Φωνές βοώντων εν τη τηλεοράσει (και η τσέπη άδεια)

Σκυμμένος πάνω από τον υπολογιστή μου, ακόμα και τώρα, που είναι αργά το βράδυ, ακούω ποικίλες τσιρίδες να βασανίζουν αλύπητα τα τύμπανά μου. Όχι, δεν έχει η τηλεόραση απευθείας μετάδοση κάποιας δημόσιας εκτέλεσης, οι ημιτελικοί της Γιουροβίζιον είναι και ορισμένοι καλλιτέχνες επιδεικνύουν τη γκάμα των φωνητικών τους δυνατοτήτων(λέμε τώρα). Α, κάπου άκουσα και το Σάκη να δίνει ρέστα. Πώς το κατάλαβα; Μα οι γειτόνισσές μου μιμούνταν τους τσιρίζοντες καλλιτέχνες και καλλιτέχνιδες. Πιστές "ρουβίτσες", που ρουφούν αλύπητα τις μεσημεριανές εκπομπές, που αναλύουν εμβριθώς το σαμποτάζ, που κάνουν οι κακοί ανταγωνιστές μας στο Σάκη και διαψεύδουν τις δημοσκοπήσεις, που φέρουν τη Νορβηγία φαβορί για την κατάκτηση της πρώτης θέσης.

Ωχ, τώρα, που το σκέφτομαι, θα μπει και άλλο μέσα το ζωνάρι τους μήνες, που μας έρχονται. Πώς το αντελήφθην; Διότι η Ε.Ρ.Τ. θα έχει πληρώσει για μια, ακόμα, φορά τα μαλλιοκέφαλά μας για τη Γιουροβίζιον αλλά εμείς θα κληθούμε να πληρώσουμε νέους φόρους. Ωιμέ!

Ο φερετζές του αναρχοφασίστα

Αν η επίθεση των ανοητων της "ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ" εναντίον των ενοίκων του παλιού Εφετείου στο κέντρο των Αθηνών, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι ανυπεράσπιστοι μετανάστες, έγινε τοις πάσι γνωστή και την κατεδίκασαν τα περισσότερα έντυπα αλλά και ακόμα περισσότερα ιστολόγια - και πολύ σωστά έπραξαν- η διακοπή της πρεμιέρας της παράστασης "ΤΟ ΚΙΤΡΙΝΟ ΣΚΥΛΙ"του Μισέλ Φάις, εμπνευσμένης από την επίθεση, που δέχθηκε η Κωνσταντίνα Κούνεβα πέρασε μάλλον στα κρυφά ή, τουλάχιστον, δεν προβλήθηκε, όπως θα έπρεπε. Η επίθεση 30, περίπου, ατόμων στους θεατές και τους συντελεστές της παράστασης, η βία σε βάρος τους αλλά και οι φθορές στο "ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ"θέατρο διανθίστηκαν από συνθήματα, τύπου "θέλεις να βγάλεις λεφτά από την υπόθεση της Κούνεβα", "επιβάλλουν την εμπειρία του λιθοβολημένου, που συγχωρεί" και άλλα παρόμοια (λεπτομέρειες : news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_12/05/2009_314266 και www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4516266&ct=4), χωρίς να παραβλέπουμε το διάλογο, που άνοιξε στον ιστότοπο athens-indymedia (οράτε athens.indymedia.org/front.php3?lang=en&article_id=1028122).

Από τη διατύπωση των περισσοτέρων εκ των συνθημάτων, που ακούστηκαν και γράφτηκαν με αφορμή την παραπάνω παράσταση, ευχερώς διαπιστώνει κανείς, ότι υπάρχει μια τάση ιδιοποίησης του δράματος, που έζησε η κα. Κούνεβα, εκ μέρους των διαμαρτυρομένων νέων. Η κα. Κούνεβα και η όλη ταλαιπωρία της αντιμετωπίζεται περίπου ως ένα κεκτημένο, που μόνο όσοι αντιτίθενται στο εν γένει κατεστημένο και, κυρίως, ανήκουν στον αναρχικό χώρο ή σε όποιον, τέλος πάντων, χώρο ανήκουν οι ταραχοποιοί, που επετέλεσαν το παραπάνω θεάρεστο έργο εις βάρος μιας θεατρικής παράστασης, δικαιούνται να διακονούν. Διότι υποτίθεται, ότι μόνο αυτοί κατανοούν το δράμα της βαριά τραυματισθείσης μετανάστιδος και δεν θέλουν να την εκμεταλλευτούν. Όσοι ευρίσκονται εκτός αυτού του κύκλου, αντιμετωπίζονται ως κατεστημένο, το οποίο επιθυμεί να εκμεταλλευτεί το δράμα της κας. Κούνεβα, ώστε να καρπωθεί πάσης φύσεως οφέλη και για το λόγο αυτό πρέπει να χτυπηθούν.

Δεν επιθυμώ να σταθώ στην πιθανή σύμπλευση του κ. Φάις και των λοιπών συντελεστών της παράστασης αυτής με τυχόν κατεστημένες δυνάμεις, καθότι ο καθένας από εμάς κάνει τις συνειδητές επαγγελματικές επιλογές του και ουδείς μπορεί να τον κρίνει αποκλειστικά εξ αυτών. Και συχνά ως κατεστημένες χαρακτηρίζονται εκείνες οι δυνάμεις, που λόγω της ισχύος τους δεν επιτρέπουν τη δημιουργία και λειτουργία άλλων δυνάμεων με ανανεωτικές τάσεις, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατη η έκφραση νέων φωνών, χωρίς να παραβλέπουμε την αυθαιρετη βάπτιση ορισμένων δυνάμεων ως κατεστημένων από υπερενθουσιώδη πρόσωπα, που δε διαθέτουν την απαιτούμενη προς τη στάθμιση αυτή ψυχραιμία.

Στην περίπτωση του κ. Φάις έχουμε μια ανάγνωση του δράματος της κας. Κούνεβα από διαφορετική σκοπιά, ήτοι μια ματιά άλλη από εκείνη, που οι νεαροί, που διέκοψαν την παράσταση, έχουν. Δεν έχω δει την παράσταση, επομένως δεν μπορώ να μπω στη διαδικασία να κρίνω, εάν ο κ. Φάις διαστρεβλώνει την ιστορία της. Σίγουρα, πάντως, εξεδήλωσε το δικαίωμά του να αρθρώσει τη δική του ερμηνεία, μέσω του σχετικού θεατρικού έργου του, στην ιστορία της κας. Κούνεβα, η οποία, μάλιστα, συναίνεσε στη σύνταξη και παράσταση του έργου αυτού. Και είναι παρήγορο, ότι σε μια εποχή ευμάρειας, όπου οι φορείς ψυχαγωγίας του κοινού στρέφονται σε περισσότερο εύπεπτα θέματα, τα οποία κανένα προβληματισμό δεν προκαλούν, βρέθηκε ένα πρόσωπο με αξιοσημείωτη πορεία στον εκδοτικό κόσμο, το οποίο ασχολήθηκε με ένα ζήτημα, που μας αφορά όλους, ήτοι την εκμετάλλευση, που υφίστανται ορισμένοι απροστάτευτοι συνάνθρωποί μας. Και σαφώς ο κ. Φάις και οι συν αυτώ δεν εμποδίζουν κάποιον τρίτο να εκφέρει μια διαφορετική άποψη για την υπόθεση αυτή.

Η επίθεση, που δέχθηκε από μια μειοψηφία ανόητων, είναι παντελώς αδικαιολόγητη. Διότι ουδείς δικαιούται να εμποδίζει την καλλιτεχνική έκφραση, όποια δικαιολογία και αν επικαλείται. Και η νεότερη ιστορία βρίθει παραδειγμάτων, όπου παντός τύπου διαμαρτυρόμενοι επιτέθηκαν κατά καλλιτεχνών, επικαλούμενη την αντίθεσή τους στην αστική τέχνη, την εκφυλισμένη τέχνη, τη μικροαστική νοοτροπία των μπουρζουάδων καλλιτεχνών κ.λπ. Κοινός παρονομαστής όλων αυτών των επιθέσεων είναι η άρνηση της αντίθετης άποψης και η βαθιά ριζωμένη πεποίθηση, ότι ο διαμαρτυρόμενος κατέχει το θέσφατο της απόλυτης αλήθειας και το δικαίωμα της αποκλειστικής έκφρασής της. Η αντίληψη αυτή περί αποκλειστικότητας στη διαχείριση μιας υπόθεσης αλλά και η επίκληση παντός τύπου επιχειρημάτων προς υπεράσπιση αυτής της άποψης αποτελούν το φερετζέ κάθε φασίστα, που απεχθάνεται πάσα διαφορετική από τη δική του άποψη και εξωτερικεύει αυτή την αντιπάθειά του με βία. Και ο φασίστας δεν προέρχεται μόνο από την παραδοσιακή δεξαμενή φασιστών της Δεξιάς αλλά ενίοτε έλκει την καταγωγή του και από άλλους πολιτικούς χώρους, κοινή συνισταμένη των οποίων είναι η ρητορεία των τσιτάτων, ο φανατισμός και η πολεμική διάθεση, με την οποία επιχειρούν να φιμώσουν πάσα αντίθετη προς τις πεποιθήσεις τους άποψη.

Σε μια εποχή, όπου τα ερεθίσματα για τους καλλιτέχνες είναι πάμπολλά αλλά η αδιαφορία περισσεύει, είναι παρήγορο να υπάρχουν πρόσωπα, τα οποία εμπνέονται από τη ζοφερή καθημερινότητα και δημιουργούν. Είναι, όμως, απεχθές κάποιες δυνάμεις, που διαμαρτύρονται για την έλλειψη ελευθερίας στις μέρες μας, να μετέρχονται κάθε μέσο και δη βίαιο, ώστε να ματαιώσουν αυτές ακριβώς τις δημιουργίες. Και τα πρόσωπα, που διέκοψαν κατά τα άνω την παράσταση στο "ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ" θέατρο, ενήργησαν κατά τέτοιο ακριβώς τρόπο.

Βιβλία : "Η τυραννία της μεταμέλειας", του Πασκάλ Μπρυκνέρ

Συχνά τίθεται το ερώτημα, τι φταίει και ορισμένες μουσουλμανικές ή αφρικανικές χώρες αντιμετωπίζουν με αντιπάθεια, που συχνά φτάνει στα όρια του μίσους, τη Δύση. Μια απάντηση, που συχνά δίδεται στο ερώτημα αυτό, είναι ο ρόλος της αποικιοκρατίας και του εν γένει επεκτατισμού, που χαρακτήριζε πολλές χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου στο παρελθόν, τάση, την οποία οι πρώην αποικίες και παντός είδους προτεκτοράτα πλήρωσαν με εκατόμβες θυμάτων και αφαίμαξη των πλουτοπαραγωγικών τους πηγών.

Μέχρι που, όμως, πρέπει να φτάνει αυτό το αίσθημα ενοχής, που κατατρύχει σήμερα πολλούς Ευρωπαίους, κυρίως; Και με τι πνεύμα πρέπει αυτό το αισθημα να αντιμετωπιστεί; Στο ερώτημα αυτό απαντά ο γνωστός συγγραφέας και δοκιμιογράφος Πασκάλ Μπρυκνέρ με το βιβλίο του "Η ΤΥΡΑΝΝΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΕΛΕΙΑΣ" (Εκδόσεις "ΑΠΟΠΕΙΡΑ"). Και είναι ιδιαίτερα κριτικός ου μην και καυστικός απέναντι στη γενικευμένη τάση για μεταμέλεια της Ευρώπης απέναντι στα εγκλήματα, που αποδεδειγμένα διέπραξε εις βάρος των λιγότερο προηγμένων λαών και χωρών.

Για να μη γεννηθούν παρεξηγήσεις, ο συγγραφέας δεν αρνείται τα εγκλήματα των περισσοτέρων ευρωπαϊκών χωρών εις βάρος των λαών και χωρών του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου. Απλά, είναι κάθετα αντίθετος στην κριτική, που πολλοί διανοούμενοι ασκούν σε βάρος της Ευρώπης, αρνούμενοι να αναγνωρίσουν, ότι σήμερα η Γηραιά Ήπειρος έχει ξεπεράσει τη βαρβαρότητα σε βάρος των πρώην αποικιών της. Ιδιαίτερα επικριτικός είναι απέναντι σε εκείνα τα κράτη και τις θρησκευτικές ομάδες, όπου ο φανατισμός σε βάρος των Ευρωπαίων θεωρεί, ότι έχει ξεπεράσει τα όρια. Στο στόχαστρό του βρίσκονται οι φανατικοί μουσουλμάνοι, οι οποίοι θεωρεί, ότι εχθρεύονται την Ευρώπη, όχι επειδή οι προγονοί μας τους τυράννησαν και τους εκμεταλλεύτηκαν στο όχι και τόσο μακρυνό παρελθόν αλλά επειδή δεν μπορούν να ανεχθούν την κριτική σκέψη και το εν γένει πνεύμα της Ευρώπης. Και φέρνει το παράδειγμα των ταραχών ανά τον κόσμο την εποχή, που δημοσιεύθηκαν σε εφημερίδα της Δανίας τα διαβόητα σκίτσα, που υποτίθεται, ότι σατίριζαν τον Μωάμεθ, εξαιτίας των οποίων η Δύση υποστήριξε χλιαρά και απρόθυμα την ελευθερία του λόγου, ένα κεκτημένο της Δύσης. Αντιτίθεται στις ακρότητες ορισμένων διανοουμένων της Δύσης, οι οποίοι εμμένουν να στέκονται σε όσα αρνητικά παρήγαγε ο πολιτισμένος κόσμος, αρνούμενοι να δουν, ότι η Ευρώπη είναι, μαζί με την Ιαπωνία, τις Η.Π.Α.και 2-3 ακόμα χώρες, οι μόνες περιοχές του πλανήτη, που μπόρεσαν να ξεπεράσουν τη βαρβαρότητά τους και να εκπολιτιστούν περαιτέρω. Και καταλήγει, ότι η πολεμική μεγάλου μέρους της δυτικής διανόησης σε βάρος της Ευρώπης και εν γένει του πολιτισμένου κόσμου οδηγεί σε ένα άνευ προηγουμένου μαζοχισμό, όπου κυριαρχεί η καλλιέργεια των τύψεων, χωρίς, όμως, να οδηγεί σε μια κάθαρση, παρά παραμένει ως ένα μέσο βασανισμού της συνείδησης, ώστε να μας θυμίζει στον αιώνα τον άπαντα τα εγκλήματά μας σε βάρος αδυνάτων λαών και χωρών, οι οποίες, όμως, όχι μόνο δεν έχουν προοδεύσει μετά από 40, περίπου, χρόνια ανεξαρτησίας αλλά παραμένουν φορείς οπισθοδρόμησης.

Παράλληλα, ο συγγραφέας μέμφεται την Ευρώπη για την απώλεια της πολιτικής της δύναμης σε σχέση με τις Η.Π.Α. Αυτή η οπισθοχώρηση της Ευρώπης έχει μετατρέψει τις Η.Π.Α. σε υπερδύναμη, η οποία χωρίς το άγχος του αντιπάλου δέους επιδίδεται σε παρεμβάσεις στα εσωτερικά τρίτων χωρών, με δυσάρεστα αποτελέσματα. Και αναρωτιέται, που πήγε εκείνο το κριτικό πνεύμα της Ευρώπης, που της καθιστούσε φορέα δημοκρατίας και πολιτισμού και της επέτρεπε να ξεπερνάει το βάρβαρο και απάνθρωπο παρελθόν της και να μετουσιώνει τα διδάγματα του παρελθόντος σε εμπειρία.

Το βιβλίο συνίσταται για προσεκτική ανάγνωση. Διότι εύκολα μπορεί κανείς να πιστέψει, ότι ο Μπρυκνέρ δεν δικαιολογεί το φαινόμενο της εχθρότητας των μουσουλμάνων και Αφρικανών προς τη Δύση. Η πραγματικότητα είναι, ότι δεν αρνείται τις ευθύνες της Δύσης. Απλά στρέφεται κατά του ανέξοδου μαζοχισμού, που καλλιεργείται από μερίδα διανοουμένων, ο οποίος εστιάζει στην καλλιέργεια ενοχών των Ευρωπαίων για όσα διέπραξαν οι πρόγονοί τους σε βάρος άλλων λαών, χωρίς να καταλήγει σε πιθανές λύσεις, που η Δύση θα μπορούσε να δώσει, ώστε να λυθούν τα προβλήματα του Τρίτου Κόσμου. Και στηλιτεύει την απροθυμία των διανοουμένων αυτών να δουν τη βαρβαρότητα και το φανατισμό, που κρύβεται πίσω από το μίσος των φανατικών του Τρίτου Κόσμου, κυρίως των μουσουλμάνων, προς τη Δύση, στοιχεία, που έχουν ως στόχο τους τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και όσα αυτός προσέφερε στην υπόθεση του πνεύματος και του ανθρώπου γενικά.

Στα μείον του βιβλίου βρήκα ορισμένα μεταφραστικά ολισθήματα. Ομολογώ, ότι δεν έχω διαβάσει το πρωτότυπο κείμενο, καθότι δε γνωρίζω τη γαλλική γλώσσα, όμως θεωρώ, ότι λέξεις, όπως "γκερίλα"(επαναλαμβάνεται 5-6 φορές σε όλο το βιβλιο), "τουρνικέ" ή "μιζεραμπιλιστικά" θα μπορούσαν να αποδοθούν επιτυχώς στην ελληνική γλώσσα. Έστω και έτσι, πάντως, το βιβλίο συνιστάται για την καλλιέργεια προβληματισμών για την εν γένει στάση της ηπείρου μας απέναντι στο διογκούμενο φανατισμό ορισμένων ισλαμικών χωρών και τη σταθερά απελπιστική κατάσταση σε πολλές χώρες του Τρίτου Κόσμου.

Στα παλαιότερα των υποδημάτων του Ελληνικού Κράτους

Το περασμένο καλοκαίρι αίσθηση προκάλεσε η διαμαρτυρία της αγγλικής κυβέρνησης προς τη δική μας, με αφορμή τις συλλήψεις Άγγλων τουριστών σε διάφορα τουριστικά θέρετρα της χώρας μας. Συγκεκριμένα, η αγγλική κυβέρνηση θεώρησε, ότι έτυχαν άδικης και απάνθρωπης μεταχείρισης ορισμένοι Άγγλοι υπήκοοι στην Ελλάδα από άνδρες της ΕΛ.ΑΣ. και ζήτησε να παύσει αυτό το φαινόμενο. Όχι, δεν απαίτησε να σταματήσουν να ασχημονούν οι υπήκοοί της (και ενδεχόμενα ψηφοφόροι της) αλλά να παύσει η ΕΛ.ΑΣ. να τους κακομεταχειρίζεται. Και, βέβαια, η αγγλική κυβέρνηση άφησε να εννοηθεί, ότι θα μποϋκοτάρει τις διακοπές των υπηκόων της προς την Ελλάδα, αν επαναληφθούν παρόμοια φαινόμενα. Τώρα αν αυτό στα μέρη τους οι Άγγλοι θεωρούν κάτι διαφορετικό από εκβιασμό αυτού του είδους την προειδοποίηση, θα σας γελάσω.

Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς πίσω από τη συμπεριφορά αυτή των αγγλικών αρχών μια τάση, η οποία έχει τις απαρχές της πίσω στην εποχή, που η Αγγλία ήταν κοσμοκράτειρα και ο ήλιος δεν έδυε ποτέ στην αυτοκρατορία της. Και ο Άγγλος υπήκοος, που επισκέπτεται τα τουριστικά μέρη της χώρας μας δίνει ουκ ολίγες αφορμές για δυσμενή σχόλια, με εικόνες από το Λαγανά της Ζακύνθου ή τη Χερσόνησο της Κρήτης, που δείχνουν Άγγλους υπηκόους να ασχημονούν παντοιοτρόπως, να προβάλλονται συνεχώς από τα ημεδαπά Μ.Μ.Ε. Βέβαια, οι φωνασκούντες συμπατριώτες μας ουδόλως δείχνουν να σκέφτονται το ενδεχόμενο διακοπής της συνεργασίας τους με πρακτορεία, που στέλνουν αυτού του είδους τουρίστες αλλά δε νομίζω, ότι αυτο μειώνει την εντύπωση, που αρκετοί Άγγλοι προκαλούν με τη συμπεριφορά τους, σημάδι, ότι δεν υπολογίζουν ιδιαίτερα τις αντιδράσεις των ντόπιων. Και όταν έχεις πίσω σου μια χώρα, που σπεύδει να σε υποστηρίξει, ακόμα και αν επέδειξες ακραία και παραβατική συμπεριφορά και, συγχρόνως, στερείσαι παιδείας, είναι μοιραίο, ότι θα συνεχίσεις να παρεκτρέπεσαι.

Δεν είναι στις προθέσεις μου να επικροτήσω αυτού του είδους την κρατική υποστήριξη, η οποία θυμίζει συμπεριφορά υπερπροστατευτικής μητέρας προς το κακομαθημένο και σκανταλιάρικο παιδάκι της, αλλά να τη συγκρίνω με την συμπεριφορά του ελληνικού κράτους σε παρόμοιες περιπτώσεις. Και αφορμή μου έδωσε η περιπέτεια του κ. Περικλή Αντωνίου στην Αγγλία, όπου βρέθηκε με την οικογένειά του για να περάσεις τις εορτές του Πάσχα. Ο κύριος αυτός έβγαζε φωτογραφίες στο μετρό του Λονδίνου και κάποια κυρία του διαμαρτυρήθηκε, επειδή έκρινε, ότι αυτός φωτογράφιζε την ανήλικη κόρη της. Παρά το γεγονός, ότι ο άνθρωπος αυτός ζήτησε συγγνώμη, συνελήφθη από άνδρες της αγγλικής αστυνομίας, κρατήθηκε σε συνθήκες αυστηρής απομόνωσης, όπου του αφαιρέθηκε η δυνατότητα επικοινωνίας με την οικογένειά του, κάποιο δικηγόρο ή την ελληνική πρεσβεία. Την επομένη της συλλήψεώς του, πληροφορήθηκε, ότι κατηγορούνταν, ότι με τις πράξεις του πιθανόν να προκάλεσε φόβο ή άγχος στον περίγυρό του, οδηγήθηκε σε δικαστήριο, απ' όπου του όρισαν δικάσιμο και αφέθηκε ελεύθερος.

Προ μηνων, ένας άλλος συμπατριώτης μας υπέστη χειρότερη ταλαιπωρία στην Ταϋλάνδη. Ο Ελληνοαυστραλός Χάρης Νικολαΐδης, δημοσιογράφος και συγγραφέας, είχε συλληφθεί κατά την επίσκεψή του στην Ταϋλάνδη, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 3 ετών με την κατηγορία, ότι με κάποιο βιβλίο του προσέβαλε το διάδοχο του θρόνου της χώρας αυτής. Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για κάποιο μυθιστόρημα, όπου πρωταγωνιστούσε μέλος της βασιλικής οικογένειας της Ταϋλάνδης με έντονη ερωτική ζωή, το οποίο, όμως, οι αρχές της Ταϋλάνδης έκριναν, ότι αφορούσε το διάδοχο του θρόνου της χώρας αυτής. Τηλεοπτικό συνεργείο από την Αυστραλία είχε επισκεφτεί τον κ. Νικολαΐδη στις φυλακές, όπου κρατούνταν, και είδε τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησής του, το γεγονός, ότι κυκλοφορούσε αλυσοδεμένος και έμενε σε κελλί 60 τ.μ. με άλλους 60 συγκρατουμένους, πολλοί εκ των οποίων κρατούνταν για εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας. Τελικά, η κυβέρνηση της Αυστραλίας ασχολήθηκε με την υπόθεσή του, πλήρωσε δικηγόρο καθώς και την εγγύηση, που όρισε το δικαστήριο και, τελικά, ο κ. Νικολαΐδης ελευθερώθηκε.

Ο κοινός παρονομαστής και στις δύο αυτές περιπτώσεις είναι, ότι το ελληνικό κράτος ουδόλως ασχολήθηκε με τους παραπάνω συμπατριώτες μας. Σε αμφότερους αποδόθηκαν κατηγορίες και αμφότεροι κρατήθηκαν υπό δυσμενείς συνθήκες, ο δεύτερος, μάλιστα, έμεινε αρκετούς μήνες σε φυλακή της Ταϋλάνδης. Δε θα σταθώ στο ενδεχόμενο να ήταν υπαίτιοι για τις πράξεις, που τους αποδόθηκαν, έστω και αν τα πραγματικά περιστατικά συνηγορούν υπέρ του αντιθέτου, αλλά στις συνθήκες κράτησής τους, οι οποίες από μόνες τους αποτελούσαν υπεραρκετή αφορμή, ώστε να κινητοποιηθεί η χώρα μας. Κακά τα ψέμματα, είναι σεβαστή η νομοθεσία κάθε χώρας, ακόμα και όταν αυτή στο κατώφλι του 21ου αιώνα εξακολουθεί να έχει αδικήματα, όπως η αλήστου μνήμης περιύβριση αρχής, που φαίνεται, ότι ισχύει στην Ταϋλάνδη. Ωστόσο, σε τέτοιες περιπτώσεις, ιδίως όταν αναφαίνεται από τα αποδεικτικά στοιχεία, ότι η κατηγορία είναι αστήρικτη και απαγγέλλεται από αλλοδαπή αρχή, οφείλει η κάθε χώρα να προσφέρει κάθε δυνατή υποστήριξη στους υπηκόους της, ακριβώς επειδή αυτοί βρίσκονται σε μια ξένη χώρα, χωρίς πολλές φορές τη δυνατότητα επικοινωνίας με τις αρχές της χώρας αυτής και χωρίς γνώση του νομου ή μάλλον των νομικών ιδιαιτεροτήτων της χώρας αυτής άρα σε μειονεκτική θέση. Και, εν πάσει περιπτώσει, θεωρώ, ότι υπάρχει υποχρέωση κάθε χώρας να προστατεύει τους υπηκόους της, όταν αυτοί βρίσκονται στο εξωτερικό αλλά και να μεριμνά, ώστε να τύχουν δίκαιης δίκης και, αν, τυχόν, καταδικαστούν, μεταχείρισης.

Αυτό, όμως, που φάνηκε στο τέλος των δύο αυτών υποθέσεων είναι, ότι το ελληνικό κράτος ουδόλως ασχολήθηκε. Και αν στην περίπτωση του κ. Αντωνίου τα πράγματα έγιναν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, που ίσως καθιστούσε δυσχερή πάσα προσπάθεια βοήθειας, δεδομένου και του δυσκίνητου Ελληνικού Δημοσίου, μέρος του οποίου είναι και οι πρεσβείες και τα προξενεία μας, η περίπτωση Νικολαΐδη, για την οποία βοούσε το Διαδίκτυο αλλά και αρκετά έντυπα θεωρώ, ότι εξέθεσε την κυβέρνησή μας ως αδιάφορη για τους πολίτες της. Διότι και διάρκεια είχε, καθόσον ο κ. Νικολαΐδης έμεινε επί 80 ημέρες προσωρινά κρατούμενος, ικανότατο χρονικό διάστημα, ώστε κάθε κυβέρνηση, που θέλει να νοιάζεται τους πολίτες της, να μπορέσει να κινηθεί με κάθε δυνατό και νόμιμο τρόπο, και αποδεδειγμένα υπέστη αφάνταστη ταλαιπωρία ως κρατούμενος. Και στην τελική, περιμένω και αξιώνω από το ελληνικό κράτος να διαμαρτύρεται και να κινητοποιείται, όταν υπήκοοί του υφίστανται τέτοιες μειωτικές συμπεριφορές.

Αλλά το κράτος μας δε νοιάζεται για τους κρατουμένους στις δικές μας φυλακές, θα νοιαστεί για τους συμπολίτες μας, που μπλέκονται στα γρανάζια των νομικών συστημάτων της αλλοδαπής; Και σκέφτομαι, που θα βρισκόταν αυτή τη στιγμή ο κ. Νικολαΐδης και σε τι κατάσταση, αν δεν είχε και την αυστραλιανή υπηκοότητα, που ώθησε την Αυστραλία να επέμβει και να το σώσει. Και θλίβομαι σφόδρα.

Διαβάστε, επίσης : www.tvxs.gr/v3881 (υπόθεση Νικολαΐδη) και

rodiat7.blogspot.com/2009/05/blog-post_07.html (υπόθεση Αντωνίου).

Τα επακόλουθα της αδυναμίας

Η πρόσφατη εισαγωγή της δημοφιλούς τραγουδίστριας Εύης Θώδη σε ψυχιατρείο αποτελεί μια, ακόμα, πράξη ενός προσώπου, η οποία γίνεται αντικείμενο ιδιαίτερης έως αδιάκριτης προσοχής. Δεκάδες απόψεις έχουν ήδη ακουστεί, γραφτεί και διαβαστεί σχετικά με τα αίτια, που οδήγησαν την κα. Θώδη στην παραπάνω κατάσταση. Και οι περισσότερες από αυτές συγκλίνουν, ότι για την κατάσταση της παραπάνω αοιδού ευθύνεται η παμφάγος τηλεόραση, η οποία την οδήγησε εκεί αλλά και οι ίδιοι οι τηλεθεατές, που την οδηγήσαμε σε αυτό το σημείο, επικροτώντας με υψηλούς δείκτες τηλεθέασης τις εκπομπές, όπου η εν λόγω καλλιτέχνης προβαλλόταν.

Η αλήθεια είναι, ότι, αν κάποιος πριν από 20 χρόνια έλεγε, ότι η κα. Θώδη θα οδηγούνταν σε αυτή την κατάσταση εξαιτίας των παραπάνω αιτιών, το πιο πιθανό είναι, ότι θα θεωρούνταν εκτός πραγματικότητας. Εκείνη την εποχή, η κα. Θώδη μεσουρανούσε στο δημοτικό ή, μάλλον, δημοτικότροπο τραγούδι ούσα περιζήτητη σε πανηγύρια και παντός τύπου ανοικτές συνεστιάσεις. Φυσικά, πλείστες όσες ενστάσεις είχαν διατυπωθεί σχετικά με τις υπηρεσίες, που η κα. Θώδη προσέφερε στο δημοτικό τραγούδι αλλά ουδόλως επηρέασαν τη δημοτικότητά της.

Κάποια στιγμή, την ανακάλυψε και η τηλεόραση και διάφοροι τηλεοπτικοί σταθμοί, κυρίως ιδιωτικοί, άρχισαν να την καλούν στις εκπομπές τους. Η ίδια ανταποκρίθηκε ασμένως, πλην, όμως, σύντομα φάνηκε, ότι η εν λόγω καλλιτέχνης ήταν διατεθειμένη να παίξει όποιο ρόλο της έδιναν. Μασκαρεύτηκε όπως της ζητούσαν, τραγούδησε άσματα εντελώς άσχετα με το μέχρι τότε ρεπερτόριό της στα αγγλικά και τα ιταλικά, χόρεψε ροκ εν ρολλ, δέχθηκε να συνδιαλλαγεί δημοσίως με πρόσωπα, όπως "Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΜΑΣ ΣΤΑΡ" και, γενικά πρόθυμοποιήθηκε να γίνει ένα, ακόμα, νούμερο για την άνοδο των νούμερων της τηλεθέασης.

Πιθανότατα, θα σκεφτούν κάποιοι, η ταπεινής καταγωγής γυναίκα, που έζησε φτωχά παιδικά χρόνια και ανεδείχθη στα υπόγεια μαγαζιά της Αθήνας, τραγουδώντας σε ένα στρυφνό και μη φημιζόμενο για τους λεπτούς τρόπους του κοινό, το οποίο και την αποθέωσε, θεώρησε, ότι μπορεί να κυριαρχήσει και την τηλεόραση. Αλλά, δυστυχώς, στο μέσο προβολής του εφήμερου μόνο κυρίαρχο είναι το ίδιο το εφήμερο. Και η τηλεόραση, πράγματι, φρόντισε να ξεζουμίσει την κα. Θώδη, να την προβάλει με πολλούς πιθανούς τρόπους, έχοντας εξασφαλίσει τη συγκατάθεσή της σε αυτό τον άνευ προηγουμένου εξευτελισμό.

Προσωπικά, θεωρώ, ότι δεν αποκλείεται αρχικά η κα. Θώδη να έκρινε, ότι χρειαζόταν περαιτέρω προβολή. Έχοντας εξασφαλίσει μια σημαίνουσα θέση στο χώρο του δημοτικότροπου τραγουδιού, ίσως αποφάσισε να εκμεταλλευτεί την τηλεόραση, ώστε να προβληθεί ακόμα περισσότερο. Καμμία ένσταση ως προς αυτό, άλλωστε η ανάπτυξη και έκφραση της προσωπικότητας παντοιοτρόπως αποτελεί αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα κάθε οντότητας. Και, πράγματι, αρκετός κόσμος, που πάθαινε αλλεργία στο άκουσμα πανηγυριώτικων ασμάτων, όχι μόνο την έμαθε αλλά και χόρεψε με κέφι τα άσματά της σε γάμους και παντός τύπου εκδηλώσεις.

Στη συνέχεια, όμως, η δημοφιλής τραγουδίστρια εγκλωβίστηκε σε αυτή την κατάσταση. Και στον κόσμο του θεάματος, όπου η απόσυρση από τη δημοσιότητα ισοδυναμεί με πισωγύρισμα και αντιμετωπίζεται αναλόγως από ένα κοινό, που δε φημίζεται για την κρίση του, ελάχιστο θάρρος βρίσκει κανείς, για να πάρει την απόφαση να διακόψει σχέσεις με την τηλεόραση και να ακολουθήσει ένα περισσότερο διακριτικό τρόπο ζωής και προσφοράς στον τομέα του. Ίσως διότι το μεθύσι της αναγνωρισιμότητας αφαιρεί κάθε κριτική σκέψη, αμβλύνει τις αντιστάσεις και θολώνει τη βούληση, ώστε ο παθών όχι μόνο να υπομένει στωικά τη διαπόμπευσή του αλλά και να την ενθαρρύνει.

Και εκεί την "πάτησε" η κα. Θώδη. Ενώ θα μπορούσε να διαφυλάξει την αξιοπρέπειά της και να επιστρέψει στο γνώριμο σε αυτό χώρο του υποτιθέμενου δημοτικού τραγουδιού, αυτή επέδειξε αδυναμία και αφέθηκε να την κατασπαράξει η αδηφάγος τηλεόραση. Ήτοι ναι μεν φταίει και η τηλεόραση αλλά και όσοι εξ ημών επιβραβεύουν με ποσοστά τηλεθέασης τις χειρότερες των εκπομπών της, πλην, όμως, και η ατομική ευθύνη της αυτοβούλως διαπομπευθείσης τραγουδίστριας δεν είναι αμελητέα ποσότητα. Και, δυστυχώς γι' αυτή, είχε δυσάρεστα, και ελπίζω όχι ανεπανόρθωτα, επακόλουθα.

Ο Ηρακλής των μαθηματικών

Αλίευσα αυτό το περίλαμπρο μαργαριτάρι στο σπουδαίο ιστολόγιο της φίλης Ροδιάς(rodiat7.blogspot.com/2009/05/blog-post_05.html), το ξαναδιάβασα στη στήλη της "Ελευθεροτυπίας", όπου δημοσιεύονται οι επιστολές των αναγνωστών της και ακόμα δεν μπορώ να το χωνέψω, πώς ένα πρόσωπο, που διετέλεσε Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων μπόρεσε να εκτοξεύσει δύο ανοησίες τέτοιου βεληνεκούς. Τη μια επικαλείται το διαβόητο για την πλαστότητά του μύθο περί "HELLENIC QUEST", το υποτιθέμενο πρόγραμμα εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας, που εξεπόνησε η εταιρεία APPLE την άλλη αναφέρεται στην ηράκλεια δύναμη του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή, ο οποίος έσωσε με τα ίδια του τα χέρια τα βιβλία και τον εξοπλισμό του Πανεπιστημίου της Σμύρνης από την καταστροφή και τα έβαλε σε μια βάρκα. Λεπτομέρεια : 20.000 βιβλία και 3.500 όργανα φυσικής υπήρχαν καταγεγραμμένα στο εν λόγω Πανεπιστήμιο (το οποίο, αν θυμάμαι καλά, ουδέποτε λειτούργησε).

Τώρα πώς τα χώρεσε ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή σε μια βάρκα αλλά και πώς κατάφερε και τα κουβάλησε μέχρι αυτή, πιθανόν να το έπλασε με το νου του ο κ. Στυλιανίδης ή πιθανότατα να το άκουσε σε κανένα παραφιλολογικό πηγαδάκι, απ' όπου αλίευσε και μας σέρβιρε και τα περί "HELLENIC QUEST". Ενδεχόμενα να το αλίευσε από την ιστοσελίδα www.mathsforyou.gr, στην οποία υπάρχουν αρκετές βιογραφίες παγκοσμίως γνωστών μαθηματικών, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή. Αλλά όσο και αν ψάξετε στην ιστοσελίδα αυτή, πουθενά δεν θα ακούσετε τις τερατολογίες του κ. Στυλιανίδη.

Έχει και άλλες φορές επισημανθεί η τάση αρκετών νεοελλήνων να ασπάζονται και να διαδίδουν θεωρίες συνωμοσίας ή μύθους παντός τύπου. Και όταν πρόσωπα, όπως ο κ. Στυλιανίδης, ο οποίος υποτίθεται, ότι προΐστατο ενός υπουργείου, που ασχολείται, μεταξύ άλλων, και με την καταπολέμηση αυτών των μύθων, πιστεύουν και διαδίδουν ένα τέτοιο μύθο, τότε το φαινόμενο καθίσταται άκρως ανησυχητικό.

Κατ' εικόνα και ομοίωσή μας

Οι βουλευτές μας, που αρνήθηκαν να ψηφίσουν υπέρ της ασκήσεως ποινικής διώξεως εις βάρος του πρώην Υπουργού, κ. Παυλίδη, είναι πρόσωπα κατ' εικόνα και ομοίωσή μας.

Δε διαφέρουν σε τίποτα από τους καφενόβιους συμπολίτες μας, που κομπάζουν για τα εισοδήματα, που απέκρυψαν από την εφορία ή το αυθαίρετο, που έχτισαν λαδώνοντας την Πολεοδομία και προτρέπουν και άλλους να το κάνουν αυτό, με το επιχείρημα ότι "όλοι το ίδιο κάνουν", εισπράττοντας τη νομιμοποίηση των ενεργειών τους αυτών από το σύνολο των θαμώνων των καφεποτείων.

Ταυτίζονται με τους "επιστήμονες" της εξέδρας, για να θυμηθούμε μια αλήστου μνήμης ατάκα κάποιου προέδρου ποδοσφαιρικού σωματείου, που προκαλούν τα πάσης φύσεως επεισόδια εντός και εκτός των γηπέδων και, όταν συλληφθούν οι ομοϊδεάτες τους, σπεύδουν σε πορείες διαμαρτυρίας, επειδή καταδικάζεται το "αγνό φίλαθλο φρόνημα".

Είναι οι ωρυόμενοι ελληναράδες, που δεν κολλώνουν να παρκάρουν το αυτοκίνητο ή το παπάκι τους σε κίτρινη γραμμή ή όπου αλλού απαγορεύεται η στάθμευση και βρίζουν την Τροχαία, μόλις δουν την κλήση της.

Πρόκειται για τους ίδιους κυρίους και κυρίες, που δε δίστασαν κάποια στιγμή στο παρελθόν να πουλήσουν την ψυχή τους στον κάθε ελεεινό κομματάρχη, ώστε να διοριστούν στο Δημόσιο και, όταν αποκαλυφθεί, ότι ο κομματάρχης αυτός, ενίοτε αναβαθμισθείς σε βουλευτή, έχει διαπράξει του κόσμου τις ατασθαλίες, βγαίνουν στα φόρα και διατυμπανίζουν, ότι εξυφαινεται συνωμοσία σε βάρος του χοντρολαίμη και καραμπουζουκλή εθνοσωτήρα βο(υ)λευτή τους και απειλούν, ότι θα εκθέσουν όσους τον κυνηγούν.

Και, βέβαια, δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία, ότι θα τους ξαναψηφίσει ο πολύς κόσμος. Διότι είναι σάρξ εκ της σαρκός τους και, κυρίως, σάπια νοοτροπία εκ της σάπιας νοοτροπίας μας.