Σκοταδισμός και προκαταλήψεις

Σε μια εποχή, που καθίσταται επιτακτικός ο σεβασμός των δικαιωμάτων των πάσης φύσεως μειονοτήτων και ζητείται η δημιουργία των κατάλληλων υποδομών, ώστε να είναι δυνατή η προστασία και άσκηση των δικαιωμάτων αυτών, έρχεται αίφνης ένα άρθρο μιας συγγραφέως και διανοουμένης για να αποδείξει, ότι ο σεβασμός αυτός δεν είναι δεδομένος ούτε καν από πρόσωπα, που θα έπρεπε να τον επιδείξουν.
Για το συγγραφικό έργο και τη σκέψη της κας. Τριανταφύλλου οι συστάσεις περιττεύουν. Κοσμοπολίτισσα και πολέμια των στενοκέφαλων αντιλήψεων και των μύθων, που κυριαρχούν στη χώρα μας, αλλά και συγγραφέας πολυδιαβασμένων βιβλίων, η κα. Τριανταφύλλου κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην ελληνική διανόηση και παρέχει όλα τα εχέγγυα, ότι θα προασπίζεται τα δικαιώματα εκείνων των προσώπων, τα οποία αποτελούν μειονότητα σε μια χώρα, που δεν φημίζεται ακριβώς για το σεβασμό προς αυτά.
Στο ανωτέρω άρθρο της, όμως, η κα. Τριανταφύλλου θεωρεί, ότι η ίδρυση ισλαμικών τεμενών θα συμβάλει στη δημιουργία σκοταδιστικών αντιλήψεων μεταξύ των εν Ελλάδι εγκαταβιούντων μουσουλμάνων. Αναφέρει, μάλιστα, ότι η αδυναμία των μουσουλμάνων μεταναστών να μεταβούν στις χώρες της Δύσης και ο εγκλωβισμός τους σε μια χώρα, που δεν τους σέβεται, συντελεί στην καλλιέργεια μίσους. Η καλή συγγραφέας συνδέει ουσιαστικά τη θρησκεία και, συγκεκριμένα, την ίδρυση θρησκευτικών ναών με το μίσος, που μπορεί να αισθάνεται κάποιο πρόσωπο για τον τόπο, που το φιλοξενεί ή από τον οποίο δεν μπορεί να φύγει προς τον προορισμό του.
Κατ' αρχάς, το μίσος δεν ξεπηδάει απαραίτητα από τη θρησκεία. Όσο και αν ορισμένα εδάφια των ιερών κειμένων των διαφόρων θρησκειών, εν προκειμένω του Κορανίου, προσφέρονται για πολεμικές ερμηνείες και συντηρητικές τακτικές, όπως αυτές που με περισσή επιμέλεια προωθεί ο ουαχαβισμός, ωστόσο από μόνη της μια θρησκεία δεν οδηγεί απαραίτητα σε μίση και συρράξεις. Χρειάζονται και τα απαραίτητα διεστραμμένα μυαλά, ώστε να καταφύγει κανείς σε διώξεις και πάσης φύσεως δυσμενή μέτρα σε βάρος των ετεροθρήσκων και ετεροδόξων συνανθρώπων του. Η ιστορία έχει δείξει, ότι τέτοια μυαλά, δυστυχώς, περίσσευαν ανέκαθεν αλλά η γνώστης της ιστορίας κα. Τριανταφύλλου παραβλέπει, ότι δεν έλειψαν και τα φωτισμένα μυαλά αρχόντων, που ακολούθησαν μετριοπαθή και συνετή πολιτική έναντι των λοιπών θρησκειών και δογμάτων και περιόρισαν τους φανατικούς θρησκόληπτους.
Ουσιαστικά, η ερμηνεία της κας. Τριανταφύλλου δαιμονοποιεί όχι μόνο μια θρησκεία, η οποία στη βάση της είναι περισσότερο δημοκρατική και δίκαιη από το χριστιανισμό, αλλά και τις εκδηλώσεις της, θεωρώντας ότι οι η ανέγερση ισλαμικών ναών, οδηγεί οπωσδήποτε στο συντηρητισμό των μουσουλμάνων και στην εντεύθεν αποφυγή τήρησης των νόμων του τόπου, στον οποίο ζουν. Πρόκειται για μια αντίληψη, η οποία φοριέται ιδιαίτερα στις Η.Π.Α., όπου η συγγραφέας έχει περάσει ένα σημαντικό μέρος της ζωής της και η κουλτούρα και ο τρόπος σκέψης της οποίας την έχει επηρεάσει. Η αντίληψη αυτή έχει γίνει περισσότερο έκδηλη μετά τις 11.9.2001 και έχει οδηγήσει στην εν γένει στοχοποίηση του Ισλάμ.
Η ερμηνεία της κας. Τριανταφύλλου μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει σε περιορισμό των θρησκευτικών ελευθεριών των εν Ελλάδι διαβιούντων μουσουλμάνων. Η ύπαρξη παραδειγμάτων από το εξωτερικό, όπου η ίδρυση ισλαμικών ναών οδήγησε στην αποκοπή των μουσουλμάνων από τις κοινωνίες, όπου ζουν, εκτός του ότι γενικεύει, βάζοντας στο ίδιο μισαλλόδοξο τσουβάλι όλους τους μουσουλμάνους, καθόσον υπήρξαν και πολλοί εξ αυτών, που απέφυγαν την κατήχηση και τον εντεύθεν φανατισμό και ενσωματώθηκαν απόλυτα στην κοινωνία, όπου ζούσαν, μπορεί να ερμηνευθεί και ως προσπάθεια αποστέρησης του δικαιώματος να εκδηλώνει κανείς τα λατρευτικά του καθήκοντα σε συγκεκριμένους χώρους, όπου υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες. Όταν η κα. Τριανταφύλλου δηλώνει, ότι "η ανεξιθρησκία είναι ένα δικαίωμα, ο σεβασμός της χώρας υποδοχής είναι μια υποχρέωση " παραλείπει να αναρωτηθεί, πως θα εκδηλωθεί αυτή η ανεξιθρησκεία, όταν δεν υπάρχουν οι πρέποντες λατρευτικοί χώροι, ώστε αυτή να αποκτήσει σάρκα και οστά πολλώ δε μάλλον η σύνδεση της υποχρέωσης του σεβασμού προς τη χώρα φιλοξενίας με την άρνηση αυτής να χτίσει ένα τζαμί είναι παράλογη και ουσιαστικα οδηγεί σε καταστρατήγηση των δικαιωμάτων των θρησκευτικών μειονοτήτων. Ήδη η χώρα μας έχει καταδικαστεί για παρόμοιες περιπτώσεις (Υπόθεση Κοκκινάκη κατά Ελλάδας στο Ε.Δ.Δ.Α.), οπότε περιττεύει να αναφέρουμε, ποια θα είναι η τύχη της, αν υιοθετήσει την άποψη της κας. Τριανταφύλλου.
Η προοδευτική κοινωνία της κας. Τριανταφύλλου είναι μια απόλυτα κοσμική κοινωνία, όπου απουσιάζουν οι θρησκευτικές πιέσεις. Ακόμα και στις λιγότερο επηρεαζόμενες από τη θρησκεία κοινωνίες, όμως, οι οποίες προσεγγίζουν το παραπάνω πρότυπο, τα δικαιώματα όσων επιθυμούν να θρησκεύονται ή έστω εκκλησιάζονται γινονται σεβαστά και ανεγείρονται ναοί, προκειμένου να ασκεί ο πιστός τα λατρευτικά του καθήκοντα. Υπάρχουν, για παράδειγμα, ελληνορθόδοξοι ναοί ακόμα και σε πόλεις του εξωτερικού, όπου οι χριστιανοί ορθόδοξοι είναι ελάχιστοι, ακόμα και ανύπαρκτοι. Δεν γνωρίζω, πότε θα φτάσουμε στην εποχή, όπου η θρησκεία θα αποτελεί παρελθόν και η εκκοσμίκευση της κοινωνίας θα είναι απόλυτη. Μέχρι τότε, όμως, θεωρώ, οτι υπάρχει υποχρέωση του κράτους να σέβεται τα θρησκευτικά δικαιώματα, όσων κατοικούν στο εσωτερικό του.
Η μισαλλοδοξία του πιστού πηγάζει περισσότερο από την προκατάληψη, με την οποία τον αντιμετωπίζει ο ετερόθρησκος/ ετερόδοξος ενίοτε και ο άθεος/άθρησκος. Η γκετοποίηση των μουσουλμάνων σε πολλές δυτικοευρωπαϊκές χώρες οδήγησε στην περιθωριοποίησή τους, αφού στις υποβαθμισμένες περιοχές, όπου ζούσαν, οι πιθανότητες μορφωτικής και επαγγελματικής ανέλιξης ήταν ελάχιστες, χωρίς να παραβλέπουμε, ότι όσοι κατάφεραν να ξεφύγουν από το στενό κλοιό του γκέτο, έπρεπε να κοπιάσουν δύο φορές περισσότερο από τους γηγενείς, οι οποίοι τους έβλεπαν ως τους; ξένους, που ήλθαν να τους πάρουν τις δουλειές. Ένα πρόσωπο, το οποίο τυγχάνει τέτοιας αντιμετώπισης, αυτόματα αντιλαμβάνεται, ότι είναι διαφορετικός και, αν δεν έχει τα κατάλληλα αντισώματα, ώστε να αντιπαλέψει αυτή την προκατάληψη, τότε είναι εύκολο να παρασυρθεί από τα κελεύσματα των θρησκόληπτων ομοθρήσκων του και να αρνηθεί την όποια ενσωμάτωσή του στη δυτική κοινωνία. Χωρίς να παραγνωρίζω τις πιθανές παρενέργειες από την ίδρυση ενός ισλαμικού τεμένους στην Αθήνα, δεν τις θεωρώ δεδομένες και αναπόφευκτες. Φρονώ, λοιπόν, ότι, όσο και αν επιβάλλεται το ανήσυχο πνεύμα της κας. Τριανταφύλλου να βομβαρδίζει τις διαφορετικές απόψεις της κοινωνίας μας και να επισημαίνει τις προβληματικές αποφύσεις, που προκύπτουν από την άσκηση ενός θεμελιώδους δικαιώματος και τις διευκολύνσεις, που η πολιτεία οφείλει να παρέχει στην άσκηση αυτή, μια κοινωνία, που θέλει να λέγεται πολιτισμένη και να σέβεται την ετερότητα, οφείλει να προστατεύει τα δικαιώματα των μειονοτήτων της. Αλλιώς μπορεί να παραδειγματιστεί απ' όσα συνέβησαν και συμβαίνουν σε όσες κοινωνίες συντάσσονται με τα λεγόμενα της κας. Τριανταφύλλου.

Χριστιανοί με συμπεριφορά αντιχριστιανική

Είχα κάποτε ένα καλό φίλο, ιδιαίτερα συνεσταλμένο την εποχή, που ήμαστε μαθητές, ο οποίος λόγω του χαρακτήρα του, είχε γίνει στόχος των περισσότερο ξεθαρρεμένων συμμαθητών του αλλά και υφίστατο ουκ ολίγα πειράγματα και στη δική μας παρέα. Το κυριότερο δούλεμα το έτρωγε κατά την περίοδο της νηστείας του Δεκαπενταύγουστου, όταν και τηρούσε τη σχετική νηστεία και μάλιστα στην αυστηρή εκδοχή της και απείχε από το κρέας. Θυμάμαι, που τον καλούσαμε να έλθει μαζί μας σε κάποιο σουβλατζίδικο και στο άκουσμα της νηστείας αυτής άρχιζε η χοντρή καζούρα. Παλιές παιδικές, ακόμα, εποχές, όταν ακόμα και οι κακίες, που ετύγχανε να εκτοξεύουμε ο ένας στον άλλο, δεν προέρχονταν από αυθεντική κακία αλλά περισσότερο από περιπαικτική διάθεση.

Τα χρόνια πέρασαν και οι μεγαλώσαμε αλλά η φιλία μας παρέμεινε αναλλοίωτη. Φοιτητής πια στη Θεσσαλονίκη φιλοξένησα το φίλο μου αυτό, ο οποίος σπούδαζε στη γενέθλια πόλη μας. Το πρώτο πράγμα, που θυμάμαι από το συγκεκριμένο φίλο μου, ήταν ένα ανελέητο θάψιμο προς κάποια κοπέλα, η οποία τον είχε απορρίψει. Ετύγχανε να γνωρίζω τη συγκεκριμένη κοπέλα όπως και τον τύπο άνδρα, που τη γοήτευε εκείνα τα χρόνια, τον οποίο τύπο ο φίλος μου αυτός δεν διέθετε ούτε κατά διάνοια. Παρ' ολ' αυτά η κοπέλα "στολίστηκε" δεόντως από το φίλο μου και, μάλιστα, με λέξεις ελάχιστα κομψές. Και επειδή ήταν πολύ αργά και ήμαστε κομμάτια από τη νυχτερινή περιπλάνηση στη Θεσσαλονίκη των φοιτητικών μας χρόνων, πέσαμε για ύπνο, αφού πρώτα ο φίλος μου έκανε το σταυρό και την προσευχή του, πράγμα που είναι το δεύτερο πράγμα, που θυμάμαι από εκείνη την επίσκεψή του.

Δεν είμαι, πλέον, ιδιαίτερα δεμένος με αυτό το παιδί για λόγους, που δεν ενδιαφέρουν. Ωστόσο, θυμάμαι ζωηρά αρκετές από τις πτυχές του χαρακτήρα του, ήτοι το φρικτό βρισίδι προς όσες κοπέλες είχαν αρνηθεί να συνάψουν δεσμό μαζί του - και ήταν αρκετές, δεδομένου ότι το εν λόγω πρόσωπο στόχευε πολύ ψηλά σε σχέση με τις δυνατότητές του - την απίστευτη τσιγκουνιά του, όταν πηγαίναμε διακοπές, η οποία συνδυαζόταν με την επιθυμία του να επισκεπτόμαστε τα πιο μουράτα και ακριβά μαγαζιά, ώστε να έχουμε να λέμε, ότι πήγαμε σε αυτά, την απροθυμία του να σκουπίσει τα παπούτσια του, όταν έμπαινε σε ξένο σπίτι, την απέχθειά τους προς όσους δεν πίστευαν εν γένει και την εμμονή του με τις νηστείες και τις θρησκευτικές του υποχρεώσεις.

Σαφώς και κάθε άνθρωπος έχει τα ελαττώματά του και, αν είναι φίλος μας, οφείλουμε να τα δούμε με κατανόηση και να τα δεχθούμε ου μην και να τον προτρέψουμε να τα βελτιώσει. Εκείνο, όμως, που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, ήταν η θρησκοληψία του, η οποία έφτανε μέχρι του σημείου να αρνείται να παίξει μαζί μας ηλεκτρονικά παιχνίδια με το αιτιολογικό, ότι περιείχαν σατανιστικά σύμβολα, ενώ προηγούμενα είχε σχολιάσει με τρόπο κάθε άλλο παρά χριστιανικό πρόσωπα, που είχαν αρνηθεί τη φιλία, που τους είχε προσφέρει. Εν ολίγοις, ο παλιός μου αυτός φίλος ήταν ένα αμάλγαμα θρησκοληψίας και αγένειας, το οποίο είχε ως στόχο της ζωής του να γίνει και παραμείνει σωστός χριστιανός. Μόνο που ως σωστό χριστιανό ο εν λόγω φίλος μου εννοούσε το πρόσωπο, που τηρεί το τυπικό της χριστιανικής θρησκείας, ήτοι ακολουθεί τις οριζόμενες από το εορτολόγιο νηστείες, εξομολογείται τακτικά, κάνει το σταυρό του, όταν περνάει έξω από εκκλησία αλλά και πριν πέσει για ύπνο, αφήνει τον οβολό του στο παγκάρι της εκκλησίας, φιλάει το χέρι του παπά της ενορίας του και άλλα πολλά σχετικά. Από τις συνήθειές του απουσίαζε η κομψότητα στο λόγο του - αρκούνταν να μη βρίζει τα θεία αλλά οι υπόλοιπες βρισιές ήταν στην ημερησία διάταξη -, το τακτ στις επαφές του με τις γυναίκες και τους τρίτους εν γένει αλλά και τις επισκέψεις του στα ξένα σπίτια, η προσαρμοστικότητα στους ρυθμούς της παρέας του, όταν πήγαιναν διακοπές αλλά και άλλες αρετές, όχι ασυνήθιστες σε πολύ κόσμο, ο οποίος δεν έχει τη θρησκεία ως πρώτη προτεραιότητα στη ζωή του, αν υποθέσουμε, ότι θρησκεύεται ή έστω πιστεύει σε κάτι μεταφυσικό.

Όσο περνάει ο καιρός διαπιστώνω, ότι ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού εκείνου, που διατείνεται, ότι πιστεύει, και τηρεί το τυπικό αυτού, που είθισται να λέγεται "σωστός χριστιανός", ακολουθεί, ανεξαρτήτως ηλικίας, ένα τρόπο ζωής ελάχιστα συμβατό με όσα δίδαξε ο Χριστός. Απουσιάζει από τη συμπεριφορά αυτών των ανθρώπων μια κάποια ευγένεια στη στάση τους έναντι των τρίτων σε βαθμό, που να θεωρούνται και να είναι κοινωνικά απαίδευτοι. Συχνά δείχνουν να αγνοούν την επικαιρότητα. Μένουν προσκολλημένοι σε μύθους και δοξασίες, οι οποίες έχουν καταρριφθεί εδώ και πολλά χρόνια (δεν εντάσσω εδώ το δικαίωμά τους να πιστεύουν σε κάποια θεότητα, επειδή αυτό πρέπει να είναι σεβαστό ανεξάρτητα από τα πιστεύω του καθενός ή την απουσιά τους) και μάχονται με φανατισμό να πείσουν, ότι αυτές είναι πραγματικές. Πολλές φορές ξεχωρίζουν από το κατσούφικο ύφος τους, από την παντελή απουσία του γέλιου και χρώματος από τη ζωή τους και θυμίζουν το Χόρχε, το φανατικό πολέμιο του γέλιου μοναχό του μυθιστορήματος του Ουμπέρτο Έκο "ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ". Βδελύσσονται την πρόοδο ως κάτι, που πρέπει να μας ανησυχεί, επειδή με αυτή κινδυνεύουμε να χάσουμε την ψυχή μας, και πιστεύουν τυφλά σε ιερείς αποδεδειγμένα οπισθοδρομικούς και επικίνδυνους, αφού γι' αυτούς ο ιερέας είναι ιερό και υπεράνω αμφισβήτησης πρόσωπο. Και, φυσικά, απεχθάνονται εκείνους, οι οποίοι δεν ακολουθούν το δικό τους τυπικό.

Αναγνωρίζω απόλυτα το δικαίωμα αυτών των ανθρώπων να επιλέγουν τον τρόπο ζωής, που τους εκφράζει. Δεν μπορώ, όμως, να κλείσω τα μάτια μου σε συμπεριφορές, οι οποίες έρχονται σε ευθεία αντίθεση προς όσα πρεσβεύει ο ιδρυτής της θρησκείας, που τα συγκεκριμένα πρόσωπα ακολουθούν.

Ρατσισμού συνέχεια

Απ' ό,τι φαίνεται, ορισμένοι ανώτατοι ιεράρχες έχουν γράψει στα παλαιότερα των καλυμμαυχίων τους τον ενωτικό Λόγο του Κυρίου και εμμένουν στη λογική, ότι το έθνος απειλείται από τους ξένους, οι οποίοι δεν έχουν καμμία θέση στην Ελλάδα. Δεν είναι καινούργια η λογική αυτή, απεναντίας, κατά καιρούς, από καταβολής νεοελληνικού κράτους αλλά και πριν από αυτή έχει υποστηριχθεί από αρκετά πρόσωπα, συνήθως προερχόμενα από τους κόλπους της Εκκλησίας ή ευθυγραμμισμένα με τις απόψεις της και πάντως τυγχάνοντα της αποδοχής της.

Προ ετών, ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος είχε συνοψίσει τη ρατσιστική αυτή θεώρηση με τη ρήση "Δεν είμαστε όλοι το ίδιο, Μπανγκλαντέζοι, Πολωνέζοι, Φιλιππινέζοι"ή κάτι τέτοιο, αποδεικνύοντας ότι ο Ιδρυτής του χριστιανισμού δεν θα είχε αρκετούς λόγους, ώστε να αισθάνεται υπερήφανος για το κατάντημα της θρησκείας αυτής.

Και επειδή απ' ό,τι φαίνεται, με αφορμή την ψήφιση του νομοσχεδίου για την απόδοση ιθαγένειας και πολιτικών δικαιωμάτων στου μετανάστες, υπάρχει ένας άτυπος πλειοδοτικός διαγωνισμός, όπου οι διαγωνιζόμενοι επιδίδονται σε εκτόξευση ρατσιστικών και κινδυνολογικών σχολίων, ιδού ένας, ακόμα, σοβαρός υποψήφιος για το άτυπο και κατάπτυστο βραβείο ρατσιστή, ο οποίος προέρχεται, δυστυχώς, από τους κόλπους της Εκκλησίας της Ελλάδος και διατυμπανίζει τις απόψεις αυτές στο προσωπικό του ιστολόγιο!

Μήπως εκτός από τους πολιτικούς, που μας αξίζουν, έχουμε και τους ανάλογους ιεράρχες;

Με σκοπό τη νομιμοποίηση

Προ ημερών άκουγα κάποιο ένθερμο υποστηρικτή του Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Ανθίμου να ωρύεται για τις επιθέσεις, που δέχεται ο εν λόγω ιεράρχης. Μην πάει ο νους σας σε κάποια χειροδικία σε βάρος του σεβασμιωτάτου, απλά με αφορμή τις διαβόητες δηλώσεις του για τους μετανάστες και τα δικαιώματα, που αναμένεται να αποκτήσουν βάσει του υπό συζήτηση νομοσχεδίου, υπήρξαν αρκετές διαμαρτυρίες για τη συμπεριφορά του αυτή, η οποία κρίθηκε ότι κάθε άλλο παρά σε κήρυκα του "αγαπάτε αλλήλλους" αρμόζει. Ο παραπάνω, λοιπόν, υποστηρικτής του Θεσσαλονίκης Ανθίμου υποστήριζε, ότι με τις επιθέσεις αυτές αμαυρώνεται ένα πρόσωπο με σημαντική προσφορά στην Ορθοδοξία και δεν μπορούμε να τον κρίνουμε βάσει αυτής και μόνο της δήλωσής του για τους αλλοδαπούς.

Κατ' αρχάς, δεν μπαίνω στη διαδικασία να κρίνω την όποια προσφορά του Θεσσαλονίκης Ανθίμου, διότι αγνοώ το μέγεθος και τη σημασία της. Είμαι πρόθυμος να δεχθώ, διατηρώντας της όποιες επιφυλάξεις μου, ότι ο εν λόγω ιεράρχης έχει επιτελέσει κάποιο φιλανθρωπικό και κοινωνικό έργο. Άλλωστε, εκ του αξιώματός του οφείλει να προβαίνει σε τέτοιο έργο.

Πλην, όμως, όποιο και αν είναι το φιλανθρωπικό έργο του καθενός, δεν μπορεί να αποτελέσει τη δικαιολογία, ώστε να παραμείνουν εκτός κριτικής τα όποια ατοπήματα του φιλανθρώπου αυτού. Αποτελεί υποχρέωση ενός προσώπου να σέβεται το δικαίωμα των τρίτων να διατυπώνουν τη γνώμη τους για το σύνολο της δραστηριότητάς του. Κυρίως, όμως, ο επικαλούμενος τη φιλανθρωπική του ιδιότητα είτε ο ίδιος είτε μέσω τρίτων προσώπων οφείλει να ευθυγραμμίζεται με τη φιλανθρωπική του τακτική και στην καθημερινότητά του, εν προκειμένω να αποφεύγει δηλώσεις, οι οποίες έρχονται σε ευθεία αντίθεση με το όποιο θεάρεστο έργο του.

Δυστυχώς, αυτό που φαίνεται, ότι επιδιώκει ο υποστηρικτής της εν λόγω άποψης, είναι η νομιμοποίηση τέτοιων αηθών και αντιχριστιανικών αντιλήψεων στο όνομα μιας φιλανθρωπικής δράσης, η οποία, όμως, εμφανίζεται εις τρόπον ώστε να υπερκαλύπτει και να δικαιολογεί τις όποιες ακραίες θέσεις του σεβασμιωτάτου. Δεν θεωρώ απαραίτητα τον παραπάνω θιασώτη των απόψεων του Θεσσαλονίκης ως "παπαγαλάκι" του αλλά ενδεχομένως άθελά του προβαίνει σε μια δικαιολόγηση των απαράδεκτων ρήσεων του ανωτέρω ιεράρχη. Και αγνοεί, ότι ο καθένας μας κρίνεται όχι μόνο για το θετικό του έργο αλλά, πρωτίστως, για τον αρνητικό του ρόλο, διότι ο τελευταίος είναι εκείνος, που επηρεάζει δυσμενώς τις ζωές κάποιων τρίτων, ενώ και η θετική και η αρνητική πλευρά μας ανήκουν στο ίδιο πρόσωπο, οπότε ορθότατα πρέπει να κρίνονται εξίσου.

Αν, λοιπόν, επιθυμούν οι υποστηρικτές του μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Ανθίμου να μην κρίνεται αρνητικά το ίνδαλμά τους, τότε ίσως θα ήταν σώφρον να του επισημάνουν, ότι και αυτός δεν πρέπει να προβαίνει σε εμπρηστικές δηλώσεις, που διχάζουν και σίγουρα δεν ευθυγραμμίζονται με το ρόλο του ως κήρυκα του Θείου Λόγου. Εκτός αν προτάσσουν το όποιο έργο του εν λόγω ιεράρχη, προκειμένου να νομιμοποιήσουν τα όποια ατοπήματά του.

Ξεχωρίζοντας από το σωρό : Η περίπτωση του π. Γερβασίου Ραπτόπουλου

Για τον π.Γερβάσιο Ραπτόπουλο έχω ξαναγράψει στο παρελθόν. Αποτελεί μια από τις πιο σημαίνουσες μορφές της Ορθοδοξίας και ένα από τα πρόσωπα εκείνα, που με το έργο τους δείχνουν, ότι μέσα στον κυκεώνα των σκανδάλων της Εκκλησίας της Ελλάδος υπάρχουν και μερικά πρόσωπα διαφορετικά από όσα πρωταγωνιστούν στην καθημερινότητά μας για αρνητικούς λόγους. Εδώ και χρόνια, ο συγκεκριμένος ιερέας συγκεντρώνει χρήματα, προκειμένου να αποφυλακίζει απόρους κρατουμένους καταδικασμένους σε μετατρέψιμες ποινές φυλάκισης, ενώ έχει βοηθήσει κατ' αυτό τον τρόπο και κρατουμένους σε φυλακές εκτός Ελλάδος.

Στον ενδιαφέροντα ιστότοπο freeinquiry.gr διάβασα ένα άρθρο (freeinquiry.gr/prod.php?id=53), το οποίο αναφέρεται στην επαφή του εν λόγω ιερέα με το διαβόητο κακοποιό Κώστα Πάσσαρη, ο οποίος κρατείται σε ρουμανικές φυλακές καταδικασμένος για διάφορα εγκλήματα, ενώ εκκρεμεί η σύλληψή του και καταδίκη του για σωρεία βαρυτάτων εγκλημάτων και στην Ελλάδα. Ο π. Γερβάσιος ήλθε, λοιπόν, σε επαφή με τον παραπάνω κρατούμενο και, κατά δήλωσή του, ο κ. Πάσσαρης "βρίσκεται στο δρόμο της μετάνοιας και επιθυμεί να γίνει μοναχός, όταν αποφυλακιστεί". Περαιτέρω, δήλωσε, ότι «η φυλακή άλλαξε τον Πάσσαρη, ο οποίος πλέον επικοινωνεί καλύτερα και είναι πιο ανοιχτός, έχοντας στραφεί στο Θεό…», ενώ επικαλείται τη γνωστή χριστιανική ρήση, ότι "Η Ορθοδοξία δέχεται στην αγκαλιά της όλους τους ανθρώπους και δεν κάνει διακρίσεις, ακόμα κι αν πρόκειται για τους πιο επικίνδυνους κακοποιούς". Η αντίληψη αυτή του π. Γερβασίου μπαίνει στο στόχαστρο του αρθρογράφου του παραπάνω ιστότοπου, κ. Κωνσταντίνου Παραβάτη, ο οποίος στηλιτεύει την πρακτική του χριστιανισμού να συγχωρεί τους εγκληματίες και, ιδίως, την τακτική του παραπάνω ιερέα και της οργάνωσής του "να συγχωρεί κάθε είδους εγκληματία και δολοφόνο, καταστρατηγώντας κάθε δικαστήριο, κάθε νόμο και κάθε απόφαση της πολιτείας. Αρκεί να πιστέψει κανείς στον θεό… ". Όσο για το έργο του π. Γερβασίου, ο παραπάνω αρθρογράφος το περιγράφει με άκρως μελανά χρώματα, ήτοι "Ο ογδοντάχρονος αρχιμανδρίτης είναι ιδρυτής της αδελφότητας Οσία Ξένη - Διακονία Αποφυλακίσεως Απόρων Κρατουμένων και Φυγόποινων, δηλαδή αυτών των καταδίκων που αποφεύγουν τις ποινές! Τα τελευταία χρόνια μπαινοβγαίνει ό,τι ώρα θέλει στα κελιά των κρατουμένων της Ρωμιοσύνης και όχι μόνο προσπαθώντας μέσω προσυλητισμού ν΄ αποκτήσει νέα θύματα, που θα επανδρώσουν τα μοναστήρια της επικράτειας".

Μάλλον πρέπει να ξεκαθαριστούν κάποια πράγματα προς αποφυγή των παρεξηγήσεων, που ενδεχόμενα θα προκύψουν από την ανάγνωση του εν λόγω άρθρου. Κατ' αρχάς, σέβομαι την άποψη του κ. Παραβάτη αλλά και το δικαίωμά του να την εξωτερικεύει. Πλην, όμως, φρονώ, ότι το εν λόγω άρθρο αντιμετωπίζει με άκρα εμπάθεια έναν από τους πιο ξεχωριστούς - για το θετικό του έργο - ιερείς της Ορθοδοξίας μόνο και μόνο επειδή έκρινε τον κ. Πάσσαρη. Και τούτο διότι πουθενά ο π. Γερβάσιος δεν αθωώνει τον κ. Πάσσαρη για τα εγκλήματα, που έχει πράξει άλλως δεν αξιώνει από την πολιτεία να τον αφήσει ατιμώρητο. Η συγχώρεση αποτελεί το ενδεχόμενο επακόλουθο της αμαρτίας, μιας έννοιας συνυφασμένης με το χριστιανισμό, και αποτελεί τη λύτρωση του χριστιανού απ' όσα άνομα έχει διαπράξει, εφόσον η μετάνοιά του είναι ειλικρινής. Και ο π. Γερβάσιος δηλώνει, ότι έχει συγχωρέσει τον κ. Πάσσαρη και ενδεχόμενα θα συναινούσε, αν ο τελευταίος περιεβάλλετο το μοναχικό σχήμα, αλλά πουθενά δεν αναφέρει, ότι θα συναινούσε, εάν αυτό συνέβαινε μετά την αποφυλάκιση του κ. Πάσσαρη από τις ρουμανικές φυλακές και προτού καν δικαστεί για τα αδικήματα, που του αποδίδονται στην Ελλάδα από ελληνικό δικαστήριο.

Εκείνο, όμως, που πιστοποιεί την αρνητική διάθεση, με την οποία ο κ. Παραβάτης αντιμετωπίζει τον π. Γερβάσιο, είναι η άποψή του για το έργο του εν λόγω ιερέα. Πράγματι, ο π. Γερβάσιος έχει ως έργο ζωής την αποφυλάκιση των κρατουμένων, που έχουν καταδικαστεί σε ποινές φυλάκισης μετατραπείσες σε χρηματική ποινή, αλλά και των φυγοποίνων, δηλαδή όσων έχουν καταδικαστεί σε ποινές φυλάκισης και πάλι μετατραπείσες όπως παραπάνω αλλά χωρίς να έχουν παρασταθεί στο δικαστήριο. Πλην, όμως, ο π. Γερβάσιος απλά τηρεί στις περιπτώσεις αυτές το νόμο, ήτοι εφόσον προβλέπεται από την εκδοθείσα καταδικαστική απόφαση η μετατροπή της ποινής σε χρηματική, τότε ο καταδικασθείς έχει τη δυνατότητα, καταβάλλοντας το ορισμένο ποσό, να αφεθεί ελεύθερος. Και αν δεν έχει αυτή τη δυνατότητα ο ίδιος, πας τρίτος μπορεί να καταβάλει αυτό το ποσό. Συνεπώς, ο π. Γερβάσιος ενεργεί καθ' όλα νόμιμα και είναι προς τιμή του, ότι συγκεντρώνει χρηματικά ποσά, προκειμένου να αφεθούν ελεύθεροι άποροι κρατούμενοι.

Παρακάτω, ο παραπάνω αρθρογράφος αναφέρεται στον προσηλυτισμό του π. Γερβασίου στις φυλακές, ώστε να επανδρώσει με πρώην κρατουμένους τα μοναστήρια της επικράτειας. Θα ήταν πολύ διαφωτιστικό το εν λόγω άρθρο, αν ο κ. Παραβάτης φρόντιζε να παραθέσει τα σχετικά στοιχεία, ώστε να αποδείξει το αληθές των ισχυρισμών του. Αλλά κάτι τέτοιο δεν πράττει παρά αρκείται στα περί προσηλυτισμού χωρίς περαιτέρω ανάλυση, ίσως επειδή η πλειονότητα των χριστιανών ιερέων δεν μας έχει συνηθίσει σε τέτοιου είδους ανιδιοτελείς χειρονομίες. Δέχομαι, ότι υπάρχει το παράδειγμα της Μητέρας Τερέζας, η οποία είχε κατηγορηθεί για παρόμοιες ενέργειες στα υποτυπώδη νοσοκομεία, που είχε χτίσει στις ταπεινές συνοικίες των ινδικών μεγαλουπόλεων αλλά εκεί, τουλάχιστον, υπήρξαν δημοσιογράφοι, όπως ο Κρίστοφερ Χίτσενς, που ασχολήθηκαν εντατικά με το εν λόγω θέμα και στο τέλος αποκάλυψαν πλείστα όσα στοιχεία, από τα οποία αναφαίνονταν οι προσηλυτιστικές τακτικές της αγιοποιηθείσης μοναχής αλλά και λοιπές κάθε άλλο παρά χριστιανικές παρασπονδίες της ( διαβάστε tvxs.gr/news/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%BD%CE%AF%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B5%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B1-%CE%AE-%CE%B4%CE%B9%CF%80%CE%BB%CF%89%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B2%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%8D). Κάθε παράδειγμα, όμως, έχει και τις αποδείξεις του. Και στην περίπτωση του π. Γερβασίου δεν υπάρχουν σχετικές αποδείξεις ή, τουλάχιστον, δεν παρατίθενται από τον παραπάνω αρθρογράφο, με αποτέλεσμα οι αποκαλύψεις αυτές να υποβιβάζονται σε συκοφαντίες σε βάρος του εν λόγω ιερέα, τακτική απρεπή για ένα ιστότοπο, ο οποίος έχει καταφερθεί επανειλημμένα κατά των ανάλογων πρακτικών της Εκκλησίας της Ελλάδος αλλά και πολλών προσωπικοτήτων του Χριστιανισμού.

Ουσιαστικά επιχειρείται με το παραπάνω άρθρο- τουλάχιστον έτσι το εξέλαβε ο υποφαινόμενος - μια προσπάθεια σύνδεσης ενός ιερωμένου εγνωσμένης ιεροσύνης, μέχρι αποδείξεως του εναντίου, με το κοινό έγκλημα και δη με το δράστη μερικών ειδεχθών εγκλημάτων. Το παρελθόν του χριστιανισμού, ιδίως της Ορθοδοξίας, βρίθει, άλλωστε, από παρόμοιες καταστάσεις. Μόνο που ο εν λόγω ιερέας απέχει από το να χαρακτηριστεί συνεργός του παραπάνω προσώπου πολλώ δε μάλλον να θεωρηθεί, ότι επαινεί καθ' οιονδήποτε τρόπο την εγκληματική δράστηριότητα του κ. Πάσσαρη. Αναφέρεται υποθετικά κάποια προσηλυτιστική δράση του π. Γερβασίου, καθόσον δεν αποδεικνύεται κάποια σχετική ενέργειά του, ενώ στιγματίζεται η καθαρά χριστιανική άλλως φιλάνθρωπη κίνησή του να καταβάλει το ποσό των ποινών των καταδικασθέντων, προκειμένου αυτοί να αποφυλακιστούν, με το χαρακτηρισμό της ως αποκλειστικά προσηλυτιστικής τακτικής.

Δέχομαι, ότι η Εκκλησία της Ελλάδος αλλά και πολλοί εκ των λειτουργών της καταπατούν καθημερινά το Λόγο του Κυρίου, τον οποίο υποτίθεται, ότι υπηρετούν. Μόνο που μέσα στον εκκλησιαστικό βόρβορο, που τόσο αρνητικά συναισθήματα γεννά σε όσους σκέφτονται ελεύθερα και πέρα από προκαταλήψεις, υπάρχουν κάποιοι χαρακτήρες, που ξεχωρίζουν και επιμένουν να προσφέρουν έργο ζωής, μετουσιώνοντας την Αγάπη σε πράξη. Αρκεί να είμαστε σε θέση να τους ξεχωρισουμε ανάμεσα στο σωρό των παρατύπων θρησκευτικών λειτουργών. Και, κυρίως, να μπορέσουμε να αποδείξουμε, πότε ακόμα και οι φερόμενοι ως ξεχωριστοί ιερείς δεν αποτελούν παρά τμήμα του σωρού αυτού.

Όταν η θρησκεία επιδιώκει τη λογοκρισία

Η πρόσφατη ελληνική επικαιρότητα είναι γεμάτη από περιστατικά, όπου διάφορα πρόσωπα προσπάθησαν δια της δικαστικής οδού να εμποδίσουν την ανάρτηση ή παράσταση έργων τέχνης, κινηματογραφικών ταινιών ή θεατρικών παραστάσεων, επικαλούμενα είτε την προσβολή της προσωπικότητάς τους είτε την προσβολή του θρησκευτικού τους συναισθήματος, επειδή, δήθεν, ο τάδε καλλιτέχνης ή ο δείνα σκηνοθέτης εξύβρισε τη χριστιανική θρησκεία. Δεν πρόκειται, βέβαια, για μια ελληνική ιδιορρυθμία αλλά για μια τάση να ζητείται η δικαστική προστασία, επειδή υποτίθεται, ότι θίγεται το θρησκευτικό αισθητήριο κάποιων προσώπων και, κατ' επέκταση, συνήθως, η προσωπικότητά τους.

Μια τέτοια περιπτωση καλείται να κρίνει το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών στις 14.1.2009, όταν και θα δικαστούν, κατηγορούμενοι για το αδίκημα της καθύβρισης θρησκευμάτων (άρθρο 199 του Π.Κ.), ο σκηνοθέτης του έργου "Εγώ είμαι το Θείο Βρέφος", που παρουσιάστηκε στο "Θέατρο του Νέου Κόσμου", οι ηθοποιοί και ο ιδιοκτήτης του θεάτρου, έπειτα από μήνυση, που υπέβαλαν σε βάρος τους δύο γυναίκες, που θεώρησαν ότι με το έργο αυτό καθυβρίστηκε η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Βέβαια, στη χώρα μας υπάρχει μια παράδοση δικαστικών αγώνων με σκοπό τη ματαίωση παραστάσεων ή την αποκαθήλωση έργων, που υποτίθεται ότι θίγουν το θρήσκευμα ή την προσωπικότητα ορισμένων προσώπων. Κανένας δε λησμονεί τις ταραχές έξω από τους κινηματογράφους, όπου προβαλλόταν η ταινία "Ο τελευταίος πειρασμός" εν έτει 1987, που οδήγησαν σε μια άκρως αμφισβητούμενη δικαστική απόφαση απαγόρευσης προβολής της ταινίας αυτής στους κινηματογράφους της Ελλάδος αλλά και μια ύποπτη αναβολή της προβολής της από ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό προς ενός έτους στη χώρα μας ,έπειτα από υποτιθέμενα τηλεφωνήματα αγανακτισμένων θεατών, οι οποίοι προφανώς δεν ενοχλούνται από τις ασχολούμενες αποκλειστικά με κουτσομπολιά ειδήσεις του εν λόγω σταθμού. Έκτοτε, όμως, κύλησε αρκετό νερό στο αυλάκι της Ελληνικής Δικαιοσύνης, η οποία με νεότερες αποφάσεις της, όπως αυτή, που αφορούσε το διαβόητο πίνακα "Asperges me" του Βέλγου καλλιτέχνη Τιερρύ ντε Κορντιε στην έκθεση OUTLOOK ή την πιο πρόσφατη για το κόμικ "Η ζωή του Ιησού" του Γκέρχαρντ Χάντερερ έκρινε, ότι ούτε το θρησκευτικό συναίσθημα των μηνυτών έχει θιγεί ούτε το αδίκημα της καθύβρισης της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας έχει έχει τελεστεί και, βέβαια, αθώωσε όσους κατηγορούνταν για τα σχετικά αδικήματα.

Ερωτάται, μήπως τελείται το αδίκημα της καθύβρισης μιας θρησκείας ή να μη θίγεται η προσωπικότητα κάποιων προσώπων, που τυγχάνει να πιστεύουν. Κατ' αρχάς, παρά το γεγονός, ότι ο ίδιος ο σκηνοθέτης του παραπάνω έργου κάλεσε τους διαμαρτυρόμενους πιστούς να προσέλθουν να παρακολουθήσουν δωρεάν την παράσταση, ώστε να κρίνουν, αν όντως είχε σκοπό αυτός να προσβάλλει την Ορθοδοξία, εν τούτοις ουδείς εξ αυτών την παρακολούθησε, με αποτέλεσμα να εκκρεμεί η δίκη για ένα αδίκημα, του οποίου την τέλεση οι μηνύτριες δεν έχουν δει αλλά τη φαντάζονται. Άρα τίθεται το ερώτημα για ποια προσβολή μιλάμε, όταν οι διαμαρτυρόμενοι πιστοί αγνοούν το περιεχόμενο της παράστασης, που, τάχα, τους θίγει.

Περαιτέρω, θα είχαμε περίπτωση καθύβρισης της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην περίπτωση, που η παραπάνω παράσταση στόχευε ακριβώς σε αυτό και τούτο γινόταν γνωστό είτε π.χ. από συνεντεύξεις των συντελεστών της είτε με οποιοδήποτε άλλο τρόπο. Τούτο, όμως, προφανώς δεν έχει συμβεί στην περίπτωσή μας πολλώ δε μάλλον με την παράσταση αυτή δεν επεδίωκαν οι συντελεστές της να θίξουν το θρησκευτικό συναίσθημα των μηνυτριών ή οποιουδήποτε πιστού ορθοδόξου χριστιανού, οπότε και πάλι, σύμφωνα με τη νομολογία των δικαστηρίων μας, η απαγόρευση της παράστασης δεν θα είναι νομότυπη.

Ακόμα, σκοπός της πολιτείας είναι να προστατεύει την ελευθερία της τέχνης, με όποια μορφή και αν αυτή εμφανίζεται. Το ίδιο το άρθρο 16 του Συντάγματός μας είναι σαφές : "Η τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες, η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους...". Εξ αυτού, προκύπτει, ότι κανένας δεν μπορεί να επιβάλει περιορισμούς σε ένα έργο τέχνης. Αν, τώρα, κάποιος θεωρεί, ότι θίγεται ως πρόσωπο από ένα έργο, τότε απλά μπορεί να αποστρέψει το πρόσωπό του, ώστε να μετριάσει ή και να αποτρέψει το όποιο πλήγμα των συναισθημάτων του.

Μα ποιός είναι ο λόγος, θα αναρωτηθεί κανείς, να ασχολούνται οι καλλιτέχνες με τη θρησκεία κατ' αυτό τον τρόπο; Κατ' αρχάς, η ελευθερία της τέχνης δεν αφορά μόνο την απαγόρευση των όποιων περιορισμών της, στο μέτρο, που δε θίγουν συγκεκριμένο πρόσωπο, αλλά και την ελευθερία να επιλέξει ο καλλιτέχνης το θέμα του. Άρα και πάλι θέμα απαγόρευσης δεν τίθεται.

Και σε τί ακριβώς συνίσταται η καλλιτεχνική αξία ενός έργου, όπως π.χ. το συγκεκριμένο θεατρικό έργο ή ο πίνακας του κ. ντε Κορντιέ; Οι θεατρικές και εν γένει εικαστικές προτιμήσεις αλλά και προβλέψεις του καθενός μας για τη μελλοντική αξία ενός έργου είναι σεβαστές, στο μέτρο, που δεν επιζητούμε να τις επιβάλουμε με δικαστικές αποφάσεις. Σε τελική ανάλυση, πολλά έργα κρίνονται με βάση την αισθητική των μελλοντικών γενεών και αποκτούν αξία αρκετό καιρό μετά το θάνατο του δημιουργού τους. Και η ιστορία της τέχνης βρίθει με τέτοια παραδείγματα. Και αν, τέλος πάντως, ο δημιουργός είναι κατά κοινή ομολογία ατάλαντος, και πάλι κανένας δεν επιτρέπεται να του στερήσει το δικαίωμα να δημιουργεί κατά την κρίση του και να εκθέτει το έργο του ανεμπόδιστα.

Συμπερασματικά, λοιπόν, πίσω από την εκκρεμούσα μήνυση δεν κρύβεται κάποια προσβολή της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας αλλά η προσπάθεια κάποιων προσώπων να επιβάλουν τις θρησκευτικές τους προτιμήσεις δια της δικαστικής οδού. Και αυτό είναι απλά ανεπίτρεπτο και δεν πρέπει να οδηγεί στην απαγόρευση παραστάσεων ή την αποκαθήλωση έργων.

Θρησκευτική κατήχηση μέσω της κρατικής τηλεόρασης

Δεν έχω κανένα πρόβλημα να παραδεχτώ τις όποιες θρησκευτικές μου πεποιθήσεις, ως, επίσης, και να σεβαστώ τους τρίτους, είτε είναι θρήσκοι είτε αγνωστικιστές και, κυρίως, οπουδήποτε και αν πιστεύουν. Φυσικά, θεωρώ, ότι επιβάλλεται ο σεβασμός στο δικαίωμα του άλλου είτε να θρησκεύεται (ή να εκκλησιάζεται) είτε να μην πιστεύει σε καμμία μεταφυσική ιδέα.
Δυστυχώς, όμως, παρακολουθώντας πρόσφατα, έπειτα από αρκετό καιρό, το πρωινό κυριακάτικο πρόγραμμα της ΕΤ-1 αισθάνθηκα, ότι στο Μέγαρο της Αγίας Παρασκευής οι θρησκευτικές επιλογές των διοικούντων προδίδουν το ελάχιστο ή και ανύπαρκτο ενδιαφέρον τους για τα δικαιώματα όσων δεν πιστεύουν στην Ορθοδοξία ή το χριστιανισμό και, ακόμα περισσότερο, δηλώνουν άθεοι. Η μετάδοση της Θείας Λειτουργίας, όσο και αν εντάσσεται, θα πουν πολλοί, στο πρόγραμμα της ελληνικής τηλεόρασης εδώ και πολλά χρόνια, εντούτοις δεν παύει να αποτελεί ένα αναχρονισμό, που, συνάμα, προδίδει και ελάχιστο σεβασμό στα δικαιώματα όσων δεν ανήκουν στο χριστεπώνυμο και ορθόδοξο πλήθος, για να μην αναφερθούμε σε πιθανή προσπάθεια κατήχησης δια της τηλεοράσεως (άλλα και άλλα είδη «κατήχησης» ευδοκιμούν στην τηλεόραση). Και, σε σημαντικό βαθμό, θα έλεγα τα ίδια και για την εκπομπή «Αρχονταρίκι», όπου ο Αρχιεπίσκοπος Δημητριάδος Ιγνάτιος συζητά με διάφορους καλεσμένους θέματα της επικαιρότητας, αν και εδώ περισσότερο με απασχολεί η επιλογή του παρουσιαστή (να υποθέσω, ότι είναι τυχαίο, ότι αποτελούσε πνευματικό τέκνο του εκλιπόντος τέως Μητροπολίτη Δημητριάδος και μετέπειτα Αθηνών Χριστόδουλου, τη στιγμή, που υπάρχουν λαμπρότατοι κληρικοί, όπως ο π. Φιλόθεος Φάρος, που θα μπορούσαν να παρουσιάσουν μια τέτοια εκπομπή;) παρά η εκπομπή καθεαυτή.
Σε μια εποχή, όπου η χώρα μας σύρεται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για παραβιάσεις, όπως η μη αναγνώριση νομικής προσωπικότητας της Καθολικής Εκκλησίας, αρκούμενη να την αναγνωρίζει απλά ως «γνωστή θρησκεία», καταγγέλλεται για την επιμονή της να χαρακτηρίζει ως μάθημα Θρησκευτικών τη διδασκαλία της Ορθοδοξίας και να μην έχει ορίσει κάποιο εναλλακτικό μάθημα για όσους μαθητές δεν επιθυμούν να διδαχθούν τα επίσημα Θρησκευτικά, εξακολουθεί να επιβάλλει με ποικίλους τρόπους στους υπηκόους της αλλά και όσους αλλοδαπούς διαβιούν εντός της ελληνικής επικράτειας να δηλώσουν τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, κατά τρόπο αντίθετο προς τα οριζόμενα στη Συνθήκη της Ε.Σ.Δ.Α., καθυστερεί μέσω του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων (άλλος αναχρονισμός) να αναγνωρίσει νεότερες θρησκείες και, το κυριότερο απ’ όλα, εξακολουθεί και περιβάλλει Ελληνορθόδοξη Εκκλησία με προνόμια ασύλληπτα για τις λοιπές θρησκείες και δόγματα (οράτε athens.usembassy.gov/root/reports08/religiousfreedom08_greece.pdf), είναι τουλάχιστον επιβαρυντική η εμμονή της ΕΡΤ σε συμπλήρωση του προγράμματός της με εκπομπές, που στόχο έχουν την προώθηση του ορθοδόξου δόγματος του χριστιανισμού.
Δηλαδή, αν υπήρχε μια ισότιμη προβολή και των υπολοίπων δογμάτων και θρησκειών, θα λυνόταν το πρόβλημα; Όχι, διότι σκοπός της τηλεόρασης και δη της κρατικής, που την πληρώνουμε όλοι οι Έλληνες πολίτες, είτε την παρακολουθούμε και μας αρέσει είτε όχι, δεν είναι να προβαίνει σε μορφές προσηλυτισμού μέσα από την προβολή της Θείας Λειτουργίας αλλά, αν πρέπει σώνει και καλά να μιλήσει για τη θρησκεία, να ενημερώνει τους τηλεθεατές-πολίτες για τα ισχύοντα σε θρησκείες και δόγματα με μια εκπομπή θρησκειολογικού περιεχομένου, να αναφέρεται στην ιστορία τους και, γενικά, να αποφεύγει τις προτιμήσεις σε συγκεκριμένες θρησκείες ή δόγματα.
Μα δεν αποτελεί η Ορθοδοξία μια από τις παραδόσεις μας; Πέρα από τις όποιες ενστάσεις μπορεί να έχει κανείς για την επινόηση της παράδοσης, η Ορθοδοξία, όπως και οι άλλες παραδόσεις αποτελούν επιλογές συγκεκριμένων προσώπων, τις οποίες ουδείς πολλώ δε μάλλον η κρατική τηλεόραση έχει δικαίωμα να επιβάλλει σε όσους τη συντηρούν με τον οβολό τους, χωρίς να έχουν άλλη επιλογή. Επιπλέον, τόσο η Ορθοδοξία όσο και ο χριστιανισμός αποτελούν τμήμα της παιδείας, που έλαβαν πολλοί από εμάς αλλά εκτός από εμάς υπάρχουν και οι Έλληνες καθολικοί, οι Έλληνες Εβραίοι, οι Έλληνες μουσουλμάνοι, οι Έλληνες αγνωστικιστές (ή άθεοι, αν προτιμάτε), οι μετανάστες από άλλες χώρες, που είτε δεν ασπάζονται την Ορθοδοξία είτε δεν ανήκουν σε κάποια θρησκεία ή δόγμα κ.λπ. Με ποια λογική θα επιβάλλει η κρατική τηλεόραση σε όλες αυτές τις κατηγορίες συνανθρώπων μας τις θρησκευτικές επιλογές της;
Και αυτό βρήκες να ενοχληθείς, θα απορήσουν πολλοί. Ε, ναι, και αυτό βρήκα ανάμεσα σε όσα δεν μου αρέσουν στην κρατική τηλεόραση. Δεν είναι το μόνο αλλά είναι εκείνο ακριβώς, για το οποίο ουδέποτε άκουσα τους πολιτικούς μας να διαμαρτύρονται. Ήτοι, διάφοροι πολιτικοί διαμαρτύρονται, επειδή οι ομάδες της Θεσσαλονίκης δεν προβάλλονται επαρκώς από τις αθλητικές εκπομπές των κρατικών καναλιών (μάλλον δεν βλέπουν ΕΤ-3 αλλά εδώ ανοίγουμε άλλη κουβέντα), διάφορα κόμματα γκρινιάζουν, επειδή δεν προβάλλεται το πρόγραμμά τους, πολύς κόσμος φωνάζει για τον τρόπο επιλογής του προσωπικού της κρατικής τηλεόρασης αλλά και για τη διαχείριση των χρημάτων, που της χορηγούνται αλλά ουδέποτε άκουσα ένα πολιτικό να διαμαρτύρεται για την επιλογή της κρατικής τηλεόρασης να εμπλουτίζει το πρόγραμμά της με εκπομπές ελληνορθόδοξου περιεχομένου.

Το μονοπώλιο της χριστιανικής αγάπης

Φανταζόταν κανείς ότι η Εκκλησία της Ελλάδος ή έστω κάποιοι εκπρόσωποί της θα ζητούσαν πιστοποιητικό θρησκευτικών φρονημάτων από τους πιστούς, ώστε να τελέσουν αγιασμό; Όσο και αν φαντάζει αυτό παράλογο, δυστυχώς αποτελεί πραγματικότητα.
Συγκεκριμένα, ο σύλλογος «ΦΙΛΟΠΤΩΧΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ-ΦΙΛΟΠΤΩΧΟ ΣΥΣΣΙΤΙΟ», ο οποίος δραστηριοποιείται εδώ και 45 χρόνια στην πόλη των Χανίων Κρήτης και έχει να επιδείξει σημαντική φιλανθρωπική δραστηριότητα, ζήτησε από τον τοπικό μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου Δαμασκηνό να τελέσει αγιασμό στην άρτι κατασκευασθείσα παιδική βιβλιοθήκη του συλλόγου αυτού. Η λεπτομέρεια είναι ότι ο γραμματέας και ουσιαστικά ψυχή του συλλόγου αυτού ανήκει στην Ευαγγελική Εκκλησία. Και σε μια μικρή κοινωνία, όπως αυτή των Χανίων, τέτοια πράγματα γίνονται εύκολα γνωστά και τα εμπλεκόμενα πρόσωπα μπαίνουν στο στόχαστρο των εμπαθών και μισαλλόδοξων.
Προφανώς, λοιπόν, ο τοπικός μητροπολίτης γνώριζε τις θρησκευτικές προτιμήσεις του γραμματέως του ανωτέρω συλλόγου, όταν απαντούσε ότι «Ελαβα την πρόσκλησίν σας σχετικήν με τα εγκαίνια παιδικής βιβλιοθήκης και σας ευχαριστώ. Δυστυχώς, όμως, εάν δεν δω το καταστατικόν του Συλλόγου σας και βεβαίως δεν έχω επιστολήν η οποία θα ομολογή την Ορθόδοξον διδασκαλίαν και βιοτήν, πέρα από κάθε μορφή και σχέση με προτεσταντικές Εκκλησίες, δεν ημπορώ ούτε να συμμετέχω εις την εκδήλωσιν, ούτε να επιτρέψω εις τινα κληρικόν να τελέση τον αγιασμόν. Από ό,τι έχωμεν συζητήσει και προφορικώς, νομίζω ότι έχωμεν θέσει καλές βάσεις συνεργασίας διά το μέλλον. Εάν όμως διά το κυριώτερον μέρος της ομολογίας, δεν συνταχτήτε με την Τοπικήν μας Εκκλησίαν, είναι αδύνατον να υπάρξη παρουσία Ορθοδόξου κληρικού διά τον Αγιασμόν τον οποίο ζητάτε». Με άλλα λόγια, αν δεν κάνετε δήλωση υποταγής στην Ορθόδοξη Εκκλησία (κύριε γραμματέα), δεν ερχόμαστε να τελέσουμε αγιασμό.
Πέρα από το παράλογο της επιστολής αλλά και της λογικής, που διέπει τον σεβασμιώτατο Κυδωνίας και Αποκορώνου ή όποιον, τέλος πάντων, συνέταξε την επιστολή αυτή, διαπιστώνει κανείς μια ανεπίτρεπτη για ανθρώπους, που κηρύττουν το Λόγο του Χριστού, άρνηση να υποστηρίξουν, έστω και με ένα απλό αγιασμό, τις αξιέπαινες προσπάθειες του συλλόγου αυτού άλλως να θεωρήσουν ως συνοδοιπόρο τους στον περιορισμό της φτώχειας και της ανέχειας ένα σύλλογο, που μετουσιώνει το Λόγο του Χριστού και, συγκεκριμένα, προσφέρει αγάπη και το υστέρημά του σε πρόσωπα με χαμηλό εισόδημα. Για την ακρίβεια, θα περίμενε κανείς από μια χριστιανική εκκλησία, οι λειτουργοί της οποίας διδάσκουν τη σημασία της προσφοράς του υστερήματός μας στον τρίτο άπορο και αναξιοπαθούντα συνάνθρωπό μας, να λειτουργήσουν περισσότερο ανιδιοτελώς, ήτοι χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τη θρησκεία ή το δόγμα εκείνου, που εφαρμόζει όσα δίδαξε κάποτε ο Ιησούς Χριστός, και να συμμαχήσουν με ένα σύλλογο με σημαντική προσφορά στο συνάνθρωπο. Αντί για μια τέτοια συνετή κίνηση, όμως, η τοπική μητρόπολη αποφεύγει, προβάλλοντας μια απαράδεκτη δικαιολογία, να υποστηρίξει τον παραπάνω σύλλογο, μια ενέργεια, που θα μπορούσε να σημάνει με λίγη καλή πρόθεση και την έναρξη μιας συνεργασίας για την αντιμετώπιση της φτώχειας στην περιοχή των Χανίων.
Καθίσταται, δυστυχώς, φανερό ότι η Εκκλησία της Ελλάδος, της οποίας οι αντιλήψεις ελάχιστα διαφέρουν απ’ όσα αναγιγνώσκουμε στην παραπάνω επιστολή, θεωρεί ως αποκλειστικό προνόμιό της την υποστήριξη των πτωχών και αναξιοπαθούντων, ήτοι ως μια πρωτοβουλία, την οποία δεν οφείλει να μοιραστεί με κανένα, απολύτως, τρίτο πρόσωπο, που δεν ασπάζεται τα ιδεώδη της ορθοδοξίας. Η μόνη περίπτωση σύμπραξης, όπως διαφαίνεται και από την παραπάνω επιστολή, υπάρχει, αν το τρίτο πρόσωπο προβεί σε ομολογία πίστης σύμφωνη προς το δόγμα της Εκκλησίας της Ελλάδος αλλά απαράδεκτη και προσβάλλουσα το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα κάθε τρίτου να διαμορφώνει ελεύθερα τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του και, ακόμα, προδίδει μια ανεπίτρεπτη για το χριστιανισμό αλαζονεία εκ μέρους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η αξίωση για ομολογία πίστης παραβλέπει την όποια προσφορά του παραπάνω συλλόγου στο κοινωνικό σύνολο, ακυρώνει την όποια προσπάθεια δημιουργίας ενός κοινού μετώπου ενάντια στη φτώχεια και προτάσσει την τυφλή πίστη σε ένα δόγμα, που ενδέχεται να μην εκφράζει στο ελάχιστο ένα τρίτο πρόσωπο.
Πριν από μερικά χρόνια, ο μακαρίτης Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος δήλωσε ότι θα προσέφερε οικονομική βοήθεια σε όσες χριστιανικές οικογένειες της Θράκης είχαν τουλάχιστον τρία παιδιά. Επρόκειτο για μια αντιβαίνουσα στο νόημα του χριστιανισμού ενέργεια, αφού έμεναν χωρίς οικονομική ενίσχυση οι σαφώς φτωχότερες οικογένειες των Ελλήνων μουσουλμάνων κατοίκων της περιοχής αυτής. Σήμερα, η σκέψη αυτή βρίσκει εφαρμογή στην παραπάνω επιστολή του σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κυδωνίας και Αποκορώνου. Και δε διαθέτει ούτε ένα ψήγμα χριστιανικής αγάπης.


www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=77487920 (τι έγραψε η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» στις 8.10.2008 για το θέμα αυτό).

Σκέψεις με αφορμή την περίπτωση της Μονής Βατοπεδίου

Πολλά θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς στην πρόσφατη ιστορία με την Μονή Βατοπεδίου. Τα θανάσιμα αμαρτήματα, που ο χριστιανισμός προσπάθησε να καταπολεμήσει, δείχνουν, τουλάχιστον ορισμένα από αυτά, να αποτελούν συμπτώματα της εν λόγω Μονής. Απληστία; Σαφώς, διότι δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς η επίκληση των βυζαντινών χρυσόβουλλων, ώστε να θεμελιωθεί δικαίωμα κυριότητας της Μονής, χωρίς να λησμονούμε τα σαθρό του εν λόγω επιχειρήματος από την πλευρά των μοναχών.Λαιμαργία; Συμβαδίζει απόλυτα με το προηγούμενο αμάρτημα. Οργή; Πιστεύω ότι θα τη δούμε σίγουρα, αν η Πολιτεία αποφασίσει να ανακαλέσει (λέμε τώρα)όσες αγοραπωλησίες έγιναν με συμβαλλομένη ητν εν λόγω Μονή, ξεκινώντας από την αρχική ιστορία με τη διεκδίκηση των εκτάσεως στη Λίμνη Βιστωνίδα.

Θα μου επιτρέψετε να υποστηρίξω το δικαίωμα κάθε μονής, ως και της Εκκλησίας της Ελλάδος, φυσικά, να κατέχει και να αξιοποιεί την περιουσία της, διότι είναι συνταγματικά επιτρεπτό, ώστε να συγκεντρώνει τους απαιτούμενους πόρους για τη συντήρησή της και την επίτευξη των σκοπών της. Η διαφωνία μου έγκειται στην απληστία, που διακατέχει μεγάλο μέρος των μοναχών και του ανώτατου κλήρου της χώρας σε ό,τι αφορά τη συγκέντρωση υλικών αγαθών και, κυρίως, γης. Πέρα του ότι αποτελεί μια σημαντική απόκλιση απ' όσα διδάσκει ο χριστιανισμός, απομακρύνει πολύ κόσμο από την εκκλησία και τη θρησκεία γενικά.

Θα μπορούσα να δεχθώ τη συγκέντρωση πλούτου από μια μονή, αν ο πλούτος αυτός χρησιμοποιούνταν για την καταπολέμηση της φτώχειας και την κάλυψη των αναγκών όσων βρίσκονται σε μειονεκτική οικονομική θέση. Θα ήταν και σύμφωνο με την χριστιανική παραγγελία "Ο έχων δύο χιτώνας να δίδη τον έναν" και θα συμβάδιζε με το βίο του ιδρυτή της χριστιανικής θρησκείας. Μόνο που ο συνεδριακός και εκκλησιαστικός τουρισμός, που ευαγγελίζεται ο Ηγούμενος Εφραίμ αλλά και άλλοι μοναχοί και ανώτατοι κληρικοί στη χώρα μας ελάχιστα συμβαδίζει με τα χριστιανικά παραγγέλματα και σίγουρα αποτελεί μια ανεξίτηλη μουντζούρα στην ήδη μελανή ιστορία της Ορθοδοξίας στη χώρα μας (και όχι μόνο σε αυτή). Την ίδια στιγμή, δεκάδες ιδρύματα κοινωφελούς σκοπού παραμένουν χωρίς χρηματοδότηση με τροφίμους χωρίς υποστήριξη και προσωπικό απλήρωτο. Μήπως είδατε τις πλούσιες μονές να χρηματοδοτούν αυτά τα ιδρύματα; Και ο λόγος αλλά και η Πολιτεία του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου όχι μόνο δεν είναι μακρυά αλλά εξακολουθεί να διώχνει κόσμο από τη θρησκεία.

Φυσικά, η ίδια η Πολιτεία με την αμέριστη συμπαράστασή της προς ητν Εκκλησία της Ελλάδος έχει συμβάλει σε αυτή την κατάσταση. Ο διαρκής εναγκαλισμός Κράτους και Εκκλησίας πιστοποιεί ότι η δεύτερη δεν θα μπορούσε να πράξει όσα της καταμαρτυρούν, αν δεν υπήρχε η τυφλή σε πολλές περιπτώσεις σύμπραξη του Κράτους. Η σπουδή πολλών πολιτικών, ανάμεσά τους και ο νυν Πρωθυπουργός μετά της συζύγου του, να υπογράψουν το απαράδεκτο και χωρίς την παραμικρή νομιμότητα δημοψήφισμα για τη διατήρηση του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες αποδεικνύει τις πραγματικές βουλές των κυβερνώντων μας.

Νομίζω ότι έχει έλθει, πλέον, ο καιρός να διαχωριστεί πλήρως το Κράτος από την Εκκλησία. Να καταμετρηθεί η αμύθητη περιουσία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Να φορολογηθεί για την περιουσία της αυτή. Να αναλάβει αυτή τη μισθοδοσία των κληρικών και του εν γένει προσωπικού της. Διότι τότε κανένας Άνθιμος (ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης) δεν θα μπορεί να φωνάζει στα Μ.Μ.Ε. ότι το κράτος δεν θα πάρει δεκάρα από την Εκκλησία. Κανένας ιεράρχης δεν θα μπορεί να απειλεί με λαοσυνάξεις την κρατική εξουσία. Και ίσως μόνο έτσι η Εκκλησία θυμηθεί τον πραγματικό σκοπό της και τα παραδείγματα ιερέων, όπως ο π. Φιλόθεος Φάρος ή ο Γερβάσιος Ραπτόπουλος (ενδεικτικά και τα δύο αυτά παραδείγματα), πληθύνουν και σταθούν δίπλα σε όσους πρέπει να σταθούν.

Το Ισλάμ στην Ευρώπη

Είναι γυναίκα, μαροκινής καταγωγής, η οποία ζει στη Γαλλία, έχει παντρευτεί Γάλλο υπήκοο, έχει φέρει στον κόσμο τρία παιδιά μαζί του, είναι πιστή μουσουλμάνα και ζήτησε να πάρει τη γαλλική υπηκοότητα.
Πλην, όμως, η γαλλική δικαιοσύνη αρνήθηκε να της χορηγήσει τη γαλλική υπηκοότητα, με το αιτιολογικό ότι ο αυστηρός ενδυματολογικός κώδικας, τον οποίο έχει επιλέξει η εν λόγω κυρία, δε συνάδει με τις θεμελιώδεις αρχές της χώρας. Σημειωτέον, ότι ο αυστηρός ενδυματολογικός κώδικας της κυρίας αυτής μεταφράζεται σε μαύρη μπούρκα, που καλύπτει όλο το σώμα της εκτός από τα μάτια.
Σίγουρα το ντύσιμο της εν λόγω κυρίας δεν είναι και το πιο καλαίσθητο αλλά αλλοίμονο αν ένα δικαστήριο αποφάσιζε με βάση την αισθητική! Ωστόσο, όμως, φαίνεται ότι υπάρχει και θρησκευτική αισθητική στον κόσμο, διότι η εν λόγω απόφαση δεν εδράζεται κάπου αλλού παρά ακριβώς στον τρόπο, με τον οποίο ασκεί τη θρησκευτική πίστη της η ανωτέρω κυρία, ο οποίος κρίθηκε ότι έρχεται σε αντίθεση με τις βασικές ελευθερίες της Γαλλίας. Δηλαδή, κανένας δεν μπορεί να καταπιέζεται, λόγω των θρησκευτικών πεποιθήσεων, που επικρατούν στο οικογενειακό ή κοινωνικό του περιβάλλον ή, τουλάχιστον.
Θα μπορούσα να δεχθώ ότι η μπούρκα ή κάθε ένδυμα, που παραπέμπει σε κάποια θρησκεία, αποτελεί ένα σύμβολο καταπίεσης, αν το πρόσωπο, που φορά το συγκεκριμένο ένδυμα, έχει εξαναγκαστεί να το φορά. Εδώ, όμως, έχουμε να κάνουμε με μια γυναίκα, η οποία από μόνη της και για θρησκευτικούς λόγους επέλεξε να τηρήσει τον αυστηρότερο ενδυματολογικό κώδικα του Ισλάμ. Αν, λοιπόν, η επιβολή συγκεκριμένης ενδυμασίας, λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων, συνιστά παραβίαση της ατομικής ελευθερίας ενός προσώπου, τότε η κρίση ενός δικαστηρίου περί της χορηγήσεως σε κάποιο πρόσωπο της υπηκοότητας μιας χώρας παραβιάζει εξίσου τη θρησκευτική ελευθερία ενός προσώπου, όταν βασίζεται σε λόγους, που έχουν να κάνουν με τη θρησκευτική πίστη του προσώπου αυτού.
Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι μια γυναίκα (ή ένας άνδρας, σε αντίστοιχη περίπτωση), που αποφασίζει να ακολουθήσει ένα συγκεκριμένο θρησκευτικό κανόνα στη ζωή του, μπορεί αργότερα να αποφασίσει να επιβάλει αυτό τον κανόνα στα παιδιά και την οικογένειά του. Είναι πιθανό κάτι τέτοιο, μόνο, που με αυτή τη λογική της, δήθεν, πρόληψης η Δικαιοσύνη θα κατέληγε σε επιεικώς αυθαίρετα συμπεράσματα, αφού όσο ακραία και αν είναι η θέση κάποιου προσώπου, σε καμμία περίπτωση δε δικαιολογείται παν προληπτικό μέτρο εις βάρος του, μόνο και μόνο από το φόβο να μην τελέσει αυτό κάποιο αδίκημα, όταν η τέλεσή του δεν πιθανολογείται καν.
Προσωπική μου άποψη είναι ότι ναι μεν η μπούρκα ως ένδυμα επεβλήθη δια της βίας στις γυναίκες του Αφγανιστάν την εποχή, που κυβερνούσαν την πολύπαθη αυτή χώρα οι Ταλιμπάν, ωστόσο στη χρήση του συγκεκριμένου ενδύματος στηρίχτηκε ολόκληρη η αποστροφή του μη μουσουλμανικού κόσμου για το Ισλάμ με το σκεπτικό ότι πρόκειται για οπισθοδρομική θρησκεία και η, εντεύθεν ισλαμοφοβία, που εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο σε συνδυασμό με την άνοδο υπερσυντηρητικών ομάδων ισλαμιστών, που υιοθετούν την πιο ακραία ερμηνεία του Κορανίου. Ακόμα, η αύξηση του μουσουλμανικού πληθυσμού στη Γαλλία αλλά και η υποστήριξη, εκ μέρους αρκετών ευρωπαίων μουσουλμάνων, των ακραίων μέτρων, που μετέρχονται οι ισλαμιστές στη Μέση Ανατολή, όπως οι επιθέσεις αυτοκτονίας, οι απαγωγές και εκτελέσεις δυτικοευρωπαίων κ.λπ., δημιουργούν μια αντιπάθεια στους λοιπούς Ευρωπαίους, αποτέλεσμα της οποίας είναι και η παραπάνω δικαστική απόφαση.
Νομίζω ότι ο καλύτερος τρόπος, ώστε να εκλείψουν οι περιπτώσεις μουσουλμάνων, που υιοθετούν απόψεις των ακραίων άλλως φανατικών ομόθρησκών τους, είναι να παύσουν τα ευρωπαϊκά κράτη να φοβούνται το Ισλάμ και, κυρίως, να θεσπίσουν μέτρα, τα οποία θα επιτρέψουν στους μουσουλμάνους της Ευρώπης να συμμετέχουν ισότιμα με τους λοιπούς Ευρωπαίους στη λήψη αποφάσεων για το μέλλον των χωρών, στις οποίες ζουν, ως, επίσης, να απολαμβάνουν του αγαθού της εκπαίδευσης, ώστε να μπορέσουν να καταπολεμήσουν τις όποιες θρησκευτικές και κοινωνικές προκαταλήψεις τους. Το κυριότερο παράδειγμα προς αποφυγή, η Γαλλία, όπου η πρόσφατη εξέγερση στα προάστια ορισμένων μεγάλων αστικών κέντρων ξεκίνησε από την αντίδραση των νέων, που προέρχονται από μουσουλμανικές οικογένειες, οι οποίες ζουν σε αυτά ακριβώς τα προάστια, και αισθάνονται ότι βρίσκονται στο περιθώριο της γαλλικής κοινωνίας, δείχνει που μπορεί να οδηγήσει η περιθωριοποίηση των μουσουλμάνων συνανθρώπων μας, που μεταναστεύουν στην Ευρώπη για μια καλύτερη ζωή, αλλά και η συστηματοποίηση μέτρων και αποφάσεων, όπως η παραπάνω δικαστική απόφαση.
Υ.Γ. Φυσικά, να μη λησμονούμε και τη Θράκη, όπου εφαρμόζεται, ακόμα και σήμερα, η Σαρία για διαφορές οικογενειακού και κληρονομικού δικαίου, με αποτέλεσμα να θίγονται ευθέως ατομικά δικαιώματα των Ελληνίδων μουσουλμάνων. Και, δυστυχώς, δεν υπάρχει καμμία άλλη χώρα ή περιοχή της Ευρώπης, στην οποία να εφαρμόζεται ο ισλαμικός αυτός νόμος.

Διαβάστε, επίσης :
e-rooster.gr/06/2007/481 (ένα άρθρο του κ. Τάκη Μίχα για τους μουσουλμάνους των Η.Π.Α.)
www.skai.gr/master_story.php?id=52865 (για τη δυνατότητα ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων στις δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες, με παραπομπές σε περιστατικά ανά την Ευρώπη με πρωταγωνιστές μουσουλμάνους).
gnomi.9.forumer.com/index.php?showtopic=833 (για την πρόσφατη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ροδόπης, που αφορούσε το κληρονομικό μερίδιο μιας Ελληνίδας μουσουλμάνας σε αντίθεση με όσα ορίζει η Σαρία).
www.iospress.gr/mikro2007/mikro20070127.htm (άρθρο του Έλληνα δημοσιογράφου Αμπτνουλχαλίμ Ντεντέ αναφορικά με τη Σαρία)

Ο τράχηλος του Έλληνα και οι θρησκευτικές τελετές

Όταν στο σχολείο μας διδασκαν ότι ο τράχηλος του Έλληνα ζυγό δεν υπομένει, ίσως είχαν στο νου τους ότι ως χώρα πάντοτε αντιστεκόμαστε στους εισβολείς, διότι ακριβώς δεν μπορούσαμε να υπομείνουμε τη σκλαβιά. Και αν τα 400 χρόνια σκλαβιάς απέδειξαν ότι ίσως είμαστε και λίγο υποχωρητικοί σε αυτή την αρχή, η σημερινή πραγματικότητα αποδεικνύει ότι αποφασίσαμε να μην υποχωρήσουμε ξανά, ως, επίσης, ότι στην έννοια του ζυγού έχουμε δώσει μια άκρως διασταλτική έννοια, προκειμένου να συμπεριλάβουμε κάθε μορφή πίεσης, ώστε να αλλάξουμε έστω και για λίγο τον τρόπο συμπεριφοράς μας. Και βέβαια, δε διστάζουμε μπροστά στην ελεύθερη, όπως εννοούν πολλοί από εμάς την ελευθερία, έκφραση να γράφουμε στα παλαιότερα των υποδημάτων μας ακόμα και περιστάσεις, όπου η σοβαρότητα όχι μόνο είναι απαραίτητη αλλά και επιβεβλημένη.
Βρέθηκα τον τελευταίο καιρό σε αρκετούς γάμους φίλων και συγγενών μου. Και αν έχω περάσει καλά στους περισσότερους από αυτούς, εν τούτοις, ίσως και από ιδιοτροπία, δεν έχω μπορέσει να συγκρατήσω την αποστροφή μου για την ατμόσφαιρα ιλαρότητος, που κυριαρχεί σε πάρα πολλούς γάμους κατά τη διάρκεια της γαμήλιας τελετής. Η τάση του νεοέλληνα να πιάνει κουβεντούλα όπου σταθεί και όπου βρεθεί κυριαρχεί και στην εκκλησία, όπου, διαρκούσης της τελετής, ακούγονται ψίθυροι, γελάκια και κουβεντούλες κάθε είδους υπό το συνοφρυωμένο βλέμμα του ιερουργούντος ιερέως. Και αλλοίμονο στον ιερέα, που θα διακόψει την τελετή, ώστε να κάνει παρατηρήσεις στον λαλίστατο θαμώνα της εκκλησίας! Εκτός του ότι η παραίνεσή του δεν θα έχει το παραμικρό αποτέλεσμα, αφού, όπως είπαμε, του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει, θα ακούσει ίσως και τα σχολιανά του από τον κουτσομπόλη παρευρισκόμενο. Όλο και κάποιο κινητό τηλέφωνο θα χτυπήσει μέσα στην εκκλησία, όλο και κάποιο παρανυμφάκι θα αρχίσει να γκρινιάζει, επειδή δεν μπορεί να σταθεί ήσυχο για πολύ, ενώ οι γονείς του αποφεύγουν να το νουθετήσουν (προσοχή, να το νουθετήσουν όχι να το δείρουν), όλο και κάποιος αδιάκριτος θα αρχίσει να χασκογελάει, επειδή θυμήθηκε κάτι. Και ίσως αρχίσουν, στη διάρκεια του μυστηρίου, την κουβεντούλα και οι μελλόνυμφοι, ως εάν να μην πρόκειται να ξαναμιλήσουν στη διάρκεια του γάμου τους.
Το χειρότερο, όμως, είναι η στιγμή, όπου ο ιερέας θα ψάλλει το «η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα». Η ανόητη παραίνεση, συνήθως από γυναίκες, προς τη νύφη «πάτα τον» θα ακουστεί από δεκάδες στόματα και όλο και κάποια επιπόλαιη και με εσφαλμένη αντίληψη του αστεϊσμού νύφη θα πατήσει τον αμέριμνο γαμπρό.
Η απομάκρυνση ολοένα και περισσότερων Ελλήνων από τα θεία είναι ένα φαινόμενο των καιρών μας, για το οποίο έχουν υποστηριχτεί δεκάδες θεωρίες. Δεν είναι του παρόντος να τις αναλύσω, αλλά είναι θεμελιώδες, απαραβίαστο και σεβαστό δικαίωμα κάθε τρίτου να δηλώνει άθεος, αγνωστικιστής ή πιστός της πιο άγνωστης ή απίστευτης θεότητας. Ούτε είναι υποχρεωμένος κάποιος τρίτος να αποδέχεται το τελετουργικό μιας θρησκείας.
Όταν, όμως, δίνουμε το παρόν σε κάποια θρησκευτική εκδήλωση, οφείλουμε, νομίζω, να σεβόμαστε τη στιγμή του μυστηρίου αυτού όχι επειδή πιστεύουμε, διότι, όπως είπαμε, μπορεί να μην πιστεύουμε στη συγκεκριμένη θρησκεία ή σε οποιαδήποτε θρησκεία, αλλά διότι οφείλουμε να σεβόμαστε το δικαίωμα των τρίτων, που πιστεύουν, να ασκούν τα λατρευτικά τους καθήκοντα στο συγκεκριμένο χώρο, εν προκειμένω να τηρούν ένα συγκεκριμένο τελετουργικό ως στοιχείο της πίστης τους. Και δεν πιστεύω ότι πιέζεται κανείς, όταν επιβάλλεται να τηρήσει μια ευπρεπή συμπεριφορά σε μια εκκλησία κατά τη διάρκεια ενός μυστηρίου. Απλά επιβάλλεται να υιοθετήσει μια συγκεκριμένη συμπεριφορά για όσο χρονικό διάστημα παραμείνει εκεί ως δείγμα πολιτισμού. Διότι η κατάκτηση θεμελιωδών δικαιωμάτων ,όπως της θρησκευτικής ελευθερίας, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, όταν ασκείται σε βάρος του δικαιώματος των τρίτων να ασκήσουν τα λατρευτικά τους καθήκοντα υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Και, εν πάσει περιπτώσει, η σπουδαία και ενδεχομένως ιερή στιγμή στη ζωή των μελλονύμφων επιβάλλει ένα σεβασμό από πλευράς παρευρισκόμενων.
Προ ετών, σε μια συζήτηση στη ΝΕΤ με θέμα το θρησκευτικό αίσθημα του Έλληνα, ο κ. Παπαγιαννάκης, ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, είχε πει ότι ο Έλληνας δεν θρησκεύεται αλλά εκκλησιάζεται. Μια βόλτα από αρκετές εκκλησίες στη διάρκεια ενός μυστηρίου θα δείξει ότι ούτε καν εκκλησιάζεται παρά συναγελάζεται θορυβωδώς με άλλους ασεβείς όχι προς τη θρησκεία αλλά προς το δικαίωμα των τρίτων κα εκδηλώνουν το θρησκευτικό τους αίσθημα. Αλλά είπαμε, ο τράχηλος του Έλληνα ζυγό δεν υπομένει.