Μια απαράδεκτη χειρονομία και πολλές δικαιολογίες

Το βίντεο με το ναζιστικό χαιρετισμό του ποδοσφαιριστή, κ. Κατίδη, έχει ήδη κάνει το γύρο του Διαδικτύου. Για κακή μας τύχη, έπαιξε και στο εξωτερικό και διανθίστηκε με εξαιρετικά δυσμενή σχόλια. Αλλοίμονο, υπάρχουν, ευτυχώς, πολλές χώρες, στις οποίες αυτού του είδους η χειρονομία δεν είναι κάτι ασήμαντο ούτε μπορεί κανείς να επικαλεστεί, ότι δεν γνωρίζει τη σημασία τους.

Στη χώρα μας, όμως, περίσσεψαν οι δικαιολογίες για την ενέργεια του ανεγκέφαλου (ναι, όπως το διαβάσατε) ποδοσφαιριστή και οι βολές για την εξοντωτική, όπως χαρακτηρίστηκε, ποινή, που του επεβλήθη. Ο ποδοσφαιριστής χαρακτηρίστηκε ως ένα παιδί αμόρφωτο και μειωμένης αντιλήψεως, που δεν μπορούσε να γνωρίζει το νόημα αυτού του χαιρετισμού και τώρα κακώς "του κόβουν τη μπάλα". Η ΕΠΟ στολίστηκε με διάφορα κοσμητικά επίθετα και στοχοποιήθηκε, επειδή δεν βάζει, λέει, χέρι στην περιβόητη ποδοσφαιρική παράγκα. Η κοινωνία μας βαφτίστηκε υποκριτική και χωρίστηκε στα δύο, με τους επικριτές και τους υποστηρικτές του κ. Κατίδη να παραθέτουν τα επιχειρήματά τους, όχι πάντα με ψύχραιμο τρόπο. Κάποιοι έγραψαν κιόλας, ότι ανάλογη τιμωρία πρέπει να επιβάλλεται στους "ΚΚΕδες", επειδή και η δική τους ιδεολογία είναι αιματοβαμμένη (!!!).

Αξίζει, όμως, να δούμε το όλο ιστορικό της υπόθεσης. Λοιπόν, στο Ολυμπιακό Στάδιο παίζουν ΑΕΚ και Βέροια για το πρωτάθλημα της Σουπερλίγκας. Ο ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ, κ. Κατίδης, πετυχαίνει το νικητήριο γκολ για την ομάδα του, βγάζει τη φανέλλα του και σπεύδει να πανηγυρίσει προς την πλευρά των οπαδών της ομάδος του. Όταν φτάνει εκεί, υψώνει το χέρι του σε ναζιστικό χαιρετισμό. Θλιβερή λεπτομέρεια : μέλη του προπονητικού τιμ της ομάδος του αλλά και συμπαίκτες του σπεύδουν να τον αγκαλιάσουν αλλά ούτε ένας από αυτούς δεν του κατεβάζει το χέρι.

Οι οργανωμένοι οπαδοί της ΑΕΚ ξεσηκώνονται, έστω με καθυστέρηση, και δηλώνουν, ότι ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής δεν έχει καμμία θέση στην ομάδα τους. Η ΕΠΟ επιβάλλει ισόβιο αποκλεισμό του κ. Κατίδη από τις εθνικές ομάδες. Ο ίδιος ο ποδοσφαιριστής δηλώνει, ότι δεν γνώριζε τι σημαίνει αυτός ο χαιρετισμός.

Κατ' αρχάς, καθ' όλη τη διάρκεια της μαθητείας στα ελληνικά σχολεία, γίνονται ουκ ολίγες αναφορές στο ναζισμό και τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα, ένα εκ των οποίων είναι και ο περιβόητος χαιρετισμός. Ακόμα και ο πιο "σκράπας" μαθητής διδάσκεται, ότι ο ναζισμός σκόρπισε τον όλεθρο στην Ευρώπη και διεχώρισε τους ανθρώπους σε εκλεκτούς και κατώτερους και επεφύλαξε στους τελευταίους φρικτό τέλος, ως, επίσης, ότι οι ακόλουθοι αυτών των αντιλήψεων τιμούσαν τον αρχηγό τους χαιρετώντας τον κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο, που ο κ. Κατίδης χαιρέτησε χτες τους οπαδούς της ομάδος του.

Και αν όντως δεν ήξερε το νόημα αυτής της κίνησης; Συγγνώμη αλλά δεν μιλάμε ούτε για το Πυθαγόρειο Θεώρημα ούτε για τον κατά Αριστοτέλη ορισμό της τραγωδίας παρά για μια κίνηση απόλυτα ταυτισμένη με το χειρότερο αιματοκύλισμα, που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, πράγμα το οποίο διδασκόμαστε από μικρά παιδιά. Είναι φύσει αδύνατο ο κ. Κατίδης να αγνοούσε το συμβολισμό της επίμαχης ενέργειάς του. Οι δικαιολογίες, που ψέλλισε, θυμίζουν τους λοιπούς ομοϊδεάτες του, οι οποίοι, όταν καταλαμβάνονται να έχουν προβεί σε μια απαράδεκτη ενέργεια ή δήλωση, σπεύδουν να πουλήσουν τρέλλα.

Ας πούμε, όμως, ότι, όταν ο δάσκαλος έμπαινε στην τάξη, ο κ. Κατίδης ταξίδευε με το νου του στα σπουδαιότερα στάδια του κόσμου και ονειρευόταν τη μέρα, που θα γινόταν και αυτός ένας διάσημος και ακριβοπληρωμένος γητευτής της μπάλας, με αποτέλεσμα οι διδαχές να μπαίνουν από το ένα αυτί και να βγαίνουν από το άλλο. Είναι δυνατό, όταν μεγάλωσε, πλέον, να μην πήρε χαμπάρι, τι συμβολίζει αυτός ο χαιρετισμός και τι πρεσβεύει η Χ.Α.; Κάθε άλλο! Στις πρώτες του δηλώσεις φάνηκε να γνωρίζει πολύ καλά, ότι ο συγκεκριμένος χαιρετισμός παραπέμπει στο εν λόγω κόμμα. Κάθε νοήμων άνθρωπος γνωρίζει, τι πρεσβεύει το συγκεκριμένο κόμμα. Επίσης, κάθε ποδοσφαιρόφιλος γνωρίζει τις αρνητικές αντιδράσεις, που προκάλεσε στην Ιταλία ο ίδιος χαιρετισμός από τον κ. Ντι Κάνιο. Και ο κ. Κατίδης θυμίζει εκείνους του ποδοσφαιριστές, που μοιάζουν να έχουν γεννηθεί για να σκέφτονται μόνο ό,τι έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό αλλά αποκλείεται να μην πήρε χαμπάρι, πόσο αρνητικά είχε σχολιαστεί η ενέργεια του παραπάνω Ιταλού συναδέλφου του.

Όσο για την ποινή της ΕΠΟ, προσωπικά τη θεωρώ απόλυτα επιβεβλημένη. Δεν πρόκειται να συμμεριστώ την άποψη, ότι του έκοψαν τη μπάλα και τον κατέστρεψαν, καθόσον η ποινή αφορά μόνο το δικαίωμα συμμετοχής του στις εθνικές ομάδες και όχι το δικαίωμά του να αναζητήσει κάποιο σύλλογο για να βγάλει τα προς το ζην. Θεωρώ δε, ότι με τη συγκεκριμένη απόφαση κάθε άλλος επίδοξος νεοναζί ποδοσφαιριστής αλλά και αθλητής θα το ξανασκεφτεί πολύ σοβαρά να προβεί σε μια τόσο ανόητη ενέργεια ο δε κ. Κατίδης θα έχει όλο το χρόνο μπροστά του να σκεφτεί, πόσο ανόητα έδρασε, και να επανορθώσει, αν πραγματικά το επιθυμεί.

Βέβαια, ακούστηκε και η άποψη, ότι η ΕΠΟ θα έπρεπε να βάλει χέρι στο κύκλωμα, που λυμαίνεται το ελληνικό ποδόσφαιρο, και όχι να καταστρέψει το μέλλον ενός νεαρού ποδοσφαιριστή. Διότι, ως γνωστόν, όταν δεν μας αρέσει μια απόφαση, αντί να καθήσουμε να την αναλύσουμε, αλλάζουμε το θέμα της συζήτησης. Και για μια φορά η ΕΠΟ επέδειξε σωστά αντανακλαστικά και τιμώρησε ένα ποδοσφαιριστή, που εν γνώσει του προέβη σε μια απαράδεκτη ενέργεια. Οι κραυγές περί υποκρισίας μου θυμίζουν κάτι συμπολίτες μας, οι οποίοι, όταν υπενθυμίζονται οι διακρίσεις, που υφίστανται μετανάστες, ομοφυλόφιλοι, Ρομά και άλλοι συμπολίτες και συνάνθρωποί μας στην Ελλάδα, δηλώνουν, ότι υπάρχουν και πιο σημαντικά πράγματα, για να ασχοληθεί κανείς. Με άλλα λόγια, μέχρι να ξηλωθεί η περιβόητη "παράγκα", ο κάθε Κατίδης θα μπορεί να χαιρετά ναζιστικά ου μην και να τραγουδά ανενόχλητος το "Χορστ Βέσελ".

Μήπως, όμως, θα ήταν προτιμότερο, όπως υποστηρίχθηκε, να επιβληθεί μια ηπιότερη ποινή στον παίκτη ή να μείνει ατιμώρητος αλλά ειδικοί σύμβουλοι να αναλάβουν να τον κατατοπίσουν, τι εστί ναζισμός και πόσο ανόητος ήταν ο χαιρετισμός, στον οποίο προέβη; Δεν διαφωνώ, ότι η παροχή συμβουλών στο νεαρό παίκτη αλλά και μια σειρά από άλλες ενέργειες π.χ. συμμετοχή του στην υποστήριξη θυμάτων της Χ.Α. θα μπορούσε να βοηθήσει. Μια στιγμή, όμως! Εδώ και ένα χρόνο παρατηρούμε την ανησυχητική άνοδο των ποσοστών του πιο αντιδημοκρατικού κόμματος, που γνώρισε μεταπολεμικά η χώρα μας, ως, επίσης, την ατιμωρησία όσων μελών και ψηφοφόρων της συμμετέχουν σε ενέργειες κατά μεταναστών, καλλιτεχνών κ.λπ. Μια τέτοια ενέργεια, εκτός του ότι φαντάζει επιεικώς αδύνατη στην ανοργάνωτη και συγχυσμένη Ελλάδα του 2013, θα προκαλέσει το γέλωτα των πιστών του ναζισμού, οι οποίοι θα εκλάβουν τη συγκεκριμένη ενέργεια ως ένδειξη αδυναμίας. Σίγουρα θα ήταν προς όφελος του κ. Κατίδη, αν πραγματικά το θέλει και ο ίδιος, να δεχθεί κάποιας μορφής υποστήριξη. Αλλά, μέχρι τότε, η ποινή του πρέπει να παραμείνει ως έχει.

Δεν έλειψαν, βέβαια, και οι κορώνες περί υποκριτικής κοινωνίας, η οποία δεν καταδικάζει εξίσου τον κομμουνισμό ή όσους εξιστορούν, πόσο καλό έκανε ο Στάλιν στην ανθρωπότητα ή πόσο επίκαιρη είναι η σκέψη του Μάο. Όλα ίσωμα, ως είθισται, όταν τίθεται θέμα με τις συνέπειες από τη δράση της Χ.Α., και όλα στην ίδια ζυγαριά! Και βέβαια η θεωρία της εξίσωσης των άκρων για μια, ακόμα, φορά εμφανίζεται στο προσκήνιο. Μόνο που ο κομμουνισμός, μ' όλες τις αναμφίβολες τερατογενέσεις του, ουδέποτε διεχώρισε τους ανθρώπους σε ανώτερους και κατώτερους, ώστε να εξοντώσει στους δεύτερους, ούτε αγνόησε το φτωχό και τον εργαζόμενο, ενώ συνετέλεσε, τουλάχιστον στο ξεκίνημά του, στην άνθηση των γραμμάτων και των τεχνών. Επίσης, το ΚΚΕ αλλά και ολόκληρη η Αριστερά σεβάστηκαν, παρά τις κατά καιρούς δηλώσεις ορισμένων στελεχών τους, το Σύνταγμα και το απέδειξαν δια της συμμετοχής τους στις οικουμενικές κυβερνήσεις της περιόδου 1989-1990. Συν τοις άλλοις, όσο και αν σπάω το κεφάλι μου, δεν μπορώ να θυμηθώ τα τελευταία χρόνια κάποιο πανώ οπαδών υπέρ του ΚΚΕ, στο οποίο να υμνείται π.χ. ο Στάλιν, ούτε κάποιο ποδοσφαιριστή να εύχεται στους αντιπάλους του να έχουν το τέλος των θυμάτων της εποχής της Πολιτιστικής Επανάστασης στην Κίνα.

Για άλλους ο κ. Κατίδης δεν είναι παρά ένα χαζόπαιδο, που έκανε μια κουταμάρα και οι κουταμάρες δεν πρέπει να τιμωρούνται. Πιστεύω, ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να πάψουμε να αντιμετωπίζουμε τον κάθε Κατίδη αυτής της χώρας σαν ένα άτομο με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης και να δικαιολογούμε τις πράξεις ή παραλείψεις τους. Ο κ. Κατίδης είναι ενήλικος και ως τέτοιος πρέπει να αντιμετωπιστεί. Άλλωστε, από τις πρώτες δηλώσεις του φάνηκε πολύ καλά, ότι είχε απόλυτη επίγνωση των πράξεών του.

Τέλος, για κάποιους άλλους, η τιμωρία του κ. Κατίδη συνιστά ευθεία παραβίαση της αρχής, ότι το φρόνημα δεν τιμωρείται. Ουδέν αναληθέστερον! Ο κ. Κατίδης δεν τιμωρήθηκε, επειδή εξέφρασε ναζιστικές αντιλήψεις π.χ. στην παρέα του αλλά επειδή χαιρέτησε ναζιστικά σε ποδοσφαιρικό αγώνα. Τόσο απλά!

Ειλικρινά, δεν γνωρίζω, ποιο θα είναι το μέλλον του νεαρού αυτού ποδοσφαιριστή. Περισσότερο με ανησυχεί η τάση ενός σημαντικού κομματιού της κοινωνίας μας να υποβαθμίσει την ενέργεια αυτή προβάλλοντας ένα σωρό απίστευτες δικαιολογίες και λιγότερο η τύχη ενός αθλητή, ο οποίος χαλαρά μπορεί να συνεχίσει να παίζει ποδόσφαιρο σε κάποιο άλλο σύλλογο, ακόμα και σε κάποια άλλη χώρα, και έχει τη δυνατότητα να μεταμεληθεί για ό,τι έπραξε. Διότι, αν θέλουμε κάποια στιγμή να κοιτάξουμε στα σοβαρά τα αίτια της ανόδου της Χ.Α., τότε θα διαπιστώσουμε, ότι ανάμεσα στις κυριότερες αιτίες είναι η αδιαφορία μας για τις αντιλήψεις και τις πράξεις των Κατίδηδων αυτής της χώρας αλλά και οι δικαιολογίες μας υπέρ αυτών, όταν οι αντιλήψεις και οι πράξεις τους γίνονταν αντιληπτές.

Στο φεστιβάλ της σοβαρότητας και στη χώρα της απόλυτης ανοχής

Στις Κάννες, ο βραβευμένος σκηνοθέτης, κ. Λαρς Φον Τρίερ, ειχε την έμπνευση να δηλώσει "ναζί" δημοσίως. Δεν ήταν, βέβαια, η πρώτη φορά που ο ιδιοφυής και ιδιόρρυθμος Δανός πετούσε εξυπνάδες, άλλωστε η προβοκατόρικη λογική του πήγαινε παρέα με το σκηνοθετικό του ταλέντο. Ωστόσο, μάλλον αυτή ήταν η χαριστική βολή στην ανοχή του κόσμου, αφού την επομένη κιόλας ημέρα η διοίκηση του Φεστιβάλ των Καννών του αφαίρεσε τη διαπίστευσή, καθιστώντας τον ανεπιθύμητο πρόσωπο. Στην Ελλάδα, ο κ. Μίκης Θεοδωράκης έχει στραφεί πάμπολλες φορές εναντίον των Εβραίων. Προσοχή, δεν αναφέρομαι στην κριτική του εναντίον της πολιτικής του Ισραήλ, η οποία σε σημαντικό βαθμό είναι σωστή, αλλά στις αντισημιτικές δηλώσεις του, αποκορύφωμα των οποίων ήταν η δήλωσή του "είμαι αντισημίτης" στο γνωστό βιντεάκι στο γιουτιούμπ. Παρ' όλ' αυτά, στη χώρα μας απολαμβάνει μια πρωτοφανή ασυλία, βασιζομενη σε μεγάλο βαθμό στην προσφορά του στη μουσική και τη δημοκρατία. Καμμία πόρτα δεν έκλεισε στα μούτρα του, επειδή προέβη σε αντισημιτικές δηλώσεις.
Οι δύο παραπάνω ιστορίες αποδεικνύουν, πόσο διαφορετικά χειρίζονται κάποια πράγματα στο εξωτερικό σε σχέση με μας. Πιθανόν η αποπομπή του κ. Φον Τρίερ να όζει αφόρητης πολιτικής ορθότητας αλλά, τουλάχιστον, αποδεικνύεται, ότι, ακόμα και αν είσαι ένας εκ των κορυφαίων, έστω αμφιλεγόμενος για αρκετούς, σκηνοθετών στον κόσμο, επιβάλλεται να χειρίζεσαι την ελευθερία του λόγου σου, εις τρόπον ώστε να σέβεσαι ευαίσθητες καταστάσεις. Για να το πούμε διαφορετικά, ο σεβασμός σε κάποιες πανανθρώπινες αξίες πρέπει να βρίσκεται πιο πάνω από την ελευθερία του λόγου, η οποία απλά σταματά εκεί, που αρχιζουν αυτές οι αρχές. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν πιστεύω στη φίμωση φωνών, όπως αυτή του κ. Φον Τρίερ, όταν εκστομίζουν τέτοια λόγια, αλλά στην επιβολή κυρώσεων σε βάρος τους, όταν τα εκστομίζουν. Διότι και το καλαμπούρι έχει τα όριά του, όταν αναφέρεσαι σε ειδεχθείς καταστάσεις.
Αντίθετα, στην Ελλάδα, ο κ. Μίκης Θεοδωράκης πατάει στο μύθο του, ώστε να εκστομίζει οτιδήποτε κατεβάσει η κάθε άλλο παρά σοφή κεφαλή του. Θεωρεί, ότι η προσφορά του στη μουσική και πολιτική σκηνή του τόπου δικαιολογεί άλλως αποτελέι πρόκριμα για τη συγχώρεση κάθε ατοπήματός του και προς αυτή την άποψη συγκλίνουν οι περισσότεροι των Ελλήνων, οι οποίοι, για να μην κοροϊδευόμαστε, δεν διαφέρουν ιδιαίτερα από το σημαντικότερο εν ζωή μουσικοσυνθέτη μας στις φασιστικές και αντισημητικές αντιλήψεις. Μαζί τους συμφωνούν και οι αρχές του τόπου αυτού, οι οποίες προτιμούν να τον αφήνουν ατιμώρητο για τις αφόρητες ρατσιστικές ανοησίες του παρά να του επιβάλλουν κάποια κύρωση, ώστε να δείξουν, ότι σέβονται όσους εβραϊκής καταγωγής συμπολίτες μας χάθηκαν στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Όχι, δεν ζητάω να τον κλείσουν στη φυλακή, απλά θα μπορούσαν να αποσύρουν την παράσταση κάποιου μουσικού του έργου ή να σταματήσουν τα αφιερώματα στη μουσική του εις ένδειξη διαμαρτυρίας για τις ανοησίες του.
Είναι τυχαίο, μετά τα παραπάνω, ότι τα αντισημιτικά ευφυολογήματα του κ. Θεοδωράκη έτυχαν τόσης καταδίκης όσης έτυχαν και οι βανδαλισμοί στα εβραϊκά νεκροταφεία και συναγωγές της χώρας μας, ήτοι ελάχιστης; Δε νομίζω.

Τα σχέδια ενός επίδοξου πρωθυπουργού και μια φοβική κοινωνία

Όποτε ακούω κάποιο πρόσωπο να καταφέρεται εναντίον των αλλοδαπών, που διαβιούν στη χώρα μας, νοιώθω την ανάγκη να το ρωτήσω, αν ποτέ του χρειάστηκε κάποιο μετανάστη για κάποια εργασία. Να του τσαπίσει και σπείρει το χωράφι, να του χτίσει κάποια οικοδομή ή να φροντίσει τους ηλικιωμένους γονείς του! Διότι, εξ όσων γνωρίζω, κανένας Έλληνας δεν κάνει, πλέον, αυτές τις εργασίες. Για την ακρίβεια, δεν καταδέχεται να καταπιαστεί με αυτές.

Γνωρίζω, ότι δεν πρόκειται να πάρω απάντηση. Όμως, εύκολα μαντεύω, ότι όχι μόνο οι περισσότεροι ξενοφοβικοί συμπατριώτες μας χρησιμοποίησαν, έστω ένα μετανάστη, στις παραπάνω εργασίες ή και άλλες αλλά το πιο πιθανό είναι, ότι τον έδιωξαν απλήρωτο ή του έδωσαν λιγότερα από τα προβλεπόμενα ή τα συμφωνηθέντα. Μή ρωτήσετε, αν τον ασφάλισαν! Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.

Στην πραγματικότητα, δεν είναι το άμεσα ζητούμενο σε αυτή την ιστορία. Σημασία έχει, ότι για μια, ακόμα, φορά ένα αμιγώς ξενοφοβικό και ρατσιστικό κόμμα ποντάρει στις ανασφάλειες, που κυκλώνουν την κοινωνία μας, ελέω οικονομικής κρίσης, για να αλιεύσει μερικές ψήφους, βασιζόμενο στην προθυμία του νεοέλληνα να αναζητήσει αποδιοπομπαίους τράγους για τα δεινά της κοινωνίας μας αλλά και στην απροθυμία του να συνυπάρξει με ανθρώπους, τους οποίους κρίνει διαφορετικούς και κατώτερους από αυτόν.

Σε μια υγιή οικονομικά και ηθικά κοινωνία ο κ. Καρατζαφέρης θα αποτελούσε μια γραφική φιγούρα με μερικές δεκάδες, το πολύ, πιστούς, οι οποίοι θα εκτόνωναν τα κοινωνικά και εθνικά απωθημένα τους σε κλειστές συγκεντρώσεις χωρίς περαιτέρω συνέπειες. Στην ελληνική κοινωνία, όμως, το φαινόμενο Καρατζαφέρη πρέπει να προσεχθεί. Διότι, όσο και αν το όραμα του κ. Καρατζαφέρη να καταλάβει την εξουσία φαντάζει απίθανο να υλοποιηθεί, ωστόσο τα λόγια του βρίσκουν γόνιμο έδαφος στους ολοένα περισσότερους απελπισμένους ανθρώπους. Και όσο λιγότεροι ενοχλούνται από τις ανοησίες περί απελάσεως 1,7 εκ. αλλοδαπών ή της βύθισης πλοίων, που μεταφέρουν μετανάστες, τόσο περισσότερο θα πρέπει να προβληματιζόμαστε για την αδιαφορία της κοινωνίας μας στις λαϊκιστικές και συνάμα ρατσιστικές κορώνες του κ. Καρατζαφέρη και του κάθε επίδοξου κλώνου του.

Όταν η κυβέρνηση ορθώς υπαναχωρεί

Δικαιώθηκαν οι μετανάστες, που είχαν εγκατασταθεί στο Μέγαρο "Υπατία", αφού οι αιτήσεις τους για χορήγηση πολιτικού ασύλου θα επανεξεταστούν από την κυβέρνηση. Και, έτσι, έλαβε τέλος μια ιστορία, για την οποία κυκλοφόρησαν ουκ ολίγες τερατολογίες, που πιστοποιούν, ότι αν μη τι άλλο ακόμα και σε χαλεπούς καιρούς η ελληνική διάνοια γεννάει σενάρια. Κρίμα, που ο κινηματογράφος μας βρίσκεται, ακόμα, σε νηπιακή ηλικία!
Με αφορμή, λοιπόν, τη δικαίωση των μεταναστών, καλό είναι να δούμε, τι συνέβη πραγματικά με την περίπτωσή τους.
.- Οι μετανάστες αυτοί διεκδικούν το αυτονόητο, ήτοι την αναγνώρισή τους ως πολιτικούς πρόσφυγες. Στη χώρα μας, ο σχετικός μηχανισμός ελέγχου των αιτήσεων αυτών υπολειτουργεί και ουσιαστικά αναιρεί το δικαίωμα των προσώπων αυτών να υποβάλουν το όποιο αίτημά τους. Μια επίσκεψη στην Πέτρου Ράλλη θα πείσει ακόμα και τον πιο δύσπιστο για του λόγου το αληθές. Την ίδια στιγμή, η χώρα μας χρηματοδοτείται, προκειμένου να αντιμετωπίσει το θέμα της εισόδου μεταναστών από σπαρασσόμενες από εμφύλιες διαμάχες χώρες.
.- Η απεργία πείνας είναι το έσχατο μέσο διεκδίκησης ενός δικαιώματος, το οποίο δικαίωμα έχει αναγνωρίσει η χώρα μας εδώ και χρόνια με διεθνείς συνθήκες, που έχουν ενσωματωθεί στο εγχώριο δίκαιο. Αφ' ης στιγμής τα αιτήματα των ανθρώπων αυτών είτε παρέμεναν αναπάντητα είτε απορρίπτονταν με δικαιολογίες προσβλητικές για μια μέση νοημοσύνη, επόμενο ήταν να καταφύγουν σε ένα ακραίο μέσο, με το οποίο, όμως, ευαισθητοποιήθηκε ένα μέρος της κοινής γνώμης και εντέλει πείστηκε και η κυβέρνηση, ότι δεν ήταν συμφέρον γι' αυτή να χαθούν ανθρώπινες ζωές, επειδή αυτή δεν επιθυμούσε να εφαρμόσει το νόμο.
.- Σαφώς και υπήρξαν συμπολίτες μας, οι οποίοι επωφελήθηκαν από την απεργία πείνας, για να κάνουν μικροπολιτικά παιχνίδια ή να αποδείξουν την απουσία πολιτικής σκέψης πέρα από τσιτάτα και εύκολες αρνήσεις σε όλα. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί τον αγώνα των μεταναστών, οι οποίοι πάλεψαν για το αυτονόητο σε μια χώρα, για την οποία απλά δεν υπάρχουν.
.- Είναι τουλάχιστον ανόητο να ισχυρίζεται κανείς, ότι υπήρξαν πρόσωπα, τα οποία προέτρεπαν ή ακόμα απαγόρευαν και ουσιαστικά επέβαλαν στους απεργούς πείνας να ακολουθήσουν αυτό το μέτρο. Με αυτό τον τρόπο αναιρείται ο αγώνας αυτών των ανθρώπων να διεκδικήσουν τα αυτονόητα. Επίσης, η απεργία πείνας είναι ένα τρομερό μέσο, οι συνέπειες του οποίου μπορεί να φτάσουν έως την ανήκεστο βλάβη. Κανένας ενήλικος και σώφρων άνθρωπος δεν θα δεχόταν να του επιβάλουν να καταστρέψει την υγεία του και να διατρέξει τον κίνδυνο να χάσει την ίδια του τη ζωή.
.- Είναι παρήγορο, ότι, έστω και την τελευταία στιγμή, η κυβέρνηση αποφάσισε να ικανοποιήσει τα αιτήματα των απεργών πείνας μεταναστών και να μη χρεωθεί το θάνατό τους. Ακούστηκε, ότι η Αγγλία ή η Γερμανία δεν επάθαν δα και καμμία ζημία, που πέθαναν από απεργία πείνας ο Μπόμπυ Σάντς και ο Χόλγκερ Μάινς. Επομένως, ήθελαν να πουν αλλά δεν τόλμησαν να το πουν ανοικτά, ας τους αφήσουμε του 300 ή όσοι, τέλος πάντων, είναι, να πεθάνουν. Δεν μπορώ να φανταστώ το "κράξιμο" που θα έτρωγε η Ελλάδα σε αυτή την περίπτωση, η οποία, σε τελική ανάλυση, είναι και στο στόχαστρο οργανώσεων, όπως η Διεθνής Αμνηστία και η Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους πρόσφυγες, για παραβιάσεις δικαιωμάτων των προσφύγων αλλά και διαφόρων μειονοτήτων.
Θεωρώ, λοιπόν, ότι με την υπαναχώρηση της κυβέρνησης λύθηκε τουλάχιστον σε πρώτη φάση, ένα δύσκολο θέμα, που ταλάνισε την κυβέρνηση. Στο χέρι της είναι να δώσει οριστικές λύσεις στο προσφυγικό ζήτημα ή, τουλάχιστον, να λάβει τέτοια μέτρα, ώστε να παύσει η χώρα μας να αντιμετωπίζεται ως κατά συρροήν παραβάτης διεθνών συμβάσεων για τα δικαιώματα των προσφύγων.

Μόνη η ύπαρξη μεταναστών δεν φταίει

Αναρωτιέμαι, τί είναι αυτό, που έσπρωξε εκείνο το 5,50% στην Αθήνα να ψηφίσει ένα εγνωσμένο φασίστα, όπως ο κ. Μιχαλολιάκος, στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές, δίνοντάς του, έτσι, την ευκαιρία να εκπροσωπήσει για πρώτη φορά τη "ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ" σε ένα δημοτικό συμβούλιο. Φαντάζομαι τους ψηφοφόρους αυτούς να σπρώχνουν αποφασισμένοι το φάκελλο με το ψηφοδέλτιο στην κάλπη πεπεισμένοι, ότι έπραξαν το σωστό και ότι έτσι έδωσαν ένα μάθημα στο κράτος, που τους έχει ξεχασμένους.

Ειπώθηκε, ότι πρόκειται για αγανακτισμένους πολίτες, που δεν αντέχουν να βλέπουν την πόλη και τη γειτονιά τους να μετατρέπεται σταδιακά σε γκέτο αλλοδαπών μεταναστών και δη μεταναστών με παραβατική συμπεριφορά. Συνήθως οι εν λόγω ψηφοφόροι δεν διαχωρίζουν τους αλλοδαπούς μετανάστες σε πρόσωπα με παραβατική συμπεριφορά και πρόσωπα χωρίς παραβατική συμπεριφορά. Τους αρκεί το γεγονός, ότι είναι αλλοδαποί και δη πρόσωπα προερχόμενα είτε από χώρες του πρώην ανατολικου μπλοκ είτε από αραβόφωνες χώρες, ώστε να τους κατατάξουν στους δυνάμει εγκληματίες. Τους ενοχλεί, επίσης, το γεγονός, ότι μπήκαν στην Ελλάδα από το παράθυρο, ακόμα και αν με την πάροδο των χρόνων απέκτησαν νομιμοποιητικά έγγραφα. Βέβαια, δεν τους νοιάζει καθόλου, αν, ενώ η χώρα μας είχε ανάγκη από εργατικά χέρια για τις δουλειές, που οι ημεδαποί δεν καταδέχονταν, πλέον, να κάνουν, εντούτοις δεν διαμόρφωσε ένα μηχανισμό υποδοχής των προσώπων αυτών. Ψιλά γράμματα για τους υποστηρικτές της άκρας δεξιάς!

Το φαινόμενο της έντονης, πλέον, παρουσίας αλλοδαπών μεταναστών στην Ελλάδα και η εγκατάστασή τους σε συγκεκριμένες περιοχές της χώρας μας, όμως, δεν αποτελεί από μόνο του αιτία, ώστε να στραφούν οι εκλεκτοί συμπολίτες μας στις θερμές αγκάλες της "ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ". Η τάση για βίαιη συμπεριφορά ως απάντηση στην αποτυχία του κράτους να δώσει λύσεις στα προβλήματα της χώρας μας ενυπήρχε στους ψηφοφόρους αυτούς πολύ πριν την έλευση των αλλοδαπών μεταναστών στην Ελλάδα. Η βια, που γεννάται σε, συνήθως υποβαθμισμένες περιοχές, όπου η πολιτεία ποτέ δεν ρίχνει την παραμικρή ματιά παρά μόνο προεκλογικά και αυτή προς άγραν ψήφων, δεν περιμένει την έλευση των μεταναστών για να ξεσπάσει ακόμα και με την επιλογή των εκπροσώπων της άκρας δεξιάς. Υφίσταται από πολύ νωρίς, μεγαλώνει και θεριεύει στις περιοχές, όπου συσσωρεύονται άνθρωποι χαμηλού μορφωτικού επιπέδου με ελάχιστα περιθώρια επαγγελματικής και κοινωνικής ανέλιξης και περιμένει απλά την αφορμή, για να ξεχυθεί και να πλήξει τα θεμέλια της Δημοκρατίας. Η απουσία επιλογών και η αδυναμία ανεύρεσης λύσεων σε συνδυασμό με τη βια, που γεννά το αφιλόξενο μπετονένιο περιβάλλον των πυκνοκατοικημένων και συνάμα υποβαθμισμένων περιοχών της Αθήνας αποτελεί ένα πρώτης τάξεως υλικό για τους επίδοξους πολιτικούς φασίζοντες ακροδεξιούς άρχοντες. Μπορείτε, τάχα μου, να φανταστείτε τον ίδιο εκλογικό συνδυασμό να επιτυγχάνει ανάλογα αποτελέσματα σε περιοχές, όπως η Αγία Παρασκευή η η Εκάλη; Σε καμμία περίπτωση! Βέβαια, τεράστιο ρόλο παίζει και η εγκληματικότητα στις περιοχές αυτές, η οποία είναι απότοκη των ελαχίστων ή και μηδαμινών επιλογών, που έχουν οι νέοι των περιοχών αυτών στη ζωή τους. Αλλά γι' αυτή οι τελευταίοι, που ευθύνονται, είναι οι αλλοδαποί μετανάστες. Η προοπτική, όμως, να κοιμάται κανείς στην υποβαθμισμένη συνοικία του με ανοικτά παράθυρα, για να θυμηθούμε τον αλήστου μνήμης, κ. Γρηγόριο Μιχαλόπουλο, αρκεί για να κερδίσει κανείς αρκετές ψήφους.

Φυσικά, τα ίδια παραπάνω πρόσωπα, που ψήφισαν το συνδυασμό του κ. Μιχαλολιάκου, διακατέχονται από ιδέες περί υπεροχής του ελληνικού γένους, το οποίο κινδυνεύει από πάμπολλους αόριστους αλλά υπαρκτούς, κατά την άποψή τους, κινδύνους και απαιτείται έντονη δράση κατά των εχθρών του έθνους. Και αφού άλλοι εχθροί, όπως οι Η.Π.Α., βρίσκονται πολύ μακρυά για να τους κατατροπώσουν οι φίλοι των θεωριών αυτών, ο βολικότερος αποδιοπομπαίος τράγος είναι οι αλλοδαποί, οι οποίοι και ανυπεράσπιστοι είναι και αδιάφοροι για την πολιτεία, επίσης.

Φυσικά, μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχει και η πολιτεία, η οποία ουδέποτε φρόντισε να διδάξει επαρκώς στους νέους, ότι, όπου κυριάρχησε ο φασισμός, σύντομα ήλθε και η καταστροφή. Δεν είναι τυχαίο, ότι στη Γερμανία μετά από δύο παγκοσμίους πολέμους, το κράτος φρόντισε, ώστε να εξαφανίσει κάθε φασιστικό στοιχείο και να καταδείξει μέσα από τη διδασκαλία τις συνέπειες του φασισμού. Αντίθετα, στη χώρα μας παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια να δίδεται βήμα, στο όνομα της δημοκρατίας και της εντεύθεν πολυφωνίας, σε πρόσωπα με απολυταρχικές αντιλήψεις να εξωραΐσουν εποχές κάθε άλλο παρά δημοκρατικές στη χώρα μας και τα πρόσωπα, που κυριάρχησαν στην παγίωση του αντιδημοκρατικού κλίματος της εποχής εκείνης, παρασύροντας συχνά και τη δημόσια εκπαίδευση σε αυτή την παγίδα. Μιλάμε για τα ίδια πρόσωπα, που βδελύσσονται τη "σαπια δημοκρατία" και το "σάπιο κοινοβουλευτισμό" αλλά ασμένως μετέρχονται τα οφέλη τους, ήτοι την ελευθερία της άποψης και του εκλέγεσθαι.

Η φασίζουσα νοοτροπία, λοιπόν, δεν οφείλεται στην έλευση χιλιάδων αλλοδαπών μεταναστών και στην εγκατάστασή τους σε συγκεκριμένες περιοχές της χώρας αλλά προϋπήρχε του φαινομένου αυτού. Και ελάχιστοι φρόντισαν να την επισημάνουν και να επιστήσουν την προσοχή της πολιτείας στο φαινόμενο αυτό. Απομένει να δούμε, αν το εγχείρημα της "ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ" θα έχει συνέχεια ή θα ξεφουσκώσει, αποδεικνύοντας τα αδιέξοδά του.

Οι πλειοδότες της ξενοφοβίας

Διαβάζω, ότι ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, κ. Σαμαράς, υπόσχεται τη σύνταξη ενός νόμου για το μεταναστευτικό, με το οποίο δεν θα πριμοδοτείται η λαθρομετανάστευση και ανατριχιάζω. Διότι γίνεται εύκολα αντιληπτό, ότι δεν αναφέρεται τόσο στους χιλιάδες συνανθρώπους μας, οι οποίοι διαβιούν στη χώρα μας στερούμενοι νομιμοποιητικών εγγράφων, αλλά στους μετανάστες από τρίτες χώρες, ήτοι εκτός Ε.Ε., οι οποίοι διαθέτουν άδεια παραμονής και επιδιώκουν, βάσει του νέου νόμου, να αποκτήσουν την ελληνική υπηκοότητα.

Προ καιρού, όταν είχε ψηφιστεί ο σχετικός νόμος, ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ., κ. Καρατζαφέρης, είχε παρέμβει, ζητώντας αφενός να διεξαχθεί δημοψήφισμα, ώστε να φανεί, αν ο λαός δέχεται οι αλλοδαποί, που προέρχονται από χώρες εκτός Ε.Ε., μπορούν να αποκτήσουν την ελληνική υπηκοότητα, αφετέρου να αποκλειστούν από το ευεργέτημα της πολιτογράφησης, όσοι μπήκαν στην Ελλάδα από το παράθυρο. Για το πρώτο είχα σχολιάσει σχετικά στο παρελθόν, ότι δεν υπάρχει συνταγματική πρόβλεψη να ζητείται η γνώμη δια δημοψηφίσματος τρίτων προσώπων σχετικά με την απόκτηση του δικαιώματος απόκτησης ελληνικής υπηκοότητας ή ιθαγένειας. Όσο για το δεύτερο, αποτελούσε μια κουτοπόνηρη ντρίμπλα του κ. Καρατζαφέρη, ο οποίος ποντάριζε στο γεγονός, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των εν Ελλάδι διαβιούντων αλλοδαπών από τρίτες χώρες είχε εισέλθει στη χώρα μας χωρίς τη γνωστή θεώρηση εισόδου (βίζα), ανεξάρτητα από το γεγονός, ότι είχε νομιμοποιηθεί αργότερα με νόμο.

Ο κ. Σαμαράς, βέβαια, λησμονεί, ότι επί κυβερνήσεως του κόμματός του, με τον ίδιο να νέμεται ένας άκρως νευραλγικό πόστο, ουδέν μέτρο ελήφθη, ώστε να αντιμετωπιστεί η εισροή μεταναστών, προερχομένων, κυρίως, από τις χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ, παρά ψηφίστηκε ο Ν. 1975/1991, οι προϋποθέσεις του οποίου, προκειμένου ένας αλλοδαπός να αποκτήσει άδεια παραμονής στη χώρα, ήταν τόσο δυσχερείς, που ελάχιστοι αλλοδαποί ευεργετήθηκαν από αυτόν. Λαμβανομένης, μάλιστα, υπόψη, και της πρόθεσης του κ. Καρατζαφέρη να προσεγγίσει τους δεξιότερους εκ των ψηφοφόρων της Ν.Δ., τονώνοντας τα ξενοφοβικά τους αισθήματα, ο κ. Σαμαράς δεν διστάζει να εκδηλώνει τα πλέον αντιμεταναστευτικά του συναισθήματα, ώστε να κρατήσει στο κομματικό του μαντρί τους ψηξφοφόρους του.

Σε δύσκολες εποχές, όπως είναι αυτές, που διανύουμε, τα ακροδεξιά και ρατσιστικά συναισθήματα ενός τμήματος της κοινωνίας μας, που αναζητεί εξιλαστήρια θύματα για να ξεσπάσει για την οικονομική - και όχι μόνο αυτή - οικονομική του δυσπραγία, εντείνονται. Και σε αυτούς τους φοβισμένους πολίτες ποντάρουν οι χονδρέμποροι του εθνικισμού και ρατσισμού, ώστε να αναδείξουν την πολιτική τους ανυπαρξία και να ταράξουν μια ήδη ευεπίφορη σε τέτοια κελεύσματα κοινωνία εξού και η πλειοδοσία σε ρατσιστικές εκφράσεις.

Το θέμα είναι, να μην βρουν τόσο εύφορο έδαφος στη φοβική κοινωνία μας αυτές οι αντιλήψεις ή, τουλάχιστον, να μην εξαπλωθούν, έτσι ώστε να συνιστούν κίνδυνο για τις ατομικές ελευθερίες και τη δημοκρατία.

Η επανάληψη της ιστορίας

Στη μεσαιωνική Ευρώπη, όταν ξεσπούσαν επιδημίες, που αποδεκάτιζαν τον πληθυσμό, ο κόσμος ξεσπούσε στους Εβραίους, οι οποίοι αποτελούσαν το βολικό αποδιοπομπαίο τράγο, στον οποίο φόρτωναν την ευθύνη για όλα τα κρίματα. Στην τσαρική Ρωσσία η δυσφορία για τη φτώχεια και την οικονομική ανέχεια, που μάστιζε το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, εκτονωνόταν στα διαβόητα πογκρόμ, με θύμα, φυσικά, τους Εβραίους. Στον αμερικανικό νότο, τα επεισόδια σε βάρος των μαύρων είχαν τις ρίζες τους, μεταξύ άλλων, στο γεγονός, ότι η περιοχή αυτή ήταν ουσιαστικά υπανάπτυκτη και οι ευκαιρίες, που είχαν οι ντόπιοι για επαγγελματική και οικονομική ανέλιξη, περιορισμένες.. Στη μεσοπολεμική Γερμανία, οι Εβραίοι επελέγησαν ως ο κατεξοχήν εύκολος στόχος για τις πληγές μιας κοινωνίας, η οποία είχε βγει κατεστραμμένη οικονομικά από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και αναζητούσε κάποιον για να ξεσπάσει.

Η πρόσφατη εικόνα στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου, όπου μέλη της Ο.Υ.Κ. τραγουδούσαν ρατσιστικά άσματα, δεν πρέπει να αποδοθεί μόνο στο φανατισμό και το περιεχόμενο της εκπαίδευσης των προσώπων αυτών και στο όποιο εν γένει επίπεδό τους. Ούτε μόνη η απροθυμία των πολλών να μάθουν να συνυπάρχουν με εκείνους τους συνανθρώπους μας, οι οποίοι τυγχάνει να είναι διαφορετικοί από εμάς, φταίει μόνη για τον απροκάλυπτο ρατσισμό, που ολοένα και διογκώνεται στην Ελλάδα. Σε μια κοινωνία, όπου τα οικονομικά προβλήματα έχουν συσσωρευθεί στις πλάτες της πλειοψηφίας και η ανεργία καλπάζει, ειδικά στις νεαρές ηλικίες, είναι θέμα χρόνου να εκδηλωθούν ολοένα και εντονότερα φαινόμενα ρατσισμού. Διότι ο ξένος είναι εκείνος, στον οποίο άνετα φορτώνουμε τις ευθύνες για την οικονομική κατάσταση της χώρας. Ο ξένος είναι εκείνος, που μας παίρνει τις δουλειές και η δυνατότητα απόκτησης της ελληνικής υπηκοότητας στους ενήλικους αλλοδαπούς αλλά και η απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας στα παιδιά τους αποτελεί στο (φτωχό) μυαλό των πολλών την αιτία της οικονομικής παρακμής της Ελλάδος. Και άλλες πολλές δικαιολογίες υπάρχουν και δεν έχει νόημα να τις απαριθμήσω, αφού ο στόχος παραμένει ο ίδιος.

Η ιστορία, λοιπόν, επαναλαμβάνεται και μόνο φάρσα δεν θυμίζει. Ζητούμενο, όμως, είναι να μην επαναληφθούν καταστάσεις, που μόνο τιμή δεν θα ποιούν σε μας.

Ρατσιστές από κούνια

Τα πρόσφατα περιστατικά με ρατσιστικές αποχρώσεις στα Χανιά αλλά και σε άλλες πόλεις της Ελλάδος αποδεικνύουν με το χειρότερο τρόπο, ότι, τελικά, δεν είμαστε τόσο ανεκτική κοινωνία, όσο βαυκαλιζόμαστε. Για να είμαστε ειλικρινείς, δεν είμαστε καθόλου ανεκτικοί και τούτο αποδεικνύεται από τα παραπάνω περιστατικά (βανδαλισμοί σε βάρος εβραϊκών μνημείων και νεκροταφείων στα Χανιά, τη Ρόδο και τα Ιωάννινα, πορείες ρατσιστικών ομάδων και επιθέσεις τους σε οικονομικούς μετανάστες προερχόμενους από τρίτες χώρες κ.λπ.).

Και επειδή τα ρατσιστικά συναισθήματα αναπτύσσονται από την τρυφερή ηλικία, σάλο προκάλεσε η πρόσφατη αποκάλυψη, ότι στα Χανιά, που δοκιμάζονται ιδιαίτερα από τέτοια περιστατικά, αρκετοί μαθητές έγιναν μέλη ενός διαδικτυακού γκρουπ με τον τίτλο "ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ". Όταν, μάλιστα ρωτήθηκαν σχετικά, οι περισσότεροι από αυτούς απάντησαν, ότι έγιναν μέλη "για πλάκα".

Η ελαφρά αντιμετώπιση,εκ μέρους των μαθητών, της συμμετοχής σε ένα γκρουπ με απροκάλυπτα ρατσιστικό περιεχόμενο φανερώνει, δυστυχώς, την παθογένεια ενός σημαντικού μέρους της κοινωνίας μας αλλά και του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Αφενός πιστοποιεί, ότι η ιδέα, ότι ανήκουμε σε ένα περιούσιο έθνος έχει διαποτίσει ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας μας, με τελικό αποδέκτη τους νέους ανθρώπους, οι οποίοι καλούνται να συνυπάρξουν και να συνεργαστούν με αλλογενείς και αλλόγνωσσους, φαινόμενο αδιανόητο στους γονείς τους, αφετέρου καταδεικνύει την αποτυχία του υπάρχοντος εκπαιδευτικού συστήματος να προωθήσει ένα ανθρωποκεντρικό μοντέλο, όπου θα κυριαρχεί ο σεβασμός προς το διαφορετικό. Και, βέβαια, τα παραπάνω οδηγούν σε μια ελαφρά αντίληψη περί ρατσισμού, όπου η είσοδος σε ομάδες, όπου καλλιεργείται η ιδέα του ανώτερου έθνους/φυλής και το μίσος εναντίον όσων δεν ανήκουν σε αυτό, γίνεται "για πλάκα".

Καμμία πλάκα δεν υπάρχει σε αυτή την κατάσταση και καμμία ελαφρότητα δεν δικαιολογείται, όταν κάποια πρόσωπα και δη ανήλικα εισέρχονται σε ένα κόσμο, όπου κυριαρχούν το μίσος σε βάρος των αλλογενών, αλλόγλωσσων, αλλόθρησκων και, γενικά, διαφορετικών, απ' ό,τι είμαστε εμείς, αλλά και αναπτύσσεται η πεποίθηση, ότι οι Έλληνες είμαστε κάτι το ξεχωριστό μόνο και μόνο λόγω της ιστορίας μας και των γονιδίων μας. Και η αντίδραση των μαθητών, που συμμετείχαν σε ένα τέτοιο γκρουπ "για πλάκα", κατά δήλωσή τους, επιβεβαιώνει τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Ρατσισμού συνέχεια

Απ' ό,τι φαίνεται, ορισμένοι ανώτατοι ιεράρχες έχουν γράψει στα παλαιότερα των καλυμμαυχίων τους τον ενωτικό Λόγο του Κυρίου και εμμένουν στη λογική, ότι το έθνος απειλείται από τους ξένους, οι οποίοι δεν έχουν καμμία θέση στην Ελλάδα. Δεν είναι καινούργια η λογική αυτή, απεναντίας, κατά καιρούς, από καταβολής νεοελληνικού κράτους αλλά και πριν από αυτή έχει υποστηριχθεί από αρκετά πρόσωπα, συνήθως προερχόμενα από τους κόλπους της Εκκλησίας ή ευθυγραμμισμένα με τις απόψεις της και πάντως τυγχάνοντα της αποδοχής της.

Προ ετών, ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος είχε συνοψίσει τη ρατσιστική αυτή θεώρηση με τη ρήση "Δεν είμαστε όλοι το ίδιο, Μπανγκλαντέζοι, Πολωνέζοι, Φιλιππινέζοι"ή κάτι τέτοιο, αποδεικνύοντας ότι ο Ιδρυτής του χριστιανισμού δεν θα είχε αρκετούς λόγους, ώστε να αισθάνεται υπερήφανος για το κατάντημα της θρησκείας αυτής.

Και επειδή απ' ό,τι φαίνεται, με αφορμή την ψήφιση του νομοσχεδίου για την απόδοση ιθαγένειας και πολιτικών δικαιωμάτων στου μετανάστες, υπάρχει ένας άτυπος πλειοδοτικός διαγωνισμός, όπου οι διαγωνιζόμενοι επιδίδονται σε εκτόξευση ρατσιστικών και κινδυνολογικών σχολίων, ιδού ένας, ακόμα, σοβαρός υποψήφιος για το άτυπο και κατάπτυστο βραβείο ρατσιστή, ο οποίος προέρχεται, δυστυχώς, από τους κόλπους της Εκκλησίας της Ελλάδος και διατυμπανίζει τις απόψεις αυτές στο προσωπικό του ιστολόγιο!

Μήπως εκτός από τους πολιτικούς, που μας αξίζουν, έχουμε και τους ανάλογους ιεράρχες;

Υποκριτής, συκοφάντης, φυγόστρατος κ.λπ.

Γνωρίζαμε, μέχρι σήμερα, ότι διαδηλώνουν οι αντιρατσιστές και οι οργανώσεις τους, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τη συμπεριφορά των αρχών προς τους μετανάστες αλλά και να ζητήσουν την αλλαγή της μεταναστευτικής πολιτικής.

Γνωρίζαμε, μέχρι σήμερα, ότι αρκετοί μετανάστες έχουν πέσει θύματα ρατσιστικών επιθέσεων από συμπατριώτες μας με ιδιαίτερα ανεπτυγμένο το αίσθημα της εθνικοφροσύνης και αντιστρόφως ανάλογη νοημοσύνη και ανοχή προς το διαφορετικό.

Τώρα μάθαμε, ότι υπάρχει και κόσμος, ο οποίος δεν έχει κανένα ενδοιασμό να διαμαρτυρηθεί για τα πρώτα, ενώ αγνοεί επιδεικτικά τα δεύτερα. Πρόκειται για τον κ. Αϊβαλιώτη, βουλευτή του ΛΑ.Ο.Σ. και ένθερμο πατριώτη με περιορισμένη επιθυμία, όμως, να εκπληρώσει τα πατριωτικά του καθήκοντα, αφού επί σειρά ετών απέφευγε τεχνηέντως τη στράτευσή του, ο οποίος θεωρεί ότι οι αντιρατσιστές προκαλούν, ενώ αφήνει και απαράδεκτους υπαινιγμούς για τις οργανώσεις τους.

Φυσικά, ο κ. Αϊβαλιώτης :

.- Ουδέποτε διαμαρτυρήθηκε για τις απαράδεκτες συνθήκες, υπό τις οποίες απασχολούνται πολλοί μετανάστες, ιδίως ανασφάλιστοι, κακοπληρωμένοι και ενίοτε χωρίς νόμιμη άδεια παραμονής.

.- Ουδέποτε σκέφτηκε, ότι και οι αλλοδαποί μετανάστες στη χώρα μας έχουν και αυτοί δικαιώματα και πρέπει να προστατευτούν.

.- Ουδέποτε στηλίτευσε την άνανδρη και ρατσιστική πρακτική των ομοστάβλων του ελληναράδων, όταν οι τελευταίοι επιτέθηκαν ουκ ολίγες φορές σε μετανάστες οπλισμένοι με καδρόνια, λοστούς και λοιπά μέσα, που μπορούν ως όπλα να κάνουν τεράστια ζημιά σε τρίτους.

.- Ουδέποτε στράφηκε κατά του εθνικισμού, που διέπει τις οργανώσεις των κρανοφόρων, που συνελήφθησαν στα πρόσφατα επεισόδια στους Αμπελοκήπους. Και, γενικά, ποτέ του δεν μίλησε για τις συνέπειες των ενθικιστικών εξάρσεων, οι οποίες αποδεδειγμένα έχουν ζημιώσει τη χώρα.

.- Ουδέποτε έδειξε να διακρίνει τις αντιρατσιστικές οργανώσεις, που αγωνίζονται για τα δικαιώματα μιας σημαντικής μερίδας κατοίκων της Ελλάδος, από τους κουκουλοφόρους, που προκαλούν επεισόδια για τα επεισόδια. Ίσως επειδή η τακτική "ρίξε λάσπη, όλο και κάτι θα μείνει" θα πείσει κάποιους φοβισμένους συμπολίτες μας να ταυτίσουν τους αντιρατσιστές με τους μπαχαλάκηδες και να τους εντάξουν στο ίδιο στρατόπεδο.

.- Ουδέποτε αποστασιοποιήθηκε από τη λογική και το λεξιλόγιο της ακροδεξιάς, συμπτώματα κάθε άλλο παρά σπάνια στο πολιτικό μόρφωμα, όπου ανήκει. Όταν μιλάς για "αργυρώνητες οργανώσεις", όχι μόνο συκοφαντείς σκαιότατα αλλά, κυρίως, αποδεικνύεις, ότι δεν σε ενδιαφέρει να αποδείξεις τα λεγόμενά σου, αφού δεν σε ενδιαφέρουν οι σκεπτόμενοι άνθρωποι αλλά η αμόρφωτη και φοβισμένη μάζα.

Αν ο κ. Αϊβαλιώτης σκεφτόταν τα παραπάνω, τότε προφανώς δεν θα ανήκε στο ΛΑ.Ο.Σ. Αλλά ως μέλος του φροντίζει, ώστε όχι μόνο να ασπάζεται αλλά και να διαχέει τις απόψεις του προς τα έξω, ακόμα και συκοφαντώντας ανθρώπους, τους οποίους ουδέποτε θα φτάσει σε επίπεδο και ανθρωπιά.

Ακρότητες και υπερβολές

Ένα, ακόμα, περιστατικό βανδαλισμού εβραϊκού μνημείου, αυτή τη φορά στη Ρόδο, επαναφέρει στην επιφάνεια της επικαιρότητας το ζήτημα της ύπαρξης ή όχι αντισημιτισμού στην Ελλάδα. Συγκεκριμένα, μια ομάδα μαθητών του Βενετοκλείου Λυκείου της Ρόδου προέβη σε ούρηση του μνημείου, που έχει κτιστεί στη μνήμη των Ελληνοεβραίων της Ρόδου, που έχασαν τη ζωή τους κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Γερμανών. Οι ίδιοι, μάλιστα, οι ουρητές δε δίστασαν να παινευτούν για την απαράδεκτη αυτή ενέργειά του. Πρόκειται για μια πράξη, που υποδηλώνει κατάφωρη περιφρόνηση προς τους Έλληνες Εβραϊκής καταγωγής και θρησκεύματος συμπολίτες μας, οι οποίοι και προσέφεραν στην Ελλάδα και σκοτώθηκαν γι’ αυτή κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τίθεται, λοιπόν, θέμα, αν στη σημερινή Ελλάδα παρατηρούνται φαινόμενα αντισημιτισμού, ως, επίσης, και ποια περιστατικά θεμελιώνουν αντισημιτισμό στην Ελλάδα. Ταπεινή μου άποψη είναι ότι υπάρχουν κάποια φαινόμενα αντισημιτισμού, όπως η βεβήλωση του εν λόγω μνημείου αλλά και άλλων σχετικών μνημείων στην Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα, η αντισημιτική ρητορεία εκπροσώπων του ακροδεξιού κόμματος ΛΑ.Ο.Σ., το πρόσφατο αντισημιτικό παραλήρημα του κ. Μίκη Θεοδωράκη, η φασαρία, που προκάλεσε το βιβλίο του ακροδεξιού πολιτικού και δικηγόρου, κ. Κωνσταντίνου Πλεύρη «ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ-ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ», που οδήγησε στην καταδίκη του σε 18 μήνες φυλάκιση, η ελεύθερη κυκλοφορία στη χώρα μας του πλαστογραφήματος «ΤΑ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ» και άλλες περιπτώσεις. Παλαιότερα, αναφέρονταν ως πράξεις αντισημιτισμού η καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης, προκειμένου να κτιστεί πάνω του το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, το πογκρόμ στη συνοικία Κάμπελ στη Θεσσαλονίκη το 1931 και άλλα. Πλην, όμως, τα περιστατικά αυτά ουδόλως εξέφραζαν ή εκφράζουν το σύνολο των κατοίκων αυτής της χώρας πολλώ δε μάλλον προκαλούνται από ομάδες προσώπων ακροδεξιών και ρατσιστικών αντιλήψεων, που καταδικάζονται στη συνείδηση του συνόλου των Ελλήνων. Η ελεύθερη δε κυκλοφορία των ανωτέρω βιβλίων περισσότερο, κατά την ταπεινή μου άποψη, αποτελεί μια έκφραση, έστω απόφυση, της ελευθερίας του λόγου και κάθε πρόσωπο μπορεί να κρίνει το ποιόν τόσο αυτών που τα έγραψαν όσο και τη (μη) βασιμότητά τους. Άλλωστε, έχει αποδειχθεί ότι τα διαβόητα «ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ» αποτελούν μια από τις σημαντικότερες πλαστογραφίες, που έγιναν ποτέ παγκοσμίως και τούτο δεν αμφισβητείται από κανένα σκεπτόμενο πρόσωπο. Περαιτέρω, το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο (Κ.Ι.Σ.) αποτελεί νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, κατάσταση άγνωστη, ακόμα, στην Καθολική Εκκλησία της Ελλάδος αλλά και στα λοιπά δόγματα και θρησκείες. Επίσης, στην Ελλάδα κυκλοφορούν ουκ ολίγες μελέτες αλλά και δημοσιεύονται πολλά άρθρα, από τα οποία προκύπτει και προβάλλεται η συμμετοχή των Ελληνοεβραίων στην οικονομική ζωή του τόπου αλλά και στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στον ελληνικό στρατό αλλά και η προσπάθεια πολλών Ελλήνων να σώσουν στη διάρκεια της Κατοχής πολλούς Ελληνοεβραίους συμπολίτες τους (χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Δήμου Βόλου, όπου ο Αρχιεπίσκοπος Ιωακείμ αλλά και το ΕΑΜ προέβησαν σε ενέργειες για τη διάσωση των Ελληνοεβραίων της πόλης, με αποτέλεσμα το 74% του εβραϊκού πληθυσμού της να διασωθεί).
Περαιτέρω, κυριαρχεί τα τελευταία μια προσπάθεια, ώστε πάσα μη φιλική προς το κράτος του Ισραήλ ενέργεια να αντιμετωπίζεται ως αντισημιτική. Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις του Ιδρύματος Σίμον Βιζενταλ, που αναφέρει ότι ο μέσος Έλληνας τρέφει αντισημιτικά αισθήματα, επειδή, δήθεν, εκφράζει θετικές απόψεις για όσα γράφονται για τους Εβραίους στα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» (γι’ αυτό, άραγε, κυκλοφορούν σε εκδοτικούς οίκους 5ης διαλογής και κάτω;), καίει κάθε Πάσχα τον Ιούδα (μόνο που η ίδια η Εκκλησία της Ελλάδος έχει απαγορεύσει εδώ και 100 και πλέον χρόνια το έθιμο αυτό), χαρακτηρίζει το Ισραήλ «ναζιστική χώρα» (το πράττει όχι, όμως, επειδή κατοικείται από Εβραίους αλλά επειδή περιφρονεί τα ψηφίσματα του Ο.Η.Ε. για τη λωρίδα της Γάζας και την εγκατάσταση εποίκων σε παλαιστινιακά εδάφη και έχει επιβάλει σωρεία ταπεινωτικών απαγορεύσεων στους Παλαιστινίους) κ.λπ. Μιλάμε, όμως, για τον ίδιο οργανισμό, που δεν έχει διστάσει να επιτεθεί σε διανοούμενους εβραϊκής καταγωγής, όπως ο Νόαμ Τσόμσκυ, ο Νόρμαν Φίνκελστάιν και ο Τόνυ Τζουντ, που αμφισβήτησαν κάποια από τα λεγόμενά του.
Προσωπικά, θεωρώ ότι ο μέσος Έλληνας απλά αδιαφορεί για τον Ελληνοεβραίο συμπολίτη του. Κακά τα ψέμματα, πέραν των όποιων δυσκολιών στην καθημερινότητά του, ο μέσος Έλληνας δεν έχει αναπτύξει κάποια αντιρατσιστικά αντανακλαστικά, που θα του επέτρεπαν να βγει σα σύνολο και να καταδικάσει ενέργειες, σας αυτή των άξεστων Ροδίων μαθητών. Από την άλλη, όμως, πλευρά, δε διακατέχεται από κάποιο αντιεβραϊκό μένος, όμοιο με εκείνο, λ.χ. των Ρώσσων που προέβησαν στο πογκρόμ του Κίσινεβ (νυν πρωτεύουσας της Μολδαβίας) το 1904, που είχε ως αποτέλεσμα εκατοντάδες νεκρούς Ρωσσοεβραίους, όσο και αν προσπαθεί το Ίδρυμα Σίμον Βίζενταλ αλλά και το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι να μας πείσει για το αντίθετο (το τελευταίο έχει επισημάνει πάμπολλες υπαρκτές περιπτώσεις ρατσισμού στην Ελλάδα αλλά στο θέμα των Εβραίων πιστεύω ότι κάνει λάθος). Ακόμα, η ίδια η ελληνική Πολιτεία ουδόλως διακατέχεται από ανάλογα συναισθήματα προς τους Ελληνοεβραίους και εν γένει Εβραίους και η περίπτωση του παραληρηματικού και αντισημιτικού λόγου προσώπων, όπως ο Πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ., κ. Καρατζαφέρης, σε καμμία περίπτωση δεν εκφράζουν το σύνολο των Ελλήνων πολιτών. Περαιτέρω, η κριτική προς το κράτος του Ισραήλ δεν αφορά το σύνολο των Εβραίων της οικουμένης και, εν προκειμένω, των Ελληνοεβραίων αλλά μόνο τις αποφάσεις, που λαμβάνει το εν λόγω κράτος εις βάρος των Παλαιστινίων, που κατοικούν στη Λωρίδα της Γάζας αλλά και όσων βρίσκονται έξω από αυτή.
Συμπερασματικά, καλό θα είναι να καλλιεργούμε στους τρίτους και πρώτο απ’ όλους το σχολείο την εκτίμηση προς τον τρίτο αλλοδαπό ή αλλόθρησκο, ώστε κάποια στιγμή φαινόμενα, όπως αυτό της Ρόδου, να εκλείψουν. Και καλό θα είναι να επαινούμε ενέργειες, όπως αυτή της εφημερίδας «ΡΟΔΙΑΚΗ», που κατεδίκασε απερίφραστα την ενέργεια αυτή, δείχνοντας ότι στο σμαραγδένιο νησί υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, που δεν τρέφουν αντισημιτικά αισθήματα αλλά και να μη δεχόμαστε άκριτα απόψεις, όπως αυτές του Ιδρύματος Σίμον Βίζενταλ ή του Ε.Π.Σ.Ε.

Υ.Γ. Φυσικά, με ενοχλεί τα μάλα η απάντηση, που έδωσαν στην ανάρτηση του abravanel, οι βάρβαροι του Βενετοκλείου Λυκείου Ρόδου. Αυτές, όμως, τις αντιλήψεις είναι αδύνατο να τια υιοθέτησαν από μόνα τους λυκειόπαιδα. Κάποιος ενήλικος θα τους τις δίδαξε. Αλλά αυτά δεν αναιρούν όσα πιστεύω και διατυπώνω ανωτέρω.
Διαβάστε, επίσης :
abravanel.wordpress.com/2008/08/22/neo-nazi-group-urinates-on-the-shoah-memorial-in-rhodes-a-video/#more-310 (η κυριότερη ανάρτηση για το θέμα αυτό στο ιστολόγιο του abravanel)
el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%95%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%AF%CF%89%CE%BD_%CF%83%CF%84%CE%BF_%CE%92%CF%8C%CE%BB%CE%BF (περί της Εβραϊκής Κοινότητας Βόλου και των προσπαθειών για τη διάσωσή της κατά την Κατοχή)
www.iospress.gr/mikro2002/mikro20021130.htm (η αντίθετη άποψη της δημοσιογραφικής ομάδας του Ιού» της «Ελευθεροτυπίας»)