Μαγκιά του κ. Ρεχάγκελ

Δε μπορείς να επαινέσεις τον Όττο Ρεχάγκελ για την ποδοσφαιρική του ευφυία, αφού όχι μόνο επιμένει να χρησιμοποιεί στην Εθνική Ελλάδος παίκτες, οι οποίοι αποδεδειγμένα δεν μπορούν να προσφέρουν, αλλά και παρουσιάζει μια ομάδα, η οποία παίζει απωθητικό ποδόσφαιρο - ταμπούρι. Ούτε πρόκειται να δούμε το όνομά του με χρυσά γράμματα στη βίβλο του παγκοσμίου ποδοσφαίρου δίπλα σε προπονητές, όπως ο Μπόσκοφ ή ο Χερρέρα.

Ποιός, όμως, περίμενε, ότι μια από τις λιγότερο ταλαντούχες εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου όλων των εποχών στη χώρα μας θα κατάφερνε όχι μόνο να κατακτήσει ένα ευρωπαϊκό κύπελλο κόντρα στα προγνωστικά και ίσως και στη λογική αλλά και θα πετύχαινε, ώστε να προκριθεί σε ένα παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου, παίζοντας κάθε άλλο παρά ελκυστικό ποδόσφαιρο; ΟΚ, κατανοώ, ότι με την πρόκριση αυτή θα αναγκαστούμε να δούμε στον πάγκο της εθνικής μας ομάδος ποδοσφαίρου ένα προπονητή με παρωχημένες αντιλήψεις περί ποδοσφαιρου και κολλήματα, που μόνο προς όφελος της ομάδος αυτής δεν έχουν αποβεί. Αλλά μήπως διαθέτει η χώρα μας περίσσευμα ταλέντου, ώστε να δύναται να αποδώσει καλύτερο ποδόσφαιρο; Δε νομίζω. Και το γεγονός, ότι αυτή την κάθε άλλο παρά σφύζουσα από ταλέντο παρέα παικτών τη μετέτρεψε σε ομάδα ο κ. Ρεχάγκελ, μόνο στα θετικά του μπορει να πιστωθεί. Και αυτή ακριβώς η ομάδα προκρίθηκε στο Μουντιάλ, που θα γίνει του χρόνου στη Ν. Αφρική.

Ειπώθηκε, ότι ίσως θα ήταν προτιμότερο να μην προκριθεί η ομάδα στο Μουντιάλ, ώστε να αναγκαστει η ομοσπονδία ποδοσφαίρου της χώρας μας να διώξει τον κ. Ρεχάγκελ και να αλλάξει η νοοτροπία της ομάδος. Μπορώ να φανταστώ από τώρα τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, αθλητικών και μη, να επιδίδονται σε όργιο θαψίματος και κραξίματος προς τον εν λόγω προπονητή σε περίπτωση, που η ομάδα δεν προκρινόταν στο Μουντιάλ, κατάσταση, που αποδεικνύει, ότι η λογική αυτή κάθε άλλο παρά αποδεκτή είναι στη χώρα της εύκολης κριτικής. Και, βέβαια, η πρόσληψη άλλου προπονητή με ενδεχόμενα πιο ανοικτά ποδοσφαιρικά μυαλά δε συνεπάγεται και την αλλαγή νοοτροπίας σε μια χώρα, που έχει μάθει να επιδιώκει να πετύχει τα πάντα με το λιγότερο δυνατό μόχθο (θυμηθείτε την τύχη του Ιορντανέσκου προ ετών).

Μαγκιά του, λοιπόν, τον κ. Ρεχάγκελ, που δημιούργησε μια ομάδα από την αρχή και, έστω με τις όποιες εμμονές του, την έχει οδηγήσει σε διακρίσεις, που οι σαφώς περισσότεροι ταλαντούχοι αστέρες του ποδοσφαιρικού παρελθόντος της Ελλάδος ούτε στα πιο τρελλά τους όνειρα δεν είχαν δει. Και μαγκιά του, που βούλωσε στόματα ικανά μόνο για κριτική εκ του ασφαλούς.

Βιβλία : "Η ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΠΟΛΑΡΟΪΝΤ" της Μαρλένας Πολιτοπούλου

Μπορεί μια ιστορία, που ξεκινάει από τα χρόνια του Εμφυλίου Πολέμου να εμπνεύσει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα; Σε αυτό το ερώτημα απαντά θετικά η Μαρλένα Πολιτοπούλου με το βιβλίο της "Η ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΠΟΛΑΡΟΪΝΤ"(Εκδόσεις Μεταίχμιο).

Ο κεντρικός ήρωας, Παύλος Γ., σκιτσογράφος της Ελληνικής Αστυνομίας, ανακαλύπτει στα συρτάρια του γραφείου του μακαρίτη αστυνομικού πατέρα του ένα φάκελλο, που αφορά ένα ανεξιχνίαστο φόνο στο Πήλιο το 1976 και μια μυστηριώδη φράση "Όλα για τη μητέρα". Το θύμα, ένας μάγειρας, είχε βρεθεί με παραμορφωμένα πέλματα. Ο Παύλος Γ. αποφασίζει να εξιχνιάσει το έγκλημα αυτό με τη βοήθεια της Ηρούς Μυτιληναίου και του Περικλή Γιατζόγλου, συναδέλφων του. Ξεκινάει την αναζήτησή του από το Βόλο και συνεχίζει την περιπλάνησή του στην ευρύτερη περιοχή του νομού Μαγνησίας, τη Σκόπελο αλλά και την Αθήνα. Η έρευνά του θα το φέρει σε επαφή με πρόσωπα, που έζησαν τις συνέπειες του Εμφυλίου Πολέμου στο πετσί τους και ουδέποτε λησμόνησαν. Θα το βοηθήσει, όμως, και να καταλάβει τον πατέρα του, ο οποίος, μέχρι τότε, ήταν ένας ουσιαστικά άγνωστος άνθρωπος για τον Παύλο Γ.

Η αναζήτηση του δολοφόνου αποτελεί το ένα επίπεδο του βιβλίου αυτού. Με ιδιαίτερη ζέση παρακολουθούμε τον Παύλο Γ. και την Ηρώ και κατά δεύτερο λόγο τον Περικλή να αναζητούν τη λύση στο ανεξιχνίαστο φονικό είτε αναζητώντας τα πρόσωπα, που σχετίζονταν με τους ανθρώπους, που συνυπήρξαν τη μοιραία ημέρα με το δολοφονημένο είτε αναδιφώντας σε αρχεία της εποχής εκείνης.

Σε δεύτερο επίπεδο, το βιβλίο ασχολείται με τις πληγές του Εμφυλίου Πολέμου. Πρόσωπα, που αγωνίστηκαν για τις ιδέες τους και κυνηγήθηκαν από τις παρακρατικές οργανώσεις, που δρούσαν την περιοχή της Θεσσαλίας (τους διαβόητους "Σούρληδες", μεταξύ άλλων), γυναίκες, που βιάστηκαν και γέννησαν παιδιά, με τα οποία ποτέ δεν συνδέθηκαν, οικογένειες, που διαλύθηκαν από τις εξορίες, μίση, που ποτέ δεν έσβησαν και πάθη, που καταχωνιάστηκαν, για να μπορέσουν οι φορείς τους να ξαναχτίσουν τις ζωές τους, συνιστούν μερικές από τις συνέπειες της αδελφοκτόνου αυτής μάχης, που σημάδεψε την Ελλάδα των τελών της δεκαετίας του '40 και, ουσιαστικά, έθεσαν τις βάσεις για το φονικό, που ο Παύλος Γ. αγωνίζεται να διαλευκάνει. Όλα τα πρόσωπα, που αναζητεί ο Παύλος Γ, εμπλέκονται με κάποιο τρόπο με τον Εμφύλιο Πόλεμο ή αποτελούν τις συνέπειές του. Άλλοι εξ αυτών έχουν ξεχάσει ή έχουν καταχωνιάσει στα τρίσβαθα της μνήμης τους όσα θυμούνται από την εποχή εκείνη και τους δικούς τους, που ενεπλάκησαν με αυτή, ενώ άλλοι διατηρούν τη μνήμη τους άσβεστη.

Σε τρίτο επίπεδο, πιο ασθενικό, κατά την προσωπική μου άποψη, ο Παύλος Γ. προσπαθεί να ανακαλύψει τον πατέρα του, να βρει ποιος ήταν πραγματικά ο Αναστάσιος Γεωργουλάς και γιατί, τελικά, δεν μπόρεσε να εξιχνιάσει το φονικό. Σταδιακά ανακαλύπτει, ότι ο πατέρας του έκρυβε περισσότερα απ' όσα μπορούσε να φανταστεί. Και η ανακάλυψη αυτή οδηγεί στην περαιτέρω αυτογνωσία του Παύλου Γ.

Από τον τίτλο του βιβλίου αλλά και την ανάγνωσή του συνειδητοποιεί κανείς, ότι η μνήμη αποτελεί την κινητήρια δύναμη των πρωταγωνιστών του βιβλίου. Ο Παύλος Γ. προσπαθεί να μάθει την αλήθεια για την ανεξιχνίαστη αυτή υπόθεση και, παράλληλα, να κατανοήσει τον πατέρα του, ενώ από τους εμπλεκόμενος στην υπόθεση του φόνου άλλοι διατηρούν τη μνήμη τους, για να αντλήσουν από αυτή δύναμη να ζουν και να εκδικηθούν και άλλοι διατηρούν τη μνήμη τους βαθειά μέσα τους, για να συνεχίσουν να ζουν ανεπηρέαστοι απ' όσα αυτή τους προστάζει να πράξουν. Η μνήμη έρχεται σαν Ερινύα, που ζητάει εκδίκηση για όσους υπέστησαν δεινά κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο, αναταράσσει τις ζωές και τις συνειδήσεις των προσώπων, που σχετίστηκαν με το φόνο και καθορίζει τις ζωές τους. Και αυτή είναι η μνήμη της μητέρας, αυτού του προσώπου, που βίωσε τη σκληρότητα του Εμφυλίου Πολέμου στο πετσί της, δεν θέλησε να ξεχάσει μέχρι το θάνατό της και άφησε στους απογόνους της αυτή την επιταγή.

Η αποκάλυψη του ενόχου δεν οδηγεί σε καταδίκη. Νομικά, το αδίκημα έχει παραγραφεί. Στην πραγματικότητα, κανένας δεν θέλει να επαναφέρει τα πάθη του Εμφυλίου Πολέμου και τις συνέπειές του στην επιφάνεια. Και με την τελική ατιμωρησία, ποινική και ηθική, η συγγραφέας κλείνει τους λογαριασμούς των πρωταγωνιστών με την ιστορία, λύση, που μπορεί να μην ικανοποιεί όσους αναζητούν δικαιοσύνη για όσα υπέστη η Αριστερά στα χρόνια του Εμφυλίου αλλά αποτελεί την πιο ιδανική λύση, για να συνεχιστεί η ζωή, χωρίς να ακυρώνεται η μνήμη. Και ο θάνατος του μάγειρα αποτελεί την τελεία στο μακρύ βιβλίο του Εμφυλίου Πολέμου.

Η συναρπαστική πλοκή, όπου τα πολλά πρόσωπα δεν μπερδεύουν τον αναγνώστη, αλλά και η διεισδυτική ματιά στα ταραγμένα χρόνια της δεκαετίας του '40 υπόσχονται απολαυστικές αλλά και συνταρακτικές στιγμές και ξυπνήματα της μνήμης για εποχές ξεχασμένες, ιδίως για όσους δεν ζούσαν εκείνα τα χρόνια.

Δίκαιο δεν ειναι το γούστο της πλειοψηφίας

Προ ετών ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος είχε ξεσηκώσει τον κόσμο, διαμαρτυρόμενος για τις νέες ταυτότητες, στις οποίες δεν θα ανεγράφετο το θρήσκευμα. Βάση του ξεσηκωμού αυτού αποτέλεσε η άποψη, ότι η πλειοψηφία των κατοίκων της Ελλάδος είναι χριστιανοί ορθόδοξοι και, εκ του λόγου αυτού, έχουν δικαίωμα να ζητήσουν να αναγράφεται το θρήσκευμα σε δημόσια έγγραφα, όπως οι αστυνομικές ταυτότητες.

Πρόσφατα, η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που έκανε δεκτή την προσφυγή Ιταλίδος υπηκόου και έκρινε, ότι τα πάσης φύσεως θρησκευτικά σύμβολα πρέπει να απομακρυνθούν από τις σχολικές αίθουσες, έγινε δεκτή με αρνητικά σχόλια από της Εκκλησία της Ελλάδος αλλά και τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, με το σκεπτικό, ότι καταπατείται μια παράδοση της Ελλάδος αλλά και τα δικαιώματα της πλειοψηφίας, που είναι χριστιανοί ορθόδοξοι και δεν έχουν πρόβλημα με την ανάρτηση θρησκευτικών συμβόλων στα δημόσια κτίρια.

Και, τέλος, συνέβη πρόσφατα κατά την επίσκεψή μου στην Αθήνα να ακούσω το γνωστό συγγραφέα κ. Χρήστο Χωμενίδη να δηλώνει στην εκπομπή του στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1 την αντίθεσή του στα νέα μέτρα κατά του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους με το επιχείρημα, ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων είναι καπνιστές και, εκ του λόγου αυτού, αυτά τα μέτρα δεν μπορούν να εφαρμοστούν.

Κοινή παράμετρος των τριών παραπάνω περιπτώσεων είναι η επίκληση της πλειοψηφίας ως ρυθμιστή των συνηθειών και της εφαρμογής του νόμου. Και στις τρείς παραπάνω ιστορίες υπήρξαν πρόσωπα, τα οποία επικαλέστηκαν την αρχή της πλειοψηφίας, προκειμένου να δικαιολογήσουν την αντίδρασή τους αλλά και για να θεμελιώσουν την επιθυμία τους να μην εφαρμοστεί κάποιος νόμος. Φυσικά, διατυπώθηκαν και ποικίλες θεωρίες συνωμοσίας, που ήθελαν τους γνωστούς αγνώστους και πάντα αόρατους εχθρούς του γένους να απεργάζονται τον αποχριστιανισμό μας, αλλά έγινε και επίκληση της παράδοσης, σύμφωνα με την οποία ήμαστε ανέκαθεν χριστιανικό έθνος και, συνεπώς, η εφαρμογή της απόφασης του Ε.Δ.Α.Δ. θα πλήξει ένα ζωτικής σημασίας στοιχείο της εθνικής μας ταυτότητας. Για το δε τσιγάρο οι θεωρίες ήταν περισσότερο πεζές, χωρίς να ξεφύγουν απόλυτα από τη νοσηρή φαντασία της συνομωσιολογίας.

Ουδείς, όμως, εκ των υπερμάχων της αρχής της πλειοψηφίας έστρεψε την προσοχή του στην έννοια του δικαίου αλλά και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδίως των δικαιωμάτων των προσώπων εκείνων, τα οποία τυγχάνει να μη συμμερίζονται τις απόψεις της πλειονότητας, πλασματικής και μη. Το δίκαιο ως έννοια περιλαμβάνει το σύνολο εκείνων των κανόνων δικαίου, που εγγυώνται την προστασία των δικαιωμάτων κάθε πολίτη. Και δεν υπάγεται κάθε πολίτης στην πλειοψηφία εκείνη, που ευθυγραμμίζεται με συγκεκριμένες απόψεις και γούστα. Με άλλα λόγια, το δίκαιο αλλά και το σύνολο των κανόνων του, που προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, πρέπει να ευρίσκονται πάνω από τις επιθυμίες της οποιασδήποτε πλειοψηφίας, καθόσον ρυθμίζουν, πρωτίστως, τα δικαιώματα ακριβώς εκείνων των προσώπων, τα οποία δεν μοιράζονται τις ίδιες επιλογές με τους περισσότερους συμπολίτες τους.

Καμμία πλειοψηφία και καμμία παράδοση δεν μπορει να κριθεί υπέρτερη του δικαίου. Η μεν αρχή της πλειοψηφίας ειναι απαραίτητη, όταν πρόκειται να ληφθούν αποφάσεις σε πολιτειακό, δικαστικό ή παρεΐστικο επίπεδο αλλά σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπου οι ευαισθησίες διαφοροποιούνται ανάλογα με τα πρόσωπα, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την αποτελεσματικότητα της προστασίας τους, θεωρώ, ότι μόνο το δίκαιο μπορεί να κριθεί ως η κυρίαρχη εφαρμογή, που εγγυάται την διαφύλαξή τους. Η δε παράδοση αποτελεί μια αφηρημένη έννοια, όπου στο όνομα της διατήρησης ορισμένων συνηθειών, που αποτελούν εμπνεύσεις περασμένων εποχών και αντιλήψεων, καταλήγουμε στη συντήρηση καταστάσεων, που περιορίζουν ή θίγουν τα δικαιώματα τρίτων προσώπων, τα οποία τυγχάνει να μη συμμερίζονται για διαφορετικούς λόγους τις καταστάσεις αυτές.

Φρονώ, λοιπόν, ότι το γούστο των πολλών δεν μπορεί να αποτελέσει τον μπούσουλα για την καθιέρωση αντιλήψεων ερχομένων σε ευθεία αντίθεση με βασικές αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ούτε κινδυνεύουν με αφανισμό τα όσια και τα ιερά μας αλλά και οι καθημερινές συνήθειές μας, αν ο σεβασμός προς τα δικαιώματα των τρίτων γίνει πιο έμπρακτος. Και αν περί άλλων τυρβάζουν ορισμένοι εκ των αρχόντων μας, όπως οι παραπάνω, ευκαιρία είναι, επιτέλους, να τους αγνοήσουμε. Μπορούμε;

Πως να δημιουργήσετε ένα ρατσιστή/εθνικιστή

Ας πούμε, ότι ο γνωστός μου λέγεται "Α", άλλωστε το όνομα είναι εκείνο, που έχει λιγότερη σημασία στην περίπτωσή του. Ο "Α", λοιπόν, γεννήθηκε πριν από, περίπου, 30 χρόνια από γονείς του μεσαίου οικονομικού στρώματος, οι οποίοι ήταν δημόσιοι υπάλληλοι και, επομένως, ένας βασικός βραχνάς, ήτοι η οικονομική επιβίωση της οικογένειας, είχε επιλυθεί.

Για κακή του τύχη, όμως, ο "Α" κληρονόμησε τη μέτρια ευφυία των γονέων του. Και για ακόμα χειρότερη τύχη του, οι γονείς του "Α" δεν προσπαθούσαν να κρύψουν τη δυσαρέσκειά τους, που ο μεγάλος τους γιος - υπάρχει και ένας μικρότερος - δεν ήταν ιδιαίτερα εύστροφος. Αποτέλεσμα ήταν όχι μόνο να τον ξεμπροστιάζουν στους φίλους τους, στολίζοντάς τον με όχι ιδιαίτερα κολακευτικούς επιθετικούς προσδιορισμούς αλλά και να έχουν επιδοθεί σε μια απροκάλυπτη υποστήριξη του σαφώς εξυπνότερου δεύτερου παιδιού τους. Η συμπεριφορά τους αυτή δεν εκπορευόταν από μίσος για το λιγότερο έξυπνο παιδί τους αλλά ήταν απόρροια της δικής τους μειωμένης αντιλήψεως, η οποία δεν τους επέτρεπε να εξοπλίσουν τον "Α" με τα απαραίτητα εφόδια, ώστε να ανταπεξέλθει στις ανάγκες της ζωής πολλώ δε μάλλον να σταθμίσουν τις συνέπειες της απροθυμίας τους να τον υποστηρίξουν.

Φυσικά, με αυτά τα "εφόδια", ο "Α" πάτωσε στις πανελλαδικές εξετάσεις, όπου, για να ακριβολογήσω, κατέβηκε χωρίς να έχει προετοιμαστεί ιδιαίτερα. Αν και υπήρχε η οικονομική δυνατότητα να προσλάβουν οι γονείς του κάποιο καθηγητή για ιδιαίτερα μαθήματα, εντούτοις κρίθηκε, ότι η δαπάνη αυτή δεν θα είχε αντίκρυσμα, με αποτέλεσμα ο "Α" να παραδοθεί βορά σε ένα ομαδικό φροντιστήριο, το οποίο μπορεί να χρέωνε σαφώς λιγότερα χρήματα αλλά ο κακός μαθητής "Α" χανόταν στους σαφώς εξυπνότερους συμμαθητές του και κανένας δεν ασχολούνταν να καλύψει τα κενά του.

Ακολούθησε η στρατιωτική θητεία του "Α", όπου οι γονείς του, αν και διέθεταν ένα ισχυρό μέσον, δεν κατάφεραν να πετύχουν μια ευνοϊκή μετάθεση του παιδιού τους. Η αλήθεια είναι, ότι δεν πολυπροσπάθησαν, αφού σκέφτηκαν, ότι ίσως να άξιζε περισσότερο να καλοπιάσουν το βύσμα αυτό, ώστε να βολέψει το μικρότερο γιο, όταν θα παρουσιαζόταν στο στρατό. Και με αυτή την επιλογή τους, ο "Α" πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της θητείας του έχοντας πάρει επ' ώμου μια σκοπιά.

Στη συνέχεια, αποστρατευθεις ων, έπρεπε να σκεφτεί για το μέλλον του. Δεν είχε κάποια τυπικά προσόντα πέρα από το απολυτήριο του Λυκείου, το οποίο στη σύγχρονη αγορά ουδεμία αξία έχει, και το χειρότερο ήταν, ότι δεν ήξερε, ποιο επαγγελματικό προσανατολισμό να ακολουθήσει. Πότε ξεφούρνιζε, ότι ήθελε να μπαρκάρει και πότε, ότι ήθελε να πάει να μονάσει, χωρίς να δείχνει κάποια στενοχώρια, που ήταν άνεργος. Και οι γονείς του, μην εννοώντας να καταλάβουν, ότι η απάθεια αυτή οφειλόταν στην αδιαφορία τους αλλά και στην ελάχιστα κρυπτόμενη προβολή εκ μέρους τους της όχι ιδιαίτερης ευστροφίας του, αντί να αποφασίσουν, επιτέλους, να του σταθούν, προτιμούσαν να οδύρονται στους τρίτους, που ο "μπουμπούνας" δεν είχε προκοπή.

Εδώ και μερικούς μήνες, ο "Α" απασχολείται ως υποδηματοποιός. Έχει αρκετή δουλειά και μένει σε νοικιασμένη οικία μακρυά από τους δικούς του. Παραμπιπτόντως, έχει γίνει φίλος μου στο φέισμπουκ. Δεν μπορώ να πω, ότι έχω την ιδιαίτερη επικοινωνία μαζί του μέσω αυτής της εφαρμογής αλλά και γενικότερα. Ωστόσο, έχω γίνει αποδέκτης ουκ ολίγων προσκλήσεων εκ μέρους του για συμμετοχή σε ομάδες, τύπου "ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΤΕ Μ.... ΑΛΒΑΝΕ", "τάδε" εθνοπατριωτικός δίαυλος και λοιπές ρατσιστικού και εθνικιστικού περιεχομένου κινήσεις, τις οποίες ουδέποτε είχαν εκδηλώσει οι γονείς του. Ο "Α" επιδεικνύει σε αυτές τις συσσωματώσεις ένα ιδιαίτερο ζήλο, τον οποίο δεν επέδειξε ποτέ στη ζωή του, όσο ζούσε με την οικογένειά του. Σε αυτές τις ομάδες δείχνει να ενθουσιάζεται, που τον ακούνε και τον ενθαρρύνουν να εκφραστεί ελεύθερα, όση ελευθερία έκφρασης μπορούν να αντέξουν οι ομάδες αυτές. Κυρίως, όμως, ο "Α" δείχνει ότι βρήκε μια στήριξη, που ουδέποτε επέδειξε γι' αυτόν η οικογένειά του. Αποτελεί ένα γρανάζι στο μηχανισμό των ομάδων αυτών και δεν είναι παραπεταμένος, όπως ήταν, όταν ζούσε με τους γονείς του. Και μπορεί να πραγματοποιήσει αυτό, που πάντοτε ήθελε, ήτοι να τον ακούσουν οι τρίτοι, χωρίς να κινδυνεύει να τον μειώσουν για τη βραδύνοιά του.

Προφανώς υπάρχουν και άλλοι μηχανισμοί παραγωγής ατόμων με ρατσιστική και εθνικιστική σκέψη. Και σαφώς υπάρχουν έξω στην κοινωνία - πραγματική και διαδικτυακή - ομάδες με ακραίες θέσεις, που στρατολογούν προβληματισμένους, παραπεταμένους και χωρίς ιδιαίτερες αντοχές ανθρώπους, για να περάσουν τις ιδέες τους. Ωστόσο, δεν μπορώ να αμφισβητήσω, ότι τα πάντα ξεκινούν από την ίδια την οικογένεια και την προσοχή, που αυτή επιδεικνύει στα παιδιά της. Και ακριβώς αυτή η έλλειψή της οδήγησε στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του "Α" και, περαιτέρω, στον ασπασμό των απαράδεκτων ιδεών, που μου πλασάρει συχνά μέσω της παραπάνω εφαρμογής.

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα

Η πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σύμφωνα με την οποία τα πάσης φύσεως θρησκευτικά σύμβολα θα πρέπει να απομακρυνθούν από τις σχολικές αίθουσες (δείτε , αν γνωρίζετε αγγλικά) θέτει επί τάπητος το θέμα της προβολής μιας θρησκείας από τα κράτη αλλά και το δικαίωμα των γονέων να μεγαλώνουν τα τέκνα τους σε ένα περιβάλλον, από τις κρατικές υπηρεσίες του οποίου θα απουσιάζουν τα πάσης φύσεως θρησκευτικά σύμβολα, τα οποία εκ της υπάρξεώς τους σε αυτές τις υπηρεσίες επιβάλλουν, σύμφωνα με το σκεπτικό του Δικαστηρίου αυτού αλλά και την εκ τρίτου παρέμβαση του Ε.Π.Σ.Ε., εκτός απο επιλεκτική προβολή μιας θρησκείας σε βάρος των άλλων, και το θεσμικό σεβασμό σε αυτά.

Με όλη την ενδεχόμενη υπερβολή, που μπορεί να παρατηρήσει κανείς σε αυτή την απόφαση, αναλογιζόμενος, ότι μεγάλωσε σε μια χώρα, σε κάθε σχολική αίθουσα της οποίας υπήρχαν είτε σταυροί είτε η εικόνα του ίδιου του Εσταυρωμένου και, όμως, ουδέποτε ένοιωσε, ότι του επέβαλαν να ασπαστεί το χριστιανικό ορθόδοξο δόγμα ή να αποβάλλει τις ιδιαίτερες θρησκευτικές του πεποιθήσεις, οφείλουμε να επισημάνουμε, ότι πρόκειται για μια απόφαση κινούμενη σε ένα σωστό δρόμο, αφού επιβάλλει το σεβασμό προς τις θρησκευτικές ιδιαιτερότητες των οικογενειών των μαθητών - στο μέτρο, που δεν παραβιάζουν θεμελιώδη δικαιώματα των παιδιών αυτών - αλλά και την απουσία αυτών και, κυρίως, καθιερώνει τη θρησκευτική ουδετερότητα του κράτους ως φορέα προστασίας των δικαιωμάτων όλων των πολιτών ανεξαρτήτως θρησκεύματος.

Η συγκεκριμένη απόφαση θα δοκιμάσει σε μεγάλο βαθμό και την πολιτική ηγεσία της χώρας, η οποία θα κληθεί να αποφανθεί, αν θα πρέπει, επιτέλους, να σεβαστεί τα δικαιώματα των πολιτών της εκείνων, που επιθυμούν τα παιδιά τους να μεγαλώσουν σε ένα σχολικό περιβάλλον, το οποίο όχι μόνο δεν θα προβάλλει μόνο μια θρησκεία σε βάρος των άλλων αλλά και δεν θα επιβάλλει το σεβασμό σε αυτή με την ανάρτηση των σχετικών θρησκευτικών συμβόλων στις σχολικές αίθουσες, τα δικαστήρια και τις δημόσιες υπηρεσίες γενικά. Και αφού, σύμφωνα με ορισμένες παλαιότερες υποσχέσεις του, ο κ. Πρωθυπουργός είχε αναφερθεί στην ανάγκη κατάργησης των συμβόλων αυτών - ομολογώ, ότι πάει πολύς καιρός από τότε, που ανέφερε τα σχετικά θέματα αλλά αφ' ης στιγμής τα ανέφερε δημοσίως, οφείλει, νομίζω, να τα τηρήσει τώρα, λόγω αξιώματος - θεωρώ, ότι έχει την ευκαιρία να ξεπεράσεις τις όποιες αντιδράσεις και να προχωρήσει στην απομάκρυνση των συμβόλων αυτών. Α, και να αποδείξει, ότι δεν θα διστάσει να πάει κόντρα στη λαϊκιστική πολιτική σημαντικού μέρους της αντιπολίτευσης (Ν.Δ. και ΛΑ.Ο.Σ., δηλαδή) και να κάνει ένα πρώτο βήμα για το χωρισμό Κράτους και Εκκλησίας.

Η περίσταση αυτή, όμως, θα δοκιμάσει σε μεγάλο βαθμό και τις αντοχές της Εκκλησίας της Ελλάδος, αφού η απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων της από τις σχολικές αίθουσες θα σημάνει τον περιορισμό της επιρροής της στον κόσμο. Και, κυρίως, θα αποτελέσει μια πρώτης τάξεως δοκιμασία για τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, ο οποίος εμφανίστηκε ως διαλλακτικός και προοδευτικός στο ξεκίνημα της σταδιοδρομίας τους υπό την ιδιότητά του αυτή, είχε αναφερθεί στο παρελθόν στην ανάγκη του χωρισμού Κράτους και Εκκλησίας, προϋπόθεση της οποίας είναι και η απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τις δημόσιες υπηρεσίες, πλην, όμως, από την άνοδό του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο ουδέν έχει κάνει προς αυτή την κατεύθυνση.

Ιδού η Ρόδος, λοιπόν, για την πολιτική και τη θρησκευτική κεφαλή του τόπου αυτού να κάνουν ένα σημαντικό βήμα προς την απομάκρυνση του Κράτους από την Εκκλησία, η μεν πρώτη εφαρμόζοντάς την η δε δεύτερη σεβόμενη την εφαρμογή της!

Υ.Γ. Ο γράφων δηλώνει Χριστιανός Ορθόδοξος αλλά συμφωνεί με το σκεπτικό της απόφασης του Ε.Δ.Α.Δ., καθόσον η ανάπτυξη της θρησκευτικής συνειδήσεως ενός προσώπου δεν πρέπει, επ' ουδενί λόγω, να υποστηρίζεται πολλώ δε μάλλον να επηρεάζεται από κανενός είδους κρατική αρωγή. Και απεχθάνεται τις ανόητες εκείνες θεωρίες, που βλέπουν παντού εχθρούς, που επιβουλεύονται τα όσια και τα ιερά του έθνους.

Ελληνική διανόηση και ξενόγλωσσος τίτλος;

Το αναμενόμενο "ΤΗΕ ATHENS REVIEW OF BOOKS" κυκλοφόρησε και εύχομαι να αποτελέσει ένα ορόσημα για την ελληνική λογοτεχνική παραγωγή και την εν γένει διανόηση στη χώρα μας, στοιχεία αναμφίβολα απαραίτητα σε μια κοινωνία, η οποία θέλει να λέγεται μορφωμένη.

Αδυνατώ, όμως, να κατανοήσω την επιλογή ενός αγγλόφωνου τίτλου, τη στιγμή, που το περιεχόμενό του υποτίθεται, ότι θέλει να προωθήσει την ελληνική γλώσσα διανόηση.

Βιβλία : "ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΣΥΜΒΟΛΟ" του Νταν Μπράουν

Ανήκω στους αφοσιωμένους αναγνώστες του Νταν Μπράουν. Λατρεύω την ένταση και την αγωνία των βιβλίων του, κυρίως εκείνων με πρωταγωνιστή του Ρόμπερτ Λάνγκντον αλλά και το παιχνίδι του με τους μύθους, τους θρύλους και τις θεωρίες συνωμοσίας, που σε προτρέπει να τον διαβάσεις. Έσπευσα, λοιπόν, να αγοράσω το νέο του πόνημα, "ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΣΥΜΒΟΛΟ" (Εκδόσεις Λιβάνη), θεωρώντας, ότι έπειτα από αρκετά χρόνια ο εν λόγω συγγραφέας θα μου προσέφερε στιγμές αναγνωστικής απόλαυσης.

Λίγες ημέρες αργότερα έκλεινα το βιβλίο απογοητευμένος από το τελικό αποτέλεσμα. Το βιβλίο είναι κατώτερο και από τους "ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΟΥΣ" αλλά και από τον "ΚΩΔΙΚΑ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ" και θα προσφέρει ουκ ολίγα επιχειρήματα στους πλείστους πολέμιους του Νταν Μπράουν, οι οποίοι εστιάζουν τόσο στη φτωχή λογοτεχνική του απόδοση όσο και στην τάση του να ανακατεύει και παραποιεί ιστορίες κινούμενες στα όρια του μύθου. Προσωπικά, δεν με ενοχλεί το "πείραγμα" των ιστοριών, αν αυτό εξυπηρετεί τη δομή και την υπόθεση ενός έργου, αρκεί αυτό να αναφέρεται στην αρχή του βιβλίου, κάτι που ο Νταν Μπράουν δεν συνηθίζει να κάνει.

Η υπόθεση είναι συνηθισμένη για βιβλίο του Νταν Μπράουν με το συγκεκριμένο πρωταγωνιστή. Ο Ρόμπερτ Λάνγκντον προσκαλείται από φίλο του, υπεύθυνο του ιδρύματος Σμιθσόνιαν και επιφανή τέκτονα, να δώσει μια διάλεξη στο Καπιτώλιο της Ουάσινγκτων. Με την άφιξή του, όμως, στο Καπιτώλιο διαπιστώνει, ότι όχι μόνο δεν έχει διοργανωθεί τέτοια διάλεξη αλλά ο φίλος του έχει απαχθεί από παράφρονα, ο οποίος καλεί τον Λάνγκντον να λύσει το γρίφο, που αφορά τα Αρχαία Μυστήρια, την αρχαία σοφία, που θεωρούνταν χαμένη και την προστατεύουν οι τέκτονες. Στο κατόπι του παράφρονα βρίσκεται και η CIA, ενώ σύντομα γίνεται αντιληπτό, ότι ο παράφρων έχει βάλει στο μάτι όχι μόνο τα Αρχαία Μυστήρια αλλά και όλη την οικογένεια του φίλου του Λάνγκντον. Και η αγωνιώδης αναζήτηση της λύσης του γρίφου εμπλέκεται με την καταδίωξη του παράφρονα.

Το συνηθισμένο της πλοκή του βιβλίου αυτού αφορά τη δομή της ιστορίας, η οποία είναι τυπική στα βιβλία με το συγκεκριμένο πρωταγωνιστή, ο οποίος βρίσκεται για συγκεκριμένο σκοπό σε μια πόλη και τελικά καταλήγει να αναζητεί άλλο σκοπό. Υπάρχει ένας μύθος, τον οποίο καλείται ο Λάνγκντον να λύσει με τη βοήθεια κάποιας γυναίκας, ενώ κάποιος παρανοϊκός πιέζει προς αυτή τη λύση, χωρίς να παραβλέπουμε την εμπλοκή του τεκτονισμού, αυτού του αγνώστου ως προς τα κίνητρά του κινήματος, το οποίο και από μόνο του προσελκύει το ενδιαφέρον των αναγνωστών. Φυσικά, η ιστορία έχει αίσιο τέλος και το βιβλίο τελειώνει με τους πρωταγωνιστές να φιλοσοφούν γύρω από το μυστήριο, που κλήθηκαν να αποκαλύψουν.

Ομολογώ, ότι ο Νταν Μπράουν ξέρει να κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη με σκηνές αγωνίας και δράσης, που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον. Το μυστήριο γύρω από την απαγωγή του φίλου του Λάνγκντον αλλά και το αντικείμενο της αναζήτησης των πρωταγωνιστών παρουσιάζεται με ένταση, που θυμίζει καλογυρισμένη ταινία και μαγνητίζει τον αναγνώστη. Κυρίως, η παρουσίαση ενός μύθου, όπως αυτός των Αρχαίων Μυστηρίων, έστω με τον τρόπο, που ο συγγραφέας τον παρουσιάζει, κρατάει στα ύψη το ενδιαφέρον.

Δυστυχώς, όμως, μετά τα 3/4 του βιβλίου το ενδιαφέρον του αναγνώστη εξανεμίζεται, αφού αφενός είναι ορατό το ευτυχισμένο τέλος του βιβλίου (δεν είναι και η πιο σοφή επιλογή να προδιαθέτεις τον αναγνώστη γι' αυτό) αφετέρου η ιστορία των Αρχαίων Μυστηρίων ευτελίζεται σε μακροσκελείς διαλόγους των πρωταγωνιστών, οι οποίοι διαρκούν έως το τέλος του βιβλίου, αποδεικνύοντας, ότι η επιλογή του συγκεκριμένου μύθου δεν ήταν επιτυχής. Ελάχιστα πείθει και ο παρανοϊκός ήρωας του βιβλίου, ο οποίος από πρεζόνι κρατούμενο σε άθλιες τουρκικές φυλακές (το "Εξπρές του Μεσονυκτίου" θα στοιχειώνει για πολλά χρόνια, ακόμα, τη φαντασία όσων αναφέρονται σε τουρκικές φυλακές) καταλήγει με πολλά λεφτά σε ένα ελληνικό νησί, όπου διάγει έκλυτο και ανερμάτιστο βίο, για να μεταστραφεί, στη συνέχεια, έπειτα από μια τηλεοπτική εκπομπή, σε εγκρατή μύστη του αποκρυφισμού και δεινό μελετητή των ιερών βιβλίων διαφόρων θρησκειών. Η επιλογή του ελληνικού ονόματος του παρανοϊκού ήρωα (Άνδρος Δαρείος, παρακαλώ) κατά τη διαμονή του στην Ελλάδα αποδεικνύει, ότι ελάχιστη σχέση με την ελληνική πραγματικότητα έχει ο συγγραφέας, πράγμα, που επιτείνει και η εικόνα του παρανοϊκού να βουτάει από τα βράχια της Μυκόνου στη θάλασσα για να κολυμπήσει, που παραπέμπει περισσότερο σε Μεξικό παρά στην Ελλάδα. Και η άγνοια του συγγραφέα για την Ελλάδα κορυφώνεται, όταν ο παρανοϊκός ήρωάς του διαβάζει συνεπαρμένος την Ιλιάδα και καταλήγει να θαυμάζει τους πολεμιστές εκείνης της εποχής, που πολέμησαν στα νησιά αυτά (των Κυκλάδων, καθόσον ο ήρωας αυτός διαμένει στη Σύρο)!!!!!!!!!!!

Ανώμαλη, λοιπόν, προσγείωση μου προσέφερε προς το τέλος του το εν λόγω βιβλίο, αφήνοντας να περάσουν σε δεύτερη μοίρα τα προτερήματα του συγγραφέα και φανερώνοντας μάλλον την κούρασή του. Και φοβάμαι, ότι δεν είμαι ο μόνος, που απογοητεύτηκε από αυτό (www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4543787&ct=4).