(Αν)ισότητα ενώπιον της Δικαιοσύνης

Μάλιστα! Μερικοί άνθρωποι νομίζουν ότι είναι πιο ίσοι από τους άλλους και εκ του λόγου αυτού θα πρέπει να τυγχάνουν προνομιακής μεταχειρίσεως άλλως να μη συγχρωτίζονται με τους λοιπούς εγκληματίες. Κάπως έτσι θα πρέπει να σκέφτηκαν εκεί στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος και αποφάσισαν να συστήσουν Ειδικό Σωφρονιστήριο Κληρικών και Μοναχών. Σε απλά ελληνικά, αιτούνται την ίδρυση μιας φυλακής, στην οποία θα κρατούνται όσοι έχουν περιβληθεί το ιερατικό ή μοναχικό σχήμα. Και το κορυφαίο είναι ότι στον καταστατικό χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος και, συγκεκριμένα, στο άρθρο 57 παρ. 2 του Ν. 590/1977 υπάρχει η δυνατότητα ιδρύσεως τέτοιων σωφρονιστικών ιδρυμάτων. Για την ίδρυση του εν λόγω σωφρονιστηρίου προϋποτίθεται, βάσει της 5ης παραγράφου του ίδιου άρθρου, η έκδοση Προεδρικού Διατάγματος με πρόταση των Υπουργών Δικαιοσύνης και Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Το Ειδικό Σωφρονιστήριο Κληρικών και Μοναχών θα λειτουργεί σε μοναστήρι στην Ιερά Μονή Άνω Δίβρη; Ηλείας. Οι κρατούμενοι θα δύνανται να εξασκούν τα ιερατικά και λατρευτικά τους καθήκοντα, ενώ θα υπάρχει η δυνατότητα να κρατούνται και σε μετόχι της παραπάνω μονής. Ζητεί δε η Ιερά Σύνοδος την έκδοση σχετικού Προεδρικού Διατάγματος, ώστε να καταστεί δυνατή η λειτουργία του σωφρονιστηρίου αυτού.
Τι να πρωτοπαρατηρήσει κανείς σε αυτή την ιδέα; Κατ’ αρχάς, και μόνο ο διαχωρισμός, που επιδιώκουν οι κληρικοί και μοναχοί, από τους λαϊκούς κρατουμένους, αποτελεί μια πρωτοφανή εκδήλωση εγωισμού και περιφρόνησης, διότι καθιστά πρόσωπα χρήζοντα ειδικής μεταχείρισης τους κληρικούς και μοναχούς μόνο λόγω του σχήματός τους. Η ισότητα ενώπιον του Θεού, στο μέτρο που πιστεύει κανείς στο Θεό, πάει περίπατο, επειδή ακριβώς εκείνοι, που είναι επιφορτισμένοι με τη διάδοση του λόγου Του, περί άλλων τυρβάζουν. Μάλλον η πρόσφατη καταδίκη του μητροπολίτου πρώην Αττικής Παντελεήμονα σε ποινή κάθειρξης, η οποία τον οδήγησε στις φυλακές, θορύβησε πολλούς ιερωμένους, καθόσον πρόκειται για την πρώτη καταδίκη ανώτατου ιερωμένου σε τόσο σημαντική ποινή. Μάλλον ελάχιστα ενοχλεί τους λοιπούς μητροπολίτες ότι ένα πρόσωπο, όπως ο πρώην Αττικής, εξακολουθεί τυπικά να θεωρείται συνάδελφός τους, καθόσον υπάρχει η λογική ότι, αφού εκκρεμεί ενώπιον του Αρείου Πάγου η αίτηση αναιρέσεως της αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, υπάρχει η δυνατότητα ο πρώην Αττικής να απαλείψει το «πρώην» από πάνω του και να επιστρέψει δόξη και τιμή στο μητροπολιτικό του θρόνο και για το λόγο αυτό δεν έχει ,ακόμα, καθαιρεθεί. Εκείνος ο φουκαράς ο δικαστικός, που αποκάλυψε παλαιά το κύκλωμα των φυλακών του Επταπυργίου στη Θεσσαλονίκη και εξεδιώχθη από το δικαστικό σώμα προτού καν δικαστεί, ήταν, φαίνεται, λιγότερο ίσος από τον πρώην Αττικής. Στη θέση του ανωτέρω δικαστικού μπορείτε να βάλετε όποιο πρόσωπο εσείς επιθυμείτε. Υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις σε κάθε επάγγελμα.
Περαιτέρω, αυτή η δυνατότητα του κρατουμένου ιερέως ή μοναχού να ασκεί ελεύθερα τα ιερατικά και λατρευτικά του καθήκοντα προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση. Δηλαδή, θα μπορεί ο ιερέας να μεταβαίνει στο ναό, όπου έχει διοριστεί, και να χοροστατεί σε μια λειτουργία, να παντρεύει κόσμο κ.ο.κ., ως εάν να μην είχε καταδικαστεί; Θα μπορεί ο μοναχός να πηγαίνει για παρακλήσεις και εσπερινούς στο μοναστήρι, όπου ανήκε; Και αν ισχύει αυτό, ποιος έγγυάται ότι οι σεπτοί αυτοί χριστιανοί θα επιστρέψουν στον τόπο κράτησής τους;
Ακόμα, αυτή η δυνατότητα να κρατείται κάποιος ιερέας ή μοναχός σε κάποιο μετόχι της εν λόγω Μονής – Σωφρονιστηρίου είναι αστεία. Μια μονή μπορεί να έχει μετόχι σε ένα πολυσύχναστο μέρος. Δε γνωρίζω, αν η εν λόγω Μονή διαθέτει μετόχια σε τουριστικά μέρη αλλά εύλογα γεννάται η απορία τι είδους κράτηση νοείται σε ένα τέτοιο μετόχι.
Επίσης, η δεύτερη παράγραφος του άρθρου 57 του Ν.590/1977 «ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ» αναφέρει ότι «Αι εις κληρικούς ή μοναχούς επιβαλλόμεναι δι’ αποφάσεων των κοινών ποινικών δικαστηρίων στερητικαί της ελευθερίας ποιναί, εφ’ όσον η καταδίκη δεν συνεπάγεται προκειμένου περί κληρικών και την ποινήν της καθαιρέσεως, εκτίονται εν τω ειδικώ σωφρονιστηρίω των κληρικών». Προσέξτε τη διατύπωση του εν λόγω κειμένου! Θα κρατούνται στο ειδικό σωφρονιστήριο των κληρικών όσοι δεν έχουν καθαιρεθεί. Η ποινή της καθαίρεσης μπορεί να επιβληθεί από εκκλησιαστικό δικαστήριο, πλην , όμως, αν μέχρι τη στιγμή, που γράφονται οι γραμμές αυτές, δεν έχει επιβληθεί η ποινή της καθαίρεσης στον πρώην Αττικής, τότε τι διασφαλίζει ότι αυτή θα επιβληθεί στους υποπέσαντες σε παράπτωμα, που επισύρει την ποινή της καθαιρέσεως, ιερείς;
Και ας υποθέσουμε ότι τελικά ιδρύεται μια τέτοια φυλακή. Ποιος θα ελέγξει, άραγε, αν τηρούνται εκεί τα προβλεπόμενα από το Σωφρονιστικό Κώδικα; Στο παρελθόν αναφέρθηκαν κακοποιήσεις μοναχών σε διάφορες μονές της επικράτειας και παρά το γεγονός ότι μπορούσαν να αποδειχθούν οι παράνομες πράξεις, που διεπράχθησαν εντός των μονών αυτών, εν τούτοις ουδεμία έρευνα έλαβε χώρα και οι δράστες έμειναν ατιμώρητοι. Θα τολμήσει μήπως το Υπουργείο Δικαιοσύνης να ελέγξει τις συνθήκες εκτίσεως της ποινής των ιερωμένων και μοναχών, αν υποθέσουμε ότι η φυλακή αυτή μετατρέπεται αύριο μεθαύριο σε κολαστήριο, τύπου φυλακών Κορυδαλλού; Εδώ δεν το επιχειρεί για τις ήδη υφιστάμενες φυλακές της χώρας και ήδη οι νεκροί σε αυτές από το 1998 έχουν φτάσει στους 377, χωρίς να υπολογίζονται σε αυτού οι 28 κρατούμενοι που αυτοκτόνησαν ή "τους αυτοκτόνησαν".
Ειλικρινά, δεν το χωράει ο νους μου ότι ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος επέτρεψε ακόμα και να προταθεί κάτι τέτοιο. Αναγνωρίζω ότι υπάρχει μια σχετική πρόβλεψη από τον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος, πλην, όμως, σε μια εποχή, κατά την οποία η πίστη του κόσμου στα πρόσωπα των ιερέων και αλλά και στο χριστιανισμό εν γένει έχει κλονιστεί συνεπεία της πολιτείας πολλών ιερέων αλλά και των σκανδάλων στους κόλπους της Εκκλησίας της Ελλάδος, φρονώ ότι μια προσπάθεια ιδρύσεως ξεχωριστών φυλακών για όσους έχουν περιβληθεί το ιερατικό ή μοναχικό σχήμα θα ενισχύει τον ορατό αντικληρικαλισμό πολλών συνελλήνων και θα δικαιώσει όσους θεωρούν ότι η Εκκλησία της Ελλάδος θα μένει ατιμώρητη εις τον αιώνα τον άπαντα για τα παραπτώματα των λειτουργών της.

www.romfea.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1471&Itemid=1 (για το σχέδιο δημιουργίας εκκλησιαστικού σωφρονιστηρίου)

www.tovimadaily.gr//Article.aspx?d=20080717&nid=9230114&sn=&spid= (για το ίδιο θέμα)

www.keli.gr/search/label/%CE%B8%CE%AC%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%B9%20%CF%83%CE%B5%20%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CE%AD%CF%82%20%CE%BA%CE%B1%CE%B9%20%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%B1 (για τον αριθμό των θανάτων κρατουμένων στις ελληνικές φυλακές)

Προκλητική αδυναμία στο σχολιασμό

Αν ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος ομιλούσε περί του ντυσίματος των γυναικών σε ένα ιερό ναό, τότε θα μπορούσα ίσως να του δώσω δίκιο. Διότι, κακά τα ψέμματα, όταν αποδέχεσαι την είσοδό σου σε ένα ναό, τότε οφείλεις να φέρεις και την ανάλογη αμφίεση. Και δεν τίθεται θέμα πίστης εδώ αλλά, κυρίως, σεβασμού ενός χώρου και του μυστηρίου, που τελείται σε αυτό.
Όμως, ο Σεβασμιώτατος προχώρησε παραπέρα και σχολίασε δυσμενώς το ντύσιμο των γυναικών κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, το οποίο θεώρησε ως «γύμνια». Έκρινε, μάλιστα, ότι πρόκειται για προκλητική αδυναμία των γυναικών μέσης και νεαρής ηλικίας και προέβαλε εαυτόν ως παράδειγμα ανθρώπου, ο οποίος φοράει τέσσερα ρούχα και, όμως, δεν παθαίνει τίποτα (από τη ζέστη, προφανώς).
Μόνο που ο ίδιος, λόγω του σχήματος, που ελεύθερα επέλεξε, οφείλει να ενδύεται κατ’ αυτό τον τρόπο και σαφώς δεν μπορεί να παρουσιάζει τον εαυτό του ως ενδυματολογικό παράδειγμα προς μίμηση. Και, βέβαια, δεν πρόκειται για προκλητική αδυναμία των γυναικών, οι οποίες και δεν υποχρεούται, όταν κυκλοφορούν στο δρόμο ή βγαίνουν να διασκεδάσουν, να φορούν πολλά ρούχα στο κατακαλόκαιρο. Ούτε είναι υποχρεωμένη μια γυναίκα να τηρεί συγκεκριμένο ενδυματολογικό κώδικα για να μην προκαλεί, αν υιοθετήσουμε τη λογική του Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης. Και, σε τελική ανάλυση, το προκλητικό ντύσιμο αποτελεί μόνο μια προϋπόθεση, ώστε ένας άνδρας να αισθανθεί έλξη για μια γυναίκα και όχι τη μόνη.
Αν επιθυμεί ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος να μην καθίσταται περίγελος στα έντυπα και ηλεκτρονικά Μ.Μ.Ε. (μια αναζήτηση στο Διαδίκτυο θα σας κάνει την καρδιά «μπαξέ») για απόψεις, που ελάχιστη σχέση έχουν με το αξίωμά του, καλό θα είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, να ασχολείται με την ένδυση των γυναικών μόνο όταν εισέρχονται σε μια εκκλησία και όχι με το τι φορούν έξω από αυτή. Και να μη λησμονεί τη σοφή ρήση «το ράσο δεν κάνει τον παπά», ως, επίσης, ότι προκλητική θεωρείται και η αδυναμία να μην μπορεί κάποιος να κρατήσει το στόμα του κλειστό σε θέματα, που δεν τον αφορούν.

Μια αθόρυβη αλλά άξια μορφή της Ορθοδοξίας

Αναρωτήθηκα αρκετές φορές ποια κοινά σημεία μπορεί να έχει ο εμπρηστικός και διχαστικός λόγος ιερωμένων, όπως ο μακαρίτης Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ο Θεσσαλονίκης Άνθιμος και ο πάπα-Τσάκαλος με το Λόγο του Χριστού. Πώς δίδασκε το Λόγο του Χριστού ένας Μητροπολίτης, όπως ο άρτι φυλακισθείς Παντελεήμων; Πώς συμβιβάζεται ο ακριβός βίος ορισμένων ανωτάτων ιερέων, όπως του μακαρίτη Χριστόδουλου, με τη ρήση «ο έχων δύο χιτώνας δίδη τον ένα»; Τι σχέση έχουν τα χρυσοποίκιλτα και πανάκριβα άμφια των Μητροπολιτών με την ταπεινότητα του Χριστού; Οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά δεν είναι ευχάριστες για κάποιον, που πιστεύει, και σαφώς δεν ενθαρρύνουν πολύ κόσμο να πιστέψει στο Χριστό, όσο και αν ο λόγος και οι πράξεις Του ουδεμία σχέση έχουν με τη σκληρή και αντιχριστιανική πραγματικότητα του μεγαλύτερου μέρους του ανώτατου κλήρου στη χώρα μας.
Μια φωτεινή εξαίρεση στον κανόνα αυτό αποτελεί ο αρχιμανδρίτης Γερβάσιος Ραπτόπουλος. Στους πολλούς παραμένει άγνωστος, διότι δεν είναι ο κλασσικός ιερέας, που τρέχει πίσω από τα Μ.Μ.Ε., ώστε να προβάλει το έργο του ή να προβεί σε κάποια δήλωση. Αφανής διάκονος της αγάπης προς το συνάνθρωπό του, ο εν λόγω ιερές ίδρυσε προ 30, περίπου, ετών της αδελφότητα «Οσία Ξένη-Διακονία αποφυλακίσεως απόρων κρατουμένων και φυγοποίνων», σκοπός της οποίας είναι η συγκέντρωση χρηματικών ποσών, προκειμένου να αποφυλακιστούν άποροι κρατούμενοι. Η βράβευσή του από την Ακαδημία Αθηνών το 2001 έγινε η αιτία να γίνει γνωστότερος στο πανελλήνιο (λεπτομέρειες στην ιστοσελίδα www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=28.12.2001,id=81297012 ). Έκτοτε, συνεχίζει με την ίδια ζέση το έργο του. Μέχρι σήμερα, έχει βοηθήσει, ώστε να αποφυλακιστούν περίπου 10.350 κρατούμενοι, Έλληνες και αλλοδαποί (ενθυμούμενος το οικονομικό βοήθημα, που ο θανών Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είχε τάξει για κάθε χριστιανική οικογένεια της Θράκης, που θα αποκτούσε και τρίτο παιδί, αναρωτήθηκα που πήγε το περίφημο «αγαπάτε αλλήλους», που κλείνει μέσα του όλο το νόημα του πραγματικού χριστιανισμού). Τα ποσά συγκεντρώνονται από εράνους, κυρίως στην περιοχή της Περαίας Θεσσαλονίκης, όπου ιερουργεί. Το έργο του έχει εξαπλωθεί και εκτός Ελλάδος, με επισκέψεις σε ρωσσικές, αλβανικές, κυπριακές, ισραηλιτικές και αιγυπτιακές φυλακές. Κάποιες λεπτομέρειες του έργου του θα δείτε και στο freechristians.pblogs.gr/arhimandriths-gerbasios-raptopoylos-o-rompen-twn-fylakwn.html με πάσα επιφύλαξη για άλλα θέματα, που αναφέρονται στο ιστολόγιο αυτό.
Από συνέντευξή του στην «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» (www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=22.01.2003,id=47228688) κράτησα αυτή τη φράση : «Εμείς έχουμε ένα σύνθημα που προσπαθούμε να το κάνουμε πράξη: Η ζωή μας είναι πολύ σύντομη. Ας βιαστούμε να κάνουμε το καλό στον κόσμο. Ο Χριστός έχει τεντωμένα τα χέρια του πάνω στο σταυρό για να δείξει ότι αγκαλιάζει όλο τον κόσμο, και τους καλούς και τους κακούς».
Ποιος είπε ότι ο χριστιανισμός έχει μόνο άσχημο πρόσωπο; Και, δυστυχώς, ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο π. Γερβάσιος αποτελεί μια όαση στην ξεραΐλα, πνευματική και ηθική, του μεγαλύτερου μέρους του κλήρου στη χώρα μας;

Ασθενείς και αμετροεπείς

Δυστυχώς για την Ελληνική Εκκλησία, ο προοδευτικός λόγος του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου αναφορικά με το θέμα των ομοφυλοφίλων ζευγαριών δεν αποτελεί παρά μια όαση στην έρημο της οπισθοδρομικότητας και του κοινωνικού ρατσισμού, που τη χαρακτηρίζει.
Διαβάζω στη σημερινή Ελευθεροτυπία ότι ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ εξέφρασε την οδύνη του προς τους Προέδρους του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Γεώργιο Παπανδρέου και ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Αλέκο Αλαβάνο, επειδή οι τελευταίοι απεδέχθησαν τους γάμους μεταξύ προσώπων του ίδιου φύλο. Συγκεκριμένα, «Την οδύνην διεδέχθη η βαθεία απογοήτευσις διότι ομιλείτε εκπροσωπούντες τμήμα του ελληνικού λαού, ο οποίος εις την συντριπτικήν πλειονοψηφίαν αυτού καταδικάζει και βδελύσσεται όχι ασφαλώς τα ασθενούντα πρόσωπα, τα οποία εντός της τραγικότητός των προκαλούν άλγος και συμπάθειαν αλλά την ευτελή πρακτικήν αυτών, η οποία τυγχάνει αποτρόπαιος και εξόχως αποϊεροποιούσα το ανθρώπινον πρόσωπον, προξενούσα εν ταυτώ τραγικάς ασθενείας εις το τε σώμα και την ψυχήν εκ της παραχρήσεως των σωματικών οργάνων άλλως προορισμένων ως ευκόλως αντιλαμβάνεσθε».
Αδυνατώ να αποδεχθώ αυτή την άποψη του Μητροπολίτου Πειραιώς πολλώ δε μάλλον να μπω στη λογική του. Ακόμα και αν είναι μεγάλο το ποσοστό εκείνων, οι οποίοι απεχθάνονται ή εν πάσει περιπτώσει δεν συμπαθούν του ομοφυλόφιλους, σε ένα δημοκρατικό καθεστώς πρέπει να διασφαλίζεται όχι μόνο η αξιοπρέπεια αυτής της μικρής κοινωνικής ομάδος αλλά, επίσης, και η δυνατότητα να ασκήσουν κάποια βασικά δικαιώματά τους. Αυτό είναι, άλλωστε, το μέγιστο πλεονέκτημα της δημοκρατίας, να εξασφαλίζονται τα δικαιώματα όλων όσοι ανήκουν σε μια μειοψηφία κοινωνική, θρησκευτική κ.ο.κ., στο μέτρο που δε θίγουν τα δικαιώματα των άλλων. Ο γάμος ή η πάσης φύσεως νομική ένωση δύο προσώπων του ίδιου φύλου αποτελεί μια διασφάλιση του δικαιώματός τους περί ελεύθερης αναπτύξεως της προσωπικότητός τους και αποδεικνύει ότι το ίδιο το κράτος σέβεται τις προσωπικές επιλογές κάθε ανθρώπου για τη διαμόρφωση της ζωής του.
Περαιτέρω, όταν ο Μητροπολίτης Πειραιώς χαρακτηρίζει του ομοφυλοφίλους ως «ασθενούντα πρόσωπα». Πέραν του γεγονότος ότι ο ίδιος δε φαίνεται να ενοχλείται, που συμβιώνει στον ίδιο οργανισμό, ήτοι την Εκκλησία της Ελλάδος, με ομοιοπαθείς των ομοφυλοφίλων ανθρώπους, αν θυμηθούμε τα προ τριετίας σεξουαλικά σκάνδαλα της Ελληνικής Εκκλησίας, ο χαρακτηρισμός της ομοφυλοφιλίας ως ασθένειας προκαλεί δικαιολογημένη αποστροφή. Διότι πρόκειται για ένα σεξουαλικό προσανατολισμό, ο οποίος αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα των ομοφυλοφίλων, το οποίο προστατεύεται σε πολλές χώρες με την αναγνώριση διαφόρων μορφών νομικής ένωσης των εν λόγω προσώπων αλλά και με τη θεμελίωση εννόμων σχέσεων, που απορρέουν από αυτή.
Ακόμα, η συμπάθεια, την οποία, σύμφωνα με τον Πειραιώς Σεραφείμ, προκαλούν οι ομοφυλόφιλοι, δεν μοιάζει λίγο με τη συμπάθεια, που προκαλούν όσοι υποφέρουν από κάποια ανίατη ασθένεια; Προφανώς, αν κρίνουμε από το πνεύμα του λόγου του εν λόγω ιεράρχη.
Παρακάτω, η αναφορά του Μητροπολίτου σε ορισμένα τμήματα του ανθρώπινου σώματος, τα οποία οι ομοφυλόφιλοι χρησιμοποιούν κατά τρόπο διαφορετικό από αυτό, που αντιλαμβάνεται αυτός, αποτελεί, κατά την ταπεινή μου άποψη, άθλιο υπαινιγμό, που υποβιβάζει το Σεβασμιώτατο στο ίδιο επίπεδο με τους ομοφοβικούς «λεβέντες», που εσχάτως έχουν κατακλύσει τα Μ.Μ.Ε. και προβάλλουν άλλοτε με επαίσχυντο τρόπο άλλοτε συγκεκαλυμμένα τις απόψεις τους κατά των ομοφυλοφίλων. Και αν, τέλος πάντων, αυτοί μπορούν να θεωρηθούν ως απαράδεκτοι, ο Μητροπολίτης, ο οποίος, εκ του αξιώματός του, καλείται να διδάξει το «αγαπάτε αλλήλους» τι δικαιολογία έχει;
Φυσικά, κατά τον Πειραιώς η ομοφυλοφιλία μπορεί να οδηγήσει σε κακό τέλος, αν κρίνουμε από την αναφορά του στον άρτι θανόντα ηθοποιό Νίκο Σεργιαννόπουλο, με την οποία ουσιαστικά υιοθέτησε τη λογική των μεσημεριανών κουτσομπολίστικων εκπομπών της ελληνικής τηλεόρασης, όπου βλέπουμε το παράδοξο ομοφυλόφιλοι να διασύρουν ομοφυλόφιλους και ακούμε απόψεις, οι οποίες έρχονται σε αντίθεση με τα, μέχρι στιγμής, ευρήματα της ΕΛ.ΑΣ., που διερευνά τα αίτια του θανάτου του δημοφιλούς ηθοποιού. Προφανώς, λοιπόν, όσοι χάνουν τη ζωή τους από βίαιο θάνατο, φταίνε, διότι ήταν ομοφυλόφιλοι.
Και το πάρθιο βέλος του Πειραιώς είναι η μανία ικανοποιήσεως της ψυχοπαθολογικής εκτροπής των ομοφυλοφίλων. Δε νομίζω ότι έχω να προσθέσω κάτι καινούργιο σε όσα έχω ήδη αναφέρει.
Δε γνωρίζω αν ο Σεβασμιώτατος εζήλωσε τη δόξα του μακαριστού Χριστόδουλου αλλά σίγουρα ακολουθεί την τακτική του. Ο Απόστολος Παύλος είχε πει (στην Α’ προς Κορινθίους επιστολή, Κεφ. ΙΓ): «Αν έχω όλη την πίστη ώστε να μετακινώ βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, δεν είμαι τίποτε» («ουδέν ειμί»). Πόση σχέση έχουν τα λόγια του Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ με την αγάπη που ύμνησε ο Απόστολος Παύλος; Την απάντηση πολύ φοβάμαι ότι την έδωσε με τα παραπάνω λόγια του ο ίδιος. Για περισσότερα :

www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=19853864

Προσβολές με ράσο

Παρακολουθώντας αυτές τις μέρες τις αντιδράσεις διαφόρων ιερωμένων στα Μ.Μ.Ε. για το θέμα του γάμου μεταξύ ανθρώπων του ίδιου φύλου, δεν μπορώ να αντιληφθώ σε τι, άραγε, ωφελούν την Ελληνική Εκκλησία η απαράδεκτη συμπεριφορά του πατρός Τσάκαλου, γνωστού και ως παπα-Τσάκαλου, και ο εμπρηστικός λόγος του πατρός Ευσταθίου Κόλλα.
Ο πρώτος έχει ήδη δώσει τα διαπιστευτήριά του με ατάκες, τύπου «το Σχέδιο Αυνάν», εννοώντας το Σχέδιο Ανάν για την Κύπρο, έχει χαρακτηρίσει «πισωγλέντη» έναν υποψήφιο Δημοτικό Σύμβουλο του Δήμου Θεσσαλονίκης, ο οποίος εξεδήλωνε ανοικτά τις ομοφυλοφιλικές σεξουαλικές του προτιμήσεις, και «Τούρκο» ένα Έλληνα πολίτη, μουσουλμάνο της Θράκης, ο οποίος δήλωνε σε μεσημεριανή εκπομπή ότι είναι Έλληνας, κάνοντάς μας να αναλογιστούμε γιατί, άραγε, οι μουσουλμάνοι της Θράκης στρέφουν κάποιες φορές τις πλάτες τους στην Ελλάδα. Ο δεύτερος, με αφορμή τον επικείμενο γάμο δύο ομοφυλοφίλων στην Τήλο, δήλωσε ότι "οι ομοφυλόφιλοι πρέπει να κάθονται στην άκρη και να μη ζητάνε δικαιώματα" (!!!). Παλαιότερα, είχε ζητήσει οι υποψήφιοι ιερείς να υποβάλλονται σε εξετάσεις αγνότητας και ανέφερε ότι πριν την έλευση του Χριστού, άγγελος κατήλθε στη γη και σκότωσε όλους του ομοφυλόφιλους, ήτοι ότι οι ομοφυλόφιλοι θέλουν σκότωμα.
Δε γνωρίζω σε ποια επισκοπή υπάγονται οι εν λόγω κληρικοί, ώστε να δούμε κατά πόσο ο εκεί Μητροπολίτης ενδιαφέρεται για το λόγο των υφισταμένων του. Δεν αρνούμαι ότι ειδικά ο δεύτερος, όντας πρόεδρος του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος, έχει υποστηρίξει και με το παραπάνω τα συμφέροντα του κλάδου του, έχει καταγγείλει τα σκάνδαλα, που ξέσπασαν προ τριετίας στους κόλπους της Εκκλησίας, ενώ υποστήριξε ότι πρέπει να καταργηθεί το ράσο ή, έστω, να τροποποιηθεί, κάτι, δηλαδή, σαν το κοστούμι των διαμαρτυρομένων ιερέων, και έχει καταγγείλει τα πολυτελή άμφια των αρχιεπισκόπων. Οι όποιες καλές προθέσεις του, όμως, πνίγονται στον κυκεώνα των προσβολών, που εκτοξεύει εναντίον των ομοφυλοφίλων αλλά και όσων φρονεί ότι δεν συντάσσονται με όσα προστάζει η εκκλησία.
Για τον πρώτο δεν έχω, ακόμα, εντοπίσει κάποια θετικά στοιχεία και και αν είναι αυτά, χάνονται από τις ακόμα χειρότερες προσβολές, που εκτοξεύει από τηλεοπτικού άμβωνος. Τα παραπάνω είναι, φαντάζομαι, ένα απλό δείγμα απ’ όσα έχει κατά καιρούς πει ο εν λόγω ιερέας.
Ο Χριστός είπε «αγαπάτε αλλήλους» και οι χριστιανοί κληρικοί οφείλουν να τηρούν απαρέγκλιτα αυτό το ρητό, αν θέλουν να τιμούν τη θρησκεία τους, διότι εκεί βρίσκεται όλη η ουσία του χριστιανισμού. Αλλά, δυστυχώς, οι παράτυπες ενέργειες των δύο παραπάνω ιερέων ακυρώνουν τις όποιες αγαθές προθέσεις τους. Και, δυστυχώς, αμαυρώνουν και την εικόνα της Εκκλησίας τη στιγμή, που πρόσωπα, όπως ο πατήρ Φιλόθεος Φάρος, που θα μπορούσαν να λαμπρύνουν την Εκκλησία, παραμένουν άγνωστα στο ευρύ κοινό.

Για τον π. Ευστάθιο Κόλλα :
www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=13.10.2004,id=62167652
www.romfea.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1190&Itemid=2
www.hri.org/cgi-bin/brief?/news/greek/eragr/2005/05-02-10_1.eragr.html
www.tovimadaily.gr//Article.aspx?d=20080529&nid=8669636&sn=&spid=

Για τον π. Σπυρίδωνα Τσάκαλο :
groups.yahoo.com/group/greekhr/message/4444
www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=13.10.2004,id=62167652