Αλλοίμονο!

Αλλοίμονο στην κοινωνία, που περιμένει από τους χρυσαυγίτες να τη σώσουν από τους καταστροφείς με την κουκούλα και το καδρόνι!

Αλλοίμονο στην κοινωνία, που η αστυνομία της ανοίγει το δρόμο στους πάσης φύσεως ακροδεξιούς, αποδεικνύοντας αφενός την ανεπάρκειά της αφετέρου τις διασυνδέσεις της με την άκρα δεξιά!

Αλλοίμονο στην κοινωνία, που θυμήθηκε να διαμαρτυρηθεί για την επίθεση της άκρας δεξιάς, ενώ επαινούσε νωρίτερα όσους κουκουλοφόρους τα έσπαγαν!

Αλλοίμονο στην κοινωνία, που βάζει στο ίδιο τσουβάλι του ακροδεξιούς τραμπούκους με όσους πραγματικά αγανάκτησαν από την αδυναμία της ΕΛ.ΑΣ. να προστατέψει τους ίδιους και τις περιουσίες τους και ξεσηκώθηκαν πέρα από κόμματα και ιδεολογίες!

Αλλοίμονο στην κοινωνία, που ανάμεσα στους φασισμούς των δύο άκρων επιλέγει τον ένα ή τον άλλο!

Αλλοίμονο στην κοινωνία, που οι πολιτικοί της παραιτούνται για τα μάτια και, τελικά, δεν παραιτούνται, λαϊκίζουν ασύστολα για τα αίτια των ταραχών, αποδεικνύοντας ότι δεν τα έχουν αντιληφθεί, επιρρίπτουν ευθύνες ο ένας στον άλλο για υπόθαλψη των ταραχοποιών (τί κατάντια, αλήθεια, για την ελληνική Αριστερά) και, όμως, διατηρούν τη θέση τους στη Βουλή και τα ποσοστά τους στις δημοσκοπήσεις!

Αλλοίμονο στην κοινωνία, που ο Πρωθυπουργός της κρύβεται πίσω από συνωμοσιολόγους, ανειλικρινείς και εν γένει ανεπαρκείς υπουργούς και ένστολους, που δεν μπορούν και δεν θέλουν να κρύψουν τη βάρβαρη φύση τους!

Αλλοίμονο σε όσους μετέτρεψαν το νεκρό Αλέξη Γρηγορόπουλο σε λάβαρο με μουσική υπόκρουση, αφορμή βανδαλισμών και αίτιο για την άσκηση μικροπολιτικής!

Αλλοίμονο στους πραγματικούς εκείνους καλλιτέχνες, που ξεσηκώνονται με κάθε άσχετη αφορμή για την πολιτική ζωή αυτού του τόπου, προβάλλουν τους ακκισμούς τους σε κάθε κανάλι και έντυπο και, όμως, αυτές τις μέρες των ταραχών λούφαξαν θρασύτατα!

Αλλοίμονο στην κοινωνία, που ξέσπασε την οργή της στους επαίνους για τους βανδάλους με τα κράνη και τους λοστούς, αντί να έχει αναδείξει τόσα χρόνια μια λύση για τα δεινά αυτού του τόπου!

Αλλοίμονο στην κοινωνία, που είδε αυτές τις μέρες σα μια αφορμή για να ξεσπάσει την οργή, που συσσώρευε επί σειρά ετών και μετά το ξέσπασμα αυτό επιστρέφει στις δουλειές και τη ρουτίνα της, ως εάν να μη συνέβη τίποτε!

Αλλοίμονο στην κοινωνία, που επέτρεψε να σκοτωθεί ένας έφηβος και εμφανίζεται εκ των υστέρων και φωνάζει για τις ευθύνες του κράτους, που αυτή η ίδια εξέθρεψε, καθιέρωσε και συντηρεί!

Στέρεψα από αλλοίμονο. Στέρεψα από οργή. Βαρέθηκα τα τσιτάτα, την υποκρισία και την εύκολη κριτική. Αναζητώ προτάσεις και λύσεις. Θα επιμείνω να ελπίζω.

Καλλιεργώντας την ένταση

Έχουν βουίξει δεκάδες ιστολόγια για το γκρουπ στο facebook, που φτιάχτηκε προς τιμή του ειδικού φρουρού, που κατηγορείται για τη δολοφονία του Αλεξάδρου Γρηγορόπουλου. Και δίκαια, διότι τέτοια γκρουπ είναι από τα πιο άρρωστα, που μπορεί να φανταστεί κανείς.

Μόνο που, προσπαθώντας να το βρω, επειδή δεν μου αρέσει να καταπίνω αμάσητο ό,τι διαβάζω, διάβασα τον τίτλο του "τιμή και δόξα στον ηρωϊκό αστυνομικό" (εντάξει, τα διαλυτικά δεν ταιριάζουν αλλά σκέφτηκα, ότι η άκρα δεξιά ποτέ δε φημιζόταν για τη φιλομάθειά της) και τον πληκτρολόγησα στην ένδειξη "search" του facebook, πλην, όμως, ουδέν φάνηκε. Προσπάθησα με κάποιες από τις παραπάνω λέξεις, με τις ίδιες λέξεις σε άλλη πτώση αλλά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Να υποθέσω, ότι από χτες, που έκανε την εμφάνισή της η είδηση στο Διαδίκτυο, το γκρουπ αυτό διαλύθηκε ή κατέβηκε το προφίλ του από το facebook; Ή προκειται για μια από τις αναρίθμητες ανοησίες, που διαδίδονται στο Διαδίκτυο και στοχεύουν να καλλιεργήσουν ακόμα περισσότερες εντάσεις;

Νομίζω, ότι αυτό, που χρειάζεται πρωτίστως, είναι ψυχραιμία. Τέτοιες αβάσιμες ειδήσεις καλό είναι να μη διαδίδονται. Άλλως, όσοι τις διαβάζουν, θα ήταν χρήσιμο να τις κοσκινίζουν, προτού τις πιστέψουν. Αλλά φοβάμαι, ότι η ψυχραιμία έχει εκλείψει τις τελευταίες αυτές ημέρες. Και η απουσία της σε συνδυασμό με την έμφυτη τάση αρκετών να ασπάζονται ό,τι τους σερβίρουν, απλά χειροτερεύει τα πράγματα.

Μελαγχολίας συνέχεια

Αν σκοπός ενός κράτους είναι να καθησυχάζει τα ταραγμένα πνεύματα σε καιρούς δύσκολους, τότε το ελληνικό κράτος απλά απέτυχε παντελώς στην αποστολή του αυτή τις τελευταίες αυτές μέρες. Οι εικόνες των τηλεοπτικών συνεργείων, όπου 4-5 πάνοπλοι ειδικοί φρουροί, αστυνομικοί ή ο,τιδήποτε άλλο σχετικό με κατασταλτικούς μηχανισμούς είχαν ξαπλώσει στο έδαφος ένα νεαρό και τον ξυλοκοπούσαν ήταν αυτό, που χρειάζεται, μεταξύ άλλων, μια εξέγερση για να φουντώσει. Θα περίμενα να δω την κυβέρνηση όχι απλά να καταδικάζει τα επεισόδια αυτά αλλά και να διατάσσει τον υφιστάμενό της προϊστάμενο αυτών των βαρβάρων να λάβει μέτρα εις βάρος τους. Αλλά δεν την είδα.

Χτες βράδυ αγανάκτησα. Διότι τη δίκαιη διαδήλωση των πολλών σπίλωσαν οι ελάχιστοι τραμπούκοι, που έκαψαν το κέντρο της Αθήνας και οι ακόμα λιγότεροι, που έμπαιναν στα φλεγόμενα μαγαζιά και σήκωναν το εμπόρευμα. Δεν έχω καμμία πίστη στην άποψη, ότι καίγεται η Ελλάδα της βολής, διότι ανάμεσα στα ακριβά μαγαζιά, που κάηκαν, υπήρχαν και αρκετά ταπεινότερα. Και αν, τουλάχιστον, έκαιγαν καμμία βίλλα καταπατητή δημοσίων εκτάσεων, μιζαδόρου, λαμόγιου κ.λπ., ίσως και να μην είχα απόλυτη αντίρρηση. Αλλά κάηκαν μαγαζιά ανθρώπων, που κοπιάζουν να τα φέρουν βόλτα. Και, ανάμεσα στους καταστροφείς υπάρχουν, κακά τα ψέμματα, και αρκετοί βολεμένοι, που καίνε και σπάνε για να ξεφύγουν από την πλήξη της πεποίθησης, ότι δε θα χρειαστεί να κοπιάσουν ποτέ και για τίποτα στη ζωή τους.

Και μια και μίλησα για μειονότητα καταστροφέων, αλήθεια, ποτέ δεν είδα μια ομάδα περιφρούρησης να απομονώνει και να ακινητοποιεί αυτά τα ταραχοποιά στοιχεία. Απεναντίας, ουδείς εκ των διαδηλωτών ασχολείται μαζί τους. Και, στο τέλος, αξιώνουν να μην κατηγορούμε τους ειρηνικούς διαδηλωτές, επειδή μια δράκα ταραξιών δημιούργησε επεισόδια. Κάτι τέτοιες στιγμές θυμάμαι τον κ. Γιαννόπουλο, Πρόεδρο του φόρουμ για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, που, προ ετών, δικαιολόγησε κάπως αναλόγως τη μη αποτροπή των χυδαίων συνθημάτων εις βάρος της κας. Ντόρας Μπακογιάννη, λέγοντας, ότι δεν μπορεί να κατηγορηθεί το σύνολο των διαδηλωτών για μια μειονότητα βαρβάρων. Και, όταν κάποιος δημοσιογράφος επέμεινε στο ερώτημα, γιατί δεν αποτράπηκαν τα συνθήματα αυτά, ο κ. Γιαννόπουλος αρκέστηκε να επαναλάβει την παραπάνω απάντηση.

Η καύση του κτιρίου, που ανήκε στον Κωστή Παλαμά σε τί βοήθησε, άραγε, τους εξεγερμένους; Ο εκ των κορυφαιων ποιητών μας, με σημαντικούς αγώνες στο γλωσσικό ζήτημα και την εν γένει παιδεία των Ελλήνων, θα έφριττε, αν ζούσε, βλέποντας πόσο ανεπίδεκτοι παιδείας είναι οι απόγονοί του. Και οι διαμαρτυρίες για την καταστροφή του κτιρίου αυτού; Αστεία πράγματα, κανένας δεν ασχολείται. Και χωρίς παιδεία, τί θα την κάνουμε την όποια εξέγερση; Πάλι καλά, που η Εθνική Βιβλιοθήκη γλύτωσε.

Συμπαθάτε με αλλά είμαι πολύ στενοχωρημένος. Αισθάνομαι, ότι ευρίσκομαι σε διασταυρούμενα πυρά. Από τη μια η άκρως μεροληπτική προβολή των γεγονότων από αρκετά συμβατικά Μ.Μ.Ε., που εστιάζουν, κυρίως, στους βανδαλισμούς και από την άλλη οι προερχόμενοι από μερικά ιστολόγια διθύραμβοι για τους εξεγερμένους νέους (πόσοι, άραγε, από τους νέους, που ζουν σήμερα στην Ελλάδα, συμμετείχαν στις διαδηλώσεις αυτές, ώστε να μιλάμε για μαζικότητα;) και η δικαιολόγηση των καταστροφών με επιχειρήματα, τύπου "Ελλάς Ελλήνων Καταστηματαρχών" απλά με ανακατώνουν. Ναι, υπάρχουν και αρκετοί εξεγερμένοι, που δεν έχουν να περιμένουν σε ένα καλύτερο μέλλον αλλά υπάρχουν και πολλοί περισσότεροι, που επιλέγουν να παλέψουν στη ζωή τους. Οι υπόλοιποι απλά αρκούνται να χαρακτηρίζουν τους κόπους τους ως μάταιους και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε. Βολευόμαστε στα πλούτη μας αλλά βολευόμαστε και στην αδυναμία να να επιλέξουμε κάποιο άλλο τρόπο αντίδρασης.

Φτωχέ Αλέξη Γρηγορόπουλε, δεν σου άξιζε να φύγεις τόσο νέος! Και δε σου έπρεπαν τέτοιες "τιμές" είτε από τους όψιμους τιμητές των Μ.Μ.Ε. είτε από τους λάτρεις του θεού της καταστροφής. Όλοι τους καπηλεύτηκαν το θάνατό σου. Γιατί σε κανένα τους δεν ανήκες.

Μελαγχολία

Το κέντρο της Αθήνας έχει, ακόμα, τα σημάδια από τη διήμερη αναταραχή. Σπασμένα πεζοδρόμια, ραγισμένες τζαμαρίες, που θα ήταν περισσότερες, αν δεν είχαν αλλαχτεί, καμμένα αυτοκίνητα και ένα ανεπαίσθητο τσούξιμο στα μάτια από τα δεκάδες δανρυγόνα, που έριξαν οι αστυνομικοί συνέθεταν ένα σκηνικό μεθεορτίων βίας. Πολύ κόσμο δεν είχε το κέντρο της πόλης τις πρώτες πρωινές ώρες και ας ήταν η πρώτη εργάσιμη της εβδομάδας. Οι φήμες για συνέχιση των επεισοδίων είχαν κάνει τη δουλειά τους.

Στα ραδιόφωνα, ακούγονταν δεκάδες απόψεις για το φονικό. Κανένας δε σκέφτηκε να υπερασπιστεί τον ειδικό φρουρό αλλά πολλοί έσπευσαν να υπερασπιστούν την εξεγερμένη νεολαία. Το βράδυ στην τηλεόραση, οι περισσότεροι από αυτούς θα τα βάλουν με την κυβέρνηση, που δεν προστάτευσε τις ξένες περιουσίες.

Η εικόνα των μαθητικών διαδηλώσεων ήταν μάλλον ειρηνική, χωρίς παρεκτροπές, αν και φοβάμαι, ότι φτάσαμε σε μια εποχή, που οι μη παρεκτροπές ταυτίζονται με την μη ύπαρξη υλικών ζημιών και την εκτόνωση με τα γνωστά συνθήματα για τους αστυνομικούς. Στους δρόμους της Αθήνας, όσο περνάει η ώρα, αρχίζει να φαίνεται περισσότερος κόσμος. Όλοι ασχολούνται με τη δολοφονία του άτυχου νεαρού. Και οι περισσότεροι εκστομίζουν με σιχασιά τη λέξη "μπάτσος". Όταν ακούω αυτή τη λέξη από στόματα, που υπό άλλες περιστάσεις θα έγλειφαν πατόκορφα όλη την αστυνομική δύναμη της χώρας, χωρίς να υπολογίζουμε, ότι τα άτομα αυτά πιστώνονται με μηδέν ώρες αντίστασης στη ζωή τους, τότε αισθάνομαι δικαιωμένος, που υποσχέθηκα να μη χρησιμοποιήσω ποτέ αυτή τη λέξη.

Πολύς κόσμος δικαιώνει τους νεαρούς ταραξίες για τις ζημίες, που προκάλεσαν. Και ακριβώς αυτούς τους νεαρούς προβάλλουν αρκετά Μ.Μ.Ε. και ιστολόγια. Μόνο που όλα τα παραπάνω παραβλέπουν ότι είναι αρκετοί περισσότεροι εκείνοι, που ζητούν περισσότερη και αυστηρότερη αστυνόμευση. Η εξεγερσιολαγνεία και οι αντιστασιακοί, που δεν είναι και εξ αντιστάσεως, για να θυμηθούμε και τον αείμνηστο Μιχάλη Κατσαρό, πάντοτε περίσσευαν στην Ελλάδα. Αν είχαμε όντως αντιστάσεις, τότε αυτό το κράτος θα ήταν πολύ καλύτερο. Και θα είχαμε προλάβει τέτοια φονικά.

Το ράδιο αρβύλα κυριαρχεί. Ταξιτζής μου έλεγε για ένα κατάστημα "ΓΕΡΜΑΝΟΣ", του οποίου τη βιτρίνα γκρέμισαν με βαριοπούλες κάποιοι κουκουλοφόροι. Και αφού τη γκρέμισαν, πλάκωσαν, λέει, κάτι σκουρόχρωμοι αλλοδαποί και σήκωσαν όλο το εμπόρευμα. Πώς είστε σίγουρος, ότι πρόκειται για αλλοδαπούς, ρώτησα. Και εκεί άρχισε να μου τα μασάει. Διότι στη χώρα μας οι αλλοδαποί τείνουν να γίνουν, σε δύσκολες εποχές, κάτι ανάλογο με τους Εβραίους στη Μεσαιωνική και Αναγεννησιακή Ευρώπη.

Ανατρίχιασα, όταν διάβασα σε διάφορα ιστολόγια για την ηλεκτρονική διαπόμπευση του ειδικού φρουρού. Μιλάνε για την υποκρισία των Μ.Μ.Ε., που δεν αναφέρει τα στοιχεία του, σε αντίθεση με την κα. Εύη Τσέκου, που τη διαπόμπευσαν πολύ περισσότερο. Καμμία αντίρρηση, ρε παιδιά, αλλά σε τί διαφέρουμε, άραγε, από τα συμβατικά Μ.Μ.Ε., όταν αντιγράφουμε τα στραβά τους; Και, εν πάσει περιπτώσει, ποιός μας νομιμοποιεί να αποδίδουμε δικαιοσύνη; Λυπάμαι αλλά, ίσως και λόγω επαγγέλματος, αισθάνθηκα άσχημα, που διάβασα τέτοια σχόλια.

Μελαγχολία για το χαμό ενός εφήβου αλλά και μελαγχολία για την έλλειψη ψυχραιμίας σε αρκετά ιστολόγια, εφημερίδες, περιοδικά και ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά δίκτυα! Μελαγχολία εν γένει!

Ζητείται παιδεία

Ο θάνατος του 16χρονου νεαρού από όπλα αστυνομικού συντάραξε τους πάντες. Για εν ψυχρώ δολοφονία κάνουν λόγο αρκετοί αυτόπτες μάρτυρες, ενώ η άποψη, ότι ο αστυνομικός πυροβόλησε ευρισκόμενος σε άμυνα μάλλον υποχωρεί, μέχρις ότου φτάσουμε σε κάποια αίθουσα δικαστηρίου, όπου προφανώς θα προβληθεί εκ νέου. Δεν μπορώ, φυσικά, να γνωρίζω, ποιο θα είναι το αποτέλεσμα, καθόσον η σχετική δικογραφία δεν έχει, ακόμα, σχηματιστεί, ενώ ο κουρνιαχτός από το περιστατικό αυτό δεν έχει καταλαγιάσει, αποτρέποντας, έτσι, το ενδεχόμενο καθαρής σκέψης.

Τα επακόλουθα αυτού του φονικού τα βιώνουμε ήδη. Εκτεταμένα επεισόδια, βανδαλισμοί περιουσιών και η βίαιη απάντηση της ΕΛ.ΑΣ. συνθέτουν μια χορογραφία ατελείωτης βίας, όπου και οι δύο πλευρές μοιάζουν ανίκανες να βρουν ένα εναλλακτικό τρόπο έκφρασης και εκτόνωσης της κατάστασης, συνοδεία αρκετών Μ.Μ.Ε., που αφενός καταδικάζουν τη βίαιη ενέργεια του αστυνομικού αφετέρου κάνουν εκτεταμένη μνεία στις φθορές, που προξένησαν αντιεξουσιαστές σε διάφορα καταστήματα.

Δυστυχώς, η κατάσταση αυτή αναδεικνύει αρκετές ατέλειες της κοινωνίας μας. Από την μια πλευρά, έχουμε μια εξουσία, που αδυνατεί να επιλύσει το πρόβλημα της άσκησης εξουσίας εκ μέρους των σωμάτων ασφαλείας (δεν είναι δα το πρώτο περιστατικό αστυνομικής βίας)και από την άλλη ένα ξέσπασμα τυφλής βίας από την πλευρά των αντεξουσιαστών.Δε θα σταθώ σε θέματα ταξικής κοινωνίας ως παράγοντα γένεσης της βίας και ως αποτέλεσμα της άσκησης της κρατικής εξουσίας, θέμα, που ήδη ετέθη σε άλλα ιστολόγια, καθόσον η αταξική κοινωνία, πέρα του ότι υφίσταται μόνο στο νου ορισμένων αγνών ιδεολόγων, οπουδήποτε (υποτίθεται ότι) εφαρμόστηκε, αποτέλεσε τη συνέπεια ισχυρής καταπίεσης εκ μέρους των κρατούντων, ήτοι χρησιμοποιήθηκε πάλι βία.

Περισσότερο με απασχολεί η απουσία της παιδείας από τις περισσότερες πτυχές της καθημερινότητάς μας. Και η απουσία της δεν εντοπίζεται μόνο στον αστυνομικό, που ενήργησε δίκην κάουμπόϋ στην Άγρια Δύση και πυροβόλησε, προδίδοντας την ελλειπέστατη κατάρτισή του και την περιφρόνησή του για την ανθρώπινη ζωή αλλά και τις τραγικές ελλείψεις του συστήματος εκπαίδευσης των αστυνομικών μας. Αφορά και την εικόνα της σημερινής ΕΛ.ΑΣ., μια εικόνα, που ελάχιστα έχει αλλάξει σε σχέση με κάποιες αρκετά μαύρες πολιτικά για τη χώρα μας εποχές, όπου η αστυνομική βία αποτελούσε τον κανόνα, ιδίως, αν ο διωκόμενος ανήκε σε κάποια από τις σταμπαρισμένες κατηγορίες ανθρώπων. Ο φόνος του νεαρού ήλθε να δικαιώσει όσους επιμένουν να μη σέβονται την ΕΛ.ΑΣ. άλλως να τη βλέπουν ως ένα θεσμό, που από τη μια πλευρά αδυνατεί να ασκήσει αποτελεσματικά τα καθήκοντά της και από την άλλη εξακολουθεί να εθελοτυφλεί για τα περιστατικά ακραίων συμπεριφορών κάποιων στελεχών της. Και όλ΄ αυτά αποδεικνύουν την έλλειψη παιδείας, που διακατέχει ένα σημαντικό μέρος των προσώπων, που στελεχώνουν τα σώματα ασφαλείας στις μέρες μας και έχουν επιβάλει λογικές περασμένων εποχών.

Η απουσία παιδείας προκύπτει και από τον εσφαλμένο χειρισμό της όλης κατάστασης από τους διαμαρτυρομένους και, ενίοτε, ταραξίες διαδηλωτές. Δεν έχω αντίρρηση για τις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας για το θάνατο του 16χρονου, άλλωστε αυτές ακριβώς οι εκδηλώσεις μαρτυρούν μια ευαισθητοποίηση σε θέματα αστυνομικής βίας. Το πρόβλημα εντοπίζεται σε όσα ακολουθούν αυτές τις διαδηλώσεις, ήτοι στους βανδαλισμούς και τις εν γένει καταστροφές ιδιωτικής περιουσίας. Πέρα από τις όποιες υπερβολές των Μ.Μ.Ε. (προσωπικά έφτασα με χαρακτηριστική άνεση στο γραφείο μου, περνώντας από το ήρεμο κέντρο της πόλης μου παρά τα περί του αντιθέτου αλαλάζοντα Μ.Μ.Ε.), η πικρή αλήθεια είναι, ότι πολλοί καταστηματάρχες είδαν τα καταστήματά τους να γίνονται παρανάλωμα του πυρός αλλά και αρκετοί ιδιώτες αντίκρυσαν τα οχήματά τους καμμένα. Πόσο μυαλό, άραγε, χρειάζεται, ώστε να αντιληφθούν οι διαμαρτυρόμενοι εμπρηστές της δημοκρατίας, ότι με τέτοιες ενέργειες απλά προετοιμάζουν το έδαφος για τη γέννηση ιδεών περί περισσότερης και αυστηροτερης αστυνόμευσης; Αναλογίζομαι, ότι οι περισσότεροι ταραξίες νεαροί (ξεχωρίζω του απλά και ειρηνικά διαμαρτυρόμενους) είναι γόνοι οικογενειών, που τους παρείχαν τα πάντα αλλά όχι αγωγή και, κυρίω,ς σεβασμό προς την ξένη περιουσία. Και η απουσία παιδείας σε συνδυασμό με μια γενικευμένη ατιμωρησία, που ξεκινάει από την ίδια την οικογένεια (άσε ήσυχο το παιδί να ξεσπάσει, μικρό είναι) οδήγησε σε τέτοιες ακριβώς καταστροφές, τις οποίες, δυστυχώς, κανένας από τους λαλίστατους πολιτικούς μας δεν κατεδίκασε, μέχρι στιγμής. Ίσως γιατί η σύγχρονη παιδαγωγική έχει εξοβελίσει την πάσης φύσεως νουθεσία άλλως από μια εποχή, που το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο περάσαμε στην εποχή, που το ξύλο καίγεται στο πυρ το εξώτερον(μεταφορική η χρήση του ξύλου, δεν συναινώ σε οποιασδήποτε μορφής σωματική βία). Και, βέβαια, αυτά ακριβώς τα επεισόδια οδηγούν, με μαθηματική ακρίβεια, τους στερούμενους, σε μεγάλο ποσοστό, παιδείας συμπολίτες μας στην υιοθέτηση ιδεών περί περισσότερης και αυστηρότερης αστυνόμευσης και τον, εκ του λόγου αυτού, περιορισμό των ατομικών ελευθεριών.

Έτσι, την έλλειψη ψυχραιμίας εκ μέρους της ΕΛ.ΑΣ. ακολούθησε η έλλειψη ψυχραιμίας εκ μέρους μιας μερίδας διαδηλωτών, καταδεικνύοντας, έτσι, την παντελή απουσία παιδείας στις μέρες μας, συνεπεία της οποίας ένα 16χρονο παλληκάρι έχασε τη ζωή του. Και εμείς συνεχίζουμε να φιλοσοφούμε, μέχρι οι ατομικές ελευθερίες μας να περικοπούν, επειδή δεν είχαμε την παιδεία να τις διαφυλάξουμε.

Ντροπή σου, συνάδελφε!

Πόσο χαμηλά μπορείς, άραγε, να ξεπέσεις, συνάδελφε, ώστε να καταδεχτείς να κάνεις αυτή τη δουλειά; Δε λέω, αρκετές έως πολλές παραχωρήσεις θα κάνεις στη ζωή σου, αφ' ης στιγμής αποφάσισες να βιοποριστείς από τη δικηγορία, καθόσον θα έχεις να κάνεις με όλων των ειδών τους πελάτες και, κυρίως, με εκείνους τους εντολείς, που στερούνται υπομονής, καλών τρόπων και εν γένει παιδείας. Μα τέτοιες παραχωρήσεις κάνουν όλοι, σχεδόν, οι υπόλοιποι επαγγελματίες στη ζωή τους. Και, εν πάσει περιπτώσει, αν ένας πελάτης σου είναι τόσο ανυπόφορος, έχεις κάθε δικαίωμα να τον διώξεις, όση οικονομική ανάγκη και αν τον έχεις. Αν, τώρα, επιθυμείς να ταυτιστείς μαζί του, πρόβλημά σου!

Αλλά, πώς μπορείς, πραγματικά, να απειλείς και να υβρίζεις τον κόσμο για να πληρώσει τις οφειλές του, λειτουργώντας σε αυτές τις κατάπτυστες εταιρείες είσπραξης οφειλών; Σε φαντάζομαι να κορώνεις, καθώς απειλείς τους κακοπληρωτές, πουλώντας τους ανέξοδο τσαμπουκά, αφού αμφιβάλλω, αν θα μπορούσες να δείξεις το ίδιο θράσος ενώπιον του οφειλέτη. Αλλά φαντάζομαι και τον οφειλέτη να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του, καθώς του κεραυνοβολείς με τη συμπεριφορά σου. Και συ, άραγε, χαίρεσαι, που τσάκισες έναν άνθρωπο; Τόσο χαμηλά έχεις πέσει, συνάδελφε;

Πρόσεχε, δεν εξετάζω, αν είναι καθ' έξιν οφειλέτης το πρόσωπο, που απειλείς. Έχουμε πολλούς τέτοιους να αντιμετωπίσουμε στη δουλειά μας, ειδικά από την εποχή, που η δυνατότητα προσωποκράτησης για εμπορικά χρέη περιορίστηκε δραστικά και τείνει, όπως δείχνουν τα πράγματα, να έχει την ίδια μοίρα με τη μοιχεία, την προίκα και άλλες νομικές έννοιες του κοντινού παρελθόντος. Και όλοι μας αντιμετωπίζουμε τέτοιους κακοπληρωτές και θα τους αντιμετωπίζουμε όσο καιρό βαστούν τα κότσια μας να εξασκούμε το επάγγελμα αυτό. Αλλά, προς Θεού, όσο και αν σε πιέζει ο εντολέας σου, εσύ οφείλεις να μην ξεφεύγεις, εκτός αν η δικηγορία σε βοήθησε να βγάλεις τα απωθημένα σου από μια εποχή, που όλοι σε είχαν για τα μπάζα και τώρα βρήκες την ευκαιρία να εκδικηθείς. Και, πίστεψέ με, η δικηγορία βρίθει από τέτοια υποκείμενα. Άρα, μήπως σου αρέσει, κατά βάθος, να απειλείς τον κόσμο και να φαντάζεσαι τους συνομιλητές σου ζαρωμένους να τρέμουν στο ξεστόμισμα των απειλών σου; Τόση έλλειψη αυτοπεποίθησης είχες στην προηγούμενη ζωή σου, συνάδελφε, και αποφάσισες να βγάλεις τώρα τα σπασμένα;

Ή, μήπως, θεωρείς, ότι βρήκες τα πολλά χρήματα στην εισπρακτική εταιρεία, που δουλεύεις; Έχω πολλές αντιρρήσεις γι' αυτό, άλλωστε ο συνήθης τρόπος αμοιβής σε αυτές τις εταιρείες είναι μια πάγια αμοιβή, αρκετά χαμηλή, ώστε να νοιώσεις και συ τι θα πει να είσαι μέλος της γενιάς των 700 (και κατέβαινε) ευρώ, με μπόνους από τα χρήματα, που θα εισπράξεις από τους κακοπληρωτές.

Δεν σε δικαιολογώ, συνάδελφε, που αποφάσισες να απασχοληθείς σε μια εισπρακτική εταιρεία. Όση ανάγκη και αν έχεις, δεν δικαιούσαι να τσαλαπατάς την αξιοπρέπεια κανενός και να ξεσκίζεις τα νεύρα του, διότι ξέρω πολύ καλά σε τι ψυχολογική κατάσταση βρίσκονται οι περισσότεροι από αυτούς τους οφειλέτες μετά από ένα τηλέφωνό σου και μια εκτεταμένη "συνομιλία" μαζί σου. Και, επαναλαμβάνω, δεν εξετάζω, αν ο "συνομιλητής" σου είναι ένα "μπουμπούκι", που "έμπηξε" κόσμο και κοσμάκη. Χώρια, που πολύς κόσμος, απ' όσους παίρνεις και απειλείς, είναι πρόσωπα, που έχουν πραγματική οικονομική στενότητα. Ναι, το ξέρω, ας μην ανοίγονταν οικονομικά τόσο, ώστε να χρωστούν. Ξέρεις, όμως, πώς κατέληξαν να οφείλουν χρήματα; Και, ανεξάρτητα από αυτό, ποιος σου δίνει το δικαίωμα να τους βρίζεις και απειλείς;

Απλά, ντροπή σου, συνάδελφε, διότι ντροπιάζεις περισσότερο ένα ήδη ντροπιασμένο επάγγελμα. Και, κυρίως, ντροπιάζεις τον εαυτό σου. Και νομιμοποιείς τις παράνομες συμπεριφορές των εισπρακτικών εταιρειών.

Εκεί είναι Ελβετία

Η είδηση, ότι στην Ελβετία οι πολίτες αποφάσισαν με δημοψήφισμα να μονιμοποιηθεί ένα πιλοτικό πρόγραμμα χορήγησης ηρωίνης σε εξαρτημένους χρήστες κατέδειξε ένα κοινωνικό πρόσωπο μιας χώρας, η οποία έχει δοκιμαστεί από το προερχόμενο από τους χρήστες ναρκωτικών ουσιών έγκλημα και έκρινε, ότι οι παραδοσιακές κατασταλτικές μέθοδοι δεν αρκούσαν για την καταπολέμηση της μάστιγας των εξαρτησιογόνων ουσιών. Μιλάμε, μάλιστα, για την ίδια χώρα, στην οποία το λαϊκό δεξιό κόμμα (Δημοκρατική Ένωση του Κέντρου, UDC) διοργάνωσε δημοψήφισμα, ώστε να κρίνεται η απόκτηση της ελβετικής υπηκοότητας με απόφαση της κοινότητας, στην οποία έχει ο αλλοδαπός τη μόνιμη κατοικία, πλην, όμως, η πρότασή του αυτή καταψηφίστηκε σε ποσοστό 64%.

Η διεξαγωγή δημοψηφισμάτων αποτελεί μια κοινή και διαδεδομένη πρακτική στη Δυτική Ευρώπη. Στην Ιρλανδία οι πολίτες αποφάσισαν, έστω και με μικρή προσέλευση, τη μη υιοθέτηση της Συνθήκης της Λισσαβώνας. Στην Ισπανία, διεξήχθη δημοψήφισμα στην περιοχή των Βάσκων, το οποίο η κυβέρνηση της χώρας έσπευσε να μπλοκάρει στο Συνταγματικό Δικαστήριο ως αντισυνταγματικό. Και, βέβαια, υπάρχουν αρκετά παρόμοια παραδείγματα, που θα απαιτούνταν πολύς χώρος για να παρατεθούν.

Στη χώρα μας τα του δημοψηφίσματος ορίζονται από τα άρθρα 35 παρ. 3, 44 παρ. 2 και 100 παρ. 1 περ. β' του Συντάγματός μας. Μέχρι σήμερα, έχουν διεξαχθεί ελάχιστα δημοψηφίσματα, όλα τους σχετικά με τη μορφή του πολιτεύματος της χώρας, με τελευταίο αυτό του 1974, όταν οι Έλληνες αποφάσισαν σε ποσοστό 69% υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας. Φυσικά, από την ανάγνωση των άρθρων του Σ. γίνεται εύλογο, ότι δεν παρέχεται η δυνατότητα σε μια ομάδα Ελλήνων πολιτών να συγκεντρώσει ένα ελάχιστο αριθμό υπογραφών, ώστε να προκαλέσει δημοψήφισμα.

Φυσικά, γεννάται το ερώτημα, αν η ισχύουσα νομοθεσία προδίδει την έλλειψη εμπιστοσύνης της εκτελεστικής εξουσίας απέναντι στη λαϊκή βούληση. Προσωπικά, θεωρώ ότι αυτή είναι η μισή αλήθεια. Πράγματι, η εκάστοτε εξουσία στην Ελλάδα έδειξε, ότι ελάχιστα εμπιστεύεται τους πολίτες της, ώστε να τους δώσει τη δυνατότητα για αμεσότερη συμμετοχή στην άσκηση της πολιτικής. Βέβαια, στη χώρα μας καθιερώθηκε αρκετά πιο νωρίς σε σχέση με άλλες χώρες της Δύσης η καθολική ψηφοφορία των αρρένων αλλά από την άλλη πλευρά η διστακτικότητα της εκτελεστικής εξουσίας να επιτρέψει περισσότερη συμμετοχή στους πολίτες στην άσκηση της εξουσίας και η αλαζονική εμμονή της στο προνόμιο της ασκήσεως της εξουσίας καταδεικνύεται αφενός από παραδείγματα, όπως η απογύμνωση των Νομαρχιών από τις αρμοδιότητές τους, ευθύς μόλις ετέθη σε εφαρμογή ο νόμος για την εκλογή με καθολική ψηφοφορία των υποψηφίων Νομαρχών αφετέρου από την πρακτική σωρεία νόμων να παραμένουν ανεφάρμοστοι, επειδή απαιτείται για την ενεργοποίησή τους μια σειρά από προεδρικά διατάγματα, υπουργικές αποφάσεις κ.λπ. με τελευταίο παράδειγμα το υπό ψήφιση νομοσχέδιο για τη χρήση φωτοβολταϊκών από ιδιώτες.

Η άλλη μισή αλήθεια είναι, ότι ο Έλληνας σε σημαντικό βαθμό δεν επιθυμεί άλλως βαριέται να ασκήσει πραγματική πολιτική. Η έντονη κριτική του νεοέλληνα για όσα λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα περιορίζεται τις περισσότερες φορές στην επισήμανση των προβλημάτων αυτών και σε επικρίσεις (για να το πούμε κομψά) εις βάρος όσων τα προκαλούν. Όταν, όμως, έρχεται η ώρα να ληφθούν κάποιες αποφάσεις, τότε απλούστατα ο Έλληνας απουσιάζει τις περισσότερες φορές. Σκέφτομαι τί θα γινόταν, αν οι πολίτες καλούμαστε να ψηφίσουμε υπέρ της χορήγησης ναρκωτικών ουσιών από το κράτος προς τους εξαρτημένους χρήστες. Πόσοι από εμάς αντιλαμβανόμαστε, ότι η έξαρση της εγκληματικότητας τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη διάδοση των σκληρών ναρκωτικών ουσιών; Και ποιός ευελπιστεί, ότι θα λαμβανόταν δια δημοψηφίσματος μια τέτοια απόφαση, όταν ξεσηκώνονται στη χώρα μας πολίτες, επειδή στεγάζονται ή πρόκειται να στεγαστούν πλησίον των οικιών τους ξενώνες για άτομα με ψυχολογικά προβλήματα; Για να μην αναφερθούμε στην ανέξοδη ρητορεία και κριτική αρκετών πολιτικών και Μ.Μ.Ε. μας, τύπου "Δώστε μου δυό κανναβουριές", με την οποία υποδέχθηκε ο "Ριζοσπάστης" προ μερικών ετών την πρόταση του τότε Υπουργού Εξωτερικών, κ. Γεωργίου Παπανδρέου, για αποποινικοποίηση των μαλακών ναρκωτικών.

Προσωπικά, θεωρώ, ότι, προκειμένου να επεκταθεί ο θεσμός του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα για σοβαρά κοινωνικά ζητήματα με την π.χ. καθιέρωση ενός ελαχίστου αριθμού υπογραφών πολιτών, απαιτείται μια εξαντλητική προσπάθεια πρωτίστως από το κράτος αλλά και από αρμόδιους φορείς του ιδιωτικού τομέα, ώστε αφενός να προωθούνται τα κατάλληλα και φλέγοντα ζητήματα (και να αποφεύγονται και "δημοψηφίσματα", όπως αυτό για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες), που απαιτούν άμεση λύση, αφετέρου να υπάρχει η κατάλληλη ενημέρωση, ώστε ο πολίτης να γνωρίζει τί θα ψηφίσει. Δεν πιστεύω, ότι ο θεσμός του δημοψηφίσματος λειτουργεί άψογα στο εξωτερικό. Στην Ιρλανδία, για παράδειγμα, ο περισσότερος κόσμος, ακόμα και ο Πρωθυπουργός κ. Άχερν, δεν γνώριζαν ποιο είναι το περιεχόμενο της Συνθήκης της Λισσαβώνας. Δε γνωρίζω τι ψήφισε ο κ. Άχερν αλλά η πλειοψηφία των ψηφισάντων συμπολιτών του ψήφισε "ΟΧΙ". Και περίπου οι μισοί Ιρλανδοί δεν μπήκαν καν στον κόπο να ψηφίσουν. Αν αυτό αποτελεί τιμή για το θεσμό του δημοψηφίσματος, τότε ίσως εγώ έχω λάθος. Ωστόσο, ως θεσμός λειτουργεί σε αρκετές χώρες και σαφώς αποτελεί μια μορφή άμεσης δημοκρατίας, που καλό θα ήταν να δούμε και στην ημεδαπή.

Δυστυχώς, στη χώρα μας διακρίνω μια επιθυμία για καιροσκοπικά δημοψηφίσματα από διάφορους φορείς ανάλογα με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και την ιδεολογική προέλευσή τους. Διότι αδυνατώ να χαρακτηρίσω αλλιώς την Εκκλησία της Ελλάδος, που εσύρθη από το μακαρίτη Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο σε ένα καταστρεπτικό για το κύρος της αγώνα για δημοψήφισμα, ή κάποια κόμματα της Αριστεράς, που ασμένως διακήρυσσαν, ότι πρέπει να γίνει δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο λαός για το Ευρωσύνταγμα ή τη Συνθήκη της Λισσαβώνας και επαινούσαν τον ηρωικό ιρλανδικό λαό (που, εκτός του ότι δεν εγνώριζε τι εστί Συνθήκη της Λισσαβώνας, δεν κατήλθε καν να ψηφίσει, χωρίς να υπολογίζουμε την τρομερή πλύση εγκεφάλου υπέρ του "ΟΧΙ"), τη στιγμή, που δεν έχουν προτείνει ανάλογες ενέργειες για κοινωνικά ζητήματα, όπως αυτό, για το οποίο ψήφισαν οι Ελβετοί. Δεν μπορώ να γνωρίζω πόσο περισσότερο ευαισθητοποιημένοι από εμάς είναι οι Ελβετοί, αρκούμαι απλά να διαπιστώσω, ότι δεν διαθέτουμε εμείς τις δικές τους ευαισθησίες για τους συνανθρώπους μας.

Διαβάστε :

www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=919728 (για το δημοψήφισμα των Βάσκων)

www.enet.gr/online/online_text/c=111,id=77000804 (για το δημοψήφισμα στην Ελβετία)

periousios.blogspot.com/2008/06/blog-post_13.html (μια παλαιότερη ανάρτησή μου για το παραπάνω δημοψήφισμα στην Ιρλανδία)