Ξεχάστε την επανάσταση!

Ξεχάστε την επανάσταση στο ποδόσφαιρο! Ο νικητής προέρχεται και πάλι από τη γηραιά ήπειρο και αποτελεί μια από τις παραδοσιακές δυνάμεις του αθλήματος, έστω και αν δεν είχε στο παρελθόν καλή πορεία σε Μουντιάλ, αφού πάντοτε ήταν παραπάνω από υπολογίσιμος αντιπαλος. Λέγεται Ισπανία και βούλωσε όσα στόματα θεωρούσαν, ότι είναι ομάδα με νοοτροπία ηττημένου και δεν μπορεί να σταθεί με αξιώσεις σε μεγάλες διοργανώσεις. Μέσα σε δύο χρόνια έπεισε για το αντίθετο, πρώτα στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο και τώρα στο Παγκόσμιο.

Για να κάνεις την επανάσταση στο δημοφιλέστερο των αθλημάτων χρειάζεται να διαθέτεις τη σχετική ικανότητα στον αγωνιστικό χώρο αλλά και στον πάγκο και σε επίπεδο ομοσπονδίας. Σε μια εποχή, που το πιο οργανωμένο ποδόσφαιρο παίζεται στην Ευρώπη, είναι φύσει αδύνατο στον υπόλοιπο κόσμο, υπό τις υπάρχουσες συνθήκες, να φτιαχτεί μια ομάδα ικανή να αλλάξει αυτή την κατάσταση. Δεν λείπει το ταλέντο από τις χώρες εκτός Ευρώπης, το αντίθετο συμβαίνει. Αλλά εδώ και καιρό το επιθετικό και φαντεζί ποδόσφαιρο, κυρίως αυτό, που προέρχεται από τη Λατινική Αμερική αλλά, εσχάτως, βλέπουμε και σε κάποιες αφρικανικές ομάδες (Γκάνα, Ακτή Ελεφαντοστού), έχει βρει το μάστορά του στις οργανωμένες άμυνες των ευρωπαϊκών ομάδων. Μπορεί η επίθεση να φέρνει κόσμο στα γήπεδα αλλά κανένας φίλαθλος, όσο ανιδιοτελής και αν είναι, δεν γουστάρει να βλέπει μια ομάδα να "ζωγραφίζει" στο χορτάρι αλλά να μην μπορεί να σκοράρει ή να προστατεύσει την εστία της από την οργανωμένη αντίπαλό της. Και στη Λατινική Αμερική, την πιο υπολογίσιμη ήπειρο ποδοσφαιρικά έναντι της Ευρώπης, είτε περισσεύει το ταλέντο αλλά λείπει η σωστή καθοδήγηση από τον πάγκο (Αργεντινή) είτε το ταλέντο είναι μέτριο και ο πάγκος δεν μπορεί να κάνει και πολλά γι' αυτό (Βραζιλία) ή απλά υπηρετείται πιστά το όμορφο επιθετικό ποδόσφαιρο (Μεξικό, Παραγουάη, Ουρουγουάη), χωρίς, όμως, να υπάρχει η δυνατότητα της υπέρβασης. Κυρίως, όμως, καμμία λατινοαμερικανική χώρα δεν μπορεί να βαυκαλίζεται, ότι φέρνει την επανάσταση στο ποδόσφαιρο, αφού η απουσία ξεχωριστών ταλέντων τα τελευταία χρόνια αλλά και η ανάγκη για προσαρμογή στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο έχει οδηγήσει αρκετές λατινοαμερικανικές χώρες να υιοθετήσουν το ευρωπαϊκό στυλ ποδοσφαίρου, όπου οι σκληρότερες άμυνες εξουδετερώνουν το επιθετικό ταλέντο, ενώ η δημιουργία ακαδημιών ποδοσφαίρου λειτούργησε (και) στις χώρες αυτές ως βιομηχανία παραγωγής πανομοιότυπων παικτών, οι καλύτεροι από τους οποίους παίζουν από μικροί στην Ευρώπη, οπότε οι ικανότεροι Ευρωπαίοι τους μαθαίνουν από νωρίς και γνωρίζουν, πως θα τους αντιμετωπίσουν. Με άλλα λόγια, το αυθόρμητο και χωρίς σκοπιμότητες, δήθεν, ποδόσφαιρο, που παιζόταν στις λατινοαμερικανικές φτωχογειτονιές και παραλίες έχει μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και υπάρχει, πλέον, μόνο στη φαντασία όσων αναζητούν την επανάσταση εκεί, που απλά δεν υπάρχει.

Το ταλέντο δεν περισσεύει ούτε στην Ευρώπη. Εκεί, όμως, περισσεύει το χρήμα αλλά και η μεθοδικότητα στο χτίσιμο των ομάδων είτε σε εθνικό επίπεδο είτε σε συλλογικό. Τα παχιά λόγια περί επανάστασης στο ποδόσφαιρο και ανατροπής της καθεστώσας τάξης δεν έχουν πέραση και, πρωτίστως, δεν φέρνουν χρήματα στα ταμεία των ευρωπαϊκών συλλόγων και των ομοσπονδιών. Έχει αποδειχθεί, ότι η σκληρή δουλειά και η προσοχή στις λεπτομέρειες συντελούν στη δημιουργία ικανότατων ομάδων, πράγμα που συνεπάγεται περισσότερο κόσμο στα γήπεδα και στην τηλεόραση αλλά και χορηγούς, ήτοι περισσότερα κέρδη. Αφ' ης στιγμής η ΦΙΦΑ είδε την επιτυχία αυτής της συνταγής στο Τσάμπιονς Λιγκ, δεν υπήρχε λόγος να μην την ασπαστεί έως το μεδούλι. Διότι αυτή η συνταγή οδηγεί την Ευρώπη να οργανώνει προσεκτικότερα τις ομάδες της, οι οποίες, σημειωτέον, δεν παίζουν και κανένα αντιπαθητικό ποδόσφαιρο, και να κερδίζουν, πλέον, με άνεση τις ομάδες εκτός Ευρώπης.

Άφησα για το τέλος την Αφρική, διότι έχει να φάει πολλά ψωμιά, έως ότου γίνει πραγματικά ανταγωνιστική έναντι των Ευρωπαίων. Η παρουσία μιας αφρικανικής ομάδας στην οκτάδα του Μουντιάλ (Γκάνα φέτος, παλαιότερα Σενεγάλη και Καμερούν) συνιστά πρόοδο αλλά όχι επανάσταση στο ποδόσφαιρο, αφού δεν σηματοδοτεί κάποια κυριαρχία των ομάδων αυτών έναντι των ευρωπαϊκών ούτε οδηγεί στον ασπασμό του ποδοσφαιρικού ύφους τους. Και στην Αφρική λείπουν πολλά, έως ότου γίνει κάποια ποδοσφαιρική επανάσταση. Για την Ασία, ούτε λόγος! Αν η Αφρική έχει να φάει πολλά ψωμιά, η Ασία έχει να χτίσει και το φούρνο.

Χωρίς τίτλο και χωρίς συνέχεια

Στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου υπάρχουν ομάδες, οι οποίες κατέπληξαν κατά περιόδους με την απόδοσή τους, πλην, όμως, δεν ένοιωσαν τη χαρά της κατάκτησης κάποιου Παγκοσμίου Κυπέλλου. Κάποιες εξ αυτών χάθηκαν από το χάρτη του ποδοσφαίρου, θύματα της παρακμής, που μαστίζει το ποδόσφαιρό τους (Ουγγαρία), ενώ άλλες έφταναν συχνά στην πηγή αλλά δεν έπιναν νερό.

Το φετινό Μουντιάλ μοιάζει να είναι η μεγάλη ευκαιρία για δύο ξεχωριστές ομάδες, την Ολλανδία και την Ισπανία. Την πρώτη τη χάζευε ο κόσμος τη δεκαετία του '70 με το απίστευτο ολοκληρωτικό ποδόσφαιρό της αλλά αυτή την υπεροχή δεν μπόρεσε να την εξαργυρώσει με κάποια πρωτιά, αφού το μεν 1974 η (τότε) Δυτική Γερμανία ήταν απλά καλύτερη το δε 1978 έτυχε των περιποιήσεων των Αργεντίνων σε κάθε επίπεδο και αρκέστηκε στη δεύτερη θέση. Ακολούθησε μια περίοδος ανάκαμψης, όταν η Ολλανδία κέρδισε το Ευρωπαϊκό Κύπελλο το 1988 αλλά μετά αναλώθηκε σε εσωτερικές έριδες συνεπεία του βεντετισμού, που χαρακτήριζε πολλά από τα αστέρια της, αλλά και ρατσιστικών επεισοδίων ανάμεσα σε λευκούς και έγχρωμους παίκτες της και έχασε πλείστες όσες ευκαιρίες. Τη δεύτερη τη θεωρούσαν φαβορί σε κάθε διοργάνωση, που συμμετείχε για αρκετά χρόνια, αλλά την κρίσιμη στιγμή κάτι στράβωνε και αποχαιρετούσε τη διοργάνωση, ενώ δεν έλειπαν και οι αμφιβολίες για την προθυμία των Καταλανών και Βάσκων παικτών της να αγωνιστούν με την Εθνική Ισπανίας. Φέτος δείχνει να κινείται με την κεκτημένη του νικητηρίου (πρόπερσυ) Ευρωπαϊκού Κυπέλλου και ίσως κάνει το μεγάλο βήμα.

Η Λατινική Αμερική βρέθηκε μέσα σε μια φάση μόλις με μια ομάδα. Η Αργεντινή υποτάχθηκε στις ορέξεις των Γερμανών, αποδεικνύοντας, ότι στο σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν αρκεί να διαθέτεις ταλέντο αλλά πρέπει να διαπρέπεις και στην τακτική, και η Παραγουάη αντιστάθηκε όσο μπορούσε αλλά η Ισπανία ήταν καλύτερη. Όσο για τη Βραζιλία, αυτή πλήρωσε την εμμονή του προπονητή της να παίζει αμυντικό και συντηρητικό ποδόσφαιρο, αν και κανείς δεν εγγυάται, ότι θα πήγαινε καλύτερα, σε περίπτωση που έπαιζε πιο επιθετικά. Η Βραζιλία είναι καταδικασμένη να ακούει τα εξ αμάξης, όποια τακτική και αν ακολουθήσει, αν αυτή η τακτική δεν αποφέρει καρπούς.

Τακτική και ταλέντο

Από τη μια πλευρά έχουμε την καλύτερη, ίσως, Γερμανία της τελευταίας 20ετίας. Με άφθονο ταλέντο, αρκετές λύσεις από τον πάγκο και ικανότατο προπονητή, πείθει, ότι μπορεί να φτάσει μέχρι το τέλος. Υπάρχει, όμως, και το στραβοπάτημα από τη μέτρια Σερβία, που προβληματίζει. Πάντως, ίσως δεν είναι τυχαίο, ότι η άνοδος της εθνικής αυτής ομάδος συνέπεσε με την αξιοποίηση αρκετών ταλέντων, προερχόμενων από τις τάξεις των οικονομικών μεταναστών της χώρας αυτής. Ελπίζω να το ακούσουν αυτό οι δικοί μας ταγοί και όχι μόνο για τις αθλητικές εκδηλώσεις.

Από την άλλη υπάρχει η εκπληκτική Αργεντινή. Ένα σπουδαίο σύνολο, με υπέροχους αυτοσχεδιασμούς, δυνατό πάγκο, που παρέχει την πολυτέλεια να μείνουν εκτός αγώνα παίκτες, όπως ο Αγουέρο και ο Ιγκουαΐν, αλλά και τον πιο διαφημισμένο παίκτη της διοργάνωσης, το Λιονέλ Μέσι, η Αργεντινή έχει προσφέρει το θεαματικότερο, έως αυτή τη στιγμή, ποδόσφαιρο σε όλο το Μουντιάλ. Ωστόσο, χωλαίνει στον πάγκο, όπου ο Μαραντόνα μοιάζει να στήνει καλά την ομάδα αλλά και να εμψυχώνει άριστα τους παίκτες, πλην, όμως, σε παιχνίδια τακτικής υστερεί ολοφάνερα.

Δεν αποκλείται να κριθεί εκεί η συνέχεια της πορείας των Αργεντίνων. Εκτός εάν το θέαμα υπερνικήσει τη σκοπιμότητα της τακτικής!

Με ψηλά το κεφάλι

Τελικά το όνειρο της Ελλάδος για πρόκριση στους 16 του Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής έσβησε κάτω από το ταλέντο των Αργεντίνων. Χωρίς να εντυπωσιάσει, η ομάδα της Λατινικής Αμερικής πέτυχε δύο γκολ και πέρασε αήττητη στην επόμενη φάση. Δε νομίζω, όμως, ότι μπορούμε να έχουμε παράπονο από την εθνική μας ομάδα, η οποία σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο στάθηκε αξιοπρεπέστατα, πετυχαίνοντας την πρώτη της νίκη και αποδεικνύοντας, ότι μπορεί να σταθεί απέναντι σε ομάδες, όπως η Αργεντινή, η οποία, όμως, ήταν 1-2 κλάσεις παραπάνω από εμάς και δικαίως νίκησε. Αν μη τι άλλο, η ανοργανωσιά, που βασιλεύει στους περισσότερους τομείς στην Ελλάδα, δεν έχει επηρεάσει την εθνική μας ομάδα ποδοσφαιρου.

Θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε στη θέση της Γαλλίας, η οποία έχασε και τρίτο αγώνα και, μάλιστα, με αντίπαλο την αδύναμη Νότια Αφρική. Όταν διαθέτεις τόσους ικανούς παίκτες αλλά τόσο αδύναμη ισορροπία, ελέω κακών αποτελεσμάτων αλλά και παικτών - ταραχοποιών (λέγε με Ανελκά), ο κόσμος περιμένει από σένα κάτι καλύτερο. Προσωπικά, δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του κ. Ντομενέκ, ο οποίος αναμένεται να αποτελέσει τον αποδιοπομπαίο τράγο της χώρας του ο δε Ανελκά μάλλον τη γλύτωσε, λόγω της αποτυχίας της Γαλλίας να περάσει στην επόμενη φάση. Αν η Γαλλία περνούσε στην επόμενη φάση, μάλλον στην καμπούρα του Ανελκά θα ξεσπούσε ο γαλλικός τύπος.

Πριν από χρόνια, με αφορμή τις κάκιστες εμφανίσεις της εθνικής μας ομάδος ποδοσφαίρου στο Μουντιάλ του 1994, είχα ακούσει σε μια τηλεοπτική συζήτηση κάποιο μεγαλοδημοσιογράφο με καλό πόστο σε τηλεόραση και εκδοτικό οργανισμό να διατείνεται, ότι η πορεία μιας χώρας στον αθλητισμό είναι συνάρτηση της εν γένει πορείας της ως χώρας. Ξεκαθαρίζω, ότι δεν έχω πρόβλημα με την επαγγελματική ιδιότητα του ανθρώπου αυτού. Να 'ναι καλά ο άνθρωπος και να χαίρεται τη θέση του αυτή! Απλά, με αυτή τη λογική - απόρροια της έλλειψης ψυχραιμίας, που χαρακτήριζε τον εν λόγω δημοσιογράφο, εξαιτίας της γενικά τραγικής εμφάνισης της εθνικής μας ομάδος σε εκείνο το Μουντιάλ - η ευρισκόμενη υπό τον έλεγχο του Δ.Ν.Τ. Αργεντινή θα έπρεπε να μην έχει καν προκριθεί στο Μουντιάλ, ενώ στην Ελβετία θα έπρεπε να έχει ήδη απονεμηθεί το Παγκόσμιο Κύπελλο. Πιστεύω, ότι περισσότερη σημασία έχει η καλλιέργεια του αθλήματος και η καλή οργάνωση, χώρια που χώρες σε κακή κατάσταση επιδιώκουν, συνήθως, τις αθλητικές επιτυχίες για την εκτόνωση της έντασης, που προκαλείται από πάσης φύσεως προβλήματα, σε αντίθεση με κράτη με ομαλή εσωτερική ζωή, όπου οι αθλητικές επιτυχίες δεν χρησιμοποιούνται για τέτοιους σκοπούς.

Προ ημερών, κάποιος σχολιαστής σε ραδιοφωνικό σταθμό της Ιταλίας πανηγύρισε την ισοπαλία της Ιταλίας με την Παραγουάη. Όλως τυχαίως, επρόκειτο για το σχολιαστή του "ΡΑΔΙΟ ΠΑΔΑΝΙΑ", ήτοι του ραδιοφωνικού σταθμού, που υποστηρίζει τη Λίγκα του Βορρά και την απόσχιση της Βόρειας Ιταλίας από την υπόλοιπη χώρα. Φυσικά, έγινε σάλος με τη δήλωση αυτή και ο ιδιοκτήτης του σταθμού αυτού επικαλέστηκε το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης. Δεκτό και προστατευόμενο αυτό το δικαίωμα αλλά φαντάζεστε, αν αύριο μεθαύριο αρχίσει εκπομπή ένας ανάλογος σταθμός στη χώρα μας και ζητωκραυγάζει, που η χώρα μας έχασε από την τάδε ή δείνα αντίπαλη ομάδα, τί έχει να συμβεί;

Στο κλαμπ των ομάδων, που παίζουν ελκυστική μπάλα, προσθέτω και τους Ολλανδούς. Σπουδαίοι μπαλαδόροι, όχι του μεγέθους ενός Κρόιφ ή ενός Φαν Μπάστεν αλλά ομαδικοί και με γνώση των βασικών του ποδοσφαίρου, θέτους βασική υποψηφιότητα για διάκριση στη διοργάνωση αυτή. Το μόνο τους μειονέκτημα είναι, ότι μας έχουν συνηθίσει σε υψηλές προσδοκίες, τις οποίες μετά γκρεμίζουν μόνοι τους. Αλλά κάτι ανάλογο δεν συνέβαινε και με την Ισπανία, μέχρι που η τελευταία κέρδισε το περσυνό Ευρωπαϊκό Κύπελλο;

Αργεντίνοι και λοιποί ποδοσφαιρικοί

Λένε, πως συγκεντρώνει πλήθη θεατών και τηλεθεατών, που ούτε οι Ολυμπιακοί Αγώνες μαζεύουν και δενέχω λόγο να διαφωνήσω. Αυτές τις μέρες το Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής έχει αποσπάσει την προσοχή των περισσοτέρων. Είναι η μαγεία του ποδοσφαίρου, που μέσα στην απλότητά του χαρίζει υπερθέαμα, αγωνία και συγκινήσεις. Είναι, που το ποδόσφαιρο είναι και θα παραμείνει ο βασιλιάς των σπορ και θα έχει την ανάλογη απήχηση, αφού παραμένει το άθλημα εκείνο, που μπορεί να παίζεται υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

Δεν μπορώ να πω, ότι παρακολουθώ κάποια υπερθεαματική διοργάνωση ούτε, όμως, ότι έχω παράπονο απ' όσα έχω δει. Βραζιλία και Ακτή Ελεφαντοστού παρέδωσαν μαθήματα θεαματικού ποδοσφαίρου - έστω και αν το δεύτερο τέρμα του Λούις Φαμπιάνο μύριζε "χέρι" από χιλιόμετρα μακρυά - και, αν έλειπε ο ανεπαρκέστατος διαιτητής, τότε θα μιλούσαμε για "ματσάρα". Χορταστικό ήταν και το παιχνίδι ανάμεσα στην Πορτογαλία και τη Βόρειο Κορέα. Επτά γκολ στο αμυντικογενές σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν είναι σύνηθες φαινόμενο. Κρίμα, που βιάστηκαν οι προπαιτείς ημεδαποί αθλητικολόγοι να θαυμάσουν το όλο στήσιμο των Βορειοκορεατών, εν αντιθέσει με τους δικούς μας. Τέλος, οι Αργεντίνοι έχουν κερδίσει το θαυμασμό των περισσοτέρων ποδοασφαιρόφιλων με τις, έως τώρα, εμφανίσεις της. Όταν έχεις την πολυτέλεια να αφήνεις στον πάγκο παίκτες, όπως ο Μιλίτο, είναι βέβαιο, ότι το υλικό σου προδιαθέτει για πολύ καλή μπάλα.

Η εθνική μας ομάδα μας έκανε να καταπιούμε τη χολή μας με τη νίκη της επί της Νιγηρίας. Οι άσχετοι με το άθλημα και ο απαράδεκτος προπονητής έγιναν παικταράδες και μαιτρ της προπονητικής, αντίστοιχα, μέχρι την επόμενη ήττα, που θα τους επαναφέρει στα αρνητικά στερεότυπα, που έχουμε ετοιμάσει γι' αυτούς. Είμαστε λαός των άκρων, ως γνωστόν.

Αλλά, απ' ό,τι δείχνουν τα πράγματα, δεν έχουμε μόνοι εμείς αυτό το προνόμιο. Ο Νικολά Ανελκά τίναξε στον αέρα την εύθραυστη, απ' όσο φάνηκε, ηρεμία των Γάλλων και αποχώρησε από την ομάδα, αφήνοντας πίσω του συντρίμμια. Η επίθεσή του στον προπονητή του, Ραϊμόν Ντομενέκ, μόνο έκπληξη δεν πρέπει να προκαλεί, αφού ο επιθετικός της Άρσεναλ μόνο για τον πράο και καλοσυνάτο χαρακτήρα του δεν φημίζεται. Αλλά τότε παραμένει η απορία, γιατί τον πήρε μαζί του ο Ντομενέκ; Όταν έχεις να κάνεις με προβληματικούς χαρακτήρες, τότε φροντίζεις, ώστε να εφοδιάζεσαι με τα κατάλληλα μέσα, για να τους χειριστείς. Και ο κ. Ντομενέκ δεν τα διαθέτει, εξ όσων δείχνουν τα πράγματα. Η μπάλα, όμως, πήρε ολόκληρη την Εθνική Γαλλίας, η οποία δεν τα πήγαινε και τόσο καλά στη διοργάνωση, μέχρι στιγμής. Ήταν στραβό το κλίμα, το 'φαγε και ο Ανελκά.

Δύσκολα ξεχωρίζει κάποια ομάδα, πλην της Αργεντινής, η οποία μαγεύει μέσα στο γήπεδο και διχάζει εκτός αυτού με τις δηλώσεις του προπονητή της, Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Για τους εραστές της μπάλας, αυτή η ομάδα ερεθίζει την όραση όσο καμμία άλλη, μέχρι στιγμής. Οι Βραζιλιάνοι τρόμαξαν να κερδίσουν τους Βορειοκορεάτες, οι Γερμανοί τσάκισαν τους Αυστραλούς αλλά την πάτησαν από τους Σέρβους, οι Ιταλοί απογοητεύουν, παραχωρώντας ισοπαλίες σε μέτριες ομάδες, όπως η Νέα Ζηλανδία, οι Γάλλοι τα είπαμε, οι Άγγλοι δεν βρίσκουν γιατρειά ακόμα και με το Φάμπιο Καπέλο στον πάγκο τους, οι Ισπανοί δεν πείθουν, αν και είναι ακόμα νωρίς, και κάποιες μικρές ομάδες, όπως η Γκάνα και η Ελβετία, δείχνουν, γιατί το ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοκρατικό άθλημα στον κόσμο.

Και η γιορτή του ποδοσφαίρου συνεχίζεται.

Αρχίζει το ματς....

Σε αυτό του Μουντιάλ :

.- Είμαι με την Εθνική Ελλάδος, επειδή είναι η ομάδα της χώρας μου και γουστάρω, που προκρίθηκε σε αυτή τη διοργάνωση. Και ας με πίκρανε, που έχασε από μια μέτρια Νότιο Κορέα!

.-Δεν είμαι με την Εθνική Ελλάδος, που πηγαίνει στη Νότιο Αφρική με τη λογική, ότι θα παίξει στον τελικό με τη Βραζιλία, ως εάν να είχαμε την υπερομάδα και βγάζοντας το γνωστό επαρχιωτισμό, που διακατέχει ένα σημαντικό ποσοστό των κατοίκων της χώρας μας. Ευτυχώς, τα πικρά διδάγματα του Μουντιάλ του 1994 έπιασαν τόπο και οι τόνοι είναι πολύ χαμηλοί.

.- Είμαι με τους φίλαθλους όλων των χρωμάτων, που θα πάνε στη Νότιο Αφρική για να παρακολουθήσουν μπάλα και θα χειροκροτήσουν ανεξάρτητα από το νικητή.

.- Δεν είμαι με τους μίζερους συμπολίτες μου, που εύχονταν να μην προκριθεί η Εθνική Ελλάδος στο Μουντιάλ, ώστε να πάρει πόδι ο Ρεχάγκελ και τα ΚΑΠΗ και οι άχρηστοι, που έχει μαζέψει. Προφανώς η μνήμη στη χώρα μας έχει παρακοντύνει και δεν θυμόμαστε την προ Ρεχάγκελ εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου πολλώ δε μάλλον αδυνατούμε να αποβάλουμε το σύνδρομο κατωτερώτητας, που μας διακατέχει, ώστε να μπορέσουνε, επιτέλους, να απολαύσουμε μπάλα.

.- Είμαι με τη γιορτινή ατμόσφαιρα, που κυριαρχεί σε τέτοιες διοργανώσεις. Φίλαθλοι προερχόμενοι από περισσότερες χώρες φτιάχνουν ένα υπέροχο μωσαϊκό χρωμάτων, που προσφέρει ηδονή στους εραστές του αθλητισμού.

.- Δεν είμαι με τις εκνευριστικότατες βουβουζέλες. Αν ενοχλεί εμένα ως τηλεθεατή αυτός ο αφόρητος βόμβος, που βγάζουν αυτά τα μαραφέτια, φαντάζομαι, πόσο απαίσιος είναι για τους ποδοσφαιριστές.

.- Είμαι με τις εθνικές ομάδες εκείνες, που τόλμησαν και πήραν παίκτες προερχόμενους από μετανάστες (Γαλλία, Γερμανία, Ελβετία), αποδεικνύοντας, ότι ο αθλητισμός μπορεί να μας φέρει πιο κοντά.

.- Δεν είμαι με τους στενόμυαλους, που θεωρούσαν, ότι ο Νίνης δεν έχει θέση στην Εθνική Ελλάδος. Διότι, δυστυχώς, υπήρχαν και τέτοιοι. Κρίμα, που ο Μουμίν δεν είχε την εξέλιξη, που έπρεπε. Θα βλέπαμε και τον πρώτο Έλληνα μουσουλμάνο στην Εθνική Ανδρών (μέχρι τις ελπίδες έφτασε και μετά χάθηκε). Και, κάποτε, περιμένω και παιδιά μεταναστών να παίξουν με τα εθνικά μας χρώματα.

.- Είμαι με όσους παρακολουθήσουν μπάλα στο Μουντιάλ αυτό και απολαύσουν φάσεις και γκολ.

.- Δεν είμαι με εκείνους, που κολλάνε με τη διαιτησία και σκοτώνονται να αποδείξουν, ότι ο τάδε διαιτητής αδίκησε τη δείνα ομάδα ή έσπρωξε την άλλη. Έλεος, ρε παιδιά, ξεκολλήστε!

Αρχίζει το ματς, λοιπόν!