Ανθ' ημών..... Σαμαράς!

Αποφάσισαν, λοιπόν, τα μέλη της Ν.Δ. να χτυπήσουν τα πολιτικά τζάκια του κόμματός τους και για το λόγο αυτό "μαύρισαν" την κα. Μπακογιάννη; Ή, μήπως, χτύπησαν στο πρόσωπο της κας. Μπακογιάννη τον πατέρα της, ο οποίος ουδέποτε υπήρξε ιδιαίτερα συμπαθής στο κόμμα αυτό είτε λόγω των σκληρών πρακτικών του ως πρωθυπουργού στις αρχές της δεκαετίας του '90 είτε ένεκα της εν γένει δολοπλόκου φύσεώς του ή επειδή η Αποστασία του '65 δεν έχει, ακόμα, λησμονηθεί; Έχουν, άραγε κοντή μνήμη, αφού ανέδειξαν στο ύπατο αξίωμα του κόμματός τους ένα πρόσωπο, το οποίο υποδύεται το συνεχιστή της καραμανλικής παρακαταθήκης, λησμονώντας, έτσι, ότι την εποχή, που παραιτούνταν από Υπουργός Εξωτερικών (το 1992, για την ακρίβεια), έβαλε ανηλεώς κατά του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας και ιδρυτού της Ν.Δ. και του καραμανλισμού εν γένει (άκρως κατατοπιστικός ο κ. Ροΐδης : roides.wordpress.com/2009/11/06/6nov09/); Φρονούν, ότι είναι προτιμότερος ως αρχηγός του κόμματός τους ένα πρόσωπο, το οποίο ουδέποτε διακρίθηκε για την απόδοσή του σε κάποιο υπουργείο άλλως έφυγε ως αποτυχημένος απ' όποιο πόστο και αν υπηρέτησε, από την κα. Μπακογιάννη, την οποία κανένας δεν μπορεί να χαρακτηρίσει ως αποτυχημένη στα πόστα, που θήτευσε; Εκτιμήθηκε η βραχεία πορεία και η τελική κατάληξη της αλήστου μνήμης ΠΟΛ.ΑΝ., η οποία πορεύτηκε με μόνα συνθήματα τη λύση στο Μακεδονικό σε μια εποχή, όπως, που οι "μακεδονομάχοι" πολιτικοί αφθονούσαν στα δύο μεγάλα κόμματα, αλλά και την αντικατάσταση των μεγάλων σε ηλικία πολιτικών πρωταγωνιστών της εποχής εκείνης, χωρίς νέες και ουσιαστικές λύσεις ή έστω προτάσεις για τα χρονίζοντα προβλήματα της χώρα, όπου ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα; Η μήπως στο πρόσωπο του εθνικιστή κ. Σαμαρά είδαν εκείνο το πρόσωπο, που θα προσφέρει μια νέα ευρωπαϊκή προοπτική στην Ελλάδα (και πάλι λίγος Ροΐδης : roides.wordpress.com/2009/11/14/14nov09/);

Το τελευταίο πράγμα, που χρειάζεται αυτή η χώρα μας, είναι ένας πολιτικός χωρίς όραμα, που αναμασά παλαιά και τετριμμένα τσιτάτα και παρωχημένες αντιλήψεις. Και, δυστυχώς, το πρώτο πράγμα, που σκέφτεται κανείς ενθυμούμενος το νέο πρόεδρο της Ν.Δ., κ. Σαμαρά, είναι, ότι η προσφορά του στην πολιτική σκηνή της Ελλάδος περιορίζεται ακριβώς σε αυτά τα στοιχεία.

Τρυπώντας τον πάτο

Και εκεί, που περιμένεις, ότι ο τύπος έχει φτάσει στον πάτο, έρχεται μια νέα εφημερίδα, η οποία αποδεικνύει, ότι υπάρχει και παρακάτω. Αναφέρομαι στο "VETO", τη νέα εφημερίδα του γωνστού δημοσιογράφου, κ. Μάκη Τριανταφυλλόπουλου, ο οποίος μετά την επεισοδιακή διακοπή της συνεργασίας του με τον κ. Θέμο Αναστασιάδη, αποφάσισε να ιδρύσει τη δική του εφημερίδα, σε σύμπνοια με έτερο δημοσιογράφο, τον κ. Θανάση Λάλα. Μάλιστα, η εν λόγω εφημερίδα κυκλοφόρησε με τη διαφημιστική λεζάντα "γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι", προφανώς για να δείξει, ότι επιθυμεί να φέρει διαφορετικό αέρα στην ενημέρωση.

Mου ήταν αρκετά ορισμένα αποσπάσματα και αυτά από ιστολόγια, που μπήκαν στον κόπο να ξοδέψουν τα χρήματά τους, για να αγοράσουν ένα φύλλο της εν λόγω εφημερίδας, ώστε να αντιληφθώ, ότι ο κιτρινισμός απέκτησε ένα, ακόμα, πρεσβευτή του. Όχι μόνο ακολουθεί τη συνταγή του "ΠΡΩΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ" ακόμα και στον τρόπο εμφάνισης αλλά ακόμα και η θεματολογία είναι εύπεπτη και στοχεύει όχι στην ενημέρωση του αναγνώστη αλλά στο γαργαλητό των ταπεινών ενστίκτων του. Το κατάπτυστο δημοσίευμα για την κα. Μπακογιάννη, όπου ο σεξισμός και ο μισογυνισμός κυριαρχούν, αλλά και η κατά μέτωπο και με χτυπήματα κάτω από τη μέση επίθεση κατά της εκδότριας της "Ελευθεροτυπίας", κας .Τεγοπούλου, ήταν τα ενδεικτικότερα προϊόντα, ποθ θα μπορούσε να περιμένει κανείς από το εν λόγω έντυπο. Και, δυστυχώς, είμαστε ακόμα στην αρχή.

"Γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι", διατείνεται το διαφημιστικό λογότυπο της εν λόγω εφημερίδας. Ευτυχώς, θα έλεγα, που δεν είμαστε.

Βιβλία :Πέδρο Πάραμο, του Χουάν Ρούλφο

Με το "ΠΕΔΡΟ ΠΑΡΑΜΟ" (Εκδόσεις "ΠΑΤΑΚΗ")ο συγγραφέας Χουάν Ρούλφο κέρδισε μια θέση στην αιωνιότητα, δίπλα σε ονόματα, όπως ο Μαρσέλ Προυστ και ο Ντ. Σάλιντζερ, ήτοι συγγραφείς, οι οποίοι έγιναν γνωστοί με ένα βιβλίο τους και μετά από αυτό δεν έγραψαν τίποτε άλλο. Ακόμα, με το εν λόγω βιβλίο θεωρείται, ότι εισήγαγε το μαγικό ρεαλισμό στη λατονιαμερικανική λογοτεχνία και επηρέασε αρκετούς σπουδαίους λατινοαμερικανούς συγγραφείς, όπως τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και τον Κάρλος Φουέντες.
Η ιστορία δείχνει αρκετά τετριμμένη. Ο Χουάν Πρεσιάδο δίνει στην ετοιμοθάνατη μητέρα του την υπόσχεση, ότι θα επισκεφτεί τον πατέρα του, τον Πέδρο Πάραμο, στην Κομάλα, το τσιφλίκι του. Φτάνοντας εκεί, όμως, διαπιστώνει, ότι ο πατέρας του είναι νεκρός, όπως τον ενημερώνουν και οι κάτοικοι της Κομάλα, οι οποίοι του περιγράφουν τη ζωή τους πλάι στον τυραννικό Πέδρο Πάραμο, που τους εξουσίασε και στο τέλος της ζωής του τους αφάνισε μαζί με όλη την Κομάλα. Αλλά σύντομα ο Χουάν καταλαβαίνει, ότι και αυτοί είναι νεκροί και πως η Κομάλα είναι ένα χωριό, που μόνο νεκροί το κατοικούν.
Ο συγγραφέας ασχολείται με το αρχέγονο θέμα της αναζήτησης του πατέρα από τον υιό του. Η αναζήτηση αυτή φέρνει το γιο ουσιαστικά στον Άλλο Κόσμο, όπου βρίσκεται, πλέον, ο πατέρας του, ο οποίος είναι το αρχέτυπο του λατινοαμερικάνου γαιοκτήμονα, όπως το βλέπουμε λ.χ. στο πρόσωπο του Εστέμπαν Τρουέμπα στο "ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ" της Ιζαμπέλλας Αλιέντε, ήτοι του σκληρού στα όρια της βαναυσότητας εξουσιαστή, ο οποίος νέμεται με πυγμή την περιουσία του αλλά και τις γυναίκες, που κατοικούν στο χώρο αυτό και μεγαλώνει την περιουσία του χωρίς ηθικούς ενδοιασμούς, για να φτάσει κάποια στιγμή το αναπόδραστο τέλος και η παρακμή, που συμπαρασύρει μαζί του και όλο τον τόπο του μαζί με τους κατοίκους του.
Από το βιβλίο αυτό απουσιάζει τόσο ο σταθερός αφηγητής, αφού ο Χουάν Πρεσιάδο εναλλάσσεται στο ρόλο αυτό με τους κατοίκους του χωριού. Ούτε η δομή του έργου είναι συμπαγής, αφού οι σκέψεις των αφηγητών εναλλάσσονται συνεχώς, ούτε ο χρόνος των γεγονότων, που αφηγούνται τα διάφορα αυτά πρόσωπα, είναι σαφής. Πέραν του ότι το βιβλίο αναφέρεται στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, όταν και ξέσπασε η επανάσταση των φτωχών χωρικών του Μεξικού, με αίτημα την αναδιανομή της γης και πρωταγωνιστές, όπως ο Πάντσο Βίλλα και ο Εμιλιάνο Ζαπάτα, υπάρχουν στιγμές, που είναι αδύνατο να υπολογίσει κανείς τη χρονική περίοδο των γεγονότων ή την ηλικία των προσώπων, που πρωταγωνιστούν σε αυτά.
Ωστόσο, η γραφή του συγγραφέα είναι πραγματικά μαγική και τούτο δεν αναιρείται από τις παραπάνω παρατυπίες. Με λιτή και χωρίς ιδιαίτερα στολίδια γλώσσα μας μεταφέρει με μαγικό τρόπο σε ένα κόσμο κάθε άλλο παρά μαγικό, όπου οι νεκροί ανακαλούν στιγμιότυπα από τις ζωές τους σε συνάρτηση με τον Πέδρο Πάραμο, τον άνθρωπο, που τις όρισε αλλά, αφού εξουσίασε τους πάντες και τα πάντα, δεν μπόρεσε να εξουσιάσει τον έρωτα και γι' αυτό και κατεδίκασε τον τόπο του σε αφανισμό. Υπάρχουν αρκετές επιρροές του συγγραφέα από τους λαϊκούς μύθους και θρύλους του Μεξικού, τους οποίους παντρεύει επιδέξια με το λογοτεχνικό του ταλέντο και χαρίζει ένα μίγμα, που συνεπαίρνει τον αναγνώστη. Ο μικρόκοσμος του μεξικανικού χωριού, όπου συνυπάρχουν ο ιερέας, οι απλοϊκές γυναίκες του λαού, ο γαιοκτήμονας και η μοιραία γυναίκα, που τον αποτρελλαίνει, αποτυπώνεται με πιστότητα.
Δοκιμάστε να κατατάξετε το "ΠΕΔΡΟ ΠΑΡΑΜΟ" σε κάποια από τις κατηγορίες βιβλίων, που γνωρίζετε, και θα αποτύχετε. Δοκιμάστε, όμως, να αφεθείτε στην ανάγνωσή του, χωρίς την έγνοια της κατηγοριοποίησής του και θα μαγευτείτε.

Η δαιμονοποίηση μιας λέσχης και των μελών της

Δεν πρόλαβαν να επιλεγούν ο κ. Χέρμαν φον Ρομπέι και η βαρώνη Κάθρην Άστον στις θέσεις του Προέδρου και Υπουργού Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αντίστοιχα, και άρχισαν τα όργανα. Το πρόβλημα δεν είναι, βέβαια, η επάρκεια των συγκεκριμένων προσώπων για τα αξιώματα, στα οποία επελέγησαν, άλλωστε μόνο οι πολύ γνώστες των πολιτικών θεμάτων των χωρών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν σε θέση να γνωρίζουν τα συγκεκριμένα πρόσωπα.
Ως συνήθως, οι απανταχού συνωμοσιολάγνοι - και δεν αναφέρομαι μόνο στους ημεδαπούς - άρχισαν να ξιφουλκούν κατά των προσώπων αυτών, με το σκεπτικό, ότι αυτά αποτελούν τακτικά μέλη της Λέσχης Μπίλντερμπεγκ και, συνεπώς, δε συνάδει προς τις αρχές της Δημοκρατίας η επιλογή προσώπων προερχομένων από σκοτεινούς ομίλους. Μάλιστα, ο Ιταλός ευρωβουλευτής Μάριο Μποργκέζιο έσπευσε να κριτικάρει την επιλογή των δύο αυτών προσώπων το δε σχετικό βιντεάκι έχει ήδη αναρτηθει στο γιουτιούμπ (για περισσότερα, www.youtube.com/watch?v=1KdM-8fvQZ8&feature=player_embedded).
Ουσιαστικά, ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά για τη συγκεκριμένη λέσχη. Γνωρίζουμε, ότι πρόκειται για μια ομάδα προσώπων προερχόμενων από την Ευρώπη και τις Η.Π.Α., σκοπός των οποίων είναι η προώθηση της κατανόησης μεταξύ των πολιτισμών των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και της Δυτικής Ευρώπης. Η πρώτη συνάντηση έγινε το 1954 στο ξενοδοχείο Μπίλντερμπεργκ, στο Όστερμπεκ της Ολλανδιας και από εκεί πήρε το όνομά της η εν λόγω συσσωμάτωση. Έκτοτε, συνέρχεται μια φορά το χρόνο σε διάφορα μέρη και καλούνται σε αυτή πρόσωπα με επιρροή στην πολιτική και την οικονομία.
Έως εδώ δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Όμως, οι συνεδριάσεις αυτής της ομάδος είναι μυστικές. Τουτέστιν, ουδείς τρίτος μη προσκεκλημένος δύναται να τις παρακολουθήσει, ώστε να καταγράψει, στη συνέχεια, τις εντυπώσεις του. Ωστόσο, υπάρχουν πρακτικά των συνεδριάσεων αυτών αλλά αυτό δεν αναιρεί τη μυστικότητα των συνεδριάσεων αυτών.
Και εδώ έρχονται στο προσκήνιο οι θεωρίες συνωμοσίας, που θέλουν την εν λόγω λέσχη να αποτελεί το διευθυντήριο του κόσμου, το σκοτεινό άντρο, όπου εξυφαίνονται συνωμοσίες, με σκοπό την παγκόσμια κυριαρχία και άλλα πολλά αναπόδεικτα. Φυσικά, κανένας εκ των υποστηρικτών των απόψεων αυτών δεν έχει παρασταθεί σε τέτοιες συναντήσεις αλλά πρόθυμα καταθέτει την άποψή του γι' αυτές. Και πολύς κόσμος ασμένως αποδέχεται όλο αυτό το συρφετό απόψεων για μια ομάδα ανθρώπων, οι σκοποί της οποίας δεν είναι γνωστοί αλλά είναι επάρατοι, εφόσον εκπορεύονται από άγνωστες δυνάμεις, οι οποίες είτε απεργάζονται τον αφελληνισμό μας είτε εκπορεύονται από τον Εωσφόρο (θα το ακούσετε και αυτό από εκκλησιαστικούς και παραεκκλησιαστικούς κύκλους). Ακόμα και γνωστοί δημοσιογράφοι, οι οποίοι έχουν κατά διαστήματα παραστεί σε συναντήσεις της εν λόγω λέσχης, δεν έχουν γράψει οτιδήποτε γι' αυτές, σημάδι, ότι η γραμμή, σύμφωνα με την οποία η εχεμύθεια αναφορικά με όσα ακούγονται στις συναντήσεις αυτές αποτελεί και την προϋπόθεση για την ελεύθερη ανταλλαγή απόψεων, τηρείται απαρέγκλιτα. Και αυτό, βέβαια, ρίχνει νερό στο μύλο των συνωμοσιολόγων.
Για άλλη μια φορά, λοιπόν, κυκλοφορούν ευρέως και γίνονται δεκτές απόψεις για τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, χωρίς στην πραγματικότητα να υπάρχουν κάποια ξεκάθαρα τεκμήρια για τους σκοπούς της. Δεν αντιλέγω, ότι μια ομάδα προσώπων με διευθυντική θέση στην πολιτική ή την οικονομία προφανώς δεν επιλέγει να συγκεντρωθεί για επουσιώδη ζητήματα πολλώ δε μάλλον δεν καθιστά αυτή τη συνάντησή της γνωστή αρκετό καιρό πριν την τέλεσή της αλλά και πάλι, αν δεν υπάρχουν κάποιες αποδείξεις για το περιεχόμενο των συναντήσεων αυτών, δεν μπορούμε να μιλάμε για παγκόσμιο διευθυντήριο και λοιπά συνομωσιολογικά.
Εκείνο, μάλιστα, που πέρασε στα ψιλά από τους υποστηρικτές των ποικίλων θεωριών συνωμοσίας αναφορικά με την παραπάνω ομάδα, είναι οι πολιτικές καταβολές του κ. Μποργκέζιο. Στο βιντεάκι, που παραπέμπω ανωτέρω(ευχαριστώ τη φίλη ιστολόγο ange-ta γι' αυτό), αναφέρεται, ότι ο κ. Μποργκέζιο εξελέγη ευρωβουλευτής με τη Lega Nord, ελληνιστί Λίγκα του Βορρά. Πρόκειται για το γνωστό κόμμα της Ιταλίας, το οποίο εντάσσεται πολιτικά στην άκρα δεξιά και είναι γνωστό για τις ακραίες θέσεις του με αποκορύφωμα τη σύνταξη του πρόσφατου νόμου για την ποινικοποίηση της παράνομης μετανάστευσης. Και όπως κάθε ακροδεξιό κόμμα, που σέβεται τον εαυτό του και αδυνατεί να ερμηνεύσει, όσα δεν αντιλαμβάνεται, με τη λογική, έτσι και η Λίγκα του Βορρά δεν διστάζει να υιοθετήσει τις παντός τύπου θεωρίες συνωμοσίας, που κυκλοφορούν οπουδήποτε. Και ο εν λόγω εκπρόσωπός της δεν είχε κανένα δισταγμό να αποδείξει, ότι είναι πιστός θιασώτης της λογικής, που διέπει την εν λόγω παράταξη. Αλλά κανένας, μέχρι στιγμής, δε δείχνει να στέκεται σε αυτό.
Περαιτέρω, εκείνο, για το οποίο δεν έγινε ιδιαίτερη κριτική, μέχρι στιγμής, τουλάχιστον, είναι οι ικανότητες και το παρελθόν του κ. Φαν Ρόμπει και της βαρώνης Άστον. Πέρα από κάποια επουσιώδη κριτική, η οποία έλαβε χώρα στο Ευρωκοινοβούλιο και ήταν περισσότερο καυστική παρά ουσιαστική (διαβάστε www.enet.gr/?i=news.el.kosmos&id=105747), ένα σημαντικό μέρος του Διαδικτύου δείχνει να ασχολείται περισσότερο με τη συμμετοχή τους στις συναντήσεις της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ παρά στο πολιτικό τους παρελθόν, το οποίο μπορεί να δει κανείς στις σχετικές σελίδες της Βικιπαιδείας (en.wikipedia.org/wiki/Catherine_Ashton,_Baroness_Ashton_of_Upholland και en.wikipedia.org/wiki/Herman_Van_Rompuy) αλλά όχι στους λαλίστατους και επιρρεπείς στη συνωμοσιολογία ιστοτόπους.
Προσωπικά, δεν πιστεύω, ότι τα δύο αυτά πρόσωπα ειναι σε θέση να αλλάξουν πολλά πράγματα στον τρόπο σκέψης των χωρών - μελών της Ε.Ε. Ωστόσο, προτιμώ να τους κρίνω από το μέχρι στιγμής έργο τους παρά από τις κλήσεις, που λαμβάνουν από τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, τη στιγμή, μάλιστα, που ούτε εγώ ούτε οι υποστηρικτές των αρνητικών θεωριών για την εν λόγω λέσχη γνωρίζουμε τί πρεσβεύουν ακριβώς τα μέλη της.

Νέο υλικό : Ιδού η συνδρομή του φίλου Αμπραβανέλ στη σκιαγράφηση του πορτραίτου του κ.Μποργκέζιο(www.youtube.com/watch?v=fh2QdbHtjHo ) . Απολαύστε τον, ακόμα και αν δεν γνωρίζετε ιταλικά!

Μην καταργείτε τη βάση του "10"!

Δε χρειάζεται και πολλή διορατικότητα για να αντιληφθεί κανείς, ότι ένα σημαντικό κομμάτι του φοιτητικού πληθυσμού της Ελλάδος υστερεί απελπιστικά σε θέματα κρίσης και γενικότερης μόρφωσης. Προϊόντα ενός συστήματος, το οποίο επιβραβεύει την αποστήθιση, ως παράγοντα επιτυχίας στις πανελλαδικές εξετάσεις και εισαγωγής στο πανεπιστήμιο, σε βάρος της ανάπτυξης της κριτικής ικανότητας, η πλειονότητα του μαθητικού δυναμικού της χώρας μας εισάγεται αθρόα στις διάφορες σχολές των δημοσίων πανεπιστημίων μας και αποκτούν ένα πτυχίο πανεπιστημίου, χωρίς να διαθέτουν απαραίτητα επαρκή πνευματική κατάρτιση και χωρίς να αποκτούν μια στοιχειώδη παιδεία.
Η κατακόρυφη αύξηση του αριθμού των εισακτέων στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της ημεδαπής δικαιολογήθηκε από την ανάγκη αφενός να μην αποκλείονται από το αγαθό της εκπαίδευσης και επαγγελματικής κατάρτισης τόσα πολλά παιδιά αφετέρου να μην καταφεύγουν στο εξωτερικό για σπουδές με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την οικονομία της χώρας μας. Βέβαια, ουδείς σκέφτηκε να προβεί στις απαραίτητες εκείνες ενέργειες για την άνοδο του εκπαιδευτικού και εν γένει μορφωτικού επιπέδου των ελληνοπαίδων παρά αρκέστηκαν οι πολλοί να επιρρίψουν την ευθύνη στην πολιτεία, η οποία, όμως, μπορεί να είναι εκνευριστικά αδιάφορη για την εκπαίδευση των κατοίκων της Ελλάδος αλλά προφανώς δεν μπορεί να εισβάλει στα σπίτια τους και να τους επιβάλει να ανοίξουν και κανένα βιβλίο ή να επισκεφτούν κανένα μουσείο ή κάποια έκθεση τέχνης και, γενικά, να επιδοθούν σε κάποια δραστηριότητα, η οποία θα τους επιτρέψει να ανοίξουν τους ορίζοντές τους και να ακονίσουν τη σκέψη τους.
Στην πορεία, κάποιος μικροπολιτικός νους σκέφτηκε, ότι θα ήταν ωφέλιμο, έστω βραχυπρόθεσμα, να ανοίξουν πανεπιστημιακές σχολές σε όλα τα μήκη και πλάτη της ελληνικής επικρατείας, με σκοπό την τόνωση της τοπικής οικονομίας αλλά και την εισαγωγή όσο το δυνατό περισσότερων νέων μας στην ανώτατη εκπαίδευση. Έτσι, μικρές πόλεις και κωμοπόλεις της Ελλάδος βρέθηκαν με πανεπιστημιακές σχολές χωρίς την παραμικρή υποδομή και φοιτητές, οι οποίοι δόξαζαν το Θεό, που πέρασαν σε κάποια σχολή, έστω στην τελευταία του μηχανογραφικού τους, όπου η βάση μετά βίας έφτανε στο 4,00(και πιο κάτω, ακόμα, σε ορισμένες περιπτώσεις). Πίστευαν, βλέπετε, οι ταγοί της πολιτικής μας ζωής, ότι έτσι και την κομματική πελατεία τους θα εξασφάλιζαν και τη διαρροή νέων στα εκπαιδευτικά ιδρύματα της αλλοδαπής με τη συνεπαγόμενη επιβάρυνση της εθνικής μας οικονομίας θα σταματούσαν.
Αμ δε! Όποιοι είχαν την οικονομική δυνατότητα, δεν αρκούνταν στο εξαφανισμένο στο χάρτη ΤΕΙ παρά έφευγαν για το εξωτερικό, αφού το νεοελληνικό κράτος δεν σκέφτηκε, ότι αν 20.000 νέοι θέλουν να σπουδάσουν γιατροί ή πολιτικοί μηχανικοί (τυχαία τα παραδείγματα) και διαθέτουν το κατάλληλο πορτοφόλι, θα φύγουν για το εξωτερικό, όπου πληθώρα σχολών είναι έτοιμοι να τους υποδεχθούν, από κάτι κολλέγια της κακιάς ώρας εκεί στην Αγγλία έως τη σχολή Χημικών Μηχανικών του Τσίτταγκονγκ του Μπανγκλαντές (την οποία αναγνωρίζει ως ισότιμη των αντιστοίχων δικών μας ο ΔΟΑΤΑΠ).Και ποιό είναι το Ελληνικό Δημόσιο, που θα αποκλείσει το παιδί μου από την πανεπιστημιακή μόρφωση, σκέφτονται εκατοντάδες γονείς, όταν το καμάρι τους τα θαλασσώσει στις πανελλαδικές εξετάσεις (κατ' εμέ το μοναδικό αξιοκρατικό θεσμό σε αυτή τη χώρα), συνεπεία του πτωχού του μυαλού, και σπεύδουν να το στείλουν στα πέρατα της οικουμένης, προκειμένου να γυρίσει με ένα πτυχίο. Έτσι και η οικονομική ταλαιπωρία της χώρας μας συνεχίστηκε και τα πανεπιστήμιά μας, κυρίως οι χαμηλόβαθμες σχολές, συνέχισαν να υποδέχονται σκράπες περιωπής.
Μια από τις ελάχιστες ορθές αποφάσεις της προηγούμενης κυβέρνησης ήταν και αυτή την καθιέρωσης της βάσεως του "10", προκειμένου να εισαχθεί κάποιος στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Επρόκειτο για ένα μέτρο, το οποίο, για να είμαστε ειλικρινείς, ουδόλως βελτίωνε το μορφωτικό επίπεδο των μαθητών μας αλλά, τουλάχιστον, έθετε εκτός πανεπιστημίου μαθητές με χαμηλότατες μαθητικές επιδόσεις. Δεν εννοώ, ότι οι επιδόσεις των εισακτέων στις σχολές μεγάλης ζήτησης είναι τόσο ξεχωριστές αλλά, τουλάχιστον, η ευτράπελη κατάσταση, όπου η βάση για την εισαγωγή σε μια σχολή ήταν αρκετά κάτω από τη βάση δεν υφίσταται. Ούτε, βέβαια, η βάση του "10" εξάλειψε το ευτελισμό της δημόσιας εκπαίδευσης πλην, όμως, αποτελεί μια αρχή, ώστε να περιοριστεί η παραγωγή απαίδευτων πτυχιούχων.
Και ξαφνικά η νέα κυβέρνηση έρχεται να ανατρέψει την απόφαση αυτή, υποσχόμενη, ότι θα καταργήσει τη βάση του "10". Δεν γνωρίζω, αν η κωλυσιεργία στην ψήφιση του σχετικού νόμου οφείλεται στην ανοργανωσιά της νέας κυβέρνησης ή στην απροθυμία αρκετών στελεχών της να συναινέσουν στην κατάργηση του εν λόγω μέτρου σίγουρα, πάντως, πρόκειται για μια, ακόμα, προεκλογική υπόσχεση προς άγραν ψήφων, η οποία ουδόλως θα βοηθήσει την πολύπαθη δημόσια εκπαίδευση.
Έχει υποστηριχτεί, ότι με τον τρόπο αυτό η κυβέρνηση επιχειρεί να ανταγωνιστεί τα ιδιωτικά κολλέγια, που υπόσχονται πτυχία ισότιμα με αυτά των πανεπιστημίων και με την κατάργηση της βάσεως του "10" όσοι δεν θα εισήγοντο στις δημόσιες πανεπιστημιακές σχολές, επειδή είχαν γράψει κάτω από τη βάση αυτή, θα έμπαιναν, πλέον, έστω και στη σχολή στον πάτο του μηχανογραφικού τους και, έτσι, θα απέφευγαν την εγγραφή τους σε ιδιωτικές σχολές (Ε.Ε.Σ., κολλέγια, ιδιωτικά Ι.Ε.Κ. κ.λπ.). Και, όμως, οι εν λόγω ιδιωτικές σχολές υπόσχονται πτυχία σε ειδικότητες με μεγάλη ζήτηση στην αγορά, οπότε ο φοιτητής, που θα εισαγόταν σε μια σχολή με πολύ χαμηλή βάση και σίγουρα κάτω του "10", η οποία και δεν φημίζεται, συνήθως, για την ταχύτητα, με την οποία εξασφαλίζονται επαγγελματικά οι απόφοιτοί της, δεν θα δίσταζε να την παρατήσει, για να εγγραφεί στην ιδιωτική σχολή, η οποία θα του έδινε την ευκαιρία να αποκτήσει ένα πτυχίο σε ποθητή ειδικότητα. Οπότε και πάλι επιστρέφουμε στην κατάσταση, όπου και φοιτητές με πολύ χαμηλές επιδόσεις θα έχουμε να φοιτούν στις δημόσιες σχολές της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και η διαρροή προς τις ιδιωτικές σχολές θα συνεχίζεται.
Προσωπική μου άποψη είναι, ότι, αφού δεν μπορούμε να περιμένουμε τις ριζοσπαστικές αλλαγές στη δημόσια εκπαίδευση, τουλάχιστον ας παραμείνει η βάση του "10" ως μια ελάχιστη συνεισφορά της κυβέρνησης στην αποτροπή της περαιτέρω υποβάθμισης της δημόσιας εκπαίδευσης. Αλλά πολύ φοβάμαι, ότι, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το θέμα αυτό, η κυβέρνηση δεν θα διστάσει να υλοποιήσει την προεκλογική αυτή υπόσχεσή της.

Οι επιλεκτικές διαμαρτυρίες της κοινωνίας μας

Προφανώς και δεν είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο, όπου υπάρχουν πρόσωπα με ελάχιστες ανοχές στην αντίθετη άποψη και, κυρίως, τάσεις να εμποδίζουν τις σχετικές φωνές να εκφραστούν ελεύθερα. Επειδή, όμως, αποφάσισα να ζήσω στην Ελλάδα, με ενδιαφέρει και με πονά η συμπεριφορά ορισμένων προσώπων απέναντι σε εκείνους, οι οποίοι τυγχάνει να αρθρώνουν διαφορετικό λόγο απ' ό,τι αυτοί.

Η πρόσφατη επίθεση φασιστοειδών, αγνώστων λοιπών αποχρώσεων, στη "ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ", όπου γινόταν η παρουσίαση του βιβλίου του δικηγόρου και λογοτέχνη Βασίλη Γκουρογιάννη "ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΤΗΝ ΠΡΑΣΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ" επιβεβαίωσε αυτο, που πολύς σκεπτόμενος κόσμος φοβάται, ότι, δηλαδή, πυκνώνουν τα περιστατικά βίας σε βάρος προσώπων, τα οποία διατυπώνουν απόψεις μη αποδεκτές από το ευρύτερο σύνολο. Φυσικά, η παρουσίαση αυτή διεκόπη, ενώ κάποιος ιδιαίτερα εμπνευσμένος συνέλληνας είχε την ιδέα να βιντεοσκοπήσει το περιστατικό και, στη συνέχεια, να το ανεβάσει στο Διαδίκτυο (στο ιστολόγιό του, ο κ. Σαραντάκος παραπέμπει στο σχετικό βιντεάκι, το οποίο μπορείτε να απολαύσετε στο www.youtube.com/watch?v=GaGmMrHj9AQ και παρακαλώ δώστε προσοχή στα σχόλια, που το συνοδεύουν), το οποίο, μάλιστα, τιτλοφορεί ως "το ξεβράκωμα του Γκουρογιάννη", αποδεικνύοντας, ότι ο φασισμός ουδέποτε διακρινόταν για τη λεπτότητά του.

Ήδη το Διαδίκτυο έχει γεμίσει από διαμαρτυρίες για την εν λόγω επίθεση, πράγμα, το οποίο αποδεικνύει, ότι στους χοντρόπετσους καιρούς μας υπάρχουν άνθρωποι, που διαθέτουν αρκετές ευαισθησίες, ώστε πρόθυμα να καταδικάζουν αυτές τις πρακτικές. Και οι πρόσφατες επιθέσεις σε πρόσωπα, όπως η Σώτη Τριανταφύλλου, αποδεικνύουν ότι ως κοινωνία δεν έχουμε αποκτήσει τερατώδη ανοχή στη βία.

Μόνο που ο ξεσηκωμός και οι επικρίσεις για τις επιθέσεις αυτές δεν έχουν εκδηλωθεί, τουλάχιστον στο βαθμό, που θα έπρεπε, σε περιπτώσεις, όπου τα θύματα των επιθέσεων αυτών τυγχάνει να εντάσσονται πολιτικά στο χώρο της άκρας δεξιάς ή οι επιτιθέμενοι να ανήκουν στο χώρο της Αριστεράς. Έτσι το κάψιμο του βιβλιοπωλείου του βουλευτού του ΛΑ.Ο.Σ., κ. Άδωνη Γεωργιάδη πέρασε στα ψιλά του Διαδικτύου, η παλαιότερη επίθεση σε βάρος του πρώην υπουργού και βουλευτή του Ν.Δ., κ. Πάνου Καμμένου προ δεκαετίας, περίπου, κατά την ομιλία του σε κάποια πανεπιστημιακή σχολή αντιμετωπίστηκε είτε με σιωπή είτε με συγκεκαλυμμένους επαίνους. Τέλος, το μπουκάρισμα μελών της Πανσπουδαστικής στην αίθουσα, που μιλούσε ο εκ των συγγραφέων της "ΜΑΥΡΗΣ ΒΙΒΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ" κ. Στεφάν Κουρτουά, που είχε ως αποτέλεσμα να διακοπεί η ομιλία του εν λόγω προσώπου, επαινέθηκε από αρκετά μέλη του Κ.Κ.Ε., μιας παράταξης, η οποία έζησε αυτό τον τραμπουκισμό περισσότερο, ίσως, από οποιαδήποτε άλλη παράταξη στη νεότερη ελληνική ιστορία και υποτίθεται, ότι θα έπρεπε να διαθέτει και ανάλογες ευαισθησίες, χωρίς να αναφέρουμε την συνένοχη σιωπή αρκετών διανοητών, που ανήκουν στο χώρο της ευρύτερης Αριστεράς.

Η διαφωνία μας με μια άποψη σαφέστατα και εντάσσεται στα αναφαίρετα δικαιώματά μας, όπως αυτά έχουν διαμορφωθεί σε μια ελεύθερη κοινωνία. Κανένας δεν υποχρεούται να σιωπήσει σε μια αντίθετη προς τις πεποιθήσεις του γνώμη. Και η πολυφωνία των απόψεων καταμαρτυρεί μια πολιτισμένη και δημοκρατική κοινωνία με παιδεία ικανή.

Μπορώ να δεχθώ, ότι ως κοινωνία ούτε για την πολιτισμένη συμπεριφορά μας διακρινόμαστε ούτε για την εφαρμογή της δημοκρατίας στην καθημερινότητά μας. Όσο για το επίπεδο της παιδείας μας, εδώ ρίχνουμε άγριες τσουγκρανιές σε πολυκαιρισμένες πληγές της Ελλάδος. Αλλά τα παραπάνω πλεονεκτήματα δεν αρκούν, ώστε να δικαιολογηθεί το φαινόμενο της βίαιης διακοπής εκδηλώσεων με περιεχόμενο αντίθετο προς τις αντιλήψεις των επιτιθεμένων. Και, σε κάθε περίπτωση, δεν εξετάζω, εν προκειμένω, την απουσία παιδείας σε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της χώρας μας, που ως κατάσταση ευθύνεται για τις ακραίες αντιδράσεις προς ό,τι δεν ασπαζόμαστε, αλλά την επιλεκτική ευαισθησία μας στη βία, που ασκείται κατά των εκφραστών διαφόρων απόψεων. Φυσικά, δεν υιοθετώ τις απόψεις λ.χ. του κ. Γεωργιάδη ούτε μπορώ να παραγνωρίσω ορισμένες υπερβολές των συντακτών της "ΜΑΥΡΗΣ ΒΙΒΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ". Δεν αναγνωρίζω, όμως, σε κανένα το δικαίωμα να επιχειρεί να φιμώσει καθ' οιονδήποτε τρόπο τους παραπάνω κυρίους ούτε δικαιολογώ την απουσία αντιδράσεων για τις επιθέσεις αυτές αλλά και τη χλιαρότητα και απροθυμία, με την οποία καταδικάστηκαν, τελικά.

Είναι ίσως καιρός να γίνει κατανοητό, ότι η αντίδρασή μας προς αυτές τις επιθέσεις δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο σε εκείνες, που αφορούν απόψεις κοντινές προς τις δικές μας. Διότι ο φασισμός δεν έχει χρώμα αλλά εκτείνεται σε πρόσωπα όλου του πολιτικού και ιδεολογικού φάσματος, με κοινό γνώρισμά τους την επιθυμία τους να βουλώσουν τα στόματα, που εκφράζουν απόψεις μη αρεστές σε αυτούς. Συνεπώς, αρμόζει η καταδίκη του απ' όποια ομάδα και αν προέρχεται. Η αντίθετη στάση, αυτή, δηλαδή, που επικρατεί στις μέρες μας, προδίδει αφενός επιλεκτικές ευαισθησίες και, εκ του λόγου αυτού, υποκρισία μη συνάδουσα σε υπεύθυνα πρόσωπα, αφετέρου φανερώνει τη σιωπηρή συναίνεσή μας προς αυτές τις επιθέσεις. Και μια υποκριτική άλλως επιλεκτικά ευαίσθητη κοινωνία δεν μπορεί να αποκαλείται πολιτισμένη, αφού αρνείται να καταδικάσει έστω αυτές τις λίγες καταστάσεις δε πολλώ μάλλον προλειαίνει το έδαφος για ανάλογες εκδηλώσεις βίας και κατά των λιγότερων ακραίων απόψεων, που, όμως, δεν θα αρέσουν στους πολέμιους του γούστου των τρίτων.

«Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους,δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος.Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους,ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος.Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό,δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός.Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα,αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου», έγραψε πριν από αρκετά χρόνια ο Μπρεχτ. Μπορεί να απέχουμε από τις εποχές, κατά τις οποίες γράφτηκε το παραπάνω κείμενο, αλλά η ανοχή του εκφραστή της παραπάνω σκέψεως ελάχιστα διαφέρει από την απροθυμία της πλειοψηφίας να καταδικάσει όλες τις αυτές επιθέσεις. Αλλά νομίζω, ότι δεν ιδρώνει το αυτί κανενός. Ή, μάλλον, ιδρώνει αλλά επιλεκτικά.

Υ.Γ. Τελικά, ο εκφραστής της παραπάνω ρήσης λέγεται Μάρτιν Νιμέλερ, σύμφωνα με το φίλο Αμπραβανέλ. Τον ευχαριστώ θερμά για τη διόρθωση!

Μαγκιά του κ. Ρεχάγκελ

Δε μπορείς να επαινέσεις τον Όττο Ρεχάγκελ για την ποδοσφαιρική του ευφυία, αφού όχι μόνο επιμένει να χρησιμοποιεί στην Εθνική Ελλάδος παίκτες, οι οποίοι αποδεδειγμένα δεν μπορούν να προσφέρουν, αλλά και παρουσιάζει μια ομάδα, η οποία παίζει απωθητικό ποδόσφαιρο - ταμπούρι. Ούτε πρόκειται να δούμε το όνομά του με χρυσά γράμματα στη βίβλο του παγκοσμίου ποδοσφαίρου δίπλα σε προπονητές, όπως ο Μπόσκοφ ή ο Χερρέρα.

Ποιός, όμως, περίμενε, ότι μια από τις λιγότερο ταλαντούχες εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου όλων των εποχών στη χώρα μας θα κατάφερνε όχι μόνο να κατακτήσει ένα ευρωπαϊκό κύπελλο κόντρα στα προγνωστικά και ίσως και στη λογική αλλά και θα πετύχαινε, ώστε να προκριθεί σε ένα παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου, παίζοντας κάθε άλλο παρά ελκυστικό ποδόσφαιρο; ΟΚ, κατανοώ, ότι με την πρόκριση αυτή θα αναγκαστούμε να δούμε στον πάγκο της εθνικής μας ομάδος ποδοσφαίρου ένα προπονητή με παρωχημένες αντιλήψεις περί ποδοσφαιρου και κολλήματα, που μόνο προς όφελος της ομάδος αυτής δεν έχουν αποβεί. Αλλά μήπως διαθέτει η χώρα μας περίσσευμα ταλέντου, ώστε να δύναται να αποδώσει καλύτερο ποδόσφαιρο; Δε νομίζω. Και το γεγονός, ότι αυτή την κάθε άλλο παρά σφύζουσα από ταλέντο παρέα παικτών τη μετέτρεψε σε ομάδα ο κ. Ρεχάγκελ, μόνο στα θετικά του μπορει να πιστωθεί. Και αυτή ακριβώς η ομάδα προκρίθηκε στο Μουντιάλ, που θα γίνει του χρόνου στη Ν. Αφρική.

Ειπώθηκε, ότι ίσως θα ήταν προτιμότερο να μην προκριθεί η ομάδα στο Μουντιάλ, ώστε να αναγκαστει η ομοσπονδία ποδοσφαίρου της χώρας μας να διώξει τον κ. Ρεχάγκελ και να αλλάξει η νοοτροπία της ομάδος. Μπορώ να φανταστώ από τώρα τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, αθλητικών και μη, να επιδίδονται σε όργιο θαψίματος και κραξίματος προς τον εν λόγω προπονητή σε περίπτωση, που η ομάδα δεν προκρινόταν στο Μουντιάλ, κατάσταση, που αποδεικνύει, ότι η λογική αυτή κάθε άλλο παρά αποδεκτή είναι στη χώρα της εύκολης κριτικής. Και, βέβαια, η πρόσληψη άλλου προπονητή με ενδεχόμενα πιο ανοικτά ποδοσφαιρικά μυαλά δε συνεπάγεται και την αλλαγή νοοτροπίας σε μια χώρα, που έχει μάθει να επιδιώκει να πετύχει τα πάντα με το λιγότερο δυνατό μόχθο (θυμηθείτε την τύχη του Ιορντανέσκου προ ετών).

Μαγκιά του, λοιπόν, τον κ. Ρεχάγκελ, που δημιούργησε μια ομάδα από την αρχή και, έστω με τις όποιες εμμονές του, την έχει οδηγήσει σε διακρίσεις, που οι σαφώς περισσότεροι ταλαντούχοι αστέρες του ποδοσφαιρικού παρελθόντος της Ελλάδος ούτε στα πιο τρελλά τους όνειρα δεν είχαν δει. Και μαγκιά του, που βούλωσε στόματα ικανά μόνο για κριτική εκ του ασφαλούς.