Το τέλος ενός παραλογισμού

Επιτέλους, εξεδόθη μια απόφαση, που έβαλε τέλος στην παράλογη απόσυρση του βιβλίου της συγγραφέως κας Έρσης Σωτηροπούλου "ΖΙΓΚ ΖΑΓΚ ΣΤΙΣ ΝΕΡΑΝΤΖΙΕΣ" από τις σχολικές βιβλιοθήκες. Συγκεκριμένα, το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών έκανε δεκτή την αίτηση ανάκλησης, που είχε υποβάλει η ίδια η συγγραφέας, της απόφασης του ιδίου δικαστηρίου, με την οποία είχε διαταχθεί η προσωρινή απομάκρυνση του παραπάνω βιβλίου από τις σχολικές βιβλιοθήκες, δίνοντας ένα τέλος σε μια δικαστική απόφαση, που χαρακτηρίστηκε από το μεγαλύτερο μέρος του νομικού και λογοτεχνικού κόσμου ως μια απόπειρα λογοκρισίας ανεπίτρεπτη στους καιρούς μας. Έτσι, λοιπόν, το εν λόγω βιβλίο θα αναγιγνώσκεται, πλέον, άφοβα στις σχολικές βιβλιοθήκες της χώρας, όπου, τέλος πάντων, αυτές υφίστανται. Και, κυρίως, εδόθη ένα τέλος, σε επίπεδο ασφαλιστικών μέτρων, τουλάχιστον, ήτοι ως προς την προσωρινή δικαστική προστασία, στην άκρως επιδεικτική επίδειξη φαρισαϊκής ηθικής του κ. Πλεύρη και του χώρου, που ο τελευταίος εκπροσωπεί. Διότι η απόφαση αυτή αποτελεί, πρωτίστως, μια νίκη της Δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου. Και ένα παράδειγμα για τους επίδοξους προστάτες των ηθών του τόπου μας.

Μια ιστορία δοκιμασίας των νεύρων μας

Στο Υπουργείο Ανάπτυξης υπάγεται μια υπηρεσία με την επωνυμία "Διεύθυνση Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας", η οποία ασχολείται με τα βιομηχανικά σήματα, ήτοι εκείνα το λογότυπα, που χαρακτηρίζουν κάποια προϊόντα (π.χ. coca - cola) ή υπηρεσίες (Avis rent a car). Τα σήματα αυτά αποτελούν από την κατοχύρωσή τους και για χρονικό διάστημα 10 ετών, τουλάχιστον, με δικαίωμα ανανέωσης αυτών εντός της δεκαετίας, περιουσιακό στοιχείο του δικαιούχου και του δίνουν το δικαίωμα να εμποδίσει ακόμα και δια της δικαστικής οδού κάθε άλλο πρόσωπο να χρησιμοποιήσει το ίδιο ή παρεμφερές σήμα, το οποίο ο μέσος συναλλασσόμενος δεν θα μπορεί να διακρίνει από αυτό, που κατοχυρώθηκε πρώτο. Φυσικά, μπορεί να τα μισθώσει σε τριτους ή και να τα πουλήσει.

Το Ελληνικό Δημόσιο δια του παραπάνω Υπουργείου αποδεικνύει, ότι διαθέτει αστείρευτο ταλέντο στην καλλιέργεια του εκνευρισμού και της απελπισίας στον πολίτη. Η συγκεκριμένη υπηρεσία είναι μοναδική ανά το πανελλήνιο, ήτοι πας ενδιαφερόμενος υποχρεούται να ταξιδέψει έως την Αθήνα και, συγκεκριμένα, στην Πλατεία Κάνιγγος, ώστε να καταθέσει τη δήλωση για το σήμα του. Και όλα θα πάνε καλά, αν δεν υπάρχει κάποια πορεία ή απεργία των μέσων μαζικής μεταφοράς, που θα έχει ακινητοποιήσει όλη την Αθήνα ή απεργία των υπαλλήλων του υπουργείου αυτού, πράγματα διόλου ασυνήθιστα στη χώρα μας.

Και αν, τέλος πάντων, φτάσει στο δεύτερο όροφο, στο γραφείο, όπου κατατίθενται οι δηλώσεις των σημάτων, θα αντικρύσει τον υπηρεσιακό μινιμαλισμό του Ελληνικού Δημοσίου σε όλο του το μεγαλείο. Ένας και μοναδικός υπάλληλος καλείται να παραλαμβάνει περίπου 100 δηλώσεις απ' όλη την Ελλάδα ημερησίως από τις 10:30 έως τις 14:00. Οι υπόλοιποι κρίθηκαν υπεράριθμοι από τον κ. Υπουργό Ανάπτυξης και τοποθετήθηκαν σε άλλες υπηρεσίες του υπουργείου αυτού. Και, συνήθως, η ουρά των ενδιαφερόμενων δικηγόρων φτάνει μέχρι έξω. Και αλλοίμονο σε εκείνο, που δεν έχει ξανακάνει την δουλειά αυτή και τηλεφωνήσει, διότι ο ένας αυτός υπάλληλος δεν είναι απόγονος των Εκατόγχειρων να συμπληρώνει δηλώσεις και να σηκώνει παράλληλα το τηλέφωνο, ειδικά όταν αυτό χτυπάει ακατάπαυστα.

Και μέσα σε όλη την ανεμοζάλη της χώρας μας, όπου τα μπλόκα των αγροτών έχουν κόψει την κίνηση στις εθνικές οδούς, οι μαθητές και οι φοιτητές ετοιμάζονται να ξαναβγούν στους δρόμους και η οικονομία μας περνάει μάυρες ημέρες, εσύ ασχολείσαι με αυτό το θέμα, ρε φίλε, θα μου πείτε; Ε,ναι, ρε παιδιά, με αυτό ασχολούμαι, διότι αφενός το "λούστηκα" σήμερα και θα το ξαναλουστώ λίαν συντόμως αφετέρου, όταν το κράτος μιλάει για ανταγωνιστικές επιχειρήσεις, οφείλει να παρέχει τις απαιτούμενες διοικητικές διευκολύνσεις, ώστε να καταστούν οι επιχειρήσεις αυτές ανταγωνιστικές. Και μια επιχείρηση με κατοχυρωμένο σήμα, εκτός του ότι διαθέτει περισσότερο κύρος στην αγορά, αποτελεί και ένα φορέα, που αξιοποιεί κάθε περιουσιακό του στοιχείο και επιτυγχάνει περισσότερη ανταγωνιστικότητα και περισσότερα έσοδα, άρα περισσότερα έσοδα και για το κράτος εκείνο, που θέλει να ασκήσει ουσιαστικό φορολογικό έλεγχο στις επιχειρήσεις. Αλλά εδώ ανοίγουμε άλλο μέτωπο.

Εντέλει, διαπίστωσα για πολλοστή φορά, ότι έχουμε ένα κράτος, το οποίο μηχανεύεται ένα σωρό καταστάσεις, για να δοκιμάσει τα νεύρα μας. Και μετά οι φορείς του διαμαρτύρονται, ότι δεν είμαστε ανταγωνιστικοί, ότι δεν αποδίδουν οι επιχειρήσεις μας κ.λπ. Αλλά αυτοί οι φορείς δε νοιάζονται για την παροχή των λύσεων, ώστε να επιτευχθεί περισσότερη ανταγωνιστικότητα. Και τα νεύρα μας θα συνεχίσουν να δοκιμάζονται.

Να λείπει τέτοιου είδους διαφήμιση, κ. Νταλάρα!

Όταν έχεις μια πορεία 40 ετών στο τραγούδι, γεμάτη συνεργασίες με σπουδαίους μουσικούς, όπως ο Κουγιουμτζής, ο Θεοδωράκης, ο Μικρούτσικος και πολλοί άλλοι,

όταν έχεις μια δισκογραφική δουλειά τόσο γνωστή και διαδεδομένη, που δεν χρειάζεται να αναζητήσει κανείς μια εξειδικευμένη μουσική εκπομπή, ώστε να ακούσει ένα τραγούδι σου,

όταν έχεις τραγουδήσει στο εξωτερικό και έχεις κάνει γνωστό το όνομα της χώρα σου σε βαθμό, που να θεωρείσαι ένα σπουδαιο εξαγώγιμο, άρα και πασίγνωστο, προϊόν,

όταν στην εποχή του Διαδικτύου τα τραγούδια σου ακούγονται παντού και ο οποίοσδήποτε μπορεί να τα "κατεβάσει" και

όταν αποτελείς ένα σύμβολο της μουσικής σκηνής της Ελλάδος,

τότε δεν έχεις την παραμικρή ανάγκη να δώσεις το παρόν στην εκπομπή του κ. Θέμου Αναστασιάδη (και του κάθε "Αναστασιάδη"), για να διαφημίσεις την επόμενη δουλειά σου.

Αφήστε τη Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της!

Για το κύκλωμα διακίνησης υλικού παιδικής πορνογραφίας στο Νομό Λακωνίας δε νομίζω ότι έχω να πω πολλά πράγματα. Αρκετά άτομα, ανάμεσά τους και ένας κληρικός, έχουν συλληφθεί και ήδη έχει αρχίσει η προκαταρκτική εξέταση, ώστε να συγκεντρωθεί το απαραίτητο υλικό και να κριθεί, αν και εις βάρος ποιων θα πρέπει να απαγγελθούν κατηγορίες.

Ελάχιστα με ενδιαφέρει, αν ανάμεσα στους εμπλεκομένους είναι και ένας ιερέας. Τόσα συμπτώματα παθογένειας έχει εμφανίσει η Εκκλησία της Ελλάδος τα τελευταία χρόνια, ώστε, πλέον, τίποτα δεν με εκπλήσσει. Και, βέβαια, ελπίζω, αν, τυχόν, ο ιερέας αυτός βρεθεί ένοχος, να τιμωρηθεί, όπως θα τιμωρούνταν και ένας λαϊκός (μη ιερέας, δηλαδή).

Επειδή, όμως, έχουν ήδη αρχίσει να εμφανίζονται φωτογραφίες των εμπλεκομένων στην υπόθεση αυτή, με μια ιδιαίτερη προτίμηση στον ιερέα, λόγω του σχήματός του, προτού καν απαγγελθούν κατηγορίες, φρόνιμο θα ήταν να περιμένουμε μέχρι την έκδοση καταδικαστικής απόφασης. Και το υποστηρίζω, διότι θεωρώ απαράδεκτο, όταν αγνοούμε το περιεχόμενο της μέχρι αυτή τη στιγμή σχηματισθείσης δικογραφίας, δεν έχουμε την απαραίτητη κατάρτιση και, κυρίως, έχουμε έντοινη συναισθηματική φόρτιση, ακριβώς επειδή πρόκειται για παιδική πορνογραφία, να αξιώνουμε την καταδίκη των εμπλεκομένων στην υπόθεση αυτή.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, το τεκμήριο της αθωότητας δεν παύει να αφορά ακόμα και το πρόσωπο, που φέρεται, ότι διέπραξε το χειρότερο έγκλημα. Και η ιστορία της Δικαιοσύνης βρίθει παραδειγμάτων ανθρώπων που είτε αθωώθηκαν πανηγυρικά, επειδή δεν υπήρχαν στοιχεία εις βάρος τους, αν και όλοι φώναζαν για την ενοχή τους, είτε καταδικάστηκαν και εξέτισαν βαρύτατες ποινές (και παλαιότερα εκτελέστηκαν), επειδή η συναισθηματική διέγερση, που προκλήθηκε από την αλαλάζουσα κοινή γνώμη, ώθησε τους δικαστές σε μια καταδικαστική απόφαση, που αργότερα, αποδείχθηκε εσφαλμένη.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τη Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της με την υπόθεση αυτή. Διότι όση έλλειψη εμπιστοσύνης και αν τρέφει κανείς γι' αυτή, δεν μπορεί και δεν πρέπει, αν θέλουμε να λεγόμαστε ευνομούμενο κράτος με διακρινόμενες εξουσίες, να καταδικάζουμε ανθρώπους χωρίς δίκη και, κυρίως, χωρίς κάποια διαδικασία.

Καθιέρωση μέσω στερεότυπων

Δεν ήταν η πρώτη φορά, που έκλεισα την τηλεόραση αηδιασμένος με αυτό, που έβλεπα. Ήταν ένα πρόσωπο χαμογελαστό και ναζιάρικο με ανεπαρκέστατη γνώση των ελληνικών αλλά με περισσή διάθεση να κουτσομπολέψει και, κυρίως, να παρουσιάσει τις πραγματικές ηλικίες διαφόρων προσώπων του εγχωρίου κόσμου του θεάματος. Και όσο οι θαμώνες της εκπομπής, όπου επιτελούσε το θεάρεστο έργο του ανέμεναν, σαν τις γριές το αντίδωρο στην εκκλησία, να μάθουν τις ηλικίες των αστεριών του ημεδαπού ψυχαγωγικού στερεώματος τόσο ο αμόρφωτος πλην, όμως, τρισχαριτωμένος ανήρ κόρωνε και ανήγγειλε ηλικίες, αφήνοντας τους θαμώνες να σκορπούν κακεντρεχή σχόλια, που πρόδιδαν ανάλογη έλλειψη γνώσης της γραμματικής και του συντακτικού της γλώσσας μας αλλά πληθώρα εξυπνακισμού. Και, βέβαια, ο ανωτέρω συμπολίτης μας συμμετείχε ασμένως στο "θάψιμο" του τάδε ή του δείνα προσώπου, του οποίου την ηλικία νωρίτερα είχε αποκαλύψει.

Μη βιαστείτε να με κατατάξετε στην κατηγορία των αναρίθμητων ομοφοβικών συμπολιτών μας! Προσωπικά, εκτιμώ εκείνους τους ομοφυλόφιλους, οι οποίοι στην άκρως ομοφοβική χώρα μας κατάφεραν να αναδειχθούν επαγγελματικά και να αποκτήσουν και αυτή μια θέση στην κοινωνία μας. Βέβαια, αρκετοί από αυτούς κινήθηκαν, κυρίως, στο χώρο των τεχνών και των Μ.Μ.Ε., όπου και διακρίθηκαν αλλά τούτο δεν αποτελεί ψόγο, καθόσον οι δύο αυτοί χώροι αποτελούσαν (και, σε σημαντικό βαθμό, αποτελούν, μέχρι σήμερα) εκείνες τις εστίες, όπου η όποια τάση κρίνεται με περισσότερη επιείκια απ ό,τι σε άλλους χώρους και υπάρχει η ελευθερία της προσωπικής έκφρασης, χωρίς τον κίνδυνο "κραξίματος".

Δεν μπορώ, όμως, να δεχθώ, ότι μια κατηγορία συμπολιτών μας, οι οποίοι κυνηγήθηκαν ανελέητα από την υποτιθέμενη ορθά σκεπτόμενη κοινωνία μας για τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις και είχαν τεθεί επί σειρά ετών στο περιθώριο, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, που απλά επιβεβαίωναν τον κανόνα, εμμένουν να αναπαράγουν τα αρνητικά στερεότυπα, που η κατεστημένη αντίληψη έχει για τους ομοφυλόφιλους. Και είναι εμφανής η επιλογή των Μ.Μ.Ε. να παρουσιάσουν το σύνολο των ομοφυλοφίλων ως "κραγμένων", αμόρφωτων, κουτσομπόλικων και κακιασμένων πλασμάτων και να επισύρουν, έτσι, τη μήνη του κόσμου, που συχνά μιλάει για "τοιούτους, που έχουν αλώσει τα Μ.Μ.Ε." και άλλα συναφή. Και, βέβαια, δεν μπορώ να λησμονήσω την προ ετών ατάκα του νυν Υφυπουργού Αθλητισμού, κ. Ιωαννίδη, ο οποίος είχε υποστηρίξει την άποψη αυτή, ξεκαθαρίζοντας, συγχρόνως, ότι απεχθάνεται τους ομοφυλόφιλους.

Δεν έχω αντίρρηση, ότι το παραπάνω σύμπτωμα δεν είναι το μονο, που με ενοχλεί στα εγχώρια Μ.Μ.Ε. Όμως, περίμενα από μια κατηγορία συνανθρώπων μας, οι οποίοι έχουν υποστεί τις απίστευτες διακρίσεις και μια αναμφισβήτητη περιθωριοποίηση, να πολεμήσουν αυτά τα αρνητικά για τα πρόσωπά τους στερεότυπα και να μην τα αναδείξουν ακόμα περισσότερο, εις τρόπον, ώστε να συμβάλλουν στην ακόμα περισσότερο περιθωριοποίησή τους. Διότι, κακά τα ψέμματα, η εικόνα του υπερβολικά εκδηλωτικού σε βαθμό γραφικότητας ομοφυλόφιλου, που καθιέρωσε στο παρελθόν ο μακαρίτης Παράβας, συνεχίστηκε και στην ημεδαπή τηλεόραση με τον Γιάννη Μπέζο στους "Απαράδεκτους" και εδραιώθηκε με πρόσωπα αμφιβόλου μόρφωσης, που συμμετέχουν και πλειοδοτούν συχνά σε κακίες στα πρωινάδικα, μεσημεριανάδικα και εν γένει κουτσομπολίστικα προϊόντα των εγχώριων Μ.Μ.Ε. Και είναι ακριβώς εκείνη η εικόνα, που επιθυμούσαν για τον ομοφυλόφιλο οι υπέρμαχοι της ηθικής, ώστε να ωρύονται μετά, ότι "σας τα λέγαμε εμείς για τους τοιούτους".

Ίσως φταίει το γεγονός, ότι, έπειτα από χρόνια περιθωριοποίησης, κάποιοι ομοφυλόφιλοι συμπολίτες μας κατάφεραν να βιοποριστούν επαγγελματικά, ακολουθώντας τη γραμμή, που οι ομοφοβικοί εργοδότες τους είχαν χαράξει, και απλά αδιαφόρησαν για τους σαφώς σοβαρότερους ομοφυλόφιλους, που απεχθάνονται αυτό το πρότυπο και ακολουθούν μια σαφώς διακριτικότερη και σοβαρότερη πορεία. Διότι η επιτυχία συχνά οδηγεί στη λήθη του παρελθόντος αλλά και στη βολή των κεκτημένων, καταστάσεις, που με τη σειρά τους επιβάλλουν την αδιαφορία για όσους εξακολουθούν να υποφέρουν, λόγω των επιλογών τους. Και ήταν μια σπουδαία ευκαιρία, ώστε ένα απαράδεκτο στερεότυπο να ξηλωθεί από τα ελληνικά Μ.Μ.Ε.

Βιβλία : "ΜΙΑ ΣΧΕΔΟΝ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ", του Ντέιβιντ Σεντάρις

Μπορεί κανείς να κλείσει σε 22 αυτοτελείς ιστορίες τη ζωή του και τη ζωή της οικογένειάς του; Πόση πρωτοτυπία μπορεί να έχει μια ιστορία, όπου ο πρωταγωνιστής δίνει οδηγίες σε κάποιους τουρίστες, που έχουν χαθεί, μια ιστορία, που περιγράφεται ο γάμος του αδελφού του συγγραφέα ή η δυσάρεστη επαφή του συγγραφέα με τους γείτονές του; Και όλες οι ιστορίες του βιβλίου να είναι δοσμένες με καυστικό χιούμορ, που αποδομεί την Αγία Αμερικανική (με ελληνικές ρίζες) Οικογένεια, χωρίς να λείπει μια δόση τρυφερότητας και αγάπης από το συγγραφέα για τα μέλη της;

Ο ελληνικής καταγωγής αμερικανός συγγραφέας Ντέιβιντ Σεντάρις επιτυγχάνει στην αποστολή του αυτή. Στο βιβλίο του "ΜΙΑ ΣΧΕΔΟΝ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ"(εκδόσεις "ΜΕΛΑΝΙ") ο συχνά δύστροπος αλλά απολαυστικά καυστικός συγγραφέας διηγείται μια σειρά από αυτοβιογραφικές ιστορίες. Στο στόχαστρό του μπαίνουν τα πάντα, όπως η σταδιακή φθορά της σχέσης των γονέων του, τα αποτυχημένα οικονομικά σχέδιά τους, η επαγγελματική και κοινωνική πορεία του ίδιου και των αδελφών του, ο γάμος και η οικογένεια του μικρότερου αδελφού του, τα ήθη και έθιμα των Η.Π.Α. αλλά και η ομοφυλοφιλία του συγγραφέα. Η Αγία Αμερικανική Οικογένεια ξεχαρβαλώνεται, αφού βγαίνουν στη φόρα τα ήθη της, οι δυσλειτουργίες της και οι συνέπειές τους στη ζωή των μελών της.

Ωστόσο, αυτή η εικόνα της οικογένειας του συγγραφέα δεν προδίδει κάποια κακία ούτε καταφεύγει στο μελόδραμα. Το χιούμορ του συγγραφέα παντρεύεται αρμονικά με την αγάπη του συγγραφέα για την οικογένειά του και η συμπόνια του για την αποτυχία κάποιων εξ αυτών να πετύχουν κάποια πράγματα στη ζωή τους ή να τα διατηρήσουν είναι εμφανής. Η απροθυμία του πατέρα του να αποδεχθεί την ομοφυλοφιλία του συγγραφέα δεν οδηγεί στο σκιτσάρισμα μιας απεχθούς μορφής αλλά σε μια αρκετά συμπαθητική εικόνα ενός ανθρώπου, που είτε αδυνατούσε να εκπληρώσει τα όνειρά του είτε να διατηρήσει όσα εξεπλήρωνε. Η μητέρα του περιγράφεται με εξίσου συμπαθητικά χρώματα, ως ένας άνθρωπος, που ενώ δεν είχε αποδεχθεί απόλυτα την τάση του συγγραφέα, εν τούτοις του συμπαραστεκόταν. Και ο αδελφός του, το πιο φυσιολογικό μέλος, κατά το συγγραφέα της οικογένειάς του είναι εκείνος, που δέχεται αρκετά πυρά, λόγω της προσπάθειάς του να εμφανίζεται ως ο βαρβάτος αρσενικός σε αντιδιαστολή προς το συγγραφέα, ωστόσο και εδώ είναι εμφανής η αγάπη του συγγραφέα. Τέλος, οι αδελφές του συγγραφέα εμφανίζονται με αρκετό αδελφικό αλλά όχι κακιασμένο χιούμορ και με περισσή συμπάθεια για τη μέτρια πορεία της ζωής τους.

Εν ολίγοις, ο Ντέιβιντ Σεντάρις μπορεί να διαβαστεί ως ένας απολαυστικότατος χιουμορίστας συγγραφέας, που πίσω από τον τίτλο του βιβλίου του και την παρουσίαση μιας φαινομενικά φυσιολογικής οικογένειας κρύβεται μια σειρά από δυσλειτουργίες, οι συνέπειες των οποίων στα μέλη της οικογένειας Σεντάρις παρουσιάζονται με καυστικό χιούμορ, το οποίο, όμως, συνυπάρχει με την αγάπη του συγγραφέα για τους δικούς του και την απουσία κακίας εκ μέρους του για όσα πέρασε είτε από τους δικούς του είτε από τρίτα πρόσωπα.

Υπερπροστατευτισμός και υπερβολές

Μια πρόσφατη έρευνα, που δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο www.thebabywebsite.com ,έδειξε, ότι ένα ποσοστό 50% από ένα σύνολο 3.000 γονέων, που ρωτήθηκαν, αν διαβάζουν στα παιδιά τους κλασσικά παραμύθια, τα αποφεύγουν, διότι θεωρούν, ότι είναι τρομακτικά για τα παιδιά τους και τους δημιουργούν εφιάλτες. Για το λόγο αυτο, μάλιστα, προτιμούν να τους διαβάζουν περισσότερο φιλικές ιστορίες. Μάλιστα, στο στόχαστρο της εν λόγω ιστοσελίδας μπαίνουν παραμύθια, όπως η Κοκκινοσκουφίτσα, η Χιονάτη και οι 7 νάνοι, η Ωραία Κοιμωμένη και άλλα γνωστά αναγνώσματα της παιδικής ηλικίας.

Τα επιχειρήματα, που διατυπώθηκαν από γονείς, που αποφεύγουν να διαβάζουν τα παραπάνω παραμύθια στα παιδιά τους, ποικίλλουν. Αναφέρεται, για παράδειγμα, ότι είναι οι ηρωίδες των παραμυθιών αυτών, όπως η Σταχτοπούτα ή η Χιονάτη αποτελούν παραδείγματα αντιφεμινισμού, επειδή περιμένου τον πρίγκηπα να τις σώσει, τον οποίο, μάλιστα, και παντρεύονται, αν και δεν το γνωρίζουν. Επίσης, υπιστηρίχθηκε, ότι δε γνωρίζουμε τίποτα για τους γονείς των ηρώων των παραμυθιών, ενώ ορισμένοι εξ αυτών, όπως ο Τζακ στην ιστορία "ο Τζακ και η φασολιά" αποτελούν κάκιστα πρότυπα για τα παιδιά, καθότι ο Τζακ κλέβει το γίγαντα και μετά κατεβαίνει τη φασολιά, για να του ξεφύγει, κόβει τη φασολιά και ο γίγαντας σκοτώνεται. Φυσικά, τίθεται και το ζήτημα της πολιτικής ορθότητας, που δεν διαθέτουν τα εν λόγω παραμύθια, επειδή οι σωστοί γονείς δεν αφήνουν τα παιδιά τους (το Χάνσελ και τη Γκρέτελ, εν προκειμένω) να τριγυρίζουν μόνα τους σε ένα δάσος και να δέχονται γλυκά από μια ξένη ούτε επιτρέπεται σε ένα παραμύθι να πρωταγωνιστεί μια ηρωίδα (η Σταχτοπούτα, δηλαδή), που ξεθεώνεται στη δουλειά χωρίς βοήθεια. Και, βέβαια, οι παραπάνω γονείς δεν αποδέχονται τη βία, που υπάρχει στα παραμύθια αυτά, την οποία θεωρούν υπεύθυνη πιθανών φοβιών και εφιαλτών των παιδιών τους.

Είναι ευρύτερα αποδεκτό, ότι τα παραπάνω κλασσικά παραμύθια αλλά και άλλα της ίδιας κατηγορίας περιέχουν εικόνες, που ίσως φαντάζουν αρκετά σκληρές στα μάτια ενός παιδιού ή ελάχιστα συμβιβάζονται με την εικόνα, που ένας γονέας έχει για τη σύγχρονη οικογένεια και ανατροφή των παιδιών. Τα περισσότερα από τα παραμύθια αυτά δημιουργήθηκαν σε μια εποχή περισσότερο σκληρή και χωρίς ίχνος από τη λεγόμενη πολιτική ορθότητα των ημερών μας. Και τα περισσότερα από αυτά ήταν περισσότερο σκληρά κάποια παλαιά εποχή, τουλάχιστον πριν τα επεξεργαστούν και προσαρμόσουν σε μια περισσότερο ήπια μορφή οι αδελφοί Γκριμ το 19ο αιώνα, η οποία μορφή, βέβαια, ανταποκρινόταν και στις συνθήκες ανατροφής των παιδιών εκείνης της εποχής.

Ωστόσο, αν κάτι διαφεύγει στους υπερπροστατευτικούς γονείς του παραπάνω ιστότοπου, είναι το πραγματικό νόημα των παραμυθιών, ήτοι η προαιώνια μάχη του Καλού με το Κακό. Δεν υποστηρίζω, ότι το καλό πάντα νικά την πραγματικότητα και είμαι πρόθυμος να δεχθώ, ότι, συνήθως, το αντίθετο συμβαίνει. Ωστόσο, η μύηση ενός παιδιού στην πανάρχαια αυτή διαμάχη μέσα από ένα παραμύθι επιτυγχάνει τη διάπλαση ενός χαρακτήρα, ο οποίος απεχθάνεται το Κακό και είναι πρόθυμος να υπηρετήσει το Καλό. Και αυτός είναι ο σκοπός ενός παραμυθιού, να δείξει σε μια παιδική ψυχή, ότι το Κακό συντρίβεται στο τέλος. Και η επιβίωση αυτών των παραμυθιών εδώ και εκατοντάδες χρόνια αποδεικνύει, ότι αρέσουν στα παιδιά.

Ναι, τα παραμύθια δεν έχουν στην πραγματικότητα εξαλείψει το Κακό. Αλλά αποτελούν ιστορίες, που ψυχαγωγούν τα παιδιά και ενίοτε και τους μεγάλους, τα βοηθούν να ξεφύγουν από τη σκληρή πραγματικότητα και, βέβαια, τα διδάγματά τους ίσως να φαντάζουν παλιομοδίτικα αλλά δεν παύουν να είναι επίκαιρα, εκτός αν σκοπός μας είναι να τα στρέψουμε από νωρίς στην πραγματική εικόνα του κόσμου και να εξαλείψουμε την παιδικότητά τους μια ώρα αρχύτερα. Αλλά ποιός γονέας θα ήθελε κάτι τέτοιο πραγματικά;

Καλό θα ήταν, λοιπόν, να αφήσουμε τους υπερπροστατευτισμούς και τις εξ αυτών προερχόμενες υπερβολές. Διότι πολλά μπορούν να βλάψουν ένα παιδί, ποτέ, όμως, ένα κλασσικό παραμύθι.