Μια απαράδεκτη χειρονομία και πολλές δικαιολογίες

Το βίντεο με το ναζιστικό χαιρετισμό του ποδοσφαιριστή, κ. Κατίδη, έχει ήδη κάνει το γύρο του Διαδικτύου. Για κακή μας τύχη, έπαιξε και στο εξωτερικό και διανθίστηκε με εξαιρετικά δυσμενή σχόλια. Αλλοίμονο, υπάρχουν, ευτυχώς, πολλές χώρες, στις οποίες αυτού του είδους η χειρονομία δεν είναι κάτι ασήμαντο ούτε μπορεί κανείς να επικαλεστεί, ότι δεν γνωρίζει τη σημασία τους.

Στη χώρα μας, όμως, περίσσεψαν οι δικαιολογίες για την ενέργεια του ανεγκέφαλου (ναι, όπως το διαβάσατε) ποδοσφαιριστή και οι βολές για την εξοντωτική, όπως χαρακτηρίστηκε, ποινή, που του επεβλήθη. Ο ποδοσφαιριστής χαρακτηρίστηκε ως ένα παιδί αμόρφωτο και μειωμένης αντιλήψεως, που δεν μπορούσε να γνωρίζει το νόημα αυτού του χαιρετισμού και τώρα κακώς "του κόβουν τη μπάλα". Η ΕΠΟ στολίστηκε με διάφορα κοσμητικά επίθετα και στοχοποιήθηκε, επειδή δεν βάζει, λέει, χέρι στην περιβόητη ποδοσφαιρική παράγκα. Η κοινωνία μας βαφτίστηκε υποκριτική και χωρίστηκε στα δύο, με τους επικριτές και τους υποστηρικτές του κ. Κατίδη να παραθέτουν τα επιχειρήματά τους, όχι πάντα με ψύχραιμο τρόπο. Κάποιοι έγραψαν κιόλας, ότι ανάλογη τιμωρία πρέπει να επιβάλλεται στους "ΚΚΕδες", επειδή και η δική τους ιδεολογία είναι αιματοβαμμένη (!!!).

Αξίζει, όμως, να δούμε το όλο ιστορικό της υπόθεσης. Λοιπόν, στο Ολυμπιακό Στάδιο παίζουν ΑΕΚ και Βέροια για το πρωτάθλημα της Σουπερλίγκας. Ο ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ, κ. Κατίδης, πετυχαίνει το νικητήριο γκολ για την ομάδα του, βγάζει τη φανέλλα του και σπεύδει να πανηγυρίσει προς την πλευρά των οπαδών της ομάδος του. Όταν φτάνει εκεί, υψώνει το χέρι του σε ναζιστικό χαιρετισμό. Θλιβερή λεπτομέρεια : μέλη του προπονητικού τιμ της ομάδος του αλλά και συμπαίκτες του σπεύδουν να τον αγκαλιάσουν αλλά ούτε ένας από αυτούς δεν του κατεβάζει το χέρι.

Οι οργανωμένοι οπαδοί της ΑΕΚ ξεσηκώνονται, έστω με καθυστέρηση, και δηλώνουν, ότι ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής δεν έχει καμμία θέση στην ομάδα τους. Η ΕΠΟ επιβάλλει ισόβιο αποκλεισμό του κ. Κατίδη από τις εθνικές ομάδες. Ο ίδιος ο ποδοσφαιριστής δηλώνει, ότι δεν γνώριζε τι σημαίνει αυτός ο χαιρετισμός.

Κατ' αρχάς, καθ' όλη τη διάρκεια της μαθητείας στα ελληνικά σχολεία, γίνονται ουκ ολίγες αναφορές στο ναζισμό και τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα, ένα εκ των οποίων είναι και ο περιβόητος χαιρετισμός. Ακόμα και ο πιο "σκράπας" μαθητής διδάσκεται, ότι ο ναζισμός σκόρπισε τον όλεθρο στην Ευρώπη και διεχώρισε τους ανθρώπους σε εκλεκτούς και κατώτερους και επεφύλαξε στους τελευταίους φρικτό τέλος, ως, επίσης, ότι οι ακόλουθοι αυτών των αντιλήψεων τιμούσαν τον αρχηγό τους χαιρετώντας τον κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο, που ο κ. Κατίδης χαιρέτησε χτες τους οπαδούς της ομάδος του.

Και αν όντως δεν ήξερε το νόημα αυτής της κίνησης; Συγγνώμη αλλά δεν μιλάμε ούτε για το Πυθαγόρειο Θεώρημα ούτε για τον κατά Αριστοτέλη ορισμό της τραγωδίας παρά για μια κίνηση απόλυτα ταυτισμένη με το χειρότερο αιματοκύλισμα, που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, πράγμα το οποίο διδασκόμαστε από μικρά παιδιά. Είναι φύσει αδύνατο ο κ. Κατίδης να αγνοούσε το συμβολισμό της επίμαχης ενέργειάς του. Οι δικαιολογίες, που ψέλλισε, θυμίζουν τους λοιπούς ομοϊδεάτες του, οι οποίοι, όταν καταλαμβάνονται να έχουν προβεί σε μια απαράδεκτη ενέργεια ή δήλωση, σπεύδουν να πουλήσουν τρέλλα.

Ας πούμε, όμως, ότι, όταν ο δάσκαλος έμπαινε στην τάξη, ο κ. Κατίδης ταξίδευε με το νου του στα σπουδαιότερα στάδια του κόσμου και ονειρευόταν τη μέρα, που θα γινόταν και αυτός ένας διάσημος και ακριβοπληρωμένος γητευτής της μπάλας, με αποτέλεσμα οι διδαχές να μπαίνουν από το ένα αυτί και να βγαίνουν από το άλλο. Είναι δυνατό, όταν μεγάλωσε, πλέον, να μην πήρε χαμπάρι, τι συμβολίζει αυτός ο χαιρετισμός και τι πρεσβεύει η Χ.Α.; Κάθε άλλο! Στις πρώτες του δηλώσεις φάνηκε να γνωρίζει πολύ καλά, ότι ο συγκεκριμένος χαιρετισμός παραπέμπει στο εν λόγω κόμμα. Κάθε νοήμων άνθρωπος γνωρίζει, τι πρεσβεύει το συγκεκριμένο κόμμα. Επίσης, κάθε ποδοσφαιρόφιλος γνωρίζει τις αρνητικές αντιδράσεις, που προκάλεσε στην Ιταλία ο ίδιος χαιρετισμός από τον κ. Ντι Κάνιο. Και ο κ. Κατίδης θυμίζει εκείνους του ποδοσφαιριστές, που μοιάζουν να έχουν γεννηθεί για να σκέφτονται μόνο ό,τι έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό αλλά αποκλείεται να μην πήρε χαμπάρι, πόσο αρνητικά είχε σχολιαστεί η ενέργεια του παραπάνω Ιταλού συναδέλφου του.

Όσο για την ποινή της ΕΠΟ, προσωπικά τη θεωρώ απόλυτα επιβεβλημένη. Δεν πρόκειται να συμμεριστώ την άποψη, ότι του έκοψαν τη μπάλα και τον κατέστρεψαν, καθόσον η ποινή αφορά μόνο το δικαίωμα συμμετοχής του στις εθνικές ομάδες και όχι το δικαίωμά του να αναζητήσει κάποιο σύλλογο για να βγάλει τα προς το ζην. Θεωρώ δε, ότι με τη συγκεκριμένη απόφαση κάθε άλλος επίδοξος νεοναζί ποδοσφαιριστής αλλά και αθλητής θα το ξανασκεφτεί πολύ σοβαρά να προβεί σε μια τόσο ανόητη ενέργεια ο δε κ. Κατίδης θα έχει όλο το χρόνο μπροστά του να σκεφτεί, πόσο ανόητα έδρασε, και να επανορθώσει, αν πραγματικά το επιθυμεί.

Βέβαια, ακούστηκε και η άποψη, ότι η ΕΠΟ θα έπρεπε να βάλει χέρι στο κύκλωμα, που λυμαίνεται το ελληνικό ποδόσφαιρο, και όχι να καταστρέψει το μέλλον ενός νεαρού ποδοσφαιριστή. Διότι, ως γνωστόν, όταν δεν μας αρέσει μια απόφαση, αντί να καθήσουμε να την αναλύσουμε, αλλάζουμε το θέμα της συζήτησης. Και για μια φορά η ΕΠΟ επέδειξε σωστά αντανακλαστικά και τιμώρησε ένα ποδοσφαιριστή, που εν γνώσει του προέβη σε μια απαράδεκτη ενέργεια. Οι κραυγές περί υποκρισίας μου θυμίζουν κάτι συμπολίτες μας, οι οποίοι, όταν υπενθυμίζονται οι διακρίσεις, που υφίστανται μετανάστες, ομοφυλόφιλοι, Ρομά και άλλοι συμπολίτες και συνάνθρωποί μας στην Ελλάδα, δηλώνουν, ότι υπάρχουν και πιο σημαντικά πράγματα, για να ασχοληθεί κανείς. Με άλλα λόγια, μέχρι να ξηλωθεί η περιβόητη "παράγκα", ο κάθε Κατίδης θα μπορεί να χαιρετά ναζιστικά ου μην και να τραγουδά ανενόχλητος το "Χορστ Βέσελ".

Μήπως, όμως, θα ήταν προτιμότερο, όπως υποστηρίχθηκε, να επιβληθεί μια ηπιότερη ποινή στον παίκτη ή να μείνει ατιμώρητος αλλά ειδικοί σύμβουλοι να αναλάβουν να τον κατατοπίσουν, τι εστί ναζισμός και πόσο ανόητος ήταν ο χαιρετισμός, στον οποίο προέβη; Δεν διαφωνώ, ότι η παροχή συμβουλών στο νεαρό παίκτη αλλά και μια σειρά από άλλες ενέργειες π.χ. συμμετοχή του στην υποστήριξη θυμάτων της Χ.Α. θα μπορούσε να βοηθήσει. Μια στιγμή, όμως! Εδώ και ένα χρόνο παρατηρούμε την ανησυχητική άνοδο των ποσοστών του πιο αντιδημοκρατικού κόμματος, που γνώρισε μεταπολεμικά η χώρα μας, ως, επίσης, την ατιμωρησία όσων μελών και ψηφοφόρων της συμμετέχουν σε ενέργειες κατά μεταναστών, καλλιτεχνών κ.λπ. Μια τέτοια ενέργεια, εκτός του ότι φαντάζει επιεικώς αδύνατη στην ανοργάνωτη και συγχυσμένη Ελλάδα του 2013, θα προκαλέσει το γέλωτα των πιστών του ναζισμού, οι οποίοι θα εκλάβουν τη συγκεκριμένη ενέργεια ως ένδειξη αδυναμίας. Σίγουρα θα ήταν προς όφελος του κ. Κατίδη, αν πραγματικά το θέλει και ο ίδιος, να δεχθεί κάποιας μορφής υποστήριξη. Αλλά, μέχρι τότε, η ποινή του πρέπει να παραμείνει ως έχει.

Δεν έλειψαν, βέβαια, και οι κορώνες περί υποκριτικής κοινωνίας, η οποία δεν καταδικάζει εξίσου τον κομμουνισμό ή όσους εξιστορούν, πόσο καλό έκανε ο Στάλιν στην ανθρωπότητα ή πόσο επίκαιρη είναι η σκέψη του Μάο. Όλα ίσωμα, ως είθισται, όταν τίθεται θέμα με τις συνέπειες από τη δράση της Χ.Α., και όλα στην ίδια ζυγαριά! Και βέβαια η θεωρία της εξίσωσης των άκρων για μια, ακόμα, φορά εμφανίζεται στο προσκήνιο. Μόνο που ο κομμουνισμός, μ' όλες τις αναμφίβολες τερατογενέσεις του, ουδέποτε διεχώρισε τους ανθρώπους σε ανώτερους και κατώτερους, ώστε να εξοντώσει στους δεύτερους, ούτε αγνόησε το φτωχό και τον εργαζόμενο, ενώ συνετέλεσε, τουλάχιστον στο ξεκίνημά του, στην άνθηση των γραμμάτων και των τεχνών. Επίσης, το ΚΚΕ αλλά και ολόκληρη η Αριστερά σεβάστηκαν, παρά τις κατά καιρούς δηλώσεις ορισμένων στελεχών τους, το Σύνταγμα και το απέδειξαν δια της συμμετοχής τους στις οικουμενικές κυβερνήσεις της περιόδου 1989-1990. Συν τοις άλλοις, όσο και αν σπάω το κεφάλι μου, δεν μπορώ να θυμηθώ τα τελευταία χρόνια κάποιο πανώ οπαδών υπέρ του ΚΚΕ, στο οποίο να υμνείται π.χ. ο Στάλιν, ούτε κάποιο ποδοσφαιριστή να εύχεται στους αντιπάλους του να έχουν το τέλος των θυμάτων της εποχής της Πολιτιστικής Επανάστασης στην Κίνα.

Για άλλους ο κ. Κατίδης δεν είναι παρά ένα χαζόπαιδο, που έκανε μια κουταμάρα και οι κουταμάρες δεν πρέπει να τιμωρούνται. Πιστεύω, ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να πάψουμε να αντιμετωπίζουμε τον κάθε Κατίδη αυτής της χώρας σαν ένα άτομο με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης και να δικαιολογούμε τις πράξεις ή παραλείψεις τους. Ο κ. Κατίδης είναι ενήλικος και ως τέτοιος πρέπει να αντιμετωπιστεί. Άλλωστε, από τις πρώτες δηλώσεις του φάνηκε πολύ καλά, ότι είχε απόλυτη επίγνωση των πράξεών του.

Τέλος, για κάποιους άλλους, η τιμωρία του κ. Κατίδη συνιστά ευθεία παραβίαση της αρχής, ότι το φρόνημα δεν τιμωρείται. Ουδέν αναληθέστερον! Ο κ. Κατίδης δεν τιμωρήθηκε, επειδή εξέφρασε ναζιστικές αντιλήψεις π.χ. στην παρέα του αλλά επειδή χαιρέτησε ναζιστικά σε ποδοσφαιρικό αγώνα. Τόσο απλά!

Ειλικρινά, δεν γνωρίζω, ποιο θα είναι το μέλλον του νεαρού αυτού ποδοσφαιριστή. Περισσότερο με ανησυχεί η τάση ενός σημαντικού κομματιού της κοινωνίας μας να υποβαθμίσει την ενέργεια αυτή προβάλλοντας ένα σωρό απίστευτες δικαιολογίες και λιγότερο η τύχη ενός αθλητή, ο οποίος χαλαρά μπορεί να συνεχίσει να παίζει ποδόσφαιρο σε κάποιο άλλο σύλλογο, ακόμα και σε κάποια άλλη χώρα, και έχει τη δυνατότητα να μεταμεληθεί για ό,τι έπραξε. Διότι, αν θέλουμε κάποια στιγμή να κοιτάξουμε στα σοβαρά τα αίτια της ανόδου της Χ.Α., τότε θα διαπιστώσουμε, ότι ανάμεσα στις κυριότερες αιτίες είναι η αδιαφορία μας για τις αντιλήψεις και τις πράξεις των Κατίδηδων αυτής της χώρας αλλά και οι δικαιολογίες μας υπέρ αυτών, όταν οι αντιλήψεις και οι πράξεις τους γίνονταν αντιληπτές.

Αθλητισμός, κομπίνες και Δικαιοσύνη

Δεν έχουν περάσει τόσα πολλά χρόνια από τότε, που ολόκληρη η Ελλάδα πανηγύριζε, επειδή ο κ. Κεντέρης σάρωνε στον τελικό των 200 μ. στο Σύδνευ ή η κα. Τσιαμήτα κέρδιζε δια περιπάτου τον τελικό του τριπλούν σε κάποιο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα στίβου. Ω, ναι, καυχιόμαστε τότε, ότι ξεπεράσαμε το σύνδρομο του φτωχού συγγενή στια αθλητικές διοργανώσεις και κατατασσόμαστε, πλέον, στις μεγάλες δυνάμεις του αθλητισμού. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, και ο γράφων ανήκε στην ίδια κατηγορία των πανηγυριζόντων.
Μόνο που κανένας μας δεν σκέφτηκε, ότι ήταν φύσει αδύνατο μια πολύ μικρή χώρα χωρίς αθλητικές υποδομές και παράδοση (μια εξαίρεση γίνεται στο μπάσκετ και την υδατοσφαίρηση) να έχει τέτοιες διακρίσεις και χώρες, όπως οι Η.Π.Α. και η Ρωσσία, να βλέπουν τις πλάτες μας. Κανενός ο νους δεν πήγε στο πονηρό, ακριβώς όπως κάποιοι συμπολίτες μας πίστευαν κάποτε, ότι οι αφύσικα ανδροπρεπείς αθλήτριες των πρώην Ε.Σ.Σ.Δ. και Λ.Δ.Γ. σάρωναν δικαίως στα μετάλλια. Και αν, ακόμα, πήγε προς τα εκεί για τους αθλητές μας - δεν είμαστε τόσο χαζοί, βρε παιδιά - οι περισσότεροι έκαναν την πάπια ή επιχειρηματολογούσαν υπέρ της παράτυπης ιατροφαρμακευτικής προετοιμασίας των αθλητών, ισχυριζόμενοι ότι και οι άλλες χώρες κάνουν το ίδιο.
Και ύστερα ήλθε η δικαστική περιπέτεια των κ.κ. Τζέκου, Κεντέρη και Θάνου και, αντί να ανοίξουμε επιτέλους τα στραβά μας και να καταλάβουμε, τι συνέβαινε στο παρασκήνιο των διακρίσεων, αρχίσαμε τις θεωρίες συνωμοσίας. Τί για εχθρούς, που θέλουν μια Ελλάδα χωρίς διακρίσεις και υπερηφάνεια, τί για αθλητές, που ποτέ δεν πιάστηκαν ντοπαρισμένοι και αδίκως τιμωρήθηκαν, τί για φθονερούς ξένους κ.λπ. Η αρλουμπολογία, ως γνωστόν, δεν φορολογείται και, συνεπώς, οι Έλληνες μπορούμε να επιδιδόμαστε σε αυτή καταχρηστικά. Οι ατάκες της κας. Φανής Χαλκιά μετά τη νίκη της στους Ολυμπιακούς της Αθήνας περί DNA και άλλων φαιδρών έγιναν δεκτές με χειροκροτήματα και οι ελάχιστοι επικριτές χαρακτηρίστηκαν σχεδόν ως προδότες.
Κάτι ανάλογο συνέβη, τηρουμένων των αναλογιών, και με την υπόθεση του Ολυμπιακού Βόλου και της Καβάλας. Όλοι ήξεραν το ποιόν των κεφαλών αυτών των ομάδων, άπαντες γνώριζαν, ότι ο κ. Μπέος δεν ήταν ο καθαρότερος άνθρωπος στον πλανήτη και σε βάρος του κ. Ψωμιάδη εκκρεμούσαν δικαστικές αποφάσεις και, όμως, εξακολουθούσαν να πηγαίνουν στο γήπεδο και να χαίρονται, που οι ομάδες τους πορεύονταν με τέτοιους προέδρους. Βλέπετε, οι ομάδες διακρίνονταν, έπαιζαν καλό, για τα ελληνικά δεδομένα, ποδόσφαιρο, και ήταν ένας ευχάριστος τρόπος για να γεμίζει το Σαββατοκύριακο του ο μέσος φίλαθλος. Και αν ο πρόεδρος ήταν "μπουμπούκι", δεν έτρεχε τίποτα, και οι μεγάλες ομάδες έχουν αναλόγου ηθικής στάθμης προέδρους, άσε που με το συγκεκριμένο πρόεδρο είδε η ομάδα "άσπρη μέρα". Και, όπως είχαν πει παλαιότερα κάποιοι "φίλαθλοι" της Α.Ε.Κ., όταν ανέλαβε την ομάδα ο κ. Γιδόπουλος, "και τι με νοιάζει εμένα, ρε φιλάρα, τι άνθρωπος είναι ο Γιδόπουλος; Αν είναι να πάρει η Α.Ε.Κ. πρωτάθλημα, ας την αναλάβει και ο Ρωχάμης!!!"
Και όταν έσκασε η βόμβα, ότι τα παραπάνω πρόσωπα ήταν αναμεμειγμένα στην υπόθεση των στημένων ποδοσφαιρικών αγώνων, τότε ξέσπασε η μπόρα. Αρχικά, οι σύνδεσμοι των φιλάθλων μίλησαν για σχέδιο εξόντωσης των ομάδων τους και για προσπάθεια εξαφάνισης του τοπικού αθλητισμού. Τη σκυτάλη πήραν βουλευτές και λοιποί πολιτικοί άρχοντες των νομών, όπου εδρεύουν οι παραπάνω ομάδες, οι οποίοι πολιτικοί μύρισαν ψηφαλάκια και έσπευσαν να καταδικάσουν την προσπάθεια της Δικαιοσύνης να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Μετά κάηκε το κέντρο του Βόλου, επειδή κάποιοι φίλαθλοι (;) αγανάκτησαν με την άδικη (;;;;) απόφαση. Αύριο δεν θέλω να ξέρω, τι πρόκειται να συμβεί.
Ε, λοιπόν, καλό θα ήταν να βγάλουμε το κεφάλι από την άμμο και να κοιτάξουμε την πραγματικότητα. Μια χώρα με ανύπαρκτες αθλητικές υποδομές (πάντα με την εξαίρεση των δύο παραπάνω αθλημάτων), ανύπαρκτη αθλητική παιδεία (εν μέρει εξαιρούνται πάλι τα παραπάνω αθλήματα) και λίγο πληθυσμό είναι φύσει αδύνατο να φέρνει μετάλλια σε αθλήματα, όπου είχε να διακριθεί από την εποχή του ...... Τσικλητήρα ή να ξεπερνάει σε συγκεκριμένα αθλήματα χώρες, που σάρωναν επί σειρά ετών και είχαν και τις ανάλογες υποδομές. Ούτε είναι δυνατό να αναλαμβάνει την προεδρία μιας ομάδας ένα πρόσωπο με παρελθόν επιεικώς ύποπτο και να το αποδέχεται ο κόσμος, μόνο και μόνο επειδή θέλει να δει την ομάδα του να διακρίνεται, χωρίς να αντιλαμβάνεται, πως είναι δυνατό να έχει αυτή την οικονομική επιφάνεια ο πρόεδρος χωρίς φανερή έντονη επιχειρηματική και εν γένει οικονομική δραστηριότητα πολλώ δε μάλλον αυτή η ομάδα, που μέχρι πρότινος βολόδερνε στα χαμηλά, να διακρίνεται τόσο, και στη συνέχεια ο ίδιος κόσμος να καμώνεται τον έκπληκτο, επειδή αποκαλύφθηκε το ποιόν του προέδρου και να απειλεί θεούς και δαίμονες, επειδή την πλήρωσε η ομάδα του.
Ας ξεκαθαριστεί, λοιπόν, αν επιθυμούμε ένα αθλητισμό βουτηγμένο στην απάτη και την παρατυπία, ώστε η ομάδα μας ή ο αθλητής μας να διακριθεί, ή ένα αθλητισμό καθαρό από τέτοιες επιρροές και ό,τι βγει. Διότι, αν επιθυμούμε το πρώτο, τότε καλά θα κάνουμε να χωνέψουμε, ότι κάποια στιγμή ο πέλεκυς της Δικαιοσύνης - ακόμα και αυτής, που έχουμε στην Ελλάδα - θα πέσει βαρύς και ασήκωτος και η ομάδα μας ή ο αγαπημένος μας αθλητής θα καταβαραθρωθούν.

Αυτό τον αθλητισμό θέλουμε

Με την καταδίκη των κ.κ Κεντέρη και Θάνου κλείνει ο κύκλος των στιγματισμένων μεταλλίων. Η φουρνιά των αθλητών, που διακρίθηκαν σε διεθνείς αγώνες και έδωσαν μεγάλη χαρά στην πλειονότητα των Ελλήνων, αποτελεί, πλέον, παρελθόν. Αποκαθηλωμένοι από το βάθρο τους και μουντζουρωμένοι από την καταδίκη τους οι δύο αθλητές του κλασσικού αθλητισμού θα συμβολίζουν το ολέθριο σκεπτικό μιας χώρας, ότι, αφού μπορούμε να κοροϊδέψουμε τους ιθαγενείς, δεν θα μας καταλάβουν οι αλλοδαποί. Αμ δε! Ευτυχώς, δηλαδή, που μας κατάλαβαν.

Ας μην κρυβόμαστε, όμως, πίσω από το δάχτυλό μας! Δεν αποφάσισε στα καλά καθούμενα το κράτος να επιδοτήσει τον αθλητισμό. Βρήκε πρόσφορο έδαφος στα οπαδικά συναισθήματα των Ελλήνων. Μια χώρα, που ανέκαθεν αγκομαχούσε όχι για να διακριθεί σε μια διεθνή διοργάνωση, εξού και ο παραλογισμός "όγδοος ολυμπιονίκης", αλλά και για να δει τους αθλητές της να προκρίνονται στην τελική φάση τους, δέχθηκε με αγαλλίαση αυτή την υποστήριξη. Κανένας δεν πονηρεύτηκε, που η στερούμενη υποδομών Ελλάδα κέρδιζε ξαφνικά μετάλλια σε αθλήματα, όπου κάποτε αρκούνταν στη συμμετοχή των αθλητών της και στις οιμωγές των αθλητικογράφων "ατύχησε ο τάδε αθλητής", λες και έπρεπε να απολογηθεί αυτός ο φουκαράς, επειδή οι συνάδελφοί του ήταν καλύτερα προετοιμασμένοι. Εντάξει, υπήρξε μια άκρως ταλαντούχα φουρνιά αθλητών, ειδικά στον κλασσικό αθλητισμό και στην άρση βαρών αλλά χωρίς την φαρμακευτική υποστήριξη, που τους παρεσχέθη αφειδώς, θα κατέληγαν άλλη μια άκρως ταλαντούχα πλην, όμως, μη διακριθείσα φουρνιά αθλητών μας. Τα μετάλλια και οι εν γένει διακρίσεις άρχισαν να έρχονται και όλοι, τουλάχιστον οι περισσότεροι από εμάς, έπλεαν σε πελάγη ευτυχίας. Τότε κομπάζαμε, ότι κοιτάζουμε στα μάτια τις αθλητικές υπερδυνάμεις και κλείναμε τα μάτια μπροστά στο ανεξήγητο φαινόμενο μια χώρα χωρίς υποδομές να διακρίνεται στους διεθνείς αγώνες.

Η αντίδραση ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας μας φανερώνει μια σχιζοφρένεια ενδεικτική της κουτοπονηριάς μας. Χαιρόμαστε, που έφερναν μετάλλια και λοιπές διακρίσεις οι παραπάνω αθλητές μας και σπεύδαμε στις φιέστες, που διοργανώνονταν σημοσία δαπάνη για να τους τιμήσουμε (τείχη δεν γκρεμίζαμε και ευτυχώς). Όταν κατελήφθησαν οι παραπάνω αθλητές να έχουν παραβεί το νόμο, σπεύσαμε να νίψουμε οι περισσότεροι τας χείρας μας και να υποδυθούμε τους ανυποψίαστους, αφού πρώτα γκρεμίσαμε τα μέχρι πρότινος είδωλά μας. Με άλλα λόγια, δεχόμαστε τις επιτυχίες τους ως δικές μας, αρκεί να μην τους έπιαναν, ενώ, όταν επιτέλους έγινε αντιληπτό, ότι τα συγκεκριμένα πρόσωπα παρανομούσαν, κάναμε τους Κινέζους.

Η παραπάνω ιστορία θα μπορούσε να είναι άκρως διδακτική. Από τη μια πλευρά θα μας βοηθούσε να αναρωτηθούμε, αν, τελικά, θέλουμε αυτού του είδους τον αθλητισμό και δη πρωταθλητισμό χωρίς φραγμούς και κανόνες. Από την άλλη είναι καιρός να σκεφτούμε, αν είμαστε σε θέση να παρακολουθήσουμε ένα 100άρι, όπου ο καλύτερος δρομέας θα διανύει την απόσταση σε 12 δευτερόλεπτα, ή ένα αγώνα άρσης βαρών, όπου ο κορυφαίος θα σηκώνει το 1/3 των κιλών, που σηκώνουν οι σημερινοί πρωταθλητές. Αλλιώς, αν έχουμε την αθλητική παιδεία να απολαύσουμε την προσπάθεια ενός αθλητή, χωρίς να καιγόμαστε για μετάλλια και πρωτιές, ώστε να επιβεβαιώσουμε, ότι είμαστε απόγονοι άξιων προγόνων, λες και στερέψαμε από άλλες μεθόδους για να αποδείξουμε την αξία μας.

Φοβάμαι, όμως, ότι αύριο μεθαύριο θα βρεθεί πάλι κάποιος υπερντοπαρισμένος πρωταθλητής, ο οποίος θα σαρώνει στα μετάλλια διεθνώς και εμείς πάλι θα τρέχουμε πάλι να φωνάζουμε, πόσο περήφανοι είμαστε, που ένας συμπατριώτης μας διαπρέπει. Μέχρι να πιαστει και αυτός "ντοπέ" και εμείς να τον αναθεματίσουμε! Και μετά θα αναζητήσουμε τον επόμενο εφήμερο και "φτιαγμένο" ήρωά μας.

Ξεχάστε την επανάσταση!

Ξεχάστε την επανάσταση στο ποδόσφαιρο! Ο νικητής προέρχεται και πάλι από τη γηραιά ήπειρο και αποτελεί μια από τις παραδοσιακές δυνάμεις του αθλήματος, έστω και αν δεν είχε στο παρελθόν καλή πορεία σε Μουντιάλ, αφού πάντοτε ήταν παραπάνω από υπολογίσιμος αντιπαλος. Λέγεται Ισπανία και βούλωσε όσα στόματα θεωρούσαν, ότι είναι ομάδα με νοοτροπία ηττημένου και δεν μπορεί να σταθεί με αξιώσεις σε μεγάλες διοργανώσεις. Μέσα σε δύο χρόνια έπεισε για το αντίθετο, πρώτα στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο και τώρα στο Παγκόσμιο.

Για να κάνεις την επανάσταση στο δημοφιλέστερο των αθλημάτων χρειάζεται να διαθέτεις τη σχετική ικανότητα στον αγωνιστικό χώρο αλλά και στον πάγκο και σε επίπεδο ομοσπονδίας. Σε μια εποχή, που το πιο οργανωμένο ποδόσφαιρο παίζεται στην Ευρώπη, είναι φύσει αδύνατο στον υπόλοιπο κόσμο, υπό τις υπάρχουσες συνθήκες, να φτιαχτεί μια ομάδα ικανή να αλλάξει αυτή την κατάσταση. Δεν λείπει το ταλέντο από τις χώρες εκτός Ευρώπης, το αντίθετο συμβαίνει. Αλλά εδώ και καιρό το επιθετικό και φαντεζί ποδόσφαιρο, κυρίως αυτό, που προέρχεται από τη Λατινική Αμερική αλλά, εσχάτως, βλέπουμε και σε κάποιες αφρικανικές ομάδες (Γκάνα, Ακτή Ελεφαντοστού), έχει βρει το μάστορά του στις οργανωμένες άμυνες των ευρωπαϊκών ομάδων. Μπορεί η επίθεση να φέρνει κόσμο στα γήπεδα αλλά κανένας φίλαθλος, όσο ανιδιοτελής και αν είναι, δεν γουστάρει να βλέπει μια ομάδα να "ζωγραφίζει" στο χορτάρι αλλά να μην μπορεί να σκοράρει ή να προστατεύσει την εστία της από την οργανωμένη αντίπαλό της. Και στη Λατινική Αμερική, την πιο υπολογίσιμη ήπειρο ποδοσφαιρικά έναντι της Ευρώπης, είτε περισσεύει το ταλέντο αλλά λείπει η σωστή καθοδήγηση από τον πάγκο (Αργεντινή) είτε το ταλέντο είναι μέτριο και ο πάγκος δεν μπορεί να κάνει και πολλά γι' αυτό (Βραζιλία) ή απλά υπηρετείται πιστά το όμορφο επιθετικό ποδόσφαιρο (Μεξικό, Παραγουάη, Ουρουγουάη), χωρίς, όμως, να υπάρχει η δυνατότητα της υπέρβασης. Κυρίως, όμως, καμμία λατινοαμερικανική χώρα δεν μπορεί να βαυκαλίζεται, ότι φέρνει την επανάσταση στο ποδόσφαιρο, αφού η απουσία ξεχωριστών ταλέντων τα τελευταία χρόνια αλλά και η ανάγκη για προσαρμογή στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο έχει οδηγήσει αρκετές λατινοαμερικανικές χώρες να υιοθετήσουν το ευρωπαϊκό στυλ ποδοσφαίρου, όπου οι σκληρότερες άμυνες εξουδετερώνουν το επιθετικό ταλέντο, ενώ η δημιουργία ακαδημιών ποδοσφαίρου λειτούργησε (και) στις χώρες αυτές ως βιομηχανία παραγωγής πανομοιότυπων παικτών, οι καλύτεροι από τους οποίους παίζουν από μικροί στην Ευρώπη, οπότε οι ικανότεροι Ευρωπαίοι τους μαθαίνουν από νωρίς και γνωρίζουν, πως θα τους αντιμετωπίσουν. Με άλλα λόγια, το αυθόρμητο και χωρίς σκοπιμότητες, δήθεν, ποδόσφαιρο, που παιζόταν στις λατινοαμερικανικές φτωχογειτονιές και παραλίες έχει μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και υπάρχει, πλέον, μόνο στη φαντασία όσων αναζητούν την επανάσταση εκεί, που απλά δεν υπάρχει.

Το ταλέντο δεν περισσεύει ούτε στην Ευρώπη. Εκεί, όμως, περισσεύει το χρήμα αλλά και η μεθοδικότητα στο χτίσιμο των ομάδων είτε σε εθνικό επίπεδο είτε σε συλλογικό. Τα παχιά λόγια περί επανάστασης στο ποδόσφαιρο και ανατροπής της καθεστώσας τάξης δεν έχουν πέραση και, πρωτίστως, δεν φέρνουν χρήματα στα ταμεία των ευρωπαϊκών συλλόγων και των ομοσπονδιών. Έχει αποδειχθεί, ότι η σκληρή δουλειά και η προσοχή στις λεπτομέρειες συντελούν στη δημιουργία ικανότατων ομάδων, πράγμα που συνεπάγεται περισσότερο κόσμο στα γήπεδα και στην τηλεόραση αλλά και χορηγούς, ήτοι περισσότερα κέρδη. Αφ' ης στιγμής η ΦΙΦΑ είδε την επιτυχία αυτής της συνταγής στο Τσάμπιονς Λιγκ, δεν υπήρχε λόγος να μην την ασπαστεί έως το μεδούλι. Διότι αυτή η συνταγή οδηγεί την Ευρώπη να οργανώνει προσεκτικότερα τις ομάδες της, οι οποίες, σημειωτέον, δεν παίζουν και κανένα αντιπαθητικό ποδόσφαιρο, και να κερδίζουν, πλέον, με άνεση τις ομάδες εκτός Ευρώπης.

Άφησα για το τέλος την Αφρική, διότι έχει να φάει πολλά ψωμιά, έως ότου γίνει πραγματικά ανταγωνιστική έναντι των Ευρωπαίων. Η παρουσία μιας αφρικανικής ομάδας στην οκτάδα του Μουντιάλ (Γκάνα φέτος, παλαιότερα Σενεγάλη και Καμερούν) συνιστά πρόοδο αλλά όχι επανάσταση στο ποδόσφαιρο, αφού δεν σηματοδοτεί κάποια κυριαρχία των ομάδων αυτών έναντι των ευρωπαϊκών ούτε οδηγεί στον ασπασμό του ποδοσφαιρικού ύφους τους. Και στην Αφρική λείπουν πολλά, έως ότου γίνει κάποια ποδοσφαιρική επανάσταση. Για την Ασία, ούτε λόγος! Αν η Αφρική έχει να φάει πολλά ψωμιά, η Ασία έχει να χτίσει και το φούρνο.

Μύθοι και μύθοι

Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα είναι ένας αθλητικός μύθος. Οι εμπνεύσεις του, όταν ήταν εν ενεργεία αθλητής, θύμιζαν χορευτικό υψηλής κλάσης. Η εικόνα των ζαλισμένων από τις ντρίμπλες αντιπάλων του θύμιζε την εικόνα των μεθυσμένων, που τρεκλίζουν από την υπερβολική κατανάλωση οινοπνευματωδών. Οι ομάδες, στις οποίες έπαιζε, μετατρέπονταν από ομαδούλες της σειράς ή καλούτσικες ομάδες σε ακαταμάχητα σύνολα. Και οι θεατές παρακολουθούσαν τους αγώνες του με την ίδια προσήλωση, που συναντά κανείς σε μια θεατρική παράσταση.

Τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, όμως, συνοδεύει και άλλος μύθος, αυτός του αντιστασιακού παίκτη, που επαναστάτησε κατά της ΦΙΦΑ, που έκραξε το σύστημα, το οποίο κυριαρχεί στο ποδόσφαιρο, που έβαλε κατά αθλητών, όπως ο Πελέ και ο Πλατινί, που στήριζαν το κατεστημένο, και στήριξε προσωπικότητες με επαναστατικό παρελθόν, όπως ο Φιδέλ Κάστρο, αλλά και στηρίχθηκε από προσωπικότητες, όπως ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές. Και ως τέτοιος λατρεύτηκε από πολύ κόσμο και στη χώρα μας, όπου η άποψη, ότι η ταλαίπωρη από εξωτερικές παρεμβάσεις Λατινική Αμερική εκδικήθηκε με το ποδόσφαιρό της τους αλαζόνες Ευρωπαίους, είχε (και έχει) σημαντική πέραση.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μαγική εικόνα. Ο Μαραντόνα ουδέποτε υπήρξε επαναστάτης. Για την ακρίβεια, μέχρι το 1991, οπότε και συνελήφθη για χρήση απαγορευμένων ουσιών, ο Μαραντόνα υπήρξε το χαϊδεμένο παιδί της ΦΙΦΑ, η οποία έβλεπε στο πρόσωπό του το νέο μεγάλο μπαλαδόρο σε μια εποχή, που οι άμυνες είχαν αρχίσει να κλείνουν επικίνδυνα σε βάρος του ελεύθερου επιθετικού ποδοσφαίρου. Και, βέβαια, έκλεινε τα μάτια του στις όποιες ακρότητες ο Μαραντόνα διέπραττε, κυρίως ως ποδοσφαιριστής της Νάπολι, ενώ ο τελευταίος πόζαρε και συνεντευξιαζόταν πρόθυμα στα έντυπα της εποχής του, ήτοι την 4ης εξουσία, που οι αυθεντικοί επαναστάτες βδελύσσονται.

Αν κάτι χαρακτηρίζει το Μαραντόνα από πλευρά χαρακτήρα, αυτό είναι η επιθυμία του να βρίσκεται στο επίκεντρο της δημοσιότητας. Μην έχοντας να αποδείξει κάτι παραπάνω ως ποδοσφαιριστής, αποφάσισε, όταν η καριέρα του πήρε την κατιούσα, να παραμείνει στην επικαιρότητα είτε εκτοξεύοντας δηλώσεις κατά της ΦΙΦΑ και των ανταγωνιστών του στο ποδόσφαιρο είτε καυγαδίζοντας με δημοσιογράφους, στους οποίους πριν την τιμωρία του εξετίθετο χωρίς ιδιαίτερους ενδοιασμούς. Τη ίδια τακτική ακολούθησε και προ του φετινού Μουντιάλ αλλά και όσο η Αργεντινή νικούσε.

Υπάρχουν, λοιπόν, πρόσωπα με μυθικές επιδόσεις και πρόσωπα, των οποίων κάποια στοιχεία είναι απλώς μύθος. Και ο Μαραντόνα έχει αποδείξει, ότι ανήκει και στις δύο κατηγορίες.

Τακτική και ταλέντο

Από τη μια πλευρά έχουμε την καλύτερη, ίσως, Γερμανία της τελευταίας 20ετίας. Με άφθονο ταλέντο, αρκετές λύσεις από τον πάγκο και ικανότατο προπονητή, πείθει, ότι μπορεί να φτάσει μέχρι το τέλος. Υπάρχει, όμως, και το στραβοπάτημα από τη μέτρια Σερβία, που προβληματίζει. Πάντως, ίσως δεν είναι τυχαίο, ότι η άνοδος της εθνικής αυτής ομάδος συνέπεσε με την αξιοποίηση αρκετών ταλέντων, προερχόμενων από τις τάξεις των οικονομικών μεταναστών της χώρας αυτής. Ελπίζω να το ακούσουν αυτό οι δικοί μας ταγοί και όχι μόνο για τις αθλητικές εκδηλώσεις.

Από την άλλη υπάρχει η εκπληκτική Αργεντινή. Ένα σπουδαίο σύνολο, με υπέροχους αυτοσχεδιασμούς, δυνατό πάγκο, που παρέχει την πολυτέλεια να μείνουν εκτός αγώνα παίκτες, όπως ο Αγουέρο και ο Ιγκουαΐν, αλλά και τον πιο διαφημισμένο παίκτη της διοργάνωσης, το Λιονέλ Μέσι, η Αργεντινή έχει προσφέρει το θεαματικότερο, έως αυτή τη στιγμή, ποδόσφαιρο σε όλο το Μουντιάλ. Ωστόσο, χωλαίνει στον πάγκο, όπου ο Μαραντόνα μοιάζει να στήνει καλά την ομάδα αλλά και να εμψυχώνει άριστα τους παίκτες, πλην, όμως, σε παιχνίδια τακτικής υστερεί ολοφάνερα.

Δεν αποκλείται να κριθεί εκεί η συνέχεια της πορείας των Αργεντίνων. Εκτός εάν το θέαμα υπερνικήσει τη σκοπιμότητα της τακτικής!

Με ψηλά το κεφάλι

Τελικά το όνειρο της Ελλάδος για πρόκριση στους 16 του Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής έσβησε κάτω από το ταλέντο των Αργεντίνων. Χωρίς να εντυπωσιάσει, η ομάδα της Λατινικής Αμερικής πέτυχε δύο γκολ και πέρασε αήττητη στην επόμενη φάση. Δε νομίζω, όμως, ότι μπορούμε να έχουμε παράπονο από την εθνική μας ομάδα, η οποία σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο στάθηκε αξιοπρεπέστατα, πετυχαίνοντας την πρώτη της νίκη και αποδεικνύοντας, ότι μπορεί να σταθεί απέναντι σε ομάδες, όπως η Αργεντινή, η οποία, όμως, ήταν 1-2 κλάσεις παραπάνω από εμάς και δικαίως νίκησε. Αν μη τι άλλο, η ανοργανωσιά, που βασιλεύει στους περισσότερους τομείς στην Ελλάδα, δεν έχει επηρεάσει την εθνική μας ομάδα ποδοσφαιρου.

Θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε στη θέση της Γαλλίας, η οποία έχασε και τρίτο αγώνα και, μάλιστα, με αντίπαλο την αδύναμη Νότια Αφρική. Όταν διαθέτεις τόσους ικανούς παίκτες αλλά τόσο αδύναμη ισορροπία, ελέω κακών αποτελεσμάτων αλλά και παικτών - ταραχοποιών (λέγε με Ανελκά), ο κόσμος περιμένει από σένα κάτι καλύτερο. Προσωπικά, δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του κ. Ντομενέκ, ο οποίος αναμένεται να αποτελέσει τον αποδιοπομπαίο τράγο της χώρας του ο δε Ανελκά μάλλον τη γλύτωσε, λόγω της αποτυχίας της Γαλλίας να περάσει στην επόμενη φάση. Αν η Γαλλία περνούσε στην επόμενη φάση, μάλλον στην καμπούρα του Ανελκά θα ξεσπούσε ο γαλλικός τύπος.

Πριν από χρόνια, με αφορμή τις κάκιστες εμφανίσεις της εθνικής μας ομάδος ποδοσφαίρου στο Μουντιάλ του 1994, είχα ακούσει σε μια τηλεοπτική συζήτηση κάποιο μεγαλοδημοσιογράφο με καλό πόστο σε τηλεόραση και εκδοτικό οργανισμό να διατείνεται, ότι η πορεία μιας χώρας στον αθλητισμό είναι συνάρτηση της εν γένει πορείας της ως χώρας. Ξεκαθαρίζω, ότι δεν έχω πρόβλημα με την επαγγελματική ιδιότητα του ανθρώπου αυτού. Να 'ναι καλά ο άνθρωπος και να χαίρεται τη θέση του αυτή! Απλά, με αυτή τη λογική - απόρροια της έλλειψης ψυχραιμίας, που χαρακτήριζε τον εν λόγω δημοσιογράφο, εξαιτίας της γενικά τραγικής εμφάνισης της εθνικής μας ομάδος σε εκείνο το Μουντιάλ - η ευρισκόμενη υπό τον έλεγχο του Δ.Ν.Τ. Αργεντινή θα έπρεπε να μην έχει καν προκριθεί στο Μουντιάλ, ενώ στην Ελβετία θα έπρεπε να έχει ήδη απονεμηθεί το Παγκόσμιο Κύπελλο. Πιστεύω, ότι περισσότερη σημασία έχει η καλλιέργεια του αθλήματος και η καλή οργάνωση, χώρια που χώρες σε κακή κατάσταση επιδιώκουν, συνήθως, τις αθλητικές επιτυχίες για την εκτόνωση της έντασης, που προκαλείται από πάσης φύσεως προβλήματα, σε αντίθεση με κράτη με ομαλή εσωτερική ζωή, όπου οι αθλητικές επιτυχίες δεν χρησιμοποιούνται για τέτοιους σκοπούς.

Προ ημερών, κάποιος σχολιαστής σε ραδιοφωνικό σταθμό της Ιταλίας πανηγύρισε την ισοπαλία της Ιταλίας με την Παραγουάη. Όλως τυχαίως, επρόκειτο για το σχολιαστή του "ΡΑΔΙΟ ΠΑΔΑΝΙΑ", ήτοι του ραδιοφωνικού σταθμού, που υποστηρίζει τη Λίγκα του Βορρά και την απόσχιση της Βόρειας Ιταλίας από την υπόλοιπη χώρα. Φυσικά, έγινε σάλος με τη δήλωση αυτή και ο ιδιοκτήτης του σταθμού αυτού επικαλέστηκε το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης. Δεκτό και προστατευόμενο αυτό το δικαίωμα αλλά φαντάζεστε, αν αύριο μεθαύριο αρχίσει εκπομπή ένας ανάλογος σταθμός στη χώρα μας και ζητωκραυγάζει, που η χώρα μας έχασε από την τάδε ή δείνα αντίπαλη ομάδα, τί έχει να συμβεί;

Στο κλαμπ των ομάδων, που παίζουν ελκυστική μπάλα, προσθέτω και τους Ολλανδούς. Σπουδαίοι μπαλαδόροι, όχι του μεγέθους ενός Κρόιφ ή ενός Φαν Μπάστεν αλλά ομαδικοί και με γνώση των βασικών του ποδοσφαίρου, θέτους βασική υποψηφιότητα για διάκριση στη διοργάνωση αυτή. Το μόνο τους μειονέκτημα είναι, ότι μας έχουν συνηθίσει σε υψηλές προσδοκίες, τις οποίες μετά γκρεμίζουν μόνοι τους. Αλλά κάτι ανάλογο δεν συνέβαινε και με την Ισπανία, μέχρι που η τελευταία κέρδισε το περσυνό Ευρωπαϊκό Κύπελλο;

Αργεντίνοι και λοιποί ποδοσφαιρικοί

Λένε, πως συγκεντρώνει πλήθη θεατών και τηλεθεατών, που ούτε οι Ολυμπιακοί Αγώνες μαζεύουν και δενέχω λόγο να διαφωνήσω. Αυτές τις μέρες το Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής έχει αποσπάσει την προσοχή των περισσοτέρων. Είναι η μαγεία του ποδοσφαίρου, που μέσα στην απλότητά του χαρίζει υπερθέαμα, αγωνία και συγκινήσεις. Είναι, που το ποδόσφαιρο είναι και θα παραμείνει ο βασιλιάς των σπορ και θα έχει την ανάλογη απήχηση, αφού παραμένει το άθλημα εκείνο, που μπορεί να παίζεται υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

Δεν μπορώ να πω, ότι παρακολουθώ κάποια υπερθεαματική διοργάνωση ούτε, όμως, ότι έχω παράπονο απ' όσα έχω δει. Βραζιλία και Ακτή Ελεφαντοστού παρέδωσαν μαθήματα θεαματικού ποδοσφαίρου - έστω και αν το δεύτερο τέρμα του Λούις Φαμπιάνο μύριζε "χέρι" από χιλιόμετρα μακρυά - και, αν έλειπε ο ανεπαρκέστατος διαιτητής, τότε θα μιλούσαμε για "ματσάρα". Χορταστικό ήταν και το παιχνίδι ανάμεσα στην Πορτογαλία και τη Βόρειο Κορέα. Επτά γκολ στο αμυντικογενές σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν είναι σύνηθες φαινόμενο. Κρίμα, που βιάστηκαν οι προπαιτείς ημεδαποί αθλητικολόγοι να θαυμάσουν το όλο στήσιμο των Βορειοκορεατών, εν αντιθέσει με τους δικούς μας. Τέλος, οι Αργεντίνοι έχουν κερδίσει το θαυμασμό των περισσοτέρων ποδοασφαιρόφιλων με τις, έως τώρα, εμφανίσεις της. Όταν έχεις την πολυτέλεια να αφήνεις στον πάγκο παίκτες, όπως ο Μιλίτο, είναι βέβαιο, ότι το υλικό σου προδιαθέτει για πολύ καλή μπάλα.

Η εθνική μας ομάδα μας έκανε να καταπιούμε τη χολή μας με τη νίκη της επί της Νιγηρίας. Οι άσχετοι με το άθλημα και ο απαράδεκτος προπονητής έγιναν παικταράδες και μαιτρ της προπονητικής, αντίστοιχα, μέχρι την επόμενη ήττα, που θα τους επαναφέρει στα αρνητικά στερεότυπα, που έχουμε ετοιμάσει γι' αυτούς. Είμαστε λαός των άκρων, ως γνωστόν.

Αλλά, απ' ό,τι δείχνουν τα πράγματα, δεν έχουμε μόνοι εμείς αυτό το προνόμιο. Ο Νικολά Ανελκά τίναξε στον αέρα την εύθραυστη, απ' όσο φάνηκε, ηρεμία των Γάλλων και αποχώρησε από την ομάδα, αφήνοντας πίσω του συντρίμμια. Η επίθεσή του στον προπονητή του, Ραϊμόν Ντομενέκ, μόνο έκπληξη δεν πρέπει να προκαλεί, αφού ο επιθετικός της Άρσεναλ μόνο για τον πράο και καλοσυνάτο χαρακτήρα του δεν φημίζεται. Αλλά τότε παραμένει η απορία, γιατί τον πήρε μαζί του ο Ντομενέκ; Όταν έχεις να κάνεις με προβληματικούς χαρακτήρες, τότε φροντίζεις, ώστε να εφοδιάζεσαι με τα κατάλληλα μέσα, για να τους χειριστείς. Και ο κ. Ντομενέκ δεν τα διαθέτει, εξ όσων δείχνουν τα πράγματα. Η μπάλα, όμως, πήρε ολόκληρη την Εθνική Γαλλίας, η οποία δεν τα πήγαινε και τόσο καλά στη διοργάνωση, μέχρι στιγμής. Ήταν στραβό το κλίμα, το 'φαγε και ο Ανελκά.

Δύσκολα ξεχωρίζει κάποια ομάδα, πλην της Αργεντινής, η οποία μαγεύει μέσα στο γήπεδο και διχάζει εκτός αυτού με τις δηλώσεις του προπονητή της, Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Για τους εραστές της μπάλας, αυτή η ομάδα ερεθίζει την όραση όσο καμμία άλλη, μέχρι στιγμής. Οι Βραζιλιάνοι τρόμαξαν να κερδίσουν τους Βορειοκορεάτες, οι Γερμανοί τσάκισαν τους Αυστραλούς αλλά την πάτησαν από τους Σέρβους, οι Ιταλοί απογοητεύουν, παραχωρώντας ισοπαλίες σε μέτριες ομάδες, όπως η Νέα Ζηλανδία, οι Γάλλοι τα είπαμε, οι Άγγλοι δεν βρίσκουν γιατρειά ακόμα και με το Φάμπιο Καπέλο στον πάγκο τους, οι Ισπανοί δεν πείθουν, αν και είναι ακόμα νωρίς, και κάποιες μικρές ομάδες, όπως η Γκάνα και η Ελβετία, δείχνουν, γιατί το ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοκρατικό άθλημα στον κόσμο.

Και η γιορτή του ποδοσφαίρου συνεχίζεται.

Αρχίζει το ματς....

Σε αυτό του Μουντιάλ :

.- Είμαι με την Εθνική Ελλάδος, επειδή είναι η ομάδα της χώρας μου και γουστάρω, που προκρίθηκε σε αυτή τη διοργάνωση. Και ας με πίκρανε, που έχασε από μια μέτρια Νότιο Κορέα!

.-Δεν είμαι με την Εθνική Ελλάδος, που πηγαίνει στη Νότιο Αφρική με τη λογική, ότι θα παίξει στον τελικό με τη Βραζιλία, ως εάν να είχαμε την υπερομάδα και βγάζοντας το γνωστό επαρχιωτισμό, που διακατέχει ένα σημαντικό ποσοστό των κατοίκων της χώρας μας. Ευτυχώς, τα πικρά διδάγματα του Μουντιάλ του 1994 έπιασαν τόπο και οι τόνοι είναι πολύ χαμηλοί.

.- Είμαι με τους φίλαθλους όλων των χρωμάτων, που θα πάνε στη Νότιο Αφρική για να παρακολουθήσουν μπάλα και θα χειροκροτήσουν ανεξάρτητα από το νικητή.

.- Δεν είμαι με τους μίζερους συμπολίτες μου, που εύχονταν να μην προκριθεί η Εθνική Ελλάδος στο Μουντιάλ, ώστε να πάρει πόδι ο Ρεχάγκελ και τα ΚΑΠΗ και οι άχρηστοι, που έχει μαζέψει. Προφανώς η μνήμη στη χώρα μας έχει παρακοντύνει και δεν θυμόμαστε την προ Ρεχάγκελ εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου πολλώ δε μάλλον αδυνατούμε να αποβάλουμε το σύνδρομο κατωτερώτητας, που μας διακατέχει, ώστε να μπορέσουνε, επιτέλους, να απολαύσουμε μπάλα.

.- Είμαι με τη γιορτινή ατμόσφαιρα, που κυριαρχεί σε τέτοιες διοργανώσεις. Φίλαθλοι προερχόμενοι από περισσότερες χώρες φτιάχνουν ένα υπέροχο μωσαϊκό χρωμάτων, που προσφέρει ηδονή στους εραστές του αθλητισμού.

.- Δεν είμαι με τις εκνευριστικότατες βουβουζέλες. Αν ενοχλεί εμένα ως τηλεθεατή αυτός ο αφόρητος βόμβος, που βγάζουν αυτά τα μαραφέτια, φαντάζομαι, πόσο απαίσιος είναι για τους ποδοσφαιριστές.

.- Είμαι με τις εθνικές ομάδες εκείνες, που τόλμησαν και πήραν παίκτες προερχόμενους από μετανάστες (Γαλλία, Γερμανία, Ελβετία), αποδεικνύοντας, ότι ο αθλητισμός μπορεί να μας φέρει πιο κοντά.

.- Δεν είμαι με τους στενόμυαλους, που θεωρούσαν, ότι ο Νίνης δεν έχει θέση στην Εθνική Ελλάδος. Διότι, δυστυχώς, υπήρχαν και τέτοιοι. Κρίμα, που ο Μουμίν δεν είχε την εξέλιξη, που έπρεπε. Θα βλέπαμε και τον πρώτο Έλληνα μουσουλμάνο στην Εθνική Ανδρών (μέχρι τις ελπίδες έφτασε και μετά χάθηκε). Και, κάποτε, περιμένω και παιδιά μεταναστών να παίξουν με τα εθνικά μας χρώματα.

.- Είμαι με όσους παρακολουθήσουν μπάλα στο Μουντιάλ αυτό και απολαύσουν φάσεις και γκολ.

.- Δεν είμαι με εκείνους, που κολλάνε με τη διαιτησία και σκοτώνονται να αποδείξουν, ότι ο τάδε διαιτητής αδίκησε τη δείνα ομάδα ή έσπρωξε την άλλη. Έλεος, ρε παιδιά, ξεκολλήστε!

Αρχίζει το ματς, λοιπόν!

Επιτέλους νισάφι!

Επεισόδια παντού! Επεισόδια σε γήπεδα στην Αθήνα, επεισόδια σε γήπεδα στη Θεσσαλονίκη! Τώρα και επεισόδια στην επαρχία, καθότι μπορεί η να ζούμε σε μια υδροκέφαλη χώρα αλλά, τουλάχιστον, στα επεισόδια υπάρχει αποκέντρωση, α, είμαστε ιστολόγοι και τα λέμε τσεκουράτα. Ξύλο, βρισίδι, μπουνίδι, ρίψη πάσης φύσεως αντικειμένων προς τους διαιτητές και τους παίκτες των ομάδων, ακόμα και σε αυτούς της ομάδος, που οι ρίπτες υποστηριζουν, εμπρηστικά εξώφυλλα σε αθλητικές εφημερίδες και υβριστικές εκπομπές κομπλεξικών ανθρώπων σε ραδιόφωνο και τηλεόραση! Επεισόδια ακόμα και σε γήπεδα μικρών κατηγοριών, επεισόδια και σε άλλα εκτός του ποδοσφαιρου αθλήματα!

Η αθλητική παιδεια της Ελλάδος ή, μάλλον, η απουσία της δίνει το στίγμα της στα γήπεδα, όπου, πλέον, το μόνο, που αναστενάζει, για να παραφράσουμε το γνωστό στίχο του κ. Σαββόπουλου, είναι ο ίδιος ο αθλητισμός. Χουλιγκάνια κάθε ηλικίας, οργανωμένα σε συνδέσμους αλλά και μεμονωμένα, επωφελούνται από την κάκιστη αστυνόμευση αλλά, κυρίως, απο την ατιμωρησία, για να αλωνίσουν στα γήπεδα. Φορούν τζιν, δερμάτινα μπουφάν και αθλητικά παπούτσια (βάζω και τα "σταράκια" μέσα) αλλά τους βλέπεις και κοστουμαρισμένους και γραβατωμένους. Το ντύσιμό τους μπορεί να είναι φθηνό, μπορεί να κοστίζει, όμως, όσο όλη η γκαρνταρόμπα ενός ολόκληρου συνδέσμου από δαύτους. Και η ηλικία τους κυμαίνεται από μαθητές Γυμνασίου έως συνταξιούχους. Η καφρίλα ηλικίες δεν κοιτά.

Η νομοθεσία παρέχει ουκ ολίγα παραθυράκια, ώστε να τη γλυτώνουν όποτε λάχει και τους συλλάβουν, πράγμα, το οποίο σπανίως γίνεται. Ένας αθλητικός νόμος ψηφίστηκε, ο οποίος δεν έδινε ανασταλτικό αποτέλεσμα στην έφεση, που θα ασκούσε πρόσωπο καταδικασμένο για αδίκημα, που προβλεπόταν από αυτόν, με αποτέλεσμα να μπουν στη φυλακή και κάποια "καλόπαιδα", και ξεσηκώθηκε ο "φίλαθλος" κόσμος, ότι τάχα μου ποινικοποιείται το αθλητικό φρόνημα και ο αγνός χαβαλές των γηπέδων. Να αλλάξουν ρότα οι "φίλαθλοι" αυτοί ούτε κουβέντα! Έπειτα από λίγο καιρό, βρέθηκε κάποιος κύριος υφυπουργός αθλητισμού με περγαμηνές, εκτός από αθλητικές, και ήθους μέσα στα γήπεδα, ο οποίος κατήργησε το νόμο αυτό, με το αιτιολογικό ότι δεν πρέπει για ένα παράπτωμα να αμαυρώνεται η ζωή ενός ανθρώπου. Και να χάσουμε και την ψήφο του, ήθελε να πει. Κάποιος άλλο πρόεδρος μεγάλης ομάδας, που μονοπωλεί τους τιτλους στο δημοφιλέστερο εν Ελλάδι άθλημα, είχε δηλώσει προ αρκετών ετών, ότι "αυτούς τους οπαδούς έχουμε και δεν πρόκειται να τους αλλάξουμε". Κοινώς, κάτω τα χέρια από το ήθος των οπαδών μας!

Πώς αντιμετωπίζουν κάποιοι επώνυμοι την καφρίλα αυτή; Γνωστός δημοσιογράφος με μακροχρόνια θητεία σε μεγάλο εκδοτικό συγκρότημα της Ελλάδος αλλά και στην τηλεόραση κατελήφθη προ ετών να εκτοξεύει μπουκάλι σε γήπεδο μπάσκετ. Όταν ερωτήθη,διότι φυσικά δεν συνελήφθη, απάντησε, ότι προέβη σε μια ενέργεια εκτόνωσης και, άλλωστε, όλοι κάνουν το ίδιο. Μάλιστα, βρέθηκαν και συνάδελφοί του να υποστηρίξουν την πράξη του αυτή. Συγγραφέας γνωστός από το γάμο του με μακαρίτισσα, πλέον, δημοσιογράφο με πιπεράτη γλώσσα είχε δηλώσει, ότι καλύτερα να γινονται επεισόδια μέσα στα γήπεδα παρά έξω από αυτά ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων. Εξαίσιο, Γουότσων! Είδατε εσείς να γίνονται επεισόδια έξω από γήπεδα;

Και όταν κάποια από αυτά τα "αγιόπαιδα" συλλαμβάνονται, πέφτουν λυτοί και δεμένοι, ώστε να πέσουν αυτά "στα μαλακά". Δεν κατακρίνω απόλυτα αυτή την πρακτική, αφού είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός εξ ημών να έχει την καλύτερη δυνατή υπεράσπιση. Αλλά η πρακτική αυτή περιλαμβάνει και μια ιδιότυπη "ομερτά" κατά την οποία κανένας δεν αναφέρει, ποιος υποκίνησε τα επεισόδια, οπότε κέρδος κέρατα για τον οποίο ευσυνείδητο άνθρωπο θελήσει να καθαρίσει τον αθλητισμό από αυτή την κατάσταση, χώρια η αφόρητη πίεση προς τους δικαστές, χώρια τα επεισόδια έξω από τα Δικαστήρια, όπου οι ομοϊδεάτες των καταδικασθέντων διαμαρτύρονται για την άδικη απόφαση, ενώ οι αντίπαλοί τους για την ήπια απόφαση. Και όλοι μαζί πετροβολούν το δικαστικό μέγαρο.

Θα μπορούσαν, όμως, όλα τα παραπάνω να λυθούν. Και αφού οι ίδιοι οι κατεξοχήν αρμόδιοι, δηλαδή οι πρόεδροι των ομάδων σφυρίζουν τσάμικο στο άκουσμα επεισοδιών των οπαδών τους, όταν δεν τα υποκινούν στη ζούλα, ας ψηφιστούν αυστηρότεροι νόμοι και, κυρίως, ας εφαρμοστούν επιτέλους! Παρέβητε, κύριε ή κυρία μου, τον αθλητικό νόμο και καταδικάστηκες; Μέσα και κανένα ανασταλτικό αποτέλεσμα στην έφεσή σας! Και για τα επόμενα Χ χρόνια στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής σας, όποτε παίζει η ομάδα σας! Δεν έρχεστε; Αυστηρότερα μέτρα! Κατελήφθησαν οπαδοί σας, κύριε πρόεδρε της τάδε ομάδας, να κάνουν επεισόδια; Πρόστιμο Χ ευρώ! Το ξαναέκαναν; Κεκλεισμένων των θυρών οι επόμενοι 4 αγώνες σας εντός έδρας! Συνεχίζουν; Κεκλεισμένων των θυρών και οι επόμενοι αγώνες της σαιζόν, για να μάθετε να τους σφίγγετε τα χαλινάρια! Και ηλεκτρονικά εισιτήρια, για να ξέρουμε, ποιος μπαίνει στο γήπεδο. Περιείχε η εφημερίδα σας, κύριε εκδότη, εμπρηστικό άρθρο ή εμπρηστικό εξώφυλλο; Πρόστιμο και άμεσα καταβλητέο! Εξέπεμψε ο σταθμός σας, κύριε ή κυρία ιδιοκτήτη/μέτοχε ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο, εκπομπή, που προέτρεπε τους οπαδούς της τάδε ομάδας σε επεισόδια; Πρόστιμο και άμεσα καταβλητέο και εσείς, διότι άλλο η ελευθερία του λόγου και άλλο ο τραμπουκισμός. Και άλλα πολλά, που μου διαφεύγουν.

Κάποιοι θα ισχυριστούν, ότι αυτό, που χρειάζεται, είναι παιδεία, ώστε να παύσουν αυτά τα φαινόμενα. Έτσι, όμως, καταλήγουμε να στείλουμε το πρόβλημα στις ελληνικές καλένδες , που σε τελικά ανάλυση εκεί ποντάρουν και όσοι προτάσσουν την έλλειψη παιδείας, για να δικαιολογήσουν τα παραπάνω αίσχη. Και ακόμα και η απουσία παιδείας δεν αποτελεί δικαιολογία για την μη επιβολή κυρώσεων στους όποιυς παραβάτες, εν προκειμένω στους χουλιγκάνους των γηπέδων. Στην Αγγλία ούτε που σκέφτηκαν να επικαλεστούν το επίπεδο της εργατικής τάξης, απ' όπου προέρχονταν και οι περισσότεροι χούλιγκανς, ώστε να δικαιολογήσουν τα μέτρα, που έλαβαν προ ετών για την πάταξη του φαινομένου της βίας στα γήπεδα. Αλλά τί να μας διδάξουν και οι κουτόφραγκοι, που τρέφονταν με βελανίδια και ντύνονταν με προβιές αγρίων ζώων, όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες;

Ας δοθεί ένα τέλος, λοιπόν, σε όλα τα παραπάνω! Διότι κάποια στιγμή η κατάσταση θα ξεφύγει ακόμα περισσότερο και τότε το τελευταίο, που θα μας απασχολεί, είναι να πατάμε τα πλήκτρα του υπολογιστή μας, ώστε να γράψουμε το γαμώτο μας γι' αυτό το χάλι.

Μαγκιά του κ. Ρεχάγκελ

Δε μπορείς να επαινέσεις τον Όττο Ρεχάγκελ για την ποδοσφαιρική του ευφυία, αφού όχι μόνο επιμένει να χρησιμοποιεί στην Εθνική Ελλάδος παίκτες, οι οποίοι αποδεδειγμένα δεν μπορούν να προσφέρουν, αλλά και παρουσιάζει μια ομάδα, η οποία παίζει απωθητικό ποδόσφαιρο - ταμπούρι. Ούτε πρόκειται να δούμε το όνομά του με χρυσά γράμματα στη βίβλο του παγκοσμίου ποδοσφαίρου δίπλα σε προπονητές, όπως ο Μπόσκοφ ή ο Χερρέρα.

Ποιός, όμως, περίμενε, ότι μια από τις λιγότερο ταλαντούχες εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου όλων των εποχών στη χώρα μας θα κατάφερνε όχι μόνο να κατακτήσει ένα ευρωπαϊκό κύπελλο κόντρα στα προγνωστικά και ίσως και στη λογική αλλά και θα πετύχαινε, ώστε να προκριθεί σε ένα παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου, παίζοντας κάθε άλλο παρά ελκυστικό ποδόσφαιρο; ΟΚ, κατανοώ, ότι με την πρόκριση αυτή θα αναγκαστούμε να δούμε στον πάγκο της εθνικής μας ομάδος ποδοσφαίρου ένα προπονητή με παρωχημένες αντιλήψεις περί ποδοσφαιρου και κολλήματα, που μόνο προς όφελος της ομάδος αυτής δεν έχουν αποβεί. Αλλά μήπως διαθέτει η χώρα μας περίσσευμα ταλέντου, ώστε να δύναται να αποδώσει καλύτερο ποδόσφαιρο; Δε νομίζω. Και το γεγονός, ότι αυτή την κάθε άλλο παρά σφύζουσα από ταλέντο παρέα παικτών τη μετέτρεψε σε ομάδα ο κ. Ρεχάγκελ, μόνο στα θετικά του μπορει να πιστωθεί. Και αυτή ακριβώς η ομάδα προκρίθηκε στο Μουντιάλ, που θα γίνει του χρόνου στη Ν. Αφρική.

Ειπώθηκε, ότι ίσως θα ήταν προτιμότερο να μην προκριθεί η ομάδα στο Μουντιάλ, ώστε να αναγκαστει η ομοσπονδία ποδοσφαίρου της χώρας μας να διώξει τον κ. Ρεχάγκελ και να αλλάξει η νοοτροπία της ομάδος. Μπορώ να φανταστώ από τώρα τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, αθλητικών και μη, να επιδίδονται σε όργιο θαψίματος και κραξίματος προς τον εν λόγω προπονητή σε περίπτωση, που η ομάδα δεν προκρινόταν στο Μουντιάλ, κατάσταση, που αποδεικνύει, ότι η λογική αυτή κάθε άλλο παρά αποδεκτή είναι στη χώρα της εύκολης κριτικής. Και, βέβαια, η πρόσληψη άλλου προπονητή με ενδεχόμενα πιο ανοικτά ποδοσφαιρικά μυαλά δε συνεπάγεται και την αλλαγή νοοτροπίας σε μια χώρα, που έχει μάθει να επιδιώκει να πετύχει τα πάντα με το λιγότερο δυνατό μόχθο (θυμηθείτε την τύχη του Ιορντανέσκου προ ετών).

Μαγκιά του, λοιπόν, τον κ. Ρεχάγκελ, που δημιούργησε μια ομάδα από την αρχή και, έστω με τις όποιες εμμονές του, την έχει οδηγήσει σε διακρίσεις, που οι σαφώς περισσότεροι ταλαντούχοι αστέρες του ποδοσφαιρικού παρελθόντος της Ελλάδος ούτε στα πιο τρελλά τους όνειρα δεν είχαν δει. Και μαγκιά του, που βούλωσε στόματα ικανά μόνο για κριτική εκ του ασφαλούς.

Αντεθνικιστές κατά περίσταση;

Για να καταλάβω, αυτά τα απίστευτα καραγκιοζιλίκια των οπαδών της FYROM χτες στον αγώνα μπάσκετ ανάμεσα στην ομάδα τους και την εθνική Ελλάδος, αποτελούν εκδήλωση του δικαιώματός τους να αποκαλούνται "Μακεδόνες"; Και αν ναι, γιατί οι επικριτικοί - και σωστά - για τα δικά μας αντίστοιχα καμώματα προ αρκετών ετών, όταν το Μακεδονικό ήταν σε έξαρση και προβαίναμε σε συλλαλητήρια και παντός είδους μειωτικές συμπεριφορές σε βάρος των Σκοπιανών, συμπολίτες μας κατάπιαν τη γλώσσα τους;

Υποτίθεται, ότι όταν καταδικάζουμε τον εθνικισμό, τηρούμε αυτή τη στάση απ' όπου και αν αυτός προέρχεται. Και αυτή ήταν η αφετηρία όσων κατεδίκασαν - και, επαναλαμβάνω, πολύ σωστά έπραξαν - τις εθνικιστικές εξάρσεις του πρόσφατου παρελθόντος στην Ελλάδα και, βέβαια, συνεχίζουν να τις καταδικάζουν, όταν εμφανίζονται στη χώρα μας. Διότι ο εθνικισμός είναι επιζήμιος, απ' όπου και αν προέρχεται και οφείλει ο πολέμιός του να τον επικρίνει, όποιοι και αν τον εκφράζουν και με οποιονδήποτε τρόπο και αν τον εξωτερικεύουν, ώστε να είναι συνεπής στις πεποιθήσεις του.

Οπότε παραμένει η απορία μου, γιατί αυτή η άκρα του τάφου σιωπή για την εθνικιστική συμπεριφορά των προερχομένων από τη γείτονα χώρα οπαδών από τους αντιπαθούντες τον εθνικισμό.

Κλείστε τον ήχο και αφεθείτε στη μαγεία της εικόνας!

Τί ωραία, που είναι να βλέπεις υπεραθλητές, όπως το Γιουσέιν Μπολτ, τη Γιέλενα Ισινμπάγιεβα - και ας σε πίκρανε η αποτυχία της να κάνω έστω ένα έγκυρο άλμα - την Τατιάνα Λεμπέντεβα και άλλους πολλούς αστέρες του κλασσικού αθλητισμού να περνούν από την οθόνη της τηλεόρασής σου και να συναρπάζουν με τις επιδόσεις τους! Και πόση έκπληξη νοιώθεις, όταν νέα πρόσωπα, όπως εκείνη η έφηβη Νοτιοαφρικανή, που κέρδισε χαλαρά τα 800 μ. των γυναικών, κάνουν την εμφάνισή τους και ανανεώνουν το ενδιαφέρον του κοινού! Υπό την προϋπόθεση, ότι αφήνεις πίσω σου τις υποψίες για την υποστήριξη των αστέρων του κλασσικού αθλητισμού και τις, εντεύθεν, επιδόσεις τους, αφήνεσαι να απολαύσεις αυτές τις τελευταίες ημέρες του καλοκαιριού τις αθλητικές αυτές στιγμές.

Και αίφνης ακούγεται η φωνή των ανεπανάληπτων εκφωνητών της κρατικής τηλεόρασης και η μαγεία θρυμματίζεται. Το απόλυτο ξέσκισμα της ελληνικής γλώσσας, η χαρά της αμετροέπειας, η απουσία υπευθυνότητας, η αποθέωση της αμορφωσιάς! Ειλικρινά, δεν ξέρεις από που να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις. Στα απίστευτα αγγλικά τους(That's athletism); Στα άνοστα καλαμπούρια των λοιπών εκφωνητών; Στα τρομερά ελληνικά τους (έκανε δύο δίδυμα παιδιά); Στην άγνοιά τους (Εδώ βλέπουμε την Πύλη του Μαγδεμβούργου(!!!!!)); Στην αδιαφορία τους, ότι τους ακούνε χιλιάδες τηλεθεατές; Χάνεις το λογαριασμό.

Έτσι, λοιπόν, εάν επιμένετε να ανέχεστε τη συμπεριφορά της κρατικής τηλεόρασης να σας σερβίρει αυτούς τους εκλεκτούς κυρίους εκφωνητές της, τότε κλείστε τον ήχο και αφεθείτε στη μαγεία της εικόνας, η οποία αξίζει όσο χίλιες λέξεις! Και, κυρίως, δε ρυπαίνει την ακουστική σας.

That's athletism!!!!!!!!!!

Αν σκέφτεστε να περάσετε το απόγευμά σας μπροστά στην τηλεόρασή σας, προκειμένου να παρακολουθήσετε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου, τότε σώφρον είναι να κλείσετε τον ήχο και να αρκεστείτε στην εικόνα, η οποία, κατά τους Κινέζους, αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Και, κυρίως, θα προστατευτείτε από την ακατάσχετη φλυαρία των τηλεσχολιαστών της Ε.Ρ.Τ., οι οποίοι δείχνουν να αγνοούν στοιχειώδεις κανόνες της γραμματικής και του συντακτικού της ελληνικής γλώσσας. Για να μην αναφερθούμε στα απίστευτα αγγλικά ενός εξ αυτών, τα οποία ούτε από γκρικ καμάκι της δεκαετίας του '60 δεν περιμένει κανείς να ακούσει. "That's athletism", όπως είπε και στην Γιέλενα Ισινμπάγιεβα, εννοώντας ότι αυτά έχει ο αθλητισμός (!!!).

Και να σκεφτείτε, ότι το μισθό αυτών των κυρίων τον πληρώνουμε είτε μας αρέσει είτε όχι.

Χαρά και λύπη για μια επιτυχία

Χάρηκα πολύ με την επιτυχία της εθνικής ομάδος της Ελλάδος στο πρόσφατο Ευρωμπάσκετ νέων ανδρών. Κυρίως, με χαροποίησε ο ενθουσιασμός τους η επιθυμία τους να κερδίσουν αλλά και η δουλειά, που έχουν κάνει σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο, στοιχεία όχι τόσο συνηθισμένα στη χώρα μας.

Αν κάτι ,όμως, με "χάλασε", αυτό είναι ορισμένα στοιχεία της συμπεριφοράς τους. Η κάμερα του σκηνοθέτη πέτυχε, λόγου χάρη, τον Παππά να φτύνει κάποιο Ισπανό παίκτη, ενέργεια επιεικώς απαράδεκτη. Δεν αμφιβάλλω, ότι ο Ισπανός παίκτης μουρμούριζε κάτι γαλλικά στο δικό μας, τομέας, στον οποίο διακρίθηκε όλη η εθνική ομάδα νέων ανδρών της Ισπανίας αλλά τούτο δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι για το διεθνή μας παίκτη, ο οποίος δεν εκπροσωπεί μόνο τον εαυτό του αλλά και την ίδια του τη χώρα, επομένως οφείλει να συμπεριφέρεται κόσμια και να μην πέφτει στο επίπεδο εκείνων, που τον προκαλούν ποικιλοτρόπως.

Ακολούθησε ο μεγάλος τελικός με τη Γαλλία, όπου σε πανηγυρισμούς τους ορισμένοι Έλληνες παίκτες χειρονομούσαν επιεικώς άσεμνα, δείχνοντας προς την πλευρά των γεννητικών τους εφοδίων. Δε γνωρίζω, αν κάποιος από την εξέδρα τους προκάλεσε ή θέλησαν με αυτό τον τρόπο να απαντήσουν σε όσους αμφισβήτησαν τις δυνατότητες αυτής της ομάδος αλλά φρονώ, ότι, αν πράγματι οι παίκτες αυτοί επεδίωξαν να απαντήσουν, τότε η απάντησή τους αυτή δεν ήταν η πλέον ενδεδειγμένη.

Ο αντίλογος λέει, ότι έχουμε να κάνουμε με μικρά παιδιά, τα οποία σε μια πολύ μικρή ηλικία έχουν αναλάβει δυσανάλογα μεγάλες ευθύνες και ξεσπούν κατ' αυτό τον τρόπο, ίσως επειδή δεν έχουν την ωριμότητα να αντιληφθούν τις συνέπειες των πράξεών τους. Θα διαφωνήσω με αυτή την άποψη.Κατ' αρχάς, υπάρχουν και άλλα μικρά παιδιά, που έχουν αναλάβει σοβαρές υποχρεώσεις από αυτή την ηλικία και, μάλιστα, χωρίς το προδιαγραφόμενο λαμπρό μέλλον των παικτών της εθνικής μας ομάδος νέων ανδρών. Και, εν πάσει περιπτώσει, οι παίκτες αυτοί εκπροσωπούν προς τα έξω μια χώρα, η οποία δεν έχει και πολλά πράγματα να επιδείξει με επιτυχία, οπότε οφείλουν να συμπεριφέρονται κόσμια. Προσοχή, δεν είπα να μετατραπούν στα ακούνητα και αγέλαστα στρατιωτάκια, που κάποτε επάνδρωναν τις ομάδες των χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ αλλά να αποφεύγουν τις όποιες παρεκτροπές, οι οποίες απλά τους εκθέτουν. Και ακριβώς επειδή είναι μικρά παιδιά, η ίδια η Ομοσπονδία οφείλει να τα νουθετήσει ου μην και να τα τιμωρήσει ,όπου χρειάζεται. Η ενέργεια του Παππά να φτύσει τον αντίπαλό του χρήζει τιμωρίας ακριβώς γιατί είναι απαράδεκτη ενέργεια. Με την πιθανή ατιμωρησία του είτε αυτός ο παίκτης είτε οποιοσδήποτε άλλος θα ενθαρρυνθεί να επαναλάβει την πράξη αυτή. Για να μην αναφερθούμε στις χριστοπαναγίες και τις λοιπές λεξούλες του πλούσιου ελληνικού υβρεολογίου, τις οποίες ο φακός αποθανάτισε ουκ ολίγες φορές.

Ναι μεν, λοιπόν, χάρηκα με την ομάδα αυτή αλλά, ταυτόχρονα, με λύπησαν ορισμένα στοιχεία της συμπεριφοράς τους. Και το χειρότερο απ' όλα, τόσο η ομοσπονδία όσο και η κυβέρνηση της χώρας μας έδειξαν περισσότερο να ενδιαφέρονται να φωτογραφηθούν δίπλα στους χρυσούς νέους μας παρά να τους ψέξουν - με κόσμιο, έστω, τρόπο - για ορισμένα φερσίματά τους.

Λίντερ Μάξιμο στην ιστορία, Λίντερ Μίνιμο στο παρόν

Τελικά, υπάρχουν και χειρότερα από τα τεκταινόμενα στο δικό μας αθλητισμό. Θυμάστε τον αθλητή του ταεκβοντό, Κουβανό Άνγκελ Μάτος, που, αντί να αγωνιστεί κατά του αντιπάλου του για τη διεκδίκηση του χάλκινου μεταλλίου στους πρόσφατους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, "αγωνίστηκε" κατά του διαιτητή, με αποτέλεσμα να αποκλειστεί δια βίου από κάθε μελλοντικούς Ολυμπιακούς Αγώνες; Ε, ο τέως Πρόεδρος της Κούβας, Φιντέλ Κάστρο, τάχθηκε υπέρ του οξύθυμου αθλητή, θεωρώντας ότι σωστά ενήργησε έτσι, διότι τον αδίκησε ο διαιτητής. Τόσο ο αθλητής, όσο και ο προπονητής του ( ο οποίος, σημειωτέον, απεβλήθη και αυτός δια βίου από τους Ολυμπιακούς Αγώνες) έχουν την αμέριστη συμπαράσταση μας, δήλωσε ο "Κομαντάντε". Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στη μαφία των Ολυμπιακών Αγώνων, που στέρησε από την Κούβα κάποια χρυσά μετάλλια, κυρίως στην πυγμαχία.

Είναι κρίμα, που ο λαλίστατος "Λίντερ Μάξιμο" δεν κατονόμασε ποιοι ακριβώς; απαρτίζουν τη μαφία, που στέρησε τη χώρα του από τα χρυσά μετάλλια, ως, επίσης, προκαλεί θλίψη η ευκολία, με την οποία χάιδεψε τον κ. Μάτος, ο οποίος σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα είχε ακούσει ουκ ολίγα κοσμητικά επίθετα για την απαράδεκτη συμπεριφορά του. Και, εντέλει, είναι τόσο τρομερό μια χώρα, όπως η Κούβα, να μην καταφέρει μια φορά να πετύχει όσα έχει θέσει ως στόχο; Ή μήπως η συμπεριφορά ορισμένων δικών μας προσώπων, που, αν αποτύχει κάπου κάποιος αθλητής μας ή κάποια ομάδα μας, τα ρίχνουν όλα σε σκοτεινές δυνάμεις, που τον εμπόδισαν ή τους αποπροσανατόλισαν, έχει βρει επίδοξους μιμητές και στην αλλοδαπή; Δηλαδή, στις Η.Π.Α. πρέπει να εκτελεστούν ως προδότες όσοι αθλητές ήταν φαβορί για χρυσό μετάλλιο και δεν το κέρδισαν;

Περισσότερο, όμως, ενοχλεί η στάση ενός από τα λίγα σύμβολα της εποχής μας απέναντι στον "άθλο" ενός αθλητή της χώρας του. Διότι, όταν έχεις αγωνιστεί, ώστε να βελτιωθεί το βιοτικό επίπεδο στη χώρα σου και να μπορέσει ο λαός σου να απολαύσει κάποια αγαθά, όπως η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και η παιδεία, τότε είναι τουλάχιστον οικτρό να υπερασπίζεσαι την παρεκτροπή του αθλητή σου. Και μη βιαστείτε να πείτε ότι και οι δικοί μας πολιτικοί υπερασπίστηκαν το ντοπάρισμα των δικών μας αθλητών, διότι κανένα πολιτικό δεν είδα να υπερασπίζεται το παραλήρημα της κας. Φανής Χαλκιά, όταν η τελευταία πήρε παραμάζωμα τα Μ.Μ.Ε. και προσπαθούσε να δικαιολογήσει τον εαυτό της, μετά το πρόσφατο χαΐρι της. Και όταν επικαλείσαι τα ιδανικά του σοσιαλισμού έναντι αυτών επικρατούν στον καπιταλιστικό κόσμο, τότε μάλλον οφείλεις να τραβήξεις το αυτί σε εκείνο, που συμπεριφέρεται σαν αλλοτριωμένος από τον καπιταλισμό.

Είναι ατυχέστατη, λοιπόν, η παραπάνω στάση ενός ανθρώπου, που αγωνίστηκε με όλες του τις δυνάμεις για μια ισχυρότερη Κούβα, επέζησε πολλών αποπειρών δολοφονίας, κρατήθηκε στην εξουσία, όταν το σύνολο, σχεδόν, των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού άλλαξε στρατόπεδο και συνεχίζει να απολαμβάνει του θαυμασμού προσωπικοτήτων απ' όλο τον κόσμο. Και αν όλα τα παραπάνω του χάρισαν το χαρακτηρισμό "LIDER MAXIMO", η πρόσφατη ρήση του περισσότερο σε "LIDER MINIMO" παραπέμπει.

Διαβάστε :

www2.rizospastis.gr/story.do?id=4689380&publDate=26/8/2008(η άποψη του "Ριζοσπάστη" για τη συγκομιδή μεταλλίων της Κούβας. Τότε δεν είχε, ακόμα, γίνει γνωστή η ρήση του Φιντέλ Κάστρο υπέρ του Μάτος).

Ερυθρόλευκα χάλια, ερυθρόλευκη αντίληψη

Βουτιές για ψύλλου πήδημα, έντονες και άσκοπες διαμαρτυρίες προς το διαιτητή, ανόητες κίτρινες κάρτες, εκνευρισμός με κάθε τσατζάρισμα παίκτη της αντίπαλης ομάδας, ικεσίες προς το Θεό να κατέβει στη γη, προφανώς, και να αποδώσει Δικαιοσύνη), γκρίνια ατελείωτη και κάθε άλλο παρά πνεύμα νικητή στην ομάδα!
Όχι, δεν πρόκειται για περιγραφή των συμπτωμάτων μιας ομάδας σε ένα Δημοτικό σχολείο, όπου, τέλος πάντων, ούτε η οργάνωση υπάρχει, ώστε να αποφεύγονται τέτοια πράγματα, ούτε η ωριμότητα ή η ψυχολογία, για να συμπεριφέρεται ο μαθητής καλύτερα. Το παραπάνω εισαγωγικό σχόλιο αφορά την ποδοσφαιρική ομάδα του Ολυμπιακού, όπως αυτή εμφανίστηκε στο χτεσινό παιχνίδι με την Ανόρθωση. Όσοι το είδαν, νομίζω ότι δεν το ευχαριστήθηκαν καθόλου, όσο φανατικοί και αν είναι, εκτός αν είναι υποστηρικτές του ρητού «όσο με πληγώνεις τόσο με πορώνεις», οπότε, αποδεχόμενος την ελευθερία στην ανάπτυξη της προσωπικότητας κάθε προσώπου, πάω «πάσο».
Αναρωτιέμαι, αν θα μου άρεσε μια ομάδα, της οποίας η ψυχολογία είναι ανύπαρκτη και η οργάνωσή της πάσχει, να πετύχει την είσοδό της σε όμιλο του Τσάμπιονς Λιγκ. Αν είχε την απαιτούμενη ψυχή και ωριμότητα, μπορεί και να το δεχόμουν. Φρονώ, όμως, ότι ο χτεσινός Ολυμπιακός δεν είχε κανένα από τα παραπάνω στοιχεία. Και, το χειρότερο απ’ όλα, η συμπεριφορά του θύμιζε κακομαθημένο τσούρμο, που βαυκαλίζεται ότι με τις θεαματικές βουτιές και τις υποκριτικές κραυγές του, δήθεν, πληγωμένου από το, δήθεν, «κλάδεμα» του αντιπάλου θα κερδίσει την εύνοια του διαιτητή. Και μάλλον θα πρέπει να είμαστε ευτυχείς, που μόνο οι Κύπριοι είχαν την ατυχία να αντιμετωπίσουν αυτό το συνοθήλευμα ανώριμων παικτών και το προσπέρασαν με άνεση, όπως απεδείχθη. Διότι ανατριχιάζω στην ιδέα ότι μια τέτοια εικόνα ο Ολυμπιακός θα έδειχνε και στον όμιλο του Τσάμπιονς Λιγκ, όπου περισσότερα μάτια θα τον έβλεπαν.
Το χειρότερο είναι ότι ακόμα και οι νέοι ξένοι του Ολυμπιακού έδειξαν πρόθυμοι να συμμετάσχουν στην κακοστημένη αυτή φαρσοκωμωδία. Ο Ντούντου δε σταμάτησε στιγμή να προσεύχεται για τη βοήθεια του Θεού, λες και ο Θεός θα προστρέξει να βοηθήσει την κάθε κακοστημένη και κακομαθημένη ομάδα. Ο Λέτο παρέδωσε μαθήματα ύφους στις βουτιές. Κόλλησαν από τώρα την αρρώστια του υποκρινόμενου ποδοσφαιριστή; Ελπίζω να ήταν παροδικό.
Ακόμα χειρότερη, όμως, εντύπωση μου άφησε η εικόνα του επίσημου Ολυμπιακού για τα έκτροπα των οπαδών του (διότι δεν πρόκειται για φιλάθλους). «Αυτοί δεν μας εκφράζουν και θα έπρεπε να συλλαμβάνονται εκείνη τη στιγμή (προφανώς οι ταραξίες με τα ερυθρόλευκα). Ήταν δίπλα η αστυνομία. Υπάρχουν οι κάμερες, υπάρχουν τα βίντεο. Ας τους συλλάβουν, λοιπόν, να τελειώνει αυτή η ιστορία», δήλωσε χτες στα Μ.Μ.Ε. ο υπεύθυνος επικοινωνίας της ΠΑΕ, κ. Γιάννης Μώραλης. Κοινώς, μακρυά από μας, η Αστυνομία φταίει για όλα. Ας δεχθώ ότι η οργάνωση της ΕΛ.ΑΣ. δεν της επιτρέπει να φέρει κάποιο αποφασιστικό χτύπημα στο χουλιγκανισμό. Μήπως, όμως, ο κ. Μώραλης παραγνωρίζει τις ευθύνες της ομάδος του; «Αυτούς τους οπαδούς έχουμε και δεν πρόκειται να τους αλλάξουμε», είχε δηλώσει προ ετών ο κ. Σωκράτης Κόκκαλης, πρόεδρος του Ολυμπιακού, όταν ρωτήθηκε πως επιτρέπει να προκαλούν επεισόδια οι οπαδοί του Ολυμπιακού. Κοινώς, μην πειράζετε τα παιδιά, τους «επιστήμονες», όπως τους είχε χαρακτηρίσει ένας άλλος αξέχαστος πρόεδρος του Ολυμπιακού, ο κ. Σαλιαρέλης.
Ας πληρώσει, λοιπόν, το πρόστιμο, που θα του επιβληθεί ο Ολυμπιακός! Και ας συνεχίσει να υποθάλπει και να «χαϊδεύει» τα καλόπαιδά του! Με τις συνθήκες αυτές καλό είναι και το 10ο πρωτάθλημα.

Υ.Γ. Τα ίδια θα έγραφα, και αν ήταν στη θέση του Ολυμπιακού κάποια άλλη ελληνική ομάδα.

Υ.Γ.2. Δεν παραβλέπω ότι στο παρελθόν αρκετοί Κύπριοι οπαδοί της Ανόρθωσης είχαν συμπεριφερθεί έτσι στους παίκτες και τους φίλους της Α.Ε.Κ. Και ο τότε πρόεδρος της Ανόρθωσης, κ. Λευκαρίτης, είχε αντιδράσει όπως αντέδρασε και ο επίσημος Ολυμπιακός. Μόνο που με το "οφθαλμόν αντί οφθαλμού" στο τέλος θα μείνουν όλοι τους αόμματοι.

www.enet.gr/online/online_text/c=115,id=15089928 (ο απολογισμός των επεισοδίων των οπαδών του Ολυμπιακού)

Νομιμοποιήστε το, να τελειώνουμε!

Τώρα, που οι Ολυμπιακοί Αγώνες πλησιάζουν προς το τέλος τους, μήπως είναι ώρα να σκεφτούμε, ποιούς, τέλος πάντων, κοροϊδεύει η Δ.Ο.Ε. με τους ελέγχους αντι-ντόπινγκ, τους ιπτάμενους ιατρούς της WADA, τις αυστηρές κυρώσεις και όλα τα συμπαρομαρτούντα; Όταν δέχεσαι τους αθλητές των Η.Π.Α. χωρίς κάποιον αυστηρό έλεγχο, αν έχουν λάβει απαγορευμένες ουσίες, εκτός αν θεωρείτε τα 8 παγκόσμια ρεκόρ του Μάικλ Φελπς ως κάτι φυσιολογικό, νομιμοποιείσαι να οδύρεσαι περί μάστιγας των αναβολικών, των στεροειδών και άλλων ιδιαίτερων ουσιών;
Μάλλον όχι! Κανένα δικαίωμα δεν έχεις να υποδύεσαι το θεματοφύλακα των, δήθεν, οσίων και ιερών του Ολυμπιακού Ιδεώδους. Αν ήσουν ιδιώτης, είχες κάθε δικαίωμα να τα επικαλεστείς, διότι εκπροσωπείς μόνο τον εαυτό σου και κανένα τρίτο και μπορείς ενδεχομένως να επικαλεστείς μια κάποια άγνοιά σου. Όταν, όμως, είσαι μια αρχή, οφείλεις να τηρείς όσα υπόσχεσαι και να πατάσσεις το κακό στη ρίζα του. Άλλωστε, ο κόσμος είναι μεγάλος αλλά τίποτε δε μένει κρυφό στις μέρες μας.
Προτείνω, λοιπόν, την κατάργηση του ελέγχου αντι-ντόπινγκ, ώστε να επιτρέπεται σε κάθε αθλητή να λαμβάνει παράνομα(που δε θα είναι, πλέον, τέτοια) παρασκευάσματα, για να βελτιώσει τις επιδόσεις του. Κανένας δεν θα κοροϊδεύει κανένα και οι αθλητές πολλώ δε μάλλον η Δ.Ο.Ε. δεν θα υποκρίνονται τους ηθικούς προστάτες των αρχών του Ολυμπισμού. Κάθε αθλητής θα αναλαμβάνει τις ευθύνες του για μελλοντική επιδείνωση της υγείας του από τη χρήση των ουσιών αυτών, ακριβώς όπως ο καπνιστής εν γνώσει του μαυρίζει τα πνευμόνια του και προετοιμάζει το έδαφος για την έλευση διαφόρων ασθενειών του σώματός του. Και μη βιαστείτε να πείτε ότι έτσι απροκάλυπτα, που θα γίνεται το ντοπάρισμα των αθλητών, θα χαθεί το ενδιαφέρον του κοινού, διότι ήδη πολλοί σκεπτόμενοι άνθρωποι σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης (δεν βρίσκεται σε αφθονία αυτό το είδος, είναι αλήθεια, στον πλανήτη μας αλλά υπάρχει, έστω ως προστατευόμενο είδος) έχουν ήδη γυρίσει τις πλάτες τους στους Ολυμπιακούς Αγώνες αλλά και σε άλλες, ήσσονος σημασίας, διοργανώσεις.
Καταργήστε το, λοιπόν, κύριοι της Δ.Ο.Ε., ώστε να μη ξαναχρειαστεί να ξεσκίσετε τα καλοθρεμμένα σας μάγουλα την επόμενη φορά, που κάποιος αθλητής θα καταληφθεί να έχει κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών. Προτείνετε, κύριοι κυβερνώντες όλων των χωρών τη νομιμοποίησή του, ώστε να μη χρειαστεί ξανά να υποδυθείτε τους πεσόντες από τις νεφέλες, όταν κάποιος αθλητής της χώρας σας, τον οποίο, μέχρι πρότινος, αποθεώνατε ως καλό υπήκοο και παράδειγμα προς μίμηση, πιαστεί ντοπαρισμένος. Και μη φοβάστε την απώλεια ψήφων, διότι οι μεν σκεπτόμενοι πολίτες σας ήδη έχουν αποφασίσει να μην σας ψηφίσουν, ενώ οι λοιποί θα κάνουν τούμπες από τη χαρά τους, που με τη νομιμοποίηση, που προωθείτε, θα μπορούν να χειροκροτήσουν και άλλες διακρίσεις των αθλητών μας. Ξεσηκωθείτε, κυρίες και κύριοι αθλητές, ώστε να αξιώσετε τη νομιμοποίηση της λήψεως παρανόμων ουσιών. Δεν έχει νόημα να κρύβεστε από τους φιλάθλους και να θεωρείτε φυσιολογικές τις επιδόσεις σας, κοροϊδεύοντας τους ίδιους τους εαυτούς σας. Απαλλαγείτε από τις ενοχές σας αυτές, υιοθετώντας την πρόταση περί νομιμοποιήσεως του ντόπινγκ.
Άλλωστε, αφού οι αγώνες αυτοί είναι η αποθέωση της εμπορευματοποίησης, όπου το ίδιο το ιδεώδες τους, αν υποτεθεί ότι υπήρξε ποτέ, ξεπουλιέται στους πιο ισχυρούς, ποιος θα πάθει ζημία, που η εμπορευματοποίηση αυτή θα γίνεται, πλέον, με τη βούλα;

Αν υπήρχε μετάλλιο στο θράσος...

Τελικά, όλα κάποια στιγμή φανερώνονται. Η Φανή Χαλκιά μας έδωσε μεγάλη χαρά στους προηγούμενους Ολυμπιακούς Αγώνες, όταν κέρδισε τα 400 μ. μετ' εμποδίων. Προσπερνάω τις δηλώσεις της περί ανωτερότητας της ελληνικής φυλής, καθόσον δεν επαναλήφθηκαν. Έκτοτε, η αθλήτρια αυτή ταλαιπωρήθηκε, κατά δήλωσή της, από τραυματισμούς και δεν είχε κάποιες άλλες διακρίσεις στην καριέρα της. Η συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου αποφασίστηκε από τον πρόεδρο του ΣΕΓΑΣ, κ. Σεβαστή, παρά το γεγονός ότι φημολογούνταν ότι δεν ήταν σε καλή κατάσταση. Τί κι αν κάποια άλλη αθλήτρια, ονόματι Χαντζή, είχε πιάσει το όριο συμμετοχής για το αγώνισμα των 400 μ. μετ' εμποδίων, Η κα. Χαλκιά θα μας εκπροσωπούσε στο Πεκίνο.
Και αίφνης έσκασε η βόμβα. Η κα. Χαλκιά έκανε χρήση απαγορευμένων ουσιών και αποκλείστηκε από τη συνέχεια των αγώνων. Επανάληψη, δηλαδή, των προ τετραετίας πεπραγμένων των Κεντέρη και Θάνου! Μα τίποτε δεν μαθαίνουμε, τελικά;
Η αντίδραση, όμως, της κας. Χαλκιά είναι ό,τι χειρότερο περίμενα προσωπικά. "Αν έκαναν και σε άλλους αθλητές τους ελέγχους, που έκαναν σε μένα, τώρα δε θα γίνονταν αγώνες". Ομολογεί, δηλαδή, ευθέως η κα. Χαλκιά ότι έκανε χρήση απαγορευμένων ουσιών. Κάτι είναι και αυτό. Όμως, η θεωρία συνωμοσίας, που αναπτύσσει, είναι επιεικώς γελοία. Διότι τί σημαίνει, άραγε, ότι δεν θα γίνονταν αγώνες, αν γίνονταν έλεγχοι και στους άλλους αθλητές; Ότι η κα. Χαλκιά έπρεπε να μείνει ατιμώρητη; Κλασσική νοοτροπία νεοέλληνα, που παραβαίνει συνειδητά το νόμο, πλην, όμως, αξιώνει να μείνει ατιμώρητος, διότι δεν έχουν τιμωρηθεί άλλοι πριν από αυτόν. Άλλως, φωνάζω για να με αφήσουν ατιμώρητο. Μόνο που η Δ.Ο.Ε. δεν είναι "ψαρωμένος" τροχονόμος, που δέχεται λεκτική επίθεση του τραμπούκου νεοέλληνα, που έχει παραβιάσει τον Κ.Ο.Κ. και ζητάει και τα ρέστα, και αποφασίζει να του χαρίσει την κλήση. Ευτυχώς, δηλαδή, διότι ο τσαμπουκάς και η ψευτομαγκιά δεν είναι και το καλύτερο εξαγώγιμο προϊόν της χώρας μας.
Περνάω στον κ. Κούβελο, αρχηγό της ελληνικής αποστολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου. Κατηγορήθηκε από τη Δ.Ο.Ε. ότι αποπειράθηκε να εισέλθει στο χώρο της εξέδρας του Ολυμπιακού Κολυμβητηρίου του Πεκίνου, που προοριζόταν για τους επισήμους, με το έτσι θέλω και του απαγορεύτηκε η είσοδος από κάποια υπεύθυνη της Δ.Ο.Ε. για την εξέδρα αυτή, διότι δεν δικαιούνταν εισόδου στο χώρο αυτό. Δε θα σας θυμίσει τυχαία η απάντηση του κ. Κούβελου τα συμπτώματα, που παρουσίασε η κα. Χαλκιά μετά την κατάληψή της να έχει κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών. "Δε γνωρίζω καμμία FINA(η Παγκόσμια Ομοσπονδία Κολύμβησης), ποιά είναι η FINΑ" κ.λπ. ρητορικά ευρήματα, που προδίδουν τύπο, που μάλλον δεν γνωρίζει τα όρια και τη θέση του. Και, φυσικά, δεν αρκέστηκε σε αυτά αλλά προχώρησε και σε άλλα λογάκια, τα οποία δε χρειάζεται να σας επαναλάβω, με αποτέλεσμα η ανωτέρω υπεύθυνη να βάλει τα κλάμματα. Σε ένα σοβαρό κράτος θα του τραβούσαν το αυτί. Και σίγουρα δεν θα επέλεγαν για αρχηγό της αποστολής ένα πρόσωπο, που τόσο απροκάλυπτα επιδεικνύει τον κακώς εννοούμενο ανδρισμό του, εκτός αν θεωρείτε, ότι αυτή η έκρηξη ήταν μια κακή παρένθεση στη ζωή του κ. Κούβελου.
Άφησα για το τέλος τον Υφυπουργό Αθλητισμό, κ. Ιωαννίδη. Πληρώνουμε αμαρτίες του παρελθόντος, είπε αναφερόμενος στην ιστορία της κας. Χαλκιά. Και μένει η απορία γιατί, έπειτα από 4 χρόνια διακυβέρνησης, ένας εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος εξακολουθεί να επικαλείται το παρελθόν, για να δικαιολογήσει μια αδικαιολόγητη κατάσταση. Και, κυρίως, γιατί αφέθηκε ο κ. Σεβαστής να στείλει την κα. Χαλκιά στο Πεκίνο, χωρίς να διασφαλίσει ότι αυτή θα πήγαινε μεν εκεί αλλά χωρίς να δικαιώσει όσους την υποπτεύονταν για παράτυπη ιατροφαρμακευτική υποστήριξη.

Ολυμπιάδα και ραδιόφωνο για γερά νεύρα

Όταν ακούω τους αθλητικογράφους της "ΕΡΑ-ΣΠΟΡ" να μεταδίδουν τα αγωνίσματα των Ολυμπιακών Αγώνων, τότε αντιλαμβάνομαι ότι θα πρέπει να έχεις γερά νεύρα, ώστε να δεχθείς όλα τα "μαργαριτάρια", που εκτοξεύουν. Τί είπατε, είναι λογικό να κάνουν λάθη, όταν πρέπει να ψάξουν την ίδια στιγμή να βρουν την κατάλληλη λέξη ή έκφραση; Μα αυτή είναι η δουλειά τους και σε ένα αξιοπρεπές ραδιόφωνο θα τους είχαν πετάξει έξω με τις κλωτσιές.

Αναρωτιόμουν, λοιπόν, ποιός είναι εκείνος ο "Δομήνικος", από τον οποίο κατάγεται ο διαιτητής του αγώνα μπάσκετ ανάμεσα στη Γερμανία και την Κίνα, κ. Μερσεντές, όπως τον είπε ο κ. αθλητικογράφος; Ο Θεοτοκόπουλος, μήπως; Μπα, μιλάμε για αθλητισμό και όχι για εικαστικά. Μάλλον ήθελε να πει "Άγιο Δομήνικο" ή "Ντομίνικα", δύο κράτη της Καραϊβικής, τα οποία φαίνεται ότι δε γνωρίζει και τόσο καλά ο κ. αθλητικογράφος της ΕΡΑ-ΣΠΟΡ. Πάντως, είναι ειρωνεία να λέγεσαι "εθνική Γερμανίας", να σε διαιτητεύει ένας κ. Μερσέντες (όπως προφέρεται ορθά) και να χάνεις.

Α, το άλλο μαργαριτάρι, ότι "ξεκίνησαν οι αγώνες της Μπούντεσλιγκα, Άρσεναλ-Μπρόμγουιτς 0-0"; Η Μπούντεσλιγκα διεξάγεται στη Γερμανία, ενώ οι Άρσεναλ και Μπρόμγουιτς είναι αγγλικές ομάδες. Εντάξει, ο βασιλικός οίκος της Αγγλίας κατάγεται από το γερμανικότατο Αννόβερο, πλην, όμως, ακόμα και έτσι η Μπούντεσλιγκα δε συνδέεται με τίποτε με τις δύο αγγλικές ομάδες.

Περικλής Ιακωβάκης και Λούης Τσάτουμας συνεχίζουν σε 400 μ. μετ' εμποδίων και μήκος, αντίστοιχα. Η Πηγή Δεβετζή έχει ήδη προκριθεί στον τελικό του τριπλούν γυναικών και αναμένουμε την πολυπόθητη διάκριση, που δεν ήλθε στα άλλα αγωνίσματα.

Και συνεχίζουμε αύριο.