανωτέρω αλλοδαπού, με έμμεσες απειλές, ότι θα τον διώξουν από το γραφείο του, αφού, κοντά στα άλλα, ετύγχαναν σπιτονοικοκύρηδές του. Αιτία ήταν η πιθανή εγκληματική φύση του εν λόγω αλλοδαπού!!!!

3) Αλλοδαπή κοπέλα, Αλβανίδα, για την ακρίβεια, εργαζόταν σε ζαχαροπλαστείο, όταν κατά την παράδοση των ρέστων προς κάποιους πελάτες της, αυτοί άρχισαν αν φωνάζουν, ότι τους έκλεψε. Χωρίς δισταγμό ,κάλεσαν την αστυνομία, η οποία συνέλαβε την αλλοδαπή κοπέλα και την προσήγαγε στο κοντινό Α.Τ.Εκεί, την ενέγραψαν στο μητρώο ανεπιθυμήτων αλλοδαπών και την παρέπεμψαν να δικαστεί με την αυτόφωρη διαδικασία. Έλα, όμως, που στο αρμόδιο δικαστήριο, οι μέχρι πρότινος φωνασκούντες πελάτες δήλωσαν, ότι είχαν κάνει λάθος στο μέτρημα των χρημάτων και δεν έφταιγε η κοπέλα, η οποία και αθωώθηκε. Μόνο, που έπρεπε να ακολουθήσει μια διαδικασία διαγραφής της από το παραπάνω μητρώο, ήτοι να υποβάλει αίτηση προς το Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως, όπου τηρείται το εν λόγω μητρώο, να προσκομίσει αντίγραφο της αθωωτικής απόφασης και, κυρίως, να περιμένει ένα τετράμηνο, τουλάχιστον, μέχρις ότου αποφανθεί το Υπουργείο.

Γιατί ανέφερα τα παραπάνω περιστατικά; Διότι αποδεικνύεται, ότι ο ρατσισμός στη χώρα μας είναι, δυστυχώς, διάχυτος και περνάει από τα χαμηλά στρώματα προς τα πάνω αλλά και αντιστρόφως, αφού, ως γνωστόν, οι κυβερνώντες μας είναι κατ' εικόνα και ομοίωσή μας. Ο αλλοδαπός, για τον οποίο υπάρχουν υποψίες αλλά όχι και αποχρώσες ενδείξεις, ότι τέλεσε κάποιο αδίκημα, είναι ένοχος και τιμωρείται αυτοστιγμεί. Και αν, ακόμα, δεν υπάρχουν ενδείξεις, ότι τέλεσε κάποιο αδίκημα, και πάλι είναι επικίνδυνος, αφού ρέπει από τη φύση του προς το έγκλημα. Για να μην αναφερθούμε στην επικίνδυνη ιδεολογία, που μας θέλει απογόνους πανάξιων προγόνων, οι οποίοι διέδωσαν τα φώτα στην οικουμένη και δεν είναι δυνατό να ταυτιστούμε, επομένως και να έχουμε τα ίδια δικαιώματα, με αλλοδαπούς από ταπεινές χώρες, διότι κάπως έτσι τους αντιμετωπίζουμε.

Προσφάτως, η χώρα μας επικρίθηκε από τη Διεθνή Αμνηστία, μεταξύ άλλων, για τον τρόπο, που επιφυλάσσει στους αλλοδαπούς, που διαβιούν στη χώρα μας. Δε νομίζω, ότι ίδρωσε ιδιαίτερα το αυτί των περισσοτέρων από εμάς, για να μην αναφερθώ στην απαράδεκτη δήλωση του Υπουργού Δημοσίας Τάξεως κ. Μαρκογιαννάκη, ο οποίος θεώρησε μονομερή την έκθεση του παραπάνω οργανισμού, τονίζοντας, ότι η ενημέρωσή της προερχόταν από πρόσωπα, που "κατά τα ειωθότα", πάντα δημιουργούν προβλήματα (οράτε www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=48829). Θεωρώ, ότι αν ήμστε πολιτισμένη χώρα, θα προβληματιζόμαστε από την έκθεση αυτή. Δυστυχώς, όμως, αυτή πέρασε στα κρυφά και μόνο οι συνήθεις ύποπτοι, αυτοί, δηλαδή, που κατά τον κ. υπουργό, δημιουργούν προβλήματα, ένοιωσαν την ανάγκη να προβληματιστούν. Οι υπόλοιποι συνεχίζουν να αναμασούν τα ρατσιστικά στερεότυπά τους.

Χάσε ένα μπάνιο για να χάσουν τον ύπνο τους

Υπάρχουν μερικές φορές, που η έμπνευση σε εγκαταλείπει, όσο και αν παλεύεις να στύψεις το μυαλό σου μπας και κατεβάσει έστω μια ικμάδα ιδέας. Πολλά μπορεί να είναι τα αίτια αλλά και η απλή απουσία εμπνεύσεως αρκεί, ώστε να αιτιολογήσει αυτή τη δυστοκία της σκέψης.

Ευτυχώς, που στις απέραντες πεδιάδες της σφαίρας του ιστολογείν υπάρχουν ουκ ολίγα αξιόλογα ιστολόγια, που δίνουν ιδέες. Με αφορμή, λοιπόν, τις επικείμενες ευρωεκλογές, ο εξαιρετικός Έλικας παραθέτει μια σειρά από επιχειρήματα, ώστε να πείσει, ότι η ψήφος μας έστω και στις συγκεκριμένες εκλογές είναι απαραίτητη. Παραπέμπω, λοιπόν, στα γραφόμενά του, τα οποία με εκφράζουν στο σύνολό τους, σχεδόν. Και τα βλέπω ως μια ευκαιρία να μπουν, επιτέλους, κάποια αναχώματα στο φουσκωμένο ποτάμι της γενικής αδιαφορίας.

Η κούφια συγγνώμη του κ. Ερντογάν

Να υποθέσω, ότι η αυτοκριτική του Πρωθυπουργού της Τουρκίας, κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σχετικά με τις διώξεις σε βάρος των μειονοτήτων, που ζούσαν στη χώρα του κατά το παρελθόν και, εν προκειμένω, των Ελλήνων, συνοδεύτηκε από κάποια μέτρα προς ανακούφιση των μειονοτικών πληθυσμών της χώρας του; Αναφέρθηκε, δηλαδή, σε ζητήματα, όπως το άνοιγμα της Σχολής της Χάλκης, την κατάργηση του φόρου περιουσίας, που πληρώνουν από το 1942 οι μειονοτικοί κάτοχοι ακίνητης περιουσίας, η ρύθμιση της τύχης των περιουσιακών στοιχείων των μειονοτικών ευαγών ιδρυμάτων και η απόδοση της τουρκικής υπηκοότητας στους απελαθέντες μειονοτικούς, τουλάχιστον για αρχή; Ή μήπως θα σπεύσει μετά την αυτοκριτική του αυτή να αποπέμψει τον Υπουργό Αμύνης της Τουρκίας, κ. Βεζντί Γκιονούλ, ο οποίος στο πρόσφατο παρελθόν ανέφερε, ότι η δίωξη των μειονοτήτων από την Τουρκία ήταν μια αναγκαιότητα;

Κακά τα ψέμματα, η απομάκρυνση της Τουρκίας από την προοπτική εισόδου της στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί το βασικό λόγο της, δήθεν, αυτοκριτικής του κ. Ερντογάν, καθόσον η χώρα του βάλλεται από παγκόσμιους οργανισμούς για την κατάσταση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, που ζουν στην Τουρκία. Διότι όσες πιέσεις και αν έχουν ασκηθεί, ώστε η Τουρκία να αναθεωρήσει τη στάση της και, κυρίως, το νομοθετικό καθεστώς της απέναντι στις μειονότητές της, εντούτοις τίποτα δεν έχει βελτιωθεί ως προς το θέμα αυτό.

Ας μη βιαστούμε, λοιπόν, να επαινέσουμε τον κ. Ερντογάν, αν την παραπάνω δήλωσή του δεν ακολουθήσουν ανάλογα νομοθετικά μέτρα προς ανακούφιση των μειονοτήτων της χώρας του. Εκτός αν κρίνουμε, ότι προέχει το φαίνεσθαι και ακολουθεί η ουσία.

Βιβλία : "Τα καπάκια", του Κωστή Παπαγιώργη

Ένα παρεξηγημένο κομμάτι της νεότερης ιστορίας μας είναι τα περιβόητα καπάκια, ήτοι οι συμφωνίες των αρχηγών επαναστατημένων Ελλήνων κατά την Επανάσταση του 1821 με τους Τούρκους στρατιωτικούς για παύση των εχθροπραξιών. Αποτελούσαν μια πρακτική ευρέως γνωστή και γενικότερα αποδεκτή ανάμεσα στους επαναστατημένους Έλληνες, καθότι με τον τρόπο αυτό εξασφάλιζαν την ειρήνη στις περιοχές τους σε περιόδους, κατά τις οποίες εμφανίζονταν ισχυρές τουρκικές δυνάμεις και, παράλληλα, κέρδιζαν χρόνο, προκειμένου να ανασυνταχτούν.

Την πρακτική αυτή εξιστορεί στο βιβλίο "ΤΑ ΚΑΠΑΚΙΑ"(Εκδόσεις Καστανιώτη) ο γνωστός συγγραφέας Κωστής Παπαγιώργης. Για την ακρίβεια, ασχολείται με την πρακτική αυτή, όπως την εφάρμοσαν οπλαρχηγοί, όπως ο Βαρνακιώτης, ο Καραϊσκάκης και ο Ανδρούτσος, αλλά και με τη μεταχείριση του φαινομένου αυτού από τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Μέσα από ενδελεχή μελέτη της βιβλιογραφίας σχετικά με τα παραπάνω πρόσωπα αλλά και την πρακτική αυτή, ο συγγραφέας σκιαγραφεί το πνεύμα της εποχής του '21 με μια διάθεση αποδομητική, σχετικά με τους μύθους, που κυκλοφορούν για την περίοδο αυτή. Αποφεύγει τις γενικές καταδίκες αλλά και την αποθέωση των παραπάνω προσώπων, τα οποία μας καλεί να τα δούμε μέσα από το πρίσμα της εποχής τους. Τα καπάκια αποτελούν το μέσο, που εξυπηρετεί τόσο τον Αγώνα όσο και τις μικροπολιτικές σκοπιμότητες των αρματολών, αρκετοί εκ των οποίων περνούν με χαρακτηριστική άνεση πότε στο στρατόπεδο των Ελλήνων και πότε σε αυτό των Τούρκων. Ο Μαυροκορδάτος ναι μεν χαρακτηρίζεται ως ο καταχθόνιος Φαναριώτης, που δε δίστασε να "πουλήσει" πρόσωπα με προσφορά στον Αγώνα, όταν έκρινε, ότι αυτό εξυπηρετούσε την πολιτική του επιβίωση, πλην, όμως, ήταν ο μόνος, που διέθετε τις απαραίτητες γνώσεις, ώστε να καταρτίσει μια στοιχειώδη κεντρική διοίκηση. Ο Βαρνακιώτης, αυτός ο μεγάλος άγνωστος του '21, που το μεγαλύτερο μέρος της σχετικής με την εποχή εκείνη βιβλιογραφίας το χαρακτηρίζει ως προδότη και προσκυνημένο, χαρακτηρίζεται ως θύμα της πολιτικής του Μαυροκορδάτου, το οποίο αναγκάστηκε να προσχωρήσει στους Τούρκους, ώστε να γλυτώσει από τη βέβαιη καταδίκη του (αποκαταστάθηκε επί Καποδίστρια αλλά παραμένει προδότης για πολλούς ιστορικούς της εποχής εκείνης). Ο Καραϊσκάκης τυγχάνει ευφήμου μνείας, λόγω της ανδρείας του αλλά και της προσωπικότητά του, χάρη στην οποία συσπείρωσε τους περισσότερους Έλληνες την εποχή, που ακολούθησε την πτώση του Μεσολογγίου αλλά η αδιαφορία του για τον Αγώνα κατά τα πρώτα χρόνια, όταν και διεκδικούσε το αρματολίκι των Αγράφων, δεν μένει ασχολίαστη. Τέλος, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος εμφανίζεται ως ο ανδρείος πολεμιστής, στον οποίο πιστώνεται η νίκη στο Χάνι της Γραβιάς, αλλά κυριαρχεί η πικρή διαπίστωση, ότι δεν είχε κάποια άλλη επιτυχία μετά από αυτή, ίσως επειδή το μίσος, που είχαν οι πολιτικοί εναντίον του, δεν τον άφησε να δείξει τις δυνατότητές του. Και μέσα από την πολιτική των καπακιών τα παραπάνω πρόσωπα πότε ανυψώνονται σε πρωταγωνιστές της Επανάστασης και πότε στιγματίζονται ως προδότες, ανάλογα με τα συμφέροντα της κεντρικής εξουσίας, η οποία, όμως, ήταν και η μόνη, που μπορούσε να αποτρέψει τους οπλαρχηγούς να θεωρήσουν τον Αγώνα ως την ευκαιρία να ανεξαρτητοποιηθούν τα αρματολίκια τους από την οθωμανική Αυτοκρατορία.

Από την αναθεωρητική ματιά του κ. Παπαγιώργη απουσιάζουν οι ωραιοποιήσεις, χωρίς να παραλείπονται οι λαμπρές σελίδες της εποχής εκείνης, αποτέλεσμα μιας νεότερης θεώρησης του '21, που επιθυμεί να ρίξει φως και στις άγνωστες και μελανές πλευρές του, χωρίς να τον ακυρώνει. Έτσι, ο αγώνας για την απελευθέρωση μπορεί να είχε όλα εκείνα τα στοιχεία, που προσιδιάζουν σε μια εθνική επανάσταση, πλην, όμως, κυρίως στη Στερεά Ελλάδα, όπου ο αρματολισμός είχε αναπτυχθεί περισσότερο, λόγω και της ιδιομορφίας της περιοχής, οι περισσότεροι οπλαρχηγοί είδαν τον Αγώνα ως μια ευκαιρία να καταστούν ανεξάρτητοι τοπάρχες με παρολίγο καταστροφικά αποτελέσματα. Ο φιλελληνισμός μπορεί να έφερε στη χώρα αρκετούς Δυτικούς, που διαπνεόμενοι από ρομαντική διάθεση, δε δίστασαν να προσφέρουν ως και τη ζωή τους στον Αγώνα, πλην, όμως, ένα μεγάλο ποσοστό εξ αυτών δεν ήταν παρά κοινοί τυχοδιώκτες, που ήλθαν στην επαναστατημένη Ελλάδα απλά και μόνο για να κάνουν την τύχη τους. Ο συγγραφέας ανατρέχει στα απομνημονεύματα αρκετών προσώπων, που συμμετείχαν στον Αγώνα, αλλά και σε νεότερες μελέτες, προκειμένου να φωτίσει το θέμα του και στέκεται ιδιαίτερα κριτικός απέναντι στην παλαιότερη ιστοριογραφία, η οποία θεωρεί, ότι αντιμετώπισε τον Αγώνα, χωρίς να υπολογίσει τις περιστάσεις της εποχής.

Καλογραμμένο και διαφωτιστικό στο θέμα του, το βιβλίο αυτό επιχειρεί να κρίνει το φαινόμενο των καπακιών αλλά και τις εν γένει κινήσεις των πρωταγωνιστών του μέσα από τις συνθήκες, που επικρατούσαν την εποχή εκείνη. Προσωπική μου άποψη είναι, ότι το πετυχαίνει, μ' όλες τις ενστάσεις, που μπορεί να έχει κανείς.

Ο κ. αυτοκαταστροφικός

Στο ξεκίνημα της πολιτικής του σταδιοδρομίας δε νομίζω, ότι αισθανόταν και πολύ άνετα. Η καταγωγή του από έναν άνθρωπο, ο οποίος πέρασε στην ιστορία ως ένας γραφικός δικτάτορας, ο οποίος αφενός κατάφερε να σύρει την Ελλάδα στην Κοινωνία των Εθνών για την αδικαιολόγητη εισβολή στη Βουλγαρία αφετέρου άφησε εποχή με το κυνήγι της κοντής φούστας, δεν αποτελούσε και την καλύτερη παρακαταθήκη. Η συμμετοχή του στους "Λαμπράκηδες" σε μια ταραγμένη πολιτικά εποχή τον κατέστησε κόκκινο πανί για την τότε καθεστώσα τάξη. Στην πορεία, αυτά όλα έμειναν πίσω και ο κ. Θεόδωρος Πάγκαλος μπόρεσε να διαγράψει μια αξιοσημείωτη πορεια στον πολιτικό στίβο της Ελλάδος, αρχικά ως Υφυπουργός Εμπορίου στην πρώτη κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και, μέχρι σήμερα, παραμένει ενεργός πολιτικά.

Τα πρώτα χρόνια του στην πολιτική σκηνή της χώρας θεωρούνταν ως ένα εξελίξιμο στέλεχος, το οποίο πολλοί φαντάζονταν, ότι θα μπορούσε να ηγηθεί κάποια μέρα του κόμματός του. Και δικαιολογημένα, καθόσον απολάμβανε της εμπιστοσύνης του τότε Προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ και έχαιρε της εκτίμησης των περισσοτέρων στελεχών.

Μόνο που, εκτός από το βήχα και τον έρωτα, εκείνο, που δεν κρύβεται, είναι και ο παρορμητισμός. Αν και κατά την οκταετή διακυβέρνηση της χώρας τη δεκαετία του '80 ο κ. Πάγκαλος δεν έδωσε κάποια αφορμή για δυσμενή σχόλια, με το ξεκίνημα, σχεδόν, της δεκαετίας του '90 ξεδίπλωσε τον εκρηκτικό χαρακτήρα του. Ξεκίνησε με τη διαβόητη δήλωση "Η Γερμανία είναι οικονομικός γίγαντας αλλά πολιτικός νάνος", την οποία αναγκάστηκε να ανακαλέσει, ζητώντας ταπεινά συγγνώμη, ύστερα από τις έντονες αντιδράσεις της γερμανικής κυβέρνησης. Ακολούθησε η ανάδειξη του "κ. τίποτα", κατά κόσμο Δημητρίου Αβραμόπουλου, στο αξίωμα του Δημάρχου των Αθηνών, χάρη στο δωρεάν προεκλογικό αγώνα, που διοργάνωσε για χάρη του ο συνυποψήφιός του για το παραπάνω αξίωμα κ. Πάγκαλος. Το πρωτοφανές άδειασμα, που επεφύλαξε προς τον κομματικό του σύμμαχο και πρώην Πρωθυπουργό της χώρας, κ. Σημίτη, λέγοντας ότι "μετά το 2000 καταστράφηκε η χώρα" χαρακτηρίστηκε, πέρα από τη δόση αλήθειας, που περιείχε, ως ένα, ακόμα, ατόπημα ενός πολιτικού, ο οποίος δε διακρίθηκε δα και για την αντίστασή του ενάντια σε αυτή την καταστροφή. Και, βέβαια, η εμπάθεια, με την οποία αντιμετώπισε το διάδοχό του στο Υπουργείο Εξωτερικών και νυν πρόεδρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., κ. Γεώργιο Παπανδρέου, μέτρησε άκρως αρνητικά γι' αυτόν. Για να μην αναφερθούμε είτε στα αγγίζοντα τα όρια του θρύλου αλλά ευρέως διαδεδομένα επεισόδια, που δημιούργησε στο εξωτερικό π.χ. με την κα. Θάτσερ (οράτε users.att.sch.gr/hdermi/Bibliocr/180.doc) , είτε στην απαράδεκτη ατάκα, που εξεστόμισε σε δημοσιογράφο το περασμένο καλοκαίρι (οράτε www.youtube.com/watch?v=LgeM59Cx1_w ).

Οι πρόσφατες δηλώσεις του περί σύνδεσης του Κ.Κ.Ε. με την εταιρεία "ΓΕΡΜΑΝΟΣ" αλλά και περί πιθανής νοσηλείας του σε ψυχιατρείο, αν το Κ.Κ.Ε. είχε κερδίσει τον Εμφύλιο Πόλεμο, προστέθηκαν στο βιογραφικό του κ. Πάγκαλου ως ένα, ακόμα, μελανό σημείο. Αν, τουλάχιστον, απεδείκνυε την εμπλοκή ενός κόμματος, το οποίο μπορεί να έχει κατηγορηθεί ως οπισθοδρομικό, μονολιθικό και ελάχιστα έως καθόλου δημοκρατικό αλλά, μέχρι σήμερα, ουδείς σκέφτηκε να το κατηγορήσει για εν γένει συμμετοχή σε οικονομικά σκάνδαλα, τότε ελάχιστοι θα είχαν να του προσάψουν κάτι κακό. Όμως κάτι τέτοιο δε συνέβη. Και ναι μεν τα κατά τόπο κυβερνήσαντα κομμουνιστικά κόμματα επεφύλαξαν μια απάνθρωπη συμπεριφορά προς τους αντιφρονούντες (Νάγκυ, Ντούμπτσεκ, Ζαχάροφ κ.λπ.), πλην, όμως, η επίθεση του κ. Πάγκαλου υπήρξε επιεικώς απρόκλητη. Εκτός αν ήθελε με τον τρόπο αυτό να καυτηριάσει την αποκατάσταση του Στάλιν από το Κ.Κ.Ε.(η οπισθοδρομικότητα, που λέγαμε). Αλλά στην περίπτωση αυτή, θα μπορούσε να παραπέμψει στην πολιτεία του "πατερούλη" Σταλιν και κανένας δεν θα του έριχνε άδικο. Και αυτό, ακριβώς, δεν έκανε.

Δεν μπορώ να προβλέψω ποια θα είναι η κατάληξη της διαμάχης ανάμεσα στον κ. Πάγκαλο και το Κ.Κ.Ε. Σίγουρα, όμως, αποδεικνύεται για μια, ακόμα, φορά, ότι ο κάποτε φέρελπις πολιτικός μπορεί να διαθέτει οξύτατο μυαλό και ευρυμάθεια αλλά δεν μπόρεσε να τα αξιοποιήσει εις τρόπον, ώστε να τιθασεύσει την αδυναμία του να λέει αυτό, που σκέφτεται και, μάλιστα, χωρίς καν να το έχει επεξεργαστεί μέσα του. Και αυτή η αμετροέπεια δεν αποτελεί προσόν για κανένα πολλώ δε μάλλον για ένα πολιτικό, που εκλήθη να διαχειριστεί νευραλγικά πόστα και σήμερα, το μόνο, που κατάφερε να θυμάται ο πολύς κόσμος, είναι οι αντεγκλήσεις του με πολιτικά (και όχι μόνο) πρόσωπα και η εν γένει αγαρμποσύνη του. Ίσως γιατί του έλειπε εκείνο το πολιτικό αισθητήριο, που βοηθάει τον όχι τόσο εύστροφο αλλά σώφρονα πολιτικό να αναδειχτεί στα υψηλά κλιμάκια αλλά και να παραμείνει εκεί. Άραγε να του περνάει από το μυαλό ο στίχος του Βάρναλη "Αχ, πού 'σαι νιότη που 'δειχνες πως θα γινόμουν άλλος";

Στο ίδιο τσουβάλι!

Νομίζω, ότι το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας του "ΣΚΑΪ" για την ανάδειξη του σπουδαιότερου Έλληνα όλων των εποχών απέδειξε ορισμένα χρήσιμα πράγματα για εμάς :

.- Σπεύσαμε να αντιγράψουμε μια εκπομπή του εξωτερικού, ως εάν να μη μας έφταναν τα ήδη προβαλλόμενα στην τηλεόρασή μας κάκιστα παραδείγματα από την αλλοδαπή. Η ελαφρότητα, με την οποία σοβαρότεροι, υποτίθεται, από εμάς λαοί ψήφισαν ό,τι τους κατέβαινε (οι Γερμανοί ψήφισαν το Χίτλερ ανάμεσα στους 100 σπουδαιότερους Γερμανούς, για παράδειγμα) ουδόλως προβλημάτισε τους διοργανωτές της ψηφοφορίας αυτής, ότι μπορεί να επαναλαμβανόταν με ένα λαό, όπως εμείς, που δε φημιζόμαστε για τη σοβαρότητα, με την οποία αντιμετωπίζουμε αρκετά πράγματα. Και όταν το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας έγινε γνωστό, οι διοργανωτές ουδόλως ασχολήθηκαν.

.- Δεν είχαμε αντίρρηση να συμμετάσχουμε σε μια ψηφοφορία, όπου τα πάντα τσουβαλιάζονται στην ίδια λίστα. Πόσοι αναρωτήθηκαν, τί δουλειά έχει ο Αριστοτέλης με το Ζαγοράκη ή ο Βενιζέλος με τον Παπαδόπουλο; Και με ποιό κριτήριο μπορεί να συγκριθεί η προσφορά του Πλάτωνα με αυτή του Πύρρου Δήμα (δεν απαξιώνω τις εν γένει διακρίσεις του τελευταίου αλλά η σύγκριση είναι αδύνατη);

.- Πρόσωπα, τα οποία θα έπρεπε να επιδείξουν ένα πνεύμα ανωτερότητας και να αρνηθούν να διοργανώσουν σε αυτή την ψηφοφορία ου μην και να αποθαρρύνουν τον κόσμο να συμμετάσχει σε αυτή τη διαδικασία, έσπευσαν όχι απλά να συμμετάσχουν αλλά και να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Τί δουλειά έχετε εσείς, κ. Βερέμη, που προΐστασθε ενός οργανισμού, που κόπτεται για τη δημόσια εκπαίδευση, σε μια εκπομπή, η οποία τσουβαλιάζει στην ίδια ψηφοφορία πρόσωπα, που έζησαν σε διαφορετικές εποχές ; Εάν διδάσκατε, θα προτείνατε μια τέτοια μέθοδο στους μαθητές σας; Εάν ναι, με τί πρόσωπο θα συνεχίζατε να προσφέρετε τις εκπαιδευτικές σας υπηρεσίες και να ωρύεσθε για το επίπεδο της παρεχόμενης δημόσιας εκπαίδευσης; Ενοχληθήκατε, που οι ξεσηκωμένοι μαθητές και φοιτητές το Δεκέμβριο έβαλαν όλο τον κόσμο στο ίδιο τσουβάλι; Αν ναι, τί διαφορετικό επιτρέψατε εσείς να γινει στην εκπομπή αυτή;

.- Αποδείξαμε, ότι δε σκαμπάζουμε γρυ από ιστορία. Διότι ούτε την κατάρτιση διαθέτουμε, ώστε να κρίνουμε τη σπουδαιότητα ορισμένων προγόνων μας, ούτε την ιστορική μνήμη, ώστε να αποφύγουμε ατοπήματα, όπως την επιλογή των Μεταξά και Παπαδόπουλου ανάμεσα στους 100 σπουδαιότερους Έλληνες. Και με ποιό κριτήριο, άραγε, προτιμήθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος; Χωρίς να ανήκω στην κατηγορία των υποστηρικτών της άποψης, ότι ο εν λόγω ήταν σφαγέας των λαών, φρονώ ότι, από το σύνολο των ψηφισάντων, ελάχιστοι ξεκαθάρισαν το λόγο των προτιμήσεών τους.

Δεν με παρηγορεί, ότι τα ίδια και χειρότερα έγιναν και σε άλλες χώρες, διότι στην Ελλάδα ζω και το αποτέλεσμα αυτής της νοοτροπίας βιώνω καθημερινά. Είναι, όμως, αξιοσημείωτο, ότι έσπευσαν να συμμετάσχουν σε αυτό το απαξιωτικό πανηγύρι της κακοποίησης της ιστορίας μας αρκετά πρόσωπα, τα οποία υποτίθεται, ότι έπρεπε να προστατεύσουν το γνωστικό τους αντικείμενο, πλην, όμως, συνήνεσαν στην κακοποίηση αυτή. Και αν αυτά τα πρόσωπα πρωταγωνίστησαν σε αυτή την πανήγυρη, τότε πώς να μη συμμετάσχει ελαφρά τη καρδία και ένα κοινό με σαφώς λιγότερες ιστορικές γνώσεις;

Υ.Γ. Επειδή θεωρώ σώφρον να διορθώνονται τα ανακριβή αναγραφόμενα, ο πολύ καλός ιστολόγος Πάρης Μπρούζος φρόντισε να με παραπέμψει σε μια ιστοσελίδα, όπου αποδεικνύεται, ότι ο Χίτλερ δεν ψηφίστηκε ανάμεσα στους 100 κουρφαιους Γερμανούς. Οπότε έκανα λάθος και ζητώ συγγνώμη από τους αναγνώστες μου.

Να και ο 'Αντριου Λόϋντ ΒΕΜΠΕΡ!!!!!

Τί σπουδαίες παρουσιάστριες, τελικά, αυτές οι αδελφές Μαγγίρα! Τέρατα γνώσεων ("Να και ο Άντριου Λόϋντ Βέμπερ"), υποδείγματα σύνεσης ("το δώδεκα στην Ελλάδα .... α, το πήρε η Νορβηγία"), με γνώσεις μαντικής ("θα βγούμε πρώτοι"), αστέρια στις θεωρίες συνωμοσίας ("λογικό, είναι γείτονες, γι' αυτό της έδωσαν το δωδεκάρι"), χωρίς την παραμικρή εθνικιστική έξαψη ("αδικήθηκε ο Σάκης"στη νιοστή), κάτοχοι του απόλυτου σαβουάρ βίβρ απέναντι στους συναδέλφους τους των άλλων χωρών (μπόλικα τα παραδείγματα, υπομονή να 'χετε), τους τραγουδιστές, που εκπροσωπούσαν τις λοιπές χώρες (φαγούρα πρέπει να' χε ο κακομοίρης ο Νορβηγός μια εβδομάδα τώρα) αλλά και τον ίδιο τον κ. Κωστάλα (εντελώς "κάφρικο" το σχόλιό τους, όταν αυτός μίλησε στα ρωσσικά) και με επιτυχημένα σχόλια σε κάθε στιγμή της μετάδοσης της Γιουροβίζιον (εδώ χάθηκε η μπάλα).

Και ποιός μ....., άραγε, πληρώνει το μισθό τους; Μου λύθηκε η απορία, μόλις κοίταξα τη μούρη μου στον καθρέφτη.

Πού πάνε τα λεφτά μας, ρεεεεεεεεεε!