Αντιρατσιστής με ρατσιστικές προκαταλήψεις

Δε σταματούσε στιγμή να υποστηρίζει, ότι οι αλλοδαποί στη χώρα μας πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα με εμάς. Είναι αμαρτία μια χώρα, που εξήγαγε μετανάστες σε ολόκληρο τον κόσμο για αιώνες και τους έβλεπε να πέφτουν θύματα ρατσισμού να αντιμετωπίζει με τον ίδιο ρατσισμό τους αλλοδαπούς, που έρχονται να δουλέψουν εδώ, έλεγε και ξανάλεγε. Έτρεχε στα αντιρατσιστικά συλαλλητήρια και φώναζε, διαμαρτυρόταν, όταν γινόταν γνωστή η κακομεταχείριση κάποιου αλλοδαπού στα κρατητήρια, τσακωνόταν, όταν άκουγε τρίτους να εκφράζονται υποτιμητικά για τους ξένους γείτονές τους και επαινούσε όσους συνέλληνες αποφάσιζαν να ξεπεράσουν τις όποιες αναστολές τους και να υποστηρίξουν όσους ξένους έκριναν, ότι ταλαιπωρούνταν εξαιτίας της καταγωγής τους.

Και κάποια στιγμή, γνώρισε την Άννα. Ήταν αρκετά πιο μικρή από αυτόν και δούλευε σε ένα τεχνικό γραφείο, κάνοντας παράλληλα το μεταπτυχιακό της. Η γνωριμία έγινε σε μια καφετέρια, όπου είχαν μαζευτεί κάποια παρέα του και η Άννα ήταν καλεσμένη και αυτή. Του έκανε τρομερή εντύπωση η σεμνότητά της, οι καλοί τρόποι της και, κυρίως, η ωριμότητά της. Για κοπέλα 24 χρονών είναι πολύ κατασταλαγμένη, σκέφτηκε και ένοιωσε μέσα του να φουντώνει η επιθυμία να τη γνωρίσει καλύτερα.

Όμως η κοπέλα ήταν διστακτική απέναντί του. Θα είναι ντροπαλή, υπέθεσε, όταν την πρώτη φορά την πήρε να βγούν και αυτή του αρνήθηκε, λέγοντας, ότι ήταν αργά και ήθελε να καθήσει στο σπίτι της. Μπορεί οι γονείς της να είναι αυστηροί, ήταν η επόμενη σκέψη του. Τη δεύτερη φορά είχε να παραδώσει μια εργασία για το μεταπτυχιακό της αλλά είχε διάθεση για κουβέντα. Του εκμυστηρεύτηκε, ότι επιθυμούσε να ανοίξει δικό της τεχνικό γραφείο αλλά φοβόταν, ότι ο κόσμος δεν θα την εμπιστευόταν. Ε, καλά, της απάντησε, κανένας δεν εμπιστεύεται τους νέους επαγγελματίες αλλά αυτοί σιγά σιγά κερδίζουν την εμπιστοσύνη του κόσμου. Δεν είναι μόνο αυτό, του απάντησε η κοπέλα και άλλαξε αμέσως θέμα ρωτώντας τον, αν είχε επισκεφτεί κάποια καινούργια καφετέρια, που είχε ανοίξει στο κέντρο της πόλης τους. Και αυτός δεν επέμεινε να τη ρωτήσει περισσότερα και αναλώθηκε στα τετριμμένα αλλά απαραίτητα για την προσέγγιση του άλλου φύλου.

Έπειτα από τέσσερις απιτυχημένες προσπάθειες, την έπεισε, τελικά, να βρεθούν για καφέ. Αυτή φορούσε ένα υπέροχο ολόσωμο φόρεμα και το διακριτικό μακιγιάζ της προσέδιδε μια σεμνή ομορφιά και πρόδιδε χαρακτήρα, που απεχθάνεται την αυτοπροβολή. Ένοιωσε την καρδιά του να χτυπάει. Παρήγγειλαν τα ποτά τους και άρχισαν την κουβέντα. Να μια κοπέλα με περιεχόμενο, είπε μέσα του, όταν την άκουσε να μιλάει και αποφάσισε να την πλησιάσει περισσότερο. Πρέπει να με γνωρίσεις καλύτερα, του απάντησε η κοπέλα και ψιλολούφαξε. Μπα, δεν θα είχε αρκετές εμπειρίες στη ζωή της, σκέφτηκε. Όταν την άφησε σπίτι της, είχε αποφασίσει, ότι θα κατέβαλε κάθε προσπάθεια, ώστε να την κάνει κοπέλα του.

Και ένα βράδυ, που την περίμενε να του πει, ότι είναι έτοιμη, για να περάσει να την πάρει, του τηλεφώνησε σε κατάσταση πανικού. Ο αδελφός μου ξέχασε την άδειά του στο σπίτι και τον έπιασε η αστυνομία και τον έχουν στα κρατητήρια, πρέπει να μείνω σπίτι να παρηγορήσω τη μητέρα μου, του είπε. Καλά, μην ανησυχείς, θα του πάτε την άδεια για το μηχανάκι - ήξερε, ότι ο αδελφός της ήταν μηχανικός μοτοσυκλετών - και δεν θα έχετε άλλα μπλεξίματα. Όχι αυτή, την άδεια παραμονής εννοώ, ήταν η απάντηση της Άννας. Ποιάς παραμονής, ρώτησε. Είμαστε από την Αλβανία, ο αδελφός μου είναι μονίμως αφηρημένος και ξεχνάει το διαβατήριό του και ας του το έχουμε πει χιλιάδες φορές να ελέγχει, αν το πήρε μαζί του.

Και τότε συνειδητοποίησε που οφειλόταν, κυρίως, η συστολή της κοπέλας. Η είδηση αυτή τον είχε συνταράξει. Ξαφνικά, συνειδητοποίησε, ότι δεν είχε ξαναπροσεγγίσει στη ζωή του πρόσωπο από άλλο λαό. Όσα χρόνια φώναζε και υπερασπιζόταν τους αλλοδαπούς, που ζουν στην Ελλάδα, δεν είχε συναναστραφεί κανένα τους σε προσωπικό επίπεδο παρά μόνο είτε σε επαγγελματικό επίπεδο είτε στα πλαίσια των εθελοντικών και αντιρατσιστικών οργανώσεων, που ανήκε. Ένοιωσε, ότι φώναζε μεν, πως είναι απαράδεκτο να έχει κανείς αναστολές απέναντι σε ένα συνάνθρωπό του μόνο και μόνο επειδή αυτός είναι οικονομικός μετανάστης προερχόμενος από άλλη χώρα αλλά, στην πραγματικότητα, δεν είχε ξεπεράσει τις δικές του αναστολές. Και κατάλαβε, ότι δεν είχε τη δύναμη ή την επιθυμία να τις ξεπεράσει.

Δεν της ξανατηλεφώνησε έκτοτε. Ούτε αυτή του τηλεφώνησε, ίσως επειδή είχε την αίσθηση, ότι αυτός θα ξέκοβε, μόλις ανακάλυπτε την καταγωγή της. Ίσως και η ίδια να σκαρφίστηκε την ιστορία αυτή, για να τον δοκιμάσει. Και απογοητεύτηκε με τον εαυτό του τόσο, που δεν ξανακατέβηκε σε αντιρατσιστική πορεία ούτε ξαναπάτησε σε οργάνωση για τα δικαιώματα των αλλοδαπών. Και σκεφτόταν, ότι κατηγορούσε τους τρίτους για τα δικά ρατσιστικά αντανακλαστικά αλλά ουδέποτε είχε κοιτάξει μέσα του για να δει, μήπως και ο ίδιος ακολουθούσε όσα έψεγε στους τρίτους.

Νεοταξικές ανοησίες και ρατσιστικά παραληρήματα

Σε μια εποχή, που η πολυπολιτισμικότητα τείνει να αποτελέσει μια, ακόμα, πραγματικότητα για τη χώρα μας, η οποία από χώρα εξαγωγής μεταναστών κατέστη εδώ και μερικά χρόνια τόπος συγκέντρωσης αυτών, δεν υπάρχει πιο λογικό πράγμα από την κάθοδο στον πολιτικό στίβο ορισμένων εξ αυτών, οι οποίοι έπειτα από πολλά χρόνια παραμονής στην Ελλάδα απέκτησαν την ελληνική υπηκοότητα και επιθυμούν να προσφέρουν στον τόπο, όπου ζουν. Βέβαια, το ενδεχόμενο η ηγεσία του κόμματος, το οποίο πρότεινε να συμπεριλάβει τα εν λόγω πρόσωπα στο ψηφοδέλτιό του, να έχει βραχυπρόθεσμους στόχους, ήτοι την ψήφο των μεταναστών, χωρίς στην ουσία να καίγεται ιδιαίτερα γι' αυτούς, δεν πρέπει να αποκλειστεί αλλά, εν πάσει περιπτώσει, η συμμετοχή των μεταναστών στα πολιτικά κοινά της ημεδαπής δεν παύει να αποτελεί μια πραγματικότητα.

Αυτή, όμως, την πραγματικότητα φαίνεται να αγνοούν ορισμένα άτομα, τα οποία βλέπουν απίθανες απειλές στα πρόσωπα των αλλοδαπών, που κατέρχονται στον πολιτικό στίβο της χώρας μας. Με πρόσφατη ανάρτηση, η οποία έχει δια της μεθόδου της αντιγραφής και επικόλλησης "παίξει" σε αρκετά ιστολόγια, και τιτλοφορείται "η επέλαση των βαρβάρων"(διαβάστε www.neagenia.com/gr/?p=1647 αλλά μπορείτε να το βρείτε και σε άλλους ιστότοπους με το ίδιο ακριβώς περιεχόμενο ), επιτίθενται στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., επειδή το τελευταίο συμπεριέλαβε στο ψηφοδέλτιό του στη Β' Αθηνών τον αντιπρόεδρο της εν Ελλάδι Πακιστανικής Κοινότητος, κ. Λαλ Χουσεΐν Σαχ(για περισσότερα, διαβάστε σε . Σημειωτέον, ότι πουθενά στην αφειδώς (και ακρίτως) αναπαραχθείσα ανωτέρω ανάρτηση δε γίνεται λόγος, ότι ο κ. Λαλ Χουσεΐν Σαχ είναι κάτοικος Ελλάδος τα τελευταία 30 χρόνια, εργάζεται και προσφέρει στη χώρα μας και, βέβαια, έχει πάρει την ελληνική υπηκοότητα. Και, κυρίως, ότι δεν έχει δώσει την παραμικρή αφορμή για δεσμούς με ακραία ισλαμιστικά στοιχεία.

Προφανώς οι πολέμιοι της συμμετοχής αλλοδαπών στην καταγωγή Ελλήνων συμπολιτών μας στα ψηφοδέλτια διαφόρων κομμάτων επιθυμούν μια φυλετική καθαρότητα της πολιτικής μας ζωής, όπου δεν θα έχει σημασία, αν ο πολιτευτής είναι φυγόστρατος, κλέφτης, απατεώνας, ψεύτης, καταχραστής δημοσίου χρήματος και εν γένει λάτρης της παρανομίας και ενδεχόμενα αμόρφωτος, αρκεί, που θα είναι Έλληνας 100%, επειδή προφανώς δεν μπορεί να συμμετάσχει στα κοινά μας ένας μουσουλμάνος. Η δαιμονοποίηση του μουσουλμανικού στοιχείου, που κατοικεί στην Ελλάδα, ήτοι η ταύτισή του με τις οργανώσεις των φανατικών ισλαμιστών, που απασχολούν την κοινή γνώμη, κυριαρχεί στο νου των φανατικών ελληναράδων. Γι' αυτούς ο μουσουλμάνος είναι καθυστερημένος από κάθε άποψη και δεν έχει, εκ του λόγου αυτού, θέση στα κοινά μας. Και όπου "μουσουλμάνος" , μπορείτε να βάλετε και "Αλβανός", "¨Βούλγαρος" και άλλες εθνότητες από εκείνες, που διαμορφώνουν το φυλετικό, κοινωνικό και πολιτισμικό μωσαϊκό της αυριανής Ελλάδος.

Και, για να μη λησμονούμε τη σύνδεση αμάθειας, ελληναραδισμού και θεωριών συνωμοσίας, οι οπαδοί του δόγματος "Έξω οι ξένοι από την Ελλάδα" ανακάλυψαν, άγνωστο από ποια πηγή, ότι η απόφαση του προέδρου του ΠΑΣΟ.Κ., κ. Παπανδρέου να χρίσει υποψήφιο τον κ. Λαλ Χουσεΐν Σαχ εκπορεύεται από τα νεοταξικά και φιλοαμερικανικά συμφέροντα, που επιχειρούν με τον τρόπο αυτό να αλώσουν τη χώρα μας. Τέτοιο εμπνευσμένο σενάριο ούτε ο κορυφαίος σεναριογράφος του Χόλλυγουντ δεν θα μπορούσε να εμπνευστεί.

Νομίζω, ότι η εποχή, που θεωρούσαμε τα ρατσιστικά παραληρήματα, όπως το παραπάνω, ως μεμονωμένα περιστατικά, έχει παρέλθει ανεπιτρεπτί. Σε μια εποχή, όπου τα ποικίλα προβλήματα, ήτοι κοινωνικά, οικονομικά κ.λπ. δείχνουν να διογκώνονται, το έδαφος για την καλλιέργεια και επικράτηση των ακραίων αυτών ιδεών είναι ιδανικό. Και δεν πρέπει να τις αφήσουμε να επεκταθούν.

Ανανέωση στις 5/10/2009 : Η καλή ιστολόγος coolplatanos μου επεσήμανε, ότι ο κ. Σαχ δεν ήταν υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές του 2009. Ως πρόσωπο, που δεν διεκδικεί τον τίτλο του ξερόλα, δέχομαι τη διόρθωση αυτή και την ευχαριστώ θερμά για την επισήμανσή της, αν και έχω την εντύπωση, ότι στις 14/09/2009, που γράφτηκε η παρούσα ανάρτηση, το ψηφοδέλτιο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν είχε, ακόμα, συμπληρωθεί. Δεκτή πάσα αντίθετη άποψη και ευχαριστώ και πάλι την coolplatanos!

Η δαιμονοποίηση του Διαδικτύου

Διάβαζα προχτές στην ¨Ελευθεροτυπία¨ ένα άρθρο του δημοσιογράφου Χρήστου Μιχαηλίδη, το οποίο αναφερόταν στα 10 εκείνα πράγματα, τα οποία σκότωσε το Διαδίκτυο (για περισσότερες λεπτομέρειες www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=10/09/2009&id=80732). Ο καλός δημοσιογράφος επεσήμανε αυτά τα πράγματα ως εκείνα, τα οποία, σύμφωνα με τη γνώμη του, επλήγησαν από τη λειτουργία του Διαδικτύου, λαμβάνοντας ως παράδειγμα τη σχετική επισήμανση της αγγλικής εφημερίδα "DAILY TELEGRAPH".

Με όλο το σεβασμό, που τρέφω για την άποψη εκείνη, η οποία με βρίσκει αντίθετο, όπως αυτή του παραπάνω δημοσιογράφου - ο οποίος, σημειωτέον, πόρρω απέχει από την εικόνα του κατευθυνόμενου κονδυλοφόρου -, θεωρώ, ότι το Διαδίκτυο ελάχιστα ευθύνεται για το δεινά, που του προσάπτει ο ανωτέρω. Συγκεκριμένα, ο κ. Μιχαηλίδης αναφέρει, ότι το Διαδίκτυο:

Κατήργησε την τέχνη της ευγενικής διαφωνίας : Η επίρριψη ευθυνών στο Διαδίκτυο για την επικράτηση, δήθεν, της αγένειας στον έγγραφο λόγο είναι εσφαλμένη. Ο καλός δημοσιογράφος - και το "καλός" δεν το λέω με ειρωνεία - αναφέρει, ότι σε όποιο ιστολόγιο ή πόρταλ και αν μπούμε, θα διαπιστώσουμε, ότι η "επιθετικότης και η αγένεια περισσεύουν" . Ειλικρινά, δεν ξέρω ποια ιστολόγια και πόρταλς επισκέφτηκε ο κ. Μιχαηλίδης και διεπίστωσε αυτό το κλίμα και με ποια λογική γενίκευσε έτσι την διαδικτυακή κατάσταση. Αν επισκέφτηκε ορισμένα εκ των πιο επισκεψίμων, στα οποία ομολογουμένως κυριαρχεί μια υβριστική διάθεση, πάντα υπό το μανδύα της ανωνυμίας, τότε είναι ίσως λογικό να διεπίστωσε την επικράτηση ενός αρνητικού κλίματος. Πλην, όμως, στο σύνολο των ιστολογίων και πόρταλς επικρατεί μια συγκρατημένη ευγένεια μεταξύ των σχολιαστών, την οποία ενίοτε διακόπτει μια επιθετικότητα βασιζόμενη περισσότερο στην επιθυμία ορισμένων προσώπων να πείσουν για την ορθότητα των απόψεών του παρά στο αγενές του χαρακτήρα τους. Άλλωστε, υπάρχουν επαρκείς μηχανισμοί, ώστε κάθε διαχειριστής ιστολογίου ή πόρταλ ή οποιουδήποτε άλλου διαδικτυακού χώρου να βάλει φρένο στο υβρεολόγιο του κάθε συμπλεγματικού περιπλανώμενου διαδικτυακού αλήτη.

"Εσβησε τον σεβασμό για τον θάνατο κάθε διασήμου προσώπου": Αφορμή αποτέλεσαν τα άνοστα και μακάβρια ανέκδοτα, που κυκλοφόρησαν στο Διαδίκτυο για το θάνατο του Μάικλ Τζάκσον. Γυρίζοντας, όμως, το χρόνο πίσω, θα θυμηθούμε τα εξίσου μακάβρια ανέκδοτα για τον ασθενή τότε πρωθυπουργό κ. Ανδρέα Παπανδρέου περί τα μέσα του '90, για να μην αναφερθούμε στη συγκεκαλυμμένη αλλά ελάχιστα κόσμια αντιπάθεια, με την οποία αντιμετώπισε ο χρωματισμένος κομματικά τύπος το θάνατο είτε του ανωτέρω είτε, λίγο καιρό αργότερα, του ιδρυτού της Ν.Δ. κ. Κωνσταντίνου Καραμανλή. Δεν περιμεναν, λοιπόν, οι πάσης φύσεως απολίτιστοι το Διαδίκτυο για να ξεσαλώσουν, αρκούσαν και τα παραδοσιακά Μ.Μ.Ε.

"«Σκότωσε» τα ολόκληρα άλμπουμ μουσικής" : Μπα, η απληστία των δισκογραφικών εταιρειών ευθύνεται για το παραπάνω φονικό. Αν την εποχή του βινυλίου δικαιολογούνταν η τιμή των δίσκων - δεν ήταν το βινύλιο το φθηνότερο υλικό -, ο πάμφθηνος στην κατασκευή ψηφιακός δίσκος (ελληνιστί CD) δεν δικαιολογούσε την τελική τιμή του προϊόντος. Περαιτέρω, επί σειρά ετών κυριαρχούσε η συνήθεια αρκετοί δίσκοι να περιέχουν 1-2 άντε 3 τραγούδια της προκοπής και τα υπόλοιπα, που, δυστυχώς για τον αγοραστή, ήταν τα περισσότερα, να είναι από μέτρια έως τρισάθλια. Γιατί, λοιπόν, να αγοράζει ο καταναλωτής ένα δισκο, ο οποίος θα περιέχει ως επί το πλείστον μέτρια κομμάτια, αντί να αγοράσει τα πιο ποιοτικά εξ αυτών από το Διαδίκτυο; Μέχρι και ορισμένοι ευαισθητοποιημένοι ή περισσότερο έξυπνοι στο μάρκετινγκ καλλιτέχνες πήραν είδηση την τάση του "κατεβάσματος" τραγουδιών από το Διαδίκτυο και αποφάσισαν να τα διανείμουν οι ίδιοι διαδικτυακώς. Το μόνο, λοιπόν, που σκοτώθηκε ή, τουλάχιστον, υποφέρει, είναι η κερδοσκοπία των δισκογραφικών εταιρειών.

"Εδιωξε την «ωραία αγωνία» που είχε ένας έφηβος, καθώς έστεκε δίπλα σε ένα περίπτερο ή μπροστά στα ράφια με τα «πονηρά περιοδικά» ενός βιβλιοπωλείου, με τη φύση του σε έναν ασυγκράτητο πανηγυρισμό, να αγοράσει ένα στα μουλωχτά ..." : Και να ξοδέψει ένα σκασμό λεφτά, καθόσον τα εν λόγω περιοδικά δεν ήταν και τα φτηνότερα του κόσμου σε μια εποχή, που οι γονείς έδιναν χαρτζιλίκι με το σταγονόμετρο! Α, και να του βγαίνει συχνά το τσοντοπεριοδικό "μάπα"! Μα τί λέμε τώρα; Ο σημερινός νέος, που παρακολουθεί πορνό από το Διαδίκτυο, εξακολουθεί να το κάνει με την ίδια αγωνία και ντροπή, ότι μπορεί να τον πιάσουν στα πράσα οι δικοί του. Χώρια, που στην παλαιά εποχή, που ο κ. Μιχαηλίδης νοσταλγεί, το περιοδικό το έκρυβες στα πιο απίθανα σημεία, ώστε να μην το βρει η μάνα σου, όταν συγύριζε, ή ο πατέρας σου, όταν άρχισε να μυρίζεται, γιατί κλεινόσουν με τις ώρες στην τουαλέτα και γιατί έκανε εξόγκωμα η μπλούζα σου. Τον υπολογιστή σου, όμως, που θα τον κρύψεις, όταν ο γονιός σου θα μπει και θα ανεύρει τους ιστότοπους, που επισκέφτηκες; Εκτός αν δεν ξέρει (ο γονέας) από υπολογιστές.

"Εξαφάνισε τη διά χειρός αλληλογραφία": Τέτοια παρελθοντολογία! Η δια χειρός αλληλογραφία αντικαταστάθηκε από τη διαδικτυακή αλληλογραφία (e-mails, facebook κ.λπ.), όπου μπορείς να ανεύρεις εξίσου συναρπαστικά και γεμάτα λυρισμό κείμενα, τα οποία συχνά προωθούνται από ηλεκτρονική διεύθυνση σε ηλεκτρονική διεύθυνση. Και γιατί να αποκλείσει κανείς το ενδεχόμενο κάποτε οι επιστολές και τα εν γένει κείμενα του "Χ" διαδικτυακού φίλου να γίνουν γνωστά σε περισσότερο κόσμο, λόγω της ποιότητός τους; Ήδη αρκετοί γνωστοί ιστολόγοι δημοσιεύουν σε βιβλία κείμενα από τα ιστολόγιά τους. Απλά εξελίσσεται η μέθοδος έκφρασης όσων αισθάνεται ο κόσμος. Αλλιώς θα γράφαμε ακόμα με φτερά χήνας πάνω σε περγαμηνές.

"Χάθηκε η μνήμη" : Υπερβολές! Ο κατακλυσμός πληροφοριών, που δέχεται κάθε χρήστης στο Διαδίκτυο, τον προετοιμάζει, ώστε να εξασκεί το νου του καταλλήλως για να δέχεται περισσότερες πληροφορίες. Όλα, βέβαια, εξαρτώνται και απο τη νοημοσύνη του αλλά και στην προ Διαδικτύου εποχή το ίδιο δεν γινόταν;

"Εκλεψε τον ελεύθερο, δημιουργικό χρόνο" : Ο μουρόχαβλος στην εποχή προ Διαδικτύου παρέμεινε μουρόχαβλος και στην εποχή του Διαδικτύου, ήτοι απρόθυμος να γεμίσει τον ελεύθερο χρόνο του με κάτι εποικοδομητικό και δημιουργικό. Και γιατί, παρακαλώ, το Διαδίκτυο δεν εντάσσεται στις δημιουργικές ενασχολήσεις; Η ύπαρξη άκρως ενδιαφεροντων ιστοτόπων, όπου μπορεί κανείς να πλουτίσει τις γνώσεις του και να ενημερωθεί ποικιλοτρόπως για τις εξελίξεις ανά τον κόσμο δεν αποτελούν ένα καλό τρόπο για να απασχολείται κανείς, όταν π.χ. δεν εργάζεται; Η δυνατότητα να επικοινωνεί κανείς με τους φίλους του διαδικτυακώς δεν είναι εποικοδομητική; Ε;

"Πάνε και τα φωτογραφικά μας άλμπουμ" : Καλύτερα, γιατί στην οικογένειά μου υπάρχουν σε μια αποθήκη δύο κιβώτια γεμάτα μέχρι πάνω φωτογραφίες από το παρελθόν, τα οποία, αν ποτέ αποφασισουμε να τα βάλουμε σε άλμπουμ, θα γεμίσουμε μισή βιβλιοθήκη. Τώρα με τις ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές μπορούμε να εντάξουμε τις αναμνήσεις μας σε ένα ψηφιακό δίσκο και μετά να το δούμε με φίλους μας είτε από τον υπολογιστή είτε από την τηλεόραση. Και δεν "χάνουν" καθόλου οι φωτογραφίες έτσι. Και αν θελήσουμε, τις τυπώνουμε κιόλας. Καμμία ζημία και εδώ, λοιπόν!

"Πρόσβαση σε αξιόπιστες πηγές αναφοράς": Ένας άπειρος χρήστης του Διαδικτύου προφανώς θα την "πατήσει" αρκετές φορές στην αρχή, πέφτοντας σε ιστότοπους, οι οποίοι περιέχουν αμφιβόλου αξιοπιστίας πληροφορίες. Σταδιακά, όμως, με την τριβή του στο Διαδίκτυο θα μάθει, ποιοι ιστότοποι περιέχουν πληροφορίες άξιες ανάγνωσης και ποιοι όχι. Μήπως στην εποχή προ Διαδικτύου οι πηγές αναφοράς ήταν περισσότερο αξιόπιστες; Να θυμηθούμε τη φρενίτιδα, που είχε πιάσει αρκετά εκ των ημεδαπών Μ.Μ.Ε. προ 20ετίας, περίπου, όταν μια κοτρώνα, που ανασύρθηκε από το βυθό του λιμανιού της Ρόδου, χαρακτηρίστηκε ως κομμάτι από το χαμένο από αιώνες Κολοσσό της Ρόδου; Ή ξεχάσαμε το βιντεάκι με τον καλυμμένο με πετρέλαιο κορμοράνο;

"Σεβασμός στον προσωπικό μας χώρο": Αν στήσει κανείς ένα ιστότοπο, όπου αραδιάζει τα πιο προσωπικά του στοιχεία, τότε είναι σα να προκαλεί τους τρίτους να τα μάθουν. Υπάρχουν, όμως, τόσες ασφαλιστικές δικλείδες, ώστε όποιος επιθυμεί, μπορεί να διασφαλίσει τα στοιχεία του αυτά. Και, εντέλει, δεν τα γράφει σε κανένα ιστότοπο και ξεμπερδεύει. Αν, τώρα, διατηρεί ιστολόγιο και θέλει να κρατήσει εκτός του επίδοξους υβριστές του, και εκεί υπάρχει η κατάλληλη μέθοδος μπλοκαρίσματός τους.

Προφανώς δεν κατατάσσω τον κ. Μιχαηλίδη στους πολέμιους του Διαδικτύου, αφού και ο ίδιος διατηρεί ιστολόγιο. Αλλά είδα την παράθεση ολων των παραπάνω υποτιθέμενων μειονεκτημάτων σαν μια προσπάθεια να δαιμονοποιηθεί το Διαδίκτυο για ορισμένα δεινά, που τυγχάνει να λαμβάνουν χώρα στους χώρους του και ας μην ήταν, πιστεύω, αυτή η πρόθεση του συντάκτη του παραπάνω άρθρου.

Πολιτική ένδεια τέχνας κατεργάζεται

Διαβάζοντας τις πρόσφατες δηλώσεις του προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ., κ. Καρατζαφέρη, σχετικά με την πρόθεσή του να είναι υποψήφιοι του κόμματός του οι κ.κ. Ανατολάκης και Ψινάκης(www.express.gr/news/politics/208727oz_20090908208727.php3), αντιλαμβάνεται κανείς, τον τρόπο, που ορισμένα κόμματα επιλέγουν, ώστε να προσελκύσουν ψηφοφόρους, εμπλουτίζοντας τα ψηφοδέλτιά τους με πρόσωπα της πεζής επικαιρότητας.
Φυσικά, κανείς δεν αρνείται το δικαίωμα στο κάθε κόμμα να επιλέγει τα πρόσωπα της αρεσκείας του αλλά και σε κάθε Έλληνα πολίτη να πολιτεύεται. Ούτε ο κ. Καρατζαφέρης είναι ο πρώτος διδάξας στο συγκεκριμένο τομέα, αν κρίνουμε από τις υποψηφιότητες και άλλων προσώπων της πεζής επικαιρότητας, τα οποία στο πρόσφατο παρελθόν επέλεξαν να πολιτευτούν με τα δύο μεγάλα κόμματα.
Ομως, με την επιλογή των παραπάνω προσώπων διαφαίνεται απροκάλυπτα μια ένδεια πολιτικών θέσεων, την οποία το εν λόγω κόμμα επιχειρεί να καλύψει και υποκαταστήσει με πρόσωπα, τα οποία (υποτίθεται ότι) απολαμβάνουν μια αναγνωρισιμότητα, λόγω της τακτικής παρουσίας τους στα Μ.Μ.Ε. Και εκεί, βέβαια, δεν διακρίνονται για τον πολιτικό τους λόγο ή έστω για το επίπεδό τους παρά για τις ατάκες τους και τον εν γένει τηλεοπτικό τους βίο, φτάνοντας έως και τα όρια της προσβολής της τιμής και της προσωπικότητος των συνομιλητών τους, αν και οι τελευταίοι συχνά δείχνουν να απολαμβάνουν το προνόμιο αυτό να τους στολίζουν τα παραπάνω πρόσωπα. Και αν, τέλος πάντων, ο κ. Ανατολάκης δεν έδωσε ιδιαίτερες αφορμές, κυρίως τα τελευταία χρόνια, λόγω και της αποχώρησής του από την ενεργό δράση, ο κ. Ψινάκης είχε την ευκαιρία να ξεδιπλώσει το απαράμιλλο ταλέντο του στην μέσω της συμμετοχής του σε αρκετές τηλεοπτικές εκπομπές, κυρίως διαγωνισμούς ταλέντων. Και, βέβαια, ούτε ο ένας ούτε ο άλλος διακρίθηκαν για τις όποιες ευαισθησίες τους σε θέματα, που πρέπει να άπτονται του ενδιαφέροντος ενός προσώπου, που θέλει να λέγεται πολιτευτής.
Είναι φανερή η εκμετάλλευση της δημοσιότητας, που τα εν λόγω πρόσωπα έχουν. Ο κ. Ανατολάκης μπορεί να αποτελέσει ή, τουλάχιστον, έτσι ευελπιστεί ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. πόλο έλξης του ποδοσφαιρόφιλου κοινού, κυρίως αυτού της μόνιμης πρωταθλήτριας ομάδος ποδοσφαίρου του Ολυμπιακού, ο δε κ. Ψινάκης θεωρητικά μπορεί να προσελκύσει τους λάτρεις των τηλεοπτικών εκπομπών, ιδίως εκείνων, που δεν αξιώνουν ιδιαίτερη πνευματική κατάρτιση από τον τηλεθεατή. Και αυτός είναι ο στόχος του εν λόγω κόμματος, το οποίο ουδέποτε φημιζόταν για το πολιτικό του πρόγραμμα αλλά και ουδέποτε περιφρόνησε τη δύναμη της τηλεόρασης και τη φήμη, που απολαμβάνουν ορισμένοι αστέρες της.
Η αιτιολογία, που ο κ. Καρατζαφέρης επικαλείται, ώστε να δικαιολογήσει την πρόσκληση στους δύο παραπάνω κυρίους, αποκαλύπτει ακόμα περισσότερο τη νοοτροπία αυτή. "Προσπαθώ να βρω πρόσωπα, που θα φέρουν στην πολιτική, εκείνους που της έχουν γυρίσει την πλάτη.Τα νέα παιδιά ή ακόμα και εκείνες τις γυναίκες των μεσημβρινών ζωνών της τηλεόρασης", ανέφερε χαρακτηριστικά σε σχετική συνέντευξη. Μόνο, που οι συγκεκριμένοι υποψήφιοι δεν πρόκειται να φέρουν στην πολιτική όσους της έχουν γυρίσει την πλάτη, αφού, όπως προείπαμε, ουδένα πολιτικό λόγο είναι σε θέση να αρθρώσουν, ενώ το μόνο ουσιαστικό προσόν τους είναι η αναγνωρισιμότητά τους, ελέω τηλεόρασης. Αλλού, ο κ. Καρατζαφέρης αναφέρει, ότι "η πολιτική δεν είναι μόνο για τα σκουρόχρωμα κουστούμια". Ουδεμία αντίρρηση! Αρκεί ο πολέμιος των σκουρόχρωμων κοστουμιών να διαθέτει πολιτικό λόγο, καθόσον η πολιτική δεν είναι θέμα γκαρνταρόμπας. Και με ατάκες, όπως η παραπάνω, οι πραγματικές προθέσεις του Προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ., ήτοι να εκμεταλλευτεί την εφήμερη φήμη των προσώπων της τηλοψίας , καθίσταται ολοφάνερη.
Δεν τρέφω αυταπάτες, ότι, κυρίως, τα δύο μεγάλα κόμματα φημίζονται για το ξεκάθαρο πολιτικό τους πρόγραμμα σε σχέση με το ΛΑ.Ο.Σ. Αναρωτιέμαι, όμως, αν, τελικά, έχουμε τα κόμματα, που μας αξίζουν, δηλαδή είτε κόμματα, που νέμονται την εξουσία επί σειρά ετών, εκμεταλλευόμενα την απροθυμία μας να τα "μαυρίσουμε", είτε μικρότερες πολιτικές παρατάξεις, οι οποίες επιδιώκουν να καρπωθούν οφέλη από τους αστέρες της πρόσκαιρης τηλεοπτικής λάμψης, χωρίς να ενδιαφέρονται για την όποια πολιτική τους τοποθέτηση, αν υποτεθεί ότι αυτοί διαθέτουν τέτοια.

Αντεθνικιστές κατά περίσταση;

Για να καταλάβω, αυτά τα απίστευτα καραγκιοζιλίκια των οπαδών της FYROM χτες στον αγώνα μπάσκετ ανάμεσα στην ομάδα τους και την εθνική Ελλάδος, αποτελούν εκδήλωση του δικαιώματός τους να αποκαλούνται "Μακεδόνες"; Και αν ναι, γιατί οι επικριτικοί - και σωστά - για τα δικά μας αντίστοιχα καμώματα προ αρκετών ετών, όταν το Μακεδονικό ήταν σε έξαρση και προβαίναμε σε συλλαλητήρια και παντός είδους μειωτικές συμπεριφορές σε βάρος των Σκοπιανών, συμπολίτες μας κατάπιαν τη γλώσσα τους;

Υποτίθεται, ότι όταν καταδικάζουμε τον εθνικισμό, τηρούμε αυτή τη στάση απ' όπου και αν αυτός προέρχεται. Και αυτή ήταν η αφετηρία όσων κατεδίκασαν - και, επαναλαμβάνω, πολύ σωστά έπραξαν - τις εθνικιστικές εξάρσεις του πρόσφατου παρελθόντος στην Ελλάδα και, βέβαια, συνεχίζουν να τις καταδικάζουν, όταν εμφανίζονται στη χώρα μας. Διότι ο εθνικισμός είναι επιζήμιος, απ' όπου και αν προέρχεται και οφείλει ο πολέμιός του να τον επικρίνει, όποιοι και αν τον εκφράζουν και με οποιονδήποτε τρόπο και αν τον εξωτερικεύουν, ώστε να είναι συνεπής στις πεποιθήσεις του.

Οπότε παραμένει η απορία μου, γιατί αυτή η άκρα του τάφου σιωπή για την εθνικιστική συμπεριφορά των προερχομένων από τη γείτονα χώρα οπαδών από τους αντιπαθούντες τον εθνικισμό.

Διλήμματα και πικρά συμπεράσματα

Ειλικρινά δε γνωρίζω, τί είναι προτιμότερο, τελικά. Να έχεις το σθένος να παραδεχθείς, ότι αδυνατείς να κυβερνήσεις τη χώρα σου μόλις δύο χρόνια μετά την επανεκλογή σου; Ή μήπως να αποφασίζεις να εξαντλήσεις την τετραετία και να βάζεις τα δυνατά σου, ώστε να διορθώσεις ό,τι πραγματικά μπορείς - εκτός αν δεν θέλεις - τιμώντας, έτσι τόσο τον εαυτό σου όσο και όσους σε εμπιστεύτηκαν;

Ο κ. Πρωθυπουργός έκλινε υπέρ της πρώτης επιλογής, όσο και αν προσπάθησε να εξωραΐσει την κατάσταση. Κακά τα ψέμματα, με οριακή πλειοψηφία, ένα σημαντικό μέρος της οποίας διαμαρτυρόταν συνεχώς για ποικίλους λόγους, προβάλλοντας προσκόμματα στην κυβερνητική πολιτική, χωρίς προθυμία να πατάξει τους άτακτους βουλευτές, που ενεπλάκησαν στα διάφορα σκάνδαλα αλλά και με διαφαινόμενη την αδυναμία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, ελλείψει του απαιτούμενου ελαχίστου αριθμού βουλευτών, ο κ. Πρωθυπουργός αποφάσισε να εγκαταλείψει την εξουσία, αποδεχόμενος ουσιαστικά όσα του καταλογίζει η αντιπολίτευση αλλά και ένα σημαντικό μέρος της κοινής γνώμης.

Βέβαια, υπάρχει και ο αντίλογος, σύμφωνα με τον οποίο είναι προτιμότερο μια κυβέρνηση, αρκετά μέλη της οποίας ενεπλάκησαν σε ποικίλα σκάνδαλα, απώλεσαν την έξωθεν καλή μαρτυρία και, γενικά, απέδειξαν, ότι αδυνατούν να διαχειριστούν κρίσιμα ζητήματα, να αποχωρήσει παρά να συνεχίσει να βλάπτει μια χώρα. Έτσι, όμως, οδηγούμαστε, κατά την ταπεινή μου άποψη, σε μια παραδοχή της αδυναμίας - ή, μήπως, απροθυμίας; - της κυβέρνησης να τιθασεύσει τα άπληστα για χρήμα και εξουσία στελέχη της, οπότε καταλήγουμε στους ίδιους λόγους, για τους οποίους επίκειται η προκήρυξη εθνικών εκλογών.

Δεν είναι η καλύτερη δυνατή κατάληξη για ένα πολιτικό, ο οποίος εξελέγη το πρώτον το 2004 με την ελπίδα, ότι, τουλάχιστον, θα προσπαθούσε να αλλάξει ορισμένα πράγματα στη χώρα, ύστερα από 20, σχεδόν, χρόνια διακυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και, τελικά, κατάφερε, ώστε πολύς κόσμος να νοσταλγήσει τους επί 20ετία, περίπου, κυβερνώντες του.

Βιβλία : "Η Αρχαία Σκουριά", της Μάρως Δούκα

Τα πρώτα χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση έκαναν την εμφάνισή τους αρκετά βιβλία, τα οποία αναφέρονταν στους αγώνες των αριστερών κατά την εποχή ανάμεσα στον Εμφύλιο Πόλεμο και την Επταετία των Συνταγματαρχών, θέμα, το οποίο μόνο ακροθιγώς και κρυφά μπορούσε να τεθεί στη λογοτεχνία πριν την πτώση της χούντας. Αρκετά από αυτά υπήρξαν υμνητικά για τους αγώνες της Αριστεράς και τις διώξεις, που υπέστησαν τα στελέχη της, ενώ άλλα υπήρξαν άκρως επικριτικά, με πλέον χαρακτηριστικό ανάγνωσμα της κατηγορίας αυτής "ΤΟ ΚΙΒΩΤΙΟ" του Άρη Αλεξάνδρου. Σίγουρα, πάντως, η Μεταπολίτευση και η εντεύθεν νομιμοποίηση του Κ.Κ.Ε. αλλά και η αποδαιμονοποίηση της Αριστεράς βοήθησε αρκετούς λογοτέχνες μας να περιγράψουν την πορεία της κατά τα μετεμφυλιακά χρόνια αλλά και να κρίνουν και κατακρίνουν τις ενέργειες των συνιστωσών της.
"Η ΑΡΧΑΙΑ ΣΚΟΥΡΙΑ" της Μάρως Δούκα αποτελεί ένα εμβληματικό βιβλίο, το οποίο καθιέρωσε τη συγγραφέα ως μια από τις αντιπροσωπευτικότερες φωνές της λογοτεχνίας μας. Η πρωταγωνίστρια, Μυρσίνη Παναγιώτου, είναι ένας από τους σημαντικότερους χαρακτήρες, που έδωσε η νεότερη ελληνική λογοτεχνία. Πίσω από τη λαμπερή βιτρίνα της μεγαλοαστικής οικογένειάς της κρύβονται, επιμελώς μέχρι ένα σημείο, οι αντιθέσεις των γονέων της αλλά και η απουσία ουσιαστικού συναισθηματικού συνδέσμου μεταξύ τους, πράγμα, που η πρωταγωνίστρια αντιλαμβάνεται πολύ νωρίς. Μην αντέχοντας το αδιάφορο και συχνά προσποιητό πολιτικά αλλά χαλαρό απέναντί της οικογενειακό περιβάλλον, η Μυρσίνη εντάσσεται στη νεολαία Λαμπράκη και συμμετέχει στους αγώνες της ήδη από τα μαθητικά της χρόνια και στη συνέχεια ως φοιτήτρια. Το πραξικόπημα θα τη βρει να διανέμει παράνομο υλικό με άλλα δύο πρόσωπα για λογαριασμό του ανομολόγητου αλλά πανταχού παρόντος Κ.Κ.Ε. Σύντομα, όμως, οι αντιθέσεις μεταξύ των διαφόρων προσώπων αλλά και τάσεων της Αριστεράς θα προβληματίσουν τη Μυρσίνη, η οποία θα επιλέξει να πορευτεί μόνη της το δικό της δρόμο μακρυά από τις μεταπολιτευτικές σκοπιμότητες και τις όποιες συνιστώσες της Αριστεράς. Αλλά το τίμημα θα είναι βαρύ.
Ο συγκλονιστικός μονόλογος της πρωταγωνίστριας, που διατρέχει όλο το βιβλίο, αποτελεί την ομολογία ενός προσώπου, το οποίο αγωνίστηκε, χωρίς να σπεύσει κατά τη Μεταπολίτευση να εξαργυρώσει την όποια προσφορά του. Δεν απολογείται για όσα έκανε και, κυρίως, για την απόφασή της να απομακρυνθεί από τα πρόσωπα, με τα οποία συμπορεύτηκε αλλά επιδιώκει να συνεχίσει το μοναχικό της δρόμο, όπου θα είναι κυρίαρχος του εαυτού της και πιστή στις ιδέες της. Είναι η αποκαλυπτική μαρτυρία της, που την εξυψώνει μακρυά από τους μεταπολιτευτικούς ευτελισμούς και τις σκοπιμότητες της παράταξης, για την οποία αγωνίστηκε και φυλακίστηκε κατά την επταετία. Και για τις ιδέες της αυτές η Μυρσίνη επιλέγει να αφήσει την οικογένεια, τις σπουδές, τους ίδιους τους φίλους της και, κυρίως, την μεγαλοαστική τάξη, ώστε υπόλογη μόνο στον εαυτό της να κοιτάξει κατάματα τον αναγνώστη και να νοιώσει, ότι η ίδια όρισε τη μοίρα της. Και η έντονα συναισθηματική κοπέλα των πρώτων χρόνων της πολιτικοποίησής της μετατρέπεται σε μια συνειδητοποιημένη γυναίκα μέσα από τους αγώνες και τις ταλαιπωρίες της, θλιμμένη από την πορεία της Αριστεράς αλλά και των φίλων της στους αγώνες της, πλην, όμως, χωρίς να χάσει την ανθρωπιά της και να καταστεί άλλη μια κυνική σχολιάστρια.
Πίσω από το μονόλογο της Μυρσίνης περνάει η ιστορία της νεότερης Ελλάδος από τον Εμφύλιο μέχρι τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης - το βιβλίο γράφτηκε το 1979 - και ο αντίκτυπος, που αυτή είχε στην οικογένεια της πρωταγωνίστριας αλλά και στον περίγυρό της. Ο εκτελεσμένος αδελφός της φίλης της μητέρας της Μυρσίνης και η αναγωγή του σε ήρωα, του οποίου την αίγλη καρπώνεται η αδελφή του, ο διωκόμενος οικογενειακός φίλος, οι πιστοί του κόμματος, που σταδιακά γίνονται δογματικοί και αργότερα παύουν να αγωνίζονται για την Αριστερά, οι κατ' επίφαση αριστεροί με τη δεξιά τσέπη, που πολιτικολογούν εκ του ασφαλούς, χωρίς να αγωνίζονται έστω στο ελάχιστο, και πολλά άλλα πρόσωπα γνωστά σε όσους έζησαν την εποχή εκείνη παρελαύνουν γύρω από τη Μυρσίνη, δημιουργώντας μια πειστική τοιχογραφία της μεταμφυλιακής Ελλάδας.
Για όσους δεν έζησαν τα μετεμφυλιακά χρόνια, το βιβλίο αυτό αποτελεί ένα σπουδαίο μπούσουλα, που περιγράφει το κλίμα της εποχής εκείνης μέσα από τα μάτια μιας κοπέλας από μεγαλοαστική οικογένεια, η οποία ανυψώθηκε και απομακρύνθηκε όχι μόνο από την οικογένειά της αλλά και από την τάξη της, ώστε να πορευτεί το δικό της δρόμο με τίμημα την απομάκρυνσή της από τους πάντες και τα πάντα. Και για όσους εκτιμούν τη σπουδαία λογοτεχνική πένα της συγγραφέως, ιδού το σπουδαιότερο ίσως έργο της!