Η σχέση μου με το βιβλίο

Η σχέση μου με το βιβλίο είναι ιδιαίτερα στενή. Ξεκινάει από τα παλαιότερα χρόνια, πριν την εφηβική μου ηλικία, όταν ο υποφαινόμενος, ντροπαλός και χωρίς ιδιαίτερες παρέες, κατέφευγε στη συντροφιά του. Φυσικά μην πάει ο νους σας σε τίποτε κλασσικούς συγγραφείς, τύπου Ντοστογιέφσκι ή Παπαδιαμάντη (για να πιάσω Έλληνες και ξένους)! Περισσότερο εκλαϊκευμένα βιβλία ήταν, όπως η σειρά "ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ΗΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ"(όσοι γεννήθηκαν τη δεκαετία του '70 θα τη θυμούνται και στην τηλεόραση), ήτοι βιβλία κατάλληλα για ηλικίες προεφηβικές.

Η σχέση μου με τη λογοτεχνία ξεκινά εκεί στην εφηβική μου ηλικία. Το πρώτο λογοτεχνικό βιβλίο, που έπεσε στα χέρια μου, ήταν "Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ" του Ν. Καζαντζάκη. Μαγεύτηκα από τον κόσμο ,που ανοιγόταν μπροστά μου, έμενα προσηλωμένος στην πλοκή και ένοιωθα την απλή και κατανοητή για έναν έφηβο της δεκαετίας του '90 γλώσσα να κυλάει ήσυχα και να με συμπαρασύρει στο σύμπαν του Ν. Καζαντζάκη.

Έκτοτε, η σχέση μου με τη λογοτεχνία πέρασε από 1.000 κύματα. υπήρχαν στιγμές, που διάβαζα μετά μανίας κάθε βράδυ ανεξαιρέτως. Θυμάμαι διακοπές σε κάποιο νησί και εμένα να βλαστημάω που ο άνεμος σήκωνε την άμμο της παραλίας και την έριχνε ανάμεσα στις σελίδες του βιβλίου μου, ενώ η κοπέλα μου γελούσε με τη γκρίνια μου (είχα πάψει, όπως καταλαβαίνετε, να είμαι ντροπαλός και μοναχικός). Άλλες, πάλι, φορές η σχέση μου με το βιβλίο περνούσε κρίση και περνούσα τα βράδυα μου, όταν δεν ευρισκόμουν με την παρέα μου κάπου έξω ή για δουλειά στο γραφείο μου, μπροστά από την τηλεόραση. Η αγάπη μου, πάντως, για το βιβλίο παρέμεινε μέσα μου ανεξάρτητα από τις διακυμάνσεις της.

Αν κάτι, όμως, παραμένει μέσα μου ισχυρό, αυτό είναι η άποψη ότι το βιβλίο, όσο καλό και αν είναι, δεν πρόκειται να αντικαταστήσει τις σχέσεις μου με τους τρίτους. Όταν κλείνομαι στο δωμάτιό μου και ανοίγω ένα βιβλίο ή όταν στις διακοπές μου βγαίνω στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου μου και αφήνομαι στις σελίδες ενός βιβλίου, η σκέψη μου για ένα ορισμένο χρόνο αφήνεται σε αυτό, που διαβάζω. Όμως, μετά από λίγο θα αφιερωθώ και πάλι στους δικούς μου ανθρώπους, φίλους και γνωστούς. Γιατί φρονώ ότι ένα βιβλίο, όσο καλό και αν είναι ,δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη ζεστασία της επαφής με τους ανθρώπους, που έχεις επιλέξει να σε συντροφεύουν υπό οποιαδήποτε μορφή. Είμαι χαρούμενος, όταν πετυχαίνω ένα βιβλίο και διαπιστώνω ότι λατρεύω να αφήνομαι στις σελίδες του και την πλοκή του αλλά οι στιγμές, που έχουν μείνει χαραγμένες στη μνήμη μου, είναι στιγμές με φίλους και γνωστούς. Έχω εκτιμήσει συγγραφείς μέσα από τα έργα τους αλλά έχω αγαπήσει φίλους, με τους οποίους έζησα μια στιγμή σημαντική, ένα γλέντι στα μπουζούκια, ένα αυτοσχέδιο και αυθόρμητο πάρτυ στο στρατό, μια εκδρομή απρογραμμάτιστη, που με έφερε πιο κοντά σε κάποια πρόσωπα, που εξακολουθούν και με τιμάν με τη φιλία τους. Και πιστεύω βαθύτατα ότι αυτές οι στιγμές μένουν στη ζωή μας περισσότερο. Και προσωπικά έχω εκτιμήσει αρκετά βιβλία αλλά οι στιγμές, που θυμάμαι να αφιερώνομαι στην ανάγνωση των καλύτερων, κατ' εμέ, από αυτά, δεν συγκαταλέγονται στις καλύτερες στιγμές μου, τις οποίες έχω ταυτίσει με πράγματα, τα οποία έχω κάνει και ζήσει με τρίτα πρόσωπα.

Και μη βιαστείτε να αναρωτηθείτε πως στην ευχή επαινώ τα βιβλία και τα διαβάζω μετά μανίας, έστω και περιστασιακά, αλλά προτιμώ να βρίσκομαι παρέα με φίλους και γνωστούς. Κάθε πράγμα στον καιρό του! Οι στιγμές, που αφήνομαι σε ένα βιβλίο είναι συγκεκριμένες και έρχοναι, όταν έχω τελειώσει με τις επαγγελματικές μου υποχρεώσεις και δεν έχω κάποια επιθυμία να δω άλλα πρόσωπα. Η δε ανάγνωση ενός βιβλίου αποτελεί για μένα τρόπο ψυχαγωγίας και χαλάρωσης, ακόμα και όταν πρόκειται για ένα δυσνόητο βιβλίο, που απαιτεί ιδιαίτερο πνευματικό κάματο. Μόνο που η μονομέρεια στην ψυχαγωγία μου είναι απεχθής. Δεν συμπαθώ εκείνους, που φρονούν ότι μπορούν να διασκεδάζουν μόνο στα μπουζούκια ή ταυτίζουν την ψυχαγωγία με την έξοδο σε μπαράκια, κλαμπάκια και άλλα συναφή. Ούτε μου αρέσουν πρόσωπα, τα οποία είναι μονίμως κλεισμένα στον κόσμο τους και ασχολούνται αποκλειστικά με την ανάγνωση βιβλίων. Και, βέβαια, ούτε εγώ μπορώ να εννοήσω τον εαυτό μου να διαβάζει μόνο και να μην ασχολείται με ό,τιδηποτε άλλο.

Συμπερασματικά, ένα βιβλίο μπορεί να ανοίγει τους ορίζοντές μου και να διευρύνει τις γνώσεις μου αλλά τι νόημα θα είχε αυτό το άνοιγμα και αυτή η διεύρυνση, αν δεν υπήρχαν οι στιγμές εκείνες, που μαζί με φίλους και γνωστούς θα τα αξιοποιούσα; Ο τρόπος σκέψης μου μπορεί να αλλάξει μέσα από την ανάγνωση ενός βιβλίου αλλά τί νόημα θα είχε, αν δεν μπορούσα να εκδηλώσω αυτή τη σκέψη μου προς τα έξω; Η κρίση μου μπορεί να βελτιωθεί μέσα από την καταδυσή μου στις σελίδες ενός μιθιστορήματος ή ενός δοκιμίου αλλά αρκεί αυτό, αν δεν μπορώ να την εξωτερικεύσω;

Μια μικρή διόρθωση

Να που την πάτησα! Στην προηγούμενη ανάρτηση κάνω μνεία στον Α.Κ., ο οποίος αποφάσισε να αντιμετωπίσει την αντίδραση των συγχωριανών του με την ιδιαιτερότητά του, ήτοι την ομοφυλοφιλία του. Μόνο που έτσι, που το έγραψα, είναι ως εάν να λέω ότι χρησιμοποίησε την ομοφυλοφιλία του για να αντιμετωπίσει της αντιδράσεις των ντόπιων. Το σωστό είναι ότι αποφάσισε να αντιμετωπίσει την αντίδραση των ντόπιων σχετικά με την ομοφυλοφιλία του.
Αυτά και ζητώ συγγνώμη.

Μια ιστορία κοινωνικού ρατσισμού

Ο Α.Κ. κατοικεί σε ένα Δήμο στα δυτικά του Νομού Αχαΐας. Επέλεξε να μείνει στο γενέθλιο τόπο του και να αντιμετωπίσει τις αντιδράσεις των ντόπιων με την ιδιαιτερότητά του, ήτοι την ομοφυλοφιλία του. Και είναι γνωστό ότι στις μικρές κοινωνίες ο "πούστης" δεν συγχωρείται. Η έκφραση "μην κάνεις πουστιές" το αποδεικνύει περίτρανα. Και, δυστυχώς, δεν ακούγεται μόνο στα μικρά μέρη της Ελλάδος.

Ο Α.Κ. πρόσφατα τραυματίστηκε, όταν συγχωριανός του έπεσε πάνω του με το αυτοκίνητό του. Το ιδιαίτερο της περίπτωσης αυτής είναι ότι ο συγχωριανός αυτός, όταν είδε τον Α.Κ. πεζό, αντί να ανακόψει, ως όφειλε, ταχύτητα, ανέπτυξε αυτήν, με αποτέλεσμα να τον κτυπήσει, ευτυχώς όχι πολύ σοβαρά.

Το BBC εντόπισε την περίπτωση του Α.Κ. και με αφορμή τις πρόσφατες αντιδράσεις της ΔΙΣ για το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης, τον επισκέφτηκε στην οικία του. Εκεί, ο Α.Κ. φαίνεται να παρακολουθεί την παρέλαση της 25ης Μαρτίου από το παράθυρο της οικίας του. Μόνο που πολύ σύντομα παύει να την παρακολουθεί, κλείνει την κουρτίνα του παραθύρου και κάθεται στο καναπέ του σπιτιού του και εξιστορεί τα γεγονότα.

Οι αντιδράσεις των αρχών έγιναν γνωστές. Εκείνος, που μου προκάλεσε το ενδιαφέρον, είναι ο ιερέας του χωριού, ο οποίος, αφού χαρακτήρισε τον Α.Κ. ως "παιδί του ίδιου Θεού", στη συνέχεια εξέφρασε την άποψη ότι "ο Θεός θα τον βοηθήσει να εξπεράσει το πρόβλημά του".

Η δήλωση αυτή του ιερέα προκαλεί αυτόματα δυσάρεστη εντύπωση. Τι ακριβώς θέλει να πει; Ποιο είναι το πρόβλημά του; Ότι τον αντιμετωπίζουν με δυσφορία και εχθρικές διαθέσεις οι συγχωριανοί του ή ότι είναι ομοφυλόφιλος;

Αν κρίνει ο παραπάνω ιερέας ότι ο Θεός θα βοηθήσει τον Α.Κ. να ξεπεράσει το πρόβλημα, που αντιμετωπίζει με τους συγχωριανούς του, τότε να μας συγχωρήσει αλλά το πρόβλημα δεν θα ξεπεραστεί με την επίκληση του Θεού. Ο ίδιος ο ιερέας, αφού αποκαλεί τον Α.Κ. τέκνο του ίδιου Θεού (προφανώς με τον ιερέα και τους ρατσιστές συγχωριανούς του), οφείλει να τον προστατεύσει από τη μανία και τα κακεντρεχή σχόλια των ντόπιων. Η απόσταση, που φαίνεται να παίρνει από τα προβλήματα, που ο Α.Κ. αντιμετωπίζει, είναι απαράδεκτη και ουσιαστικά τον αφήνει βόρα των ρατσιστών του τόπου εκείνου.

Αν κρίνει ο ανωτέρω ιερέας ότι ο Θεός θα βοηθήσει τον Α.Κ. να ξεπεράσει την ομοφυλοφιλία του, τότε κρίνω ότι ο ιερέας αυτός είναι παντελώς ακατάλληλος να διδάσκει το λόγο εκείνου, που είπε "αγαπάτε αλλήλλους". Η ομοφυλοφιλία είναι μια επιλογή και όχι ένα κουσούρι, το οποίο μπορεί ενδεχομένως να ξεπεραστεί με προσευχές και συμβουλευτική από κάποιο ιερέα (και πόσοι, άραγε, είναι κατάλληλοι να δίδουν συμβουλές σε τρίτους;). Κανένας ιερέας δεν έχει δικαίωμα να κρίνει κάποιο με βάση το σεξουαλικό προσανατολισμό του, όταν την ίδια στιγμή διδάσκει "αγαπάτε αλλήλους".
Ας κρίνει η τοπική Μητρόπολη τις δηλώσεις του εν λόγω ιερέα! Η προσωπική μου άποψη είναι ότι ένας τέτοιος ιερέας πρέπει να απομακρυνθεί, αν όντως έκανε αυτές τις δηλώσεις. Αλλιώς οφείλει να ζητήσει συγγνώμη για το απαράδεκτο σχόλιό του.

Μια ιστορία κοινωνικού ρατσισμού

Τί αθλητισμό θέλουμε;

Τα νέα από το χώρο της ελληνικής άρσης βαρών μπορεί να έπεσαν ως κεραυνός εν αιθρία αλλά οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνώριζαν εδώ και καιρό πως κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Ο αιφνιδιαστικός έλεγχος των ιπτάμενων γιατρών της WADA έδειξε ότι 11 αθλητές της εθνικής μας ομάδος άρσεως βαρών κατελήφθησαν να έχουν χρησιμοποιήσει απαγορευμένες ουσίες. Το πρώτο δείγμα βγήκε θετικό και, βέβαια, οι συνέπειες θα είναι σοβαρές. Ήδη ο αρχιτέκτονας της "dream team" της άρσεως βαρών, που οι περισσότεροι θαυμάσαμε τη δεκαετία του '90, Χρήστος Ιακώβου, παραιτήθηκε αναλαμβάνοντας την ευθύνη για το ατόπημα, που κάνει το γύρο του κόσμου.

Βέβαια, πριν από 10, περίπου, χρόνια, ένας αθλητής της άρσης βαρών, ονόματι Κωνσταντινίδης (διορθώστε με, αν κάνω λάθος στο όνομα), κατήγγειλε ότι ο Κ. Ιακώβου του χορηγούσε ή επιχείρησε να του δώσει απαγορευμένες ουσίες. Φυσικά, το θέμα δεν προχώρησε αλλά αρκετοί αθλητικογράφοι έσπευσαν να καυτηριάσουν τη στάση της Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών, η οποία, δια στόματος κ. Σγουρού, κάλυψε τον κ. Ιακώβου και κατήγγειλε τον κ. Κωνσταντινίδη για σκοπιμότητα. Όσον αφορά τους παράξενους τραυματισμούς των αρσιβαριστών μας παραμονές διεθνών αγώνων αλλά και η αιφνίδια αποχώρηση της εθνικής μας ομάδος από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών, που διοργάνωνε η Ταϋλάνδη, ο κ. Σγουρός ουδέν είπε. Αρκετοί αθλητικογράφοι, όμως, όπως ο κ. Παπαδογιάννης σχολίασαν με αρκετή δόση ειρωνείας το γεγονός.

Τα παραπάνω γεγονότα δεν μπορεί, φυσικά, να αφήσουν ανεπηρέαστους και τους παλαίμαχους, πλέον, πρωταθλητές της αρσης βαρών. Το γεγονός ότι ο κ. Ιακώβου ανέλαβε την ευθύνη δίνει τροφή να υποστηρίξει κανείς ότι και οι τότε πρωταθλητές δεν κατέκτησαν τα μετάλλιά τους μόνο με υγιεινή διατροφή και εντατική προπόνηση. Δεν κατελήφθησαν ποτέ να έχουν κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών (ή τουλάχιστον ποτέ δε διέρευσε κάτι τέτοιο), οπότε παραμένου άσπιλοι και άμωμοι ,όπως και πολλοί άλλοι συναθλητές τους αλλά και αθλητές από άλλα αγωνίσματα.

Το ερώτημα, που τίθεται τώρα, είναι τί είδους αθλητισμό θέλουμε; Η απάντηση φαντάζει εύκολη και λίγο πολύ όλοι μας επιθυμούμε ένα αθλητισμό κοντά στο αθλητικό ιδεώδες του ευ αγωνίζεσθαι και μακρυά από φαρμακευτικά παρασκευάσματα ύποπτης προέλευσης.

Μόνο που οι περισσότεροι από μας ζητωκραυγάζαμε τον Πύρρο Δήμα, όταν σε τρεις συνεχόμενες Ολυμπιάδες κατακτούσε το χρυσό μετάλλιο, αγωνιούσαμε βλέποντας το Βαλέριο Λεωνίδη να κάνει παγκόσμιο ρεκόρ στην κατηγορία του, προσπαθώντας να κερδίσει το σπουδαίο Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου και, γενικά, χαιρόμαστε, όταν βλέπαμε την εθνική μας ομάδα άρσης βαρών να κατακτά σπουδαίες διακρίσεις σε διεθνές επίπεδο.

Μια από τις πρώτες μου αναμνήσεις ήταν στην Ολυμπιάδα της Μόσχας το 1980, όταν η τότε ΕΡΤ μετέδιδε το αγώνισμα της ενόργανης γυμναστικής. Ήταν ένα από τα λίγα αθλήματα, τα οποία δεν επλήγησαν από το μποϋκοτάζ των ΗΠΑ και αρκετών ακόμα χωρών-συμμάχων τους, καθόσον οι χώρες του τότε ανατολικού μπλοκ κυριαρχούσαν στο εν λόγω άθλημα. Οι επιδόσεις της Κομανέτσι, της Νταβίντοβα και άλλων γυμναστριών γέμιζαν με θαυμασμό τους καλεσμένους μας, οι οποίοι πολύ σύντομα άρχισαν να σχολιάζουν την ανυπαρξία Ελλήνων αθλητών και αθλητριών σε τελικούς αγωνισμάτων (δεν είχε, ακόμα, κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στην πάλη ο Μυγιάκης). Τότε τα γνωστά κλισέ, που συνόδευαν τις συζητήσεις των συνελλήνων μου για τις επιδόσεις των αθλητών μας, έδιναν και έπαιρναν. "Πρώτοι στην παρέλαση (της ενάρξεως των Ολυμπιακών Αγώνω) και τελευταίοι στα μετάλλια", "Άχρηστοι", "Τουρίστες" ήταν μερικά μόνο από τα κοσμητικά επίθετα, που άκουγα από τους μουσαφιραίους μας. Όλοι θαύμαζαν τους τότε Σοβιετικούς υπεραθλητές και υπεραθλήτριες αλλά και τις βιονικές γυναίκες της τότε Ανατολικής Γερμανίας. Οι ήδη υποψιασμένοι μιλούσαν για παράτυπη φαρμακευτική υποστήριξη αυτών των αθλητών αλλά κανείς δεν τους έδινε σημασία.

Και ξάφνου ήλθε, μετά από 12 χρόνια, το χρυσό της Πατουλίδου. Σε φιλικό μας σπίτι παρακολουθούσα τον αγώνα και είδα την Πατουλίδου να τερματίζει πρώτη στα 100μ. μετ' εμποδίων γυναικών. Κανένας από την υπόλοιπη παρέα μου δεν παρακολουθούσε τον αγώνα και κανένας δεν με πίστεψε, όταν τους είπα ότι κερδίσαμε το χρυσό (ειρωνεία : κερδίζουμε το χρυσό αλλά οι άχρηστοι οι αθλητές δεν διακρίνονται). Ακολούθησε το πρώτο χρυσό του Πύρρου Δήμα και, έκτοτε, η χώρα μας άρχισε να μετρά διακρίσεις, που μεταφράζονταν σε χρυσά μετάλλια. Οι χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ είχαν ήδη υποχωρήσει στον πίνακα κατάταξης των μετάλλιων και είχαν πια γίνει γνωστές οι μέθοδοι προετοιμασίας τους. Αλλά οι θαυμαστές των υπεραθλητών των χωρών του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού περί άλλων ετύρβαζαν.

Όπως πολύ εύκολα καταλαβαίνετε, δεν υπάρχει περίπτωση να κάνει κανείς πρωταθλητισμό χωρίς την κατάλληλη φαρμακευτική υποστήριξη. Και δεν μιλάω για απλές βιταμίνες αλλά για παρασκευάσματα άλλου τύπου, η χρήση των οποίων εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για την υγεία των πρωταθλητών. Τα προβλήματα υγείας των κολυμβητριών της πρώην ΛΔΓ έγιναν ευρέως γνωστά μετά την πτώση του καθεστώτος της χώρας αυτής και δεν αφήνουν αμφιβολία περί των αιτίων τους.

Από την άλλη πλευρά, ενθυμούμαι τις "αγνές" εποχές του ελληνικού αθλητισμού, όταν η κατάκτηση ενός μεταλλίου σε διεθνείς οργανώσεις έμοιαζε άπιαστο όνειρο. Τα δυσμενή σχόλια για τους αθλητές μας αφθονούσαν και ακόμα και τα ελάχιστα τότε ΜΜΕ της Ελλάδος δεν δίσταζαν να καυτηριάσουν τις μέτριες επιδόσεις των πρωταθλητών μας.

Τώρα ήλθε η ώρα να καυτηριάσουμε τους ντοπαρισμένους αθλητές της άρσεως βαρών. Όπως κάποτε λοιδορούσαμε τον Κεντέρη και τη Θάνου για τη γνωστη ιστορία με τη φυγή τους από το κέντρο, όπου προπονούνταν, ώστε να αποφύγουν τον έλεγχο αντιντόπινγκ. Δεν είναι αθώοι, αφού κατελήφθησαν να έχουν πάρει απαγορευμένες ουσίες. Το γεγονός ότι δεν πιάστηκαν άλλοι αθλητές από άλλες χώρες δεν τους απαλλάσσει από το ατόπημά τους ούτε αποτελεί ελαφρυντικό. Η τιμωρία τους είναι δεδομένη και κανείς δεν μπορεί να τους δώσει συγχωροχάρτι. Ίσως οι πανηγυρισμοί μας, όταν οι αθλητές αυτοί κατακτούσαν χρυσά μετάλλια και άλλες διακρίσεις, να μας θυμίζει ότι και εμείς με τον πόθο μας για διακρίσεις και τις εύκολες κατηγορίες προς εκτόξευση, αν τυχόν οι πρωταθλητές μας δεν γύριζαν νικητές και τροπαιούχοι, οδηγήσαμε αυτά τα παιδιά στη χρήση απαγορευμένων ουσιών.

Η παντελής, όμως, απουσία αυτών των ουσιών από το πρόγραμμα εκγύμνασης των πρωταθλητών μας θα μας γυρίσει πίσω στην εποχή εκείνη, όπου τα μετάλλια στις διεθνείς οργανώσεις τα βλέπαμε με το κυάλι και σπανιώτατα. Οι αθλητές μας θα περιοριστούν στις εγχώριες διοργανώσεις ή στους επικεικώς υποβαθμισμένους βαλκανικούς αγώνες (μπορεί και να έχει σταματήσει η διοργάνωσή τους, τόσο πολύ δεν ακούγονται πια), όπου ο διακριθείς κολυμβητής των 100 μ. ελεύθερου θα κάνει χρόνο γύρω στο 1 λεπτό και 15 δευτερόλεπτα ή ο καλύτερος επικοντιστής μας θα έχει άλμα γύρω στα 4 μέτρα. Και βέβαια τα σχόλια περί αχρήστων και τουριστών, όταν οι πρωταθλητές από άλλες χώρς σαρώνουν στα μετάλλια, θα βρεθούν και πάλι στην ημερησία διάταξη.

Καιρός, λοιπόν, να αποφασίσουμε τι είδους αθλητισμό θέλουμε και, κυρίως, κατά πόσο είμαστε διατεθειμένοι να δεχθούμε ότι θα πρεσβεύουμε τις αρχές του υγιούς αθλητισμού και του ευ αγωνίζεσθαι, όταν ο υπόλοιπος κόσμος θα προετοιμάζεται με "επιστημονικές" μεθόδους και εμείς θα παηγυρίζουμε, που έχουμε ολυμπιονίκες, επειδή κατετάγησαν 8οι στη γενική κατάταξη.

Περί Ρομά

Για να είμαι νέος στο χώρο του ιστολογείν την πάτησα και ανάρτησα άρθρο χωρίς περιεχόμενο και μόνο με τίτλο. Ελπίζω να μην το ξανακάνω και συνεχίζω.
Προ 5ετίας χρειάστηκε να χειριστώ την υπόθεση ενός Ρομά, ο οποίος είχε κάποια προβλήματα με τη Δικαιοσύνη. Τελικά η υπόθεσή του είχε αίσιο τέλος αλλά με έφερε σε επαφή με την πραγματικότητα, όπως τη ζουν οι Ρομά στη χώρα μας.
Συγκεκριμένα, μέχρι και πριν από λίγα χρόνια, η περιοχή "ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ" στην Πάτρα ήταν ο τόπος, όπου καταυλίζονταν. Μια επίσκεψη σε αυτό το χώρο αρκούσε να αποδείξει σε τι συνθήκες ζουν αυτοί οι συνάνθρωποί μας λίγα μέτρα μακρυά από τις κατοικίες μας.
Οι κατοικίες τους είχαν κατασκευαστεί από πλάκες νοβοπάν και χάρμποτ καρφωμένες μεταξύ τους χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και τρεχούμενο νερό. Εκεί μέσα σε χώρο ελάχιστων τετραγωνικών μέτρων, στεγαζόταν διψήφιος αριθμός Ρομά. Συνθήκες υγιεινής φυσικά δεν υπήρχαν.
Η πορεία στη ζωή ενός σκηνίτη ή παραπηγματούχου Ρομά είναι λίγο πολύ προδιαγεγραμμένη. Παντελής απουσία από την εκπαίδευση και παιδικά χρόνια στην επαιτεία, γάμος σε εφηβική ηλικία, τεκνοποιία σε υψηλούς ρυθμούς αλλά και με μεγάλη θνησιμότητα, λόγω των συνθηκών διαβίωσης και τάση προς τον αλκοολισμό μετά από μια ηλικία. Ελάχιστοι από τους ανθρώπους αυτούς έχουν μια σταθερή εργασία, το ποσοστό αναλφαβητισμού είναι τρομακτικά υψηλό, οι περισσότεροι από αυτούς δεν είναι εγγεγραμμένοι σε κάποιο δήμο ή κοινότητα, καθόσον έχουν γεννηθεί σε αντίσκηνα και παραπήγματα και ουδέποτε δηλώθηκαν σε κάποιο ληξιαρχείο.

Τα τελευταία χρόνια η μάστιγα των σκληρών ναρκωτικών έχει κάνει την εμφάνισή της και στις κοινότητες των Ρομά. Στις ηλικίες από 15 έως 30 η ηρωίνη θερίζει. Και αυτό το ακριβό συνήθειο τους στρέφει ολοένα και περισσότερο στην παραβατική συμπεριφορά.

Κάποια νέα παιδιά, που ζούσαν μέχρι πρότινος στον παραπάνω καταυλισμό, αναζήτησαν κάποια εργασία και στέγη και έστω με δυσκολία βρήκαν. Η έγνοια τους είναι το μέλλον των παιδιών τους, τα οποία επί σειρά ετών δεν είχαν πρόσβαση στην εκπαίδευση, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, οι οποίες επιβεβαίωναν τον κανόνα της μη πρόσβασης. Τα τελευταία χρόνια έγιναν κάποιες προσπάθειες από κρατικούς φορείς, ώστε τα παιδιά των Ρομά να μπορέσουν να πάνε σχολείο και να αποκτήσουν ένα εφόδιο για τη μελλοντική ζωή τους και ξεκίνησαν προγράμματα, τα οποία δίνουν κίνητρα στα παιδιά των Ρομά να πηγαίνουν σχολείο αλλά και σε Ρομά, οι οποίοι είναι πλέον ενήλικοι, να πάνε σχολείο.

Δε νομίζω ότι υπάρχει κανείς, που να αμφισβητεί ότι η πρόσβαση των Ρομά στη δημόσια εκπαίδευση θα αποτελέσει ένα κίνητρο, ώστε αυτοί οι άνθρωποι να ξεφύγουν από την ανέχεια, στην οποία ζουν εδώ και πολλά χρόνια. Αρκεί αυτοί οι άνθρωποι να στηριχτούν από μας τους ίδιους και ξεχωριστά από τον κρατικό μηχανισμό. Διότι η κοινωνία είμαστε πρωτίστως εμείς οι ίδιοι και οφείλουμε να δώσουμε την ευκαιρία σε αυτούς να ξεφύγουν από τους καταυλισμούς-γκέττο, όπου ζούσαν επί σειρά ετών.

Υ.Γ. Το κείμενο αυτό το έγραψα επ' ευκαιρία της δημοσιεύσεως της εκθέσεως του Συνηγόρου του Πολίτη για το έτος 2007. Εκεί γινόταν μνεία για τις αντιδράσεις γονέων στα δημοτικά σχολεία του Ρέντη και του Μοσχάτου στο ενδεχόμενο εγγραφής τέκνων Ρομά στα σχολεία τους. Προφανώς η αντίδραση αυτή απέκρυπτε την άρνηση των εν λόγω γονέων να εγγραφούν τα τέκνα των Ρομά στα σχολεία, όπου ήδη φοιτούσαν τα δικά τους τέκνα. Είναι παρήγορο ότι η παρέμβαση του Συνηγόρου του Πολίτη επέτρεψε την εγγραφή τους. Είναι απόδειξη, όμως, ότι κάποιοι συνέλληνες επιμένουν να σκέφτονται ρατσιστικά και να θυμίζουν το κατάπτυστο περιστατικό προ 2οετίας, όταν γονείς αρνήθηκαν να δεχθούν στο δημοτικό σχολείο του Εξαμιλίου Κορινθίας κάποια άλλα τέκνα ρομά. Και, δυστυχώς, τότε δεν υπήρχε Συνήγορος του Πολίτη για να πιέσει, ώστε να εγγραφούν τα παιδιά αυτά στο σχολείο!

Περί Ρομά