Φασισμός είναι και η επίρριψη ευθυνών στους άλλους

Κάποιος επιστήθιος φίλος αλίευσε το βιντεάκι αυτό από το γιουτιούμπ και μου το έστειλε. Κρίνω σκόπιμο να το μοιραστώ μαζί σας, διότι φανερώνει, ότι, ύστερα από πολλά χρόνια καταπιεστικών και αντιδημοκρατικών καθεστώτων, το ανθρώπινο γένος δεν έχει παύσει να διακατέχεται από μαζοχιστικές τάσεις και να στηρίζει ή ανέχεται κυβερνήσεις, που αρέσκονται σε απάνθρωπες και φασιστικές πρακτικές.

http://www.youtube.com/watch?v=iN9VoWpeJ5U&NR=1

Με μια απαραίτητη προσθήκη : Την απόσειση των ευθυνών και την απόδοση ορισμένων κακών περιστατικών είτε σε συνυπαιτιότητα είτε σε προβοκάτσια! Αυτά με αφορμή την εντεινόμενη επιχειρηματολογία περί συνυπαιτιότητας της διοικήσεως της ΜΑΡΦΙΝ, επειδή δεν είχε σύστημα πυρασφάλειας και δεν είχε εκπαιδεύσει το προσωπικό της για περιπτώσεις πυρκαγιών. Με την ίδια λογική, θα μπορούσε να επιρρίψει κανείς ευθύνες στος Εβραίους της Μεσοπολεμικής Ευρώπης, που, ενώ έβλεπαν τον έντονο αντισημιτισμό της χιτλερικής Γερμανίας, σε συνδυασμό με τις επεκτατικές βλέψεις της, εντούτοις παρέμειναν στις εστίες τους. Ή, για να έλθουμε στα δικά μας, θα καταλόγιζε συνυπαιτιότητα στο νεκρό Αλέξη Γρηγορόπουλο, που τριγύριζε στα, δήθεν, κακόφημα Εξάρχεια το μοιραίο εκείνο βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου του 2008.

Διότι, εντέλει, φασισμός είναι, μεταξύ άλλων, και η επίρριψη ευθυνών στους τρίτους για όσα δεινά συμβαίνουν.

Αλλιώς δεν θα σε έλεγαν ελληνική Αριστερά

Είναι βέβαιο, ότι, όταν ξεσηκώνεις τον κόσμο να βγει στους δρόμους, προσδοκώντας στα μύχια της καρδιάς σου να ανατραπεί, έτσι, το καθεστώς, υπάρχει κίνδυνος η κατάσταση να ξεφύγει από τα χέρια σου. Διότι εντείνεις μια ήδη τεταμένη κατάσταση.

Είναι δεδομένο, ότι, αφού επί σειρά ετών κατεβαίνεις στην ίδια πορεία με πρόσωπα, τα οποία, ενώ είναι πολύ πιο λίγα από σένα, καταφέρνουν να προκαλέσουν τις γνωστές φθορές σε περιουσίες τρίτων, προφανώς δεν σε καίει και ιδιαίτερα να τους συνετίσεις. Αλλιώς θα διοργάνωνες κάποιες ομάδες περιφρούρησης, στις οποίες διαθέτεις σημαντική εμπειρία, και θα απομόνωνες αυτούς τους ολίγους καταστροφολάγνους.

Είναι μοιραίο, ότι κατά βάθος γουστάρεις το μπάχαλο, αφού μια ειρηνική πορεία δεν θα απασχολήσει τα Μ.Μ.Ε. και την κοινή γνώμη για περισσότερο από μια ημέρα. Και αφού η ανατροπή αποτελεί το δεδηλωμένο σκοπό σου, όσο περισσότερος ντόρος γίνει, τόσο το καλύτερο για σένα.

Είναι φυσικό, ότι μέσα στους βανδάλους, που εισχωρούν σε τέτοιες πορείες, πάντα με δική σου ευθύνη, υπάρχουν και κάποιοι, που είναι πιο βάνδαλοι και δεν σέβονται ακόμα και την ανθρώπινη ζωή. Στο νου τους υπάρχει μόνο η ανατροπή και η καταστροφή.

Είναι λυπηρό, όμως, μετά από μια ταραχώδη διαδήλωση, στη διάρκεια της οποίας χάθηκαν 3 ζωές, αντί να αναλογιστείς τις ευθύνες, που σου αρμόζουν, να σπεύσεις ελαφρά τη καρδία να μιλήσεις για προβοκάτσια, ως εάν η παράταξή σου, είτε η μονολιθική πτέρυγά της είτε η πάλαι ποτέ ανανεωτική, να αποτελούνταν μόνο από αγιόπαιδα.

Τότε, όμως, δεν θα σε έλεγαν ελληνική Αριστερά. Και για το ότι είσαι ελληνική δεν αντιλέγω. Κατά πόσο, όμως, είσαι Αριστερά, επίτρεψέ μου να τρέφω σοβαρές αμφιβολίες!

Απονομιμοποιήστε τη βία, απ' όπου και αν προέρχεται

Πριν από αρκετά χρόνια, διοργανώθηκε μια ογκώδης πορεία στη Μαδρίτη, τα μέλη της οποίας διαμαρτυρήθηκαν ειρηνικά για τα θύματα των τρομοκρατικών επιθέσεων της ΕΤΑ. Συγκεκριμένα, η διαμαρτυρία αφορούσε όσα πρόσωπα έλαχε να βρίσκονται σε σημεία, όπου η ανωτέρω οργάνωση είχε τοποθετήσει εκρηκτικούς μηχανισμούς, και σκοτώθηκαν, χωρίς να αποτελούν στόχο της. Σε γενικές γραμμές, όμως, η εκδήλωση αυτή εξελίχθηκε σε διαμαρτυρία κατά των βίαιων επιχειρήσεων τόσο της ΕΤΑ όσο και του κρατικού μηχανισμού.

Το δίδαγμα αυτής της κινητοποίησης ήταν, χωρίς άλλο, ότι οι Ισπανοί απονομιμοποίησαν τη βία. Δεν διαχώρισαν τη βία σε δικαιολογημένη και μη, δεν νομιμοποίησαν όσους στο όνομα κάποιων ιδανικών τη χρησιμοποιούν, δεν άφησαν στο απυρόβλητο κανένα πρόσωπο μετερχόμενο αυτή. Εστράφησαν κατά της βίας ως μέσο για την επίτευξη σκοπών και στάθηκαν στα θύματά της και δη σε εκείνα, τα οποία έχασαν τη ζωή τους, επειδή συνέβαινε να βρίσκονται τυχαία στον τόπο του ξεσπάσματός της.

Πρόπερσυ το Δεκέμβριο πλήθος κόσμου πορεύτηκε στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδος για να διαμαρτυρηθεί για το θάνατο του Αλεξίου Γρηγορόπουλου. Θεωρώ πολύ σωστή την πρωτοβουλία αυτή, ανεξάρτητα από την κατάληξη αρκετών εκ των πορειών αυτών, καθόσον έδειξαν, ότι υπάρχει πολύς κόσμος, ο οποίος αντιτάσσεται στη βία της εξουσίας. Μόνο που οι ίδιοι αντιτασσόμενοι στην κρατική βία όχι μόνο αγνόησαν, στην πλειονότητά τους, επιδεικτικά τη βία, που ασκήθηκε από διάφορα πρόσωπα κατά ξένων περιουσιών αλλά έσπευσαν να τη νομιμοποιήσουν. Χαρακτήρισαν τους βιαιοπραγούντες ως παιδιά χωρίς μέλλον, αγανακτισμένα με την αδικία, που μαστίζει τον τόπο και άλλα πολλά. Χωρίς να τρέφω αυταπάτες για τη χώρα, στην οποία μου έτυχε να ζω, δυσκολεύομαι να δεχθώ τη βία ως μέσο για την καλυτέρευση της ζωής μας, τη στιγμή, μάλιστα, που το ξέσπασμα εκείνου του Δεκεμβρίου κόπασε ευθύς μόλις μπήκαμε στις τότε γιορτές των Χριστουγέννων. Πολλώ δε μάλλον, ένοιωσα, ότι υπήρξε συγκεκριμένη κατηγορία προσώπων με ιδιαίτερο ιδεολογικό προσανατολισμό, τα οποία όχι μόνο δεν κατεδίκασαν τη βία αυτή αλλά, απεναντίας, είχαν επιδοθεί σε έναν αγώνα αναζήτησης αποδείξεων προς νομιμοποίησή της.
Χτες πέθαναν 3 συνάνθρωποί μας στα επεισόδια, που σημάδεψαν την πορεία διαμαρτυρίας για τα οικονομικά μέτρα, που επαπειλούνται. Ακόμα χειρότερα, χάθηκαν 3 συνάνθρωποί μας, οι οποίοι για κακή τους τύχη είναι αδιάφοροι για τους καθ' έξη διαδηλωτές. Δεν ανήκουν σε κάποια αριστερή παράταξη ή στον αντιεξουσιαστικό χώρο, ώστε να τους αποθεώσουν μετά θάνατον. Δεν πέθαναν από πυρά αστυνομικών. Ήταν εργαζόμενοι σε ένα επάρατο οργανισμό, ήτοι σε μια τράπεζα και σε μια ημέρα πανελλαδικής απεργίας επέλεξαν (ή αναγκάστηκαν, δεν έχει σημασία) να εργαστούν. Είχαν, δηλαδή, όλα εκείνα τα στοιχεία, για να είναι από αδιάφοροι έως ανεπιθύμητοι για τους επαγγελματίες διαδηλωτές. Και γι' αυτούς κανένας δεν πρόκειται να διαδηλώσει, κανένας δεν πρόκειται να διαμαρτυρηθεί.

Θα ήταν χρήσιμο κάποια στιγμή να ευαισθητοποιούμαστε και να διαδηλώναμε όχι μόνο κατά της κρατικής βίας αλλά κατά της βίας εν γένει, ώστε να καταδείξουμε, ότι το μόνο, που γεννά η βία, είναι δυστυχία και καταστροφές. Αλλά όταν οι νεκροί δεν προσφέρονται για πολιτική εκμετάλλευση, τότε η αδιαφορία περισσεύει. Και είναι ενδεικτική μιας κοινωνίας, που αρέσκεται να επικαλείται και να μετέρχεται τη βία, μόνο όταν κρίνει, ότι απειλούνται τα συμφέροντά της ή πρόκειται να ωφεληθεί από αυτή.

Χτες πρόθυμοι να πεθάνουν, σήμερα πρόθυμοι να σκοτώσουν

Υπήρχε μια εποχή, όπου οι άνθρωποι ήταν περήφανοι για τις ιδέες τους και εξεδήλωναν την υπερηφάνειά τους αυτή, πεθαίνοντας γι' αυτές. Οι ίδιοι άνθρωποι διακατέχονταν από υψηλά ιδανικά και πρόθυμα έδιναν και τη ζωή τους, προκειμένου να μην τα απαρνηθούν. Αρνούνταν να εφαρμόσουν τακτικές τυφλής βίας και να επιτρέψουν την υλοποίηση πρακτικών, οι οποίες θα είχαν ως αποτέλεσμα να χαθούν αθώες ζωές, αφού η ιδεολογία τους δεν ήταν αυτοσκοπός.

Αυτή η εποχή έχει παρέλθει. Σήμερα οι ιδεολόγοι, που πρόθυμα θα χάνονταν για την προάσπιση των ιδεών τους, τείνουν να γίνουν εξίσου σπάνιοι με τους τίμιους πολιτικούς. Αντ' αυτών η κοινωνία μας βρίθει από ψευδεπίγραφους ιδεολόγους, οι οποίοι κατεβαίνουν σε πορείες όχι για να διαμαρτυρηθούν για όσα άδικα και απαράδεκτα σημαδεύουν τις ζωές μας αλλά για να καταστρέψουν. Συνήθως είναι μειονότητα σε μια πορεία αλλά επιβάλλουν το δικό τους νόμο με την ανοχή αν όχι με τη συναίνεση των περισσοτέρων από τους λοιπούς διαδηλωτές. Αυτό, που αποκαλούν ιδεολογία, είναι ένα αποτυχημένο κράμα μίσους και ανεδαφικής ανατροπής, μετά την οποία δεν έχουν να προτείνουν εναλλακτική λύση διακυβέρνησης. Ασπάζονται τη λογική "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" και μέσα τους χαίρονται, που γίνονται επεισόδια, διότι μια πορεία ειρηνική δεν πρόκειται να κάνει "μπούγιο" στα Μ.Μ.Ε., συνεπώς κανένας δεν πρόκειται να ασχοληθεί και να συγκινηθεί με αυτή.

Με αυτή την κυνική αντίληψη, λοιπόν, χάθηκαν 3 συνάνθρωποί μας σήμερα στην Αθήνα. Ειλικρινά, καρφί δεν μου καίγεται, αν αυτοί οι άνθρωποι ήταν απεργοσπάστες, που δεν θέλησαν να τιμήσουν την πανελλαδική απεργία της 5ης Μαΐου. Ό,τι και αν ήταν και όποια ιδεολογία και αν ασπάζονταν, κανένας δεν είχε δικαίωμα να απειλήσει τη ζωή τους και εντέλει να την αφαιρέσει. Και, κυρίως, κανείς δεν είχε το δικαίωμα να τους αφήσει να κάνουν το κομμάτι τους πάλι οι γνωστοί άγνωστοι, αυτή τη φορά, όμως, με μοιραίο αποτέλεσμα για 3 πρόσωπα.

Ξέρω, έχουμε μια ανίκανη αστυνομία, η οποία δεν μπορεί να απομονώσει 50-100 καθάρματα, που βρίσκουν την ευκαιρία στις πορείες αυτές, ώστε να χαλάσουν τον κόσμο. Μήπως, όμως, ακόμα πιο ανίκανοι είναι οι διοργανωτές των πορειών αυτών; Μιλάμε για συγκεντρώσεις προσώπων, όπου είναι ζήτημα, αν το 5% έχει ροπή προς τους βανδαλισμούς. Το υπόλοιπο 95%, που ωρύεται εδώ και χρόνια για την ανικανότητα της αστυνομίας, διαθέτει την εμπειρία, ώστε να διοργανώσει τις πορείες αυτές, αλλά, κυρίως, ξέρει πολύ καλά, ποια είναι αυτά τα καλόπαιδα, που λατρεύουν το θεό του μπάχαλου και δράττονται της ευκαιρίας, για να τα σπάσουν. Δόξα τω Θεω, μικρή χώρα είμαστε, οι καταστροφείς είναι γνωστοί ακόμα και στους ειρηνικούς συνδιαδηλωτές άλλως κάνουν "μπαμ" από μίλια μακρυά, ότι πηγαίνουν για φασαρίες. Παρ' ολ' αυτά, δεν κάνει απολύτως τίποτα, για να τους αναχαιτίσει.

Κάποτε υπήρχαν άνθρωποι πρόθυμοι να πεθάνουν για τις ιδέες τους. Σήμερα, δυστυχώς, κάποιοι άνθρωποι προτιμάν να σκοτώσουν άλλους, για να διατρανώσουν τη θολούρα, που επικρατεί στο κεφάλι τους και τη θωρούν ως ιδεολογία. Οι ίδιοι κατέβηκαν να φωνάξουν το Δεκέμβριο του 2008 στη μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Οι ίδιοι σκότωσαν 3 συνανθρώπους μας σήμερα. Οι υπόλοιποι διαδηλωτές θα κατέβουν, άραγε, αύριο στους δρόμους, για να διαμαρτυρηθούν για τους αναίτιους αυτούς θανάτους; Ή θα αρκεστούν στα γνωστά τροπάρια περί αποκλειστικής ευθύνης της αστυνομίας για τα επεισόδια; Δεν τολμώ να σκεφτώ το δεύτερο αλλά δεν πιστεύω, ότι θα συμβεί το πρώτο.

Δεν φταίει η (δήθεν) ανυπαρξία πνευματικών ανθρώπων στην Ελλάδα

Μια κραυγή, που ακούγεται ολοένα και πιο συχνά στη χώρα μας, είναι αυτή, που ρωτάει, που είναι οι πνευματικοί άνθρωποι της χώρας αυτό τον καιρό, που η οικονομική κατάσταση της Ελλάδος πυροδοτεί ανεπιθύμητες εξελίξεις, Κόσμος αναρωτιέται, που έχει εξαφανιστεί η διανόηση της χώρας και γιατί δεν παρεμβαίνει, ώστε να ξεσηκώσει τον κόσμο και να επηρεάσει τις συνειδήσεις μας. Για πολλούς άλλους η Ελλάδα δεν έχει διανοουμένους ικανούς να ξεσηκώσουν τα πλήθη. Για άλλους δεν έχει καν διανοούμενους.

Η αλήθεια είναι, ότι η δημόσια ζωή της χώρας μας τα τελευταία χρόνια έχει καταστεί, ας μου επιτραπεί η έκφραση, αντιπνευματική. Άνθρωποι με χαμηλότατο επίπεδο καλούνται συχνά να λάβουν αποφάσεις για τη μοίρα των πολλών, ενώ άλλα πρόσωπα με εξίσου χαμηλό επίπεδο επιχειρούν να ψυχαγωγήσουν και καταλήγουν να αποκοιμίσουν όσους επιμένουν να παρακολουθούν τα υποπροϊόντα της ημεδαπής τηλοψίας. Εδώ σημαντικό ρόλο παίζει και η κατάσταση της δημόσιας εκπαίδευσης, όπου η στείρα αποθήκευση και απομνημόνευση κυριαρχούν σε βάρος της πραγματικής γνώσης και κρίσης. Το αποτέλεσμα είναι, ότι κυριαρχεί στα περισσότερα επίπεδα της καθημερινότητάς μας μια ομάδα ανθρώπων με αμφιλεγόμενη και συχνά ανύπαρκτη πνευματική κατάρτιση, οι οποίοι προφανώς δεν κρίνονται ικανοί να επηρεάσουν θετικά την πλειοψηφία της χώρας, ώστε να ξεπεραστούν κάποιες δύσκολες καταστάσεις και να ληφθούν κάποιες πραγματικά ωφέλιμες για το σύνολο αποφάσεις.

Από την άλλη, όμως, πλευρά, δύσκολα μπορεί να αντιταχθεί κανείς στην αντίληψη, ότι ως λαός δεν διαθέτουμε το απαιτούμενο επίπεδο, για να ακούσουμε, κατανοήσουμε και, κυρίως, σεβαστούμε τους όποιους διανοούμενους διαθέτει η χώρα μας. Προσωπική μου άποψη είναι, ότι η Ελλάδα δεν στερείται πνευματικών ανθρώπων, οι οποίοι και την κατάρτιση διαθέτουν και δεν διστάζουν να πουν κάποια πράγματα με τ' όνομά τους. Μπορώ, ενδεικτικά, να θυμηθώ την ιδιαίτερα σημαντική παρέμβαση της γνωστής τραγουδίστριας Χαρούλας Αλεξίου το Δεκέμβριο του 2008 σε κάποιο ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό, όπου με ιδιαίτερη ψυχραιμία κατέθεσε την άποψή της, ενώ εξίσου σημαντική θεωρώ τη διαμαρτυρία των κ.κ. Δοξιάδη, Θεοδωρόπουλου και Μάρκαρη αναφορικά με τις βίαιες διακοπές θεατρικών έργων κατά το Δεκέμβριο του 2008, οι οποίες συνοδεύτηκαν από βανδαλισμούς των θεατρικών χώρων, έστω περιορισμένης εκτάσεως. Για να μη λησμονήσουμε την υπέροχη και συνάμα κόσμια διαμαρτυρία του Μάνου Χατζηδάκη κατά του φαινομένου του αυριανισμού προ 20ετίας!

Και, όμως, αυτές οι αντιδράσεις είτε πέρασαν στα ψιλά, όπως αυτή της κας. Αλεξίου, είτε οι εκφραστές τους λοιδορήθηκαν εντόνως (η παραπάνω τριάδα "στολίστηκε" δεόντως). Όσο για τη διαμαρτυρία του κ. Χατζηδάκη, δεν ήταν και λίγοι όσοι έκριναν, ότι σωστά η "ΑΥΡΙΑΝΗ" του έσουρε τα όσα πρόστυχα. Ω ναι, δυστυχώς στην Ελλάδα μας η όποια πνευματική προσφορά πέφτει συχνότατα θύμα της βαρβαρότητας των φανατικών ομοφοβικών. Και δεν λείπουν και περιπτώσεις, κατά τις οποίες ο τιμητής των πνευματικών ανθρώπων, που τολμούν να ορθώσουν το ανάστημά τους στους μύθους και τις προκαταλήψεις, που κυριαρχούν στη χώρα μας, προτιμά να καταφύγει σε ύβρεις σε βάρος τους, διότι δεν έχει το επίπεδο να αντικρούσει ή έστω να αμφισβητήσει τις απόψεις τους. Ο πασίγνωστος δημοσιογράφος, συγγραφέας και ιστολόγος κ. Νίκος Δήμου αποτελεί τον αγαπημένο στόχο των οπαδών της κενής αμφισβήτησης.

Προφανώς και δεν εντάσσω τον εαυτό μου στους αρνητές της αμφισβήτησης των απόψεων των φερομένων ως πνευματικών ανθρώπων. Αλλοίμονο, η ιδιότητα κάποιου ως διανοουμένου δεν εξασφαλίζει το αλάθητο των απόψεών του. Ούτε αμφισβητώ, ότι συχνά στο όνομα της παρέμβασης κάποια πρόσωπα καταφεύγουν σε λαϊκιστικές τοποθετήσεις, οι οποίες μόνο λύσεις δεν δίδουν στα προβλήματα του κόσμου. Με ενοχλεί, όμως, η τάση των περισσοτέρων εκ των συνελλήνων να αρκούνται σε ύβρεις σε βάρος όσων πραγματικά και με χειροπιαστά επιχειρήματα αμφισβητούν τα κακώς κείμενα της Ελλάδος ακόμα δε περισσότερο με πειράζει η αδιαφορία της πλειονότητας των συμπολιτών μας στις παρεμβάσεις όσων διανοουμένων διαθέτει η χώρα μας. Διότι αυτές οι συμπεριφορές αποδεικνύουν, ότι δεν μας αρέσει να μας υπενθυμίζουν τα στραβά και ανάποδα της χώρας μας και προτιμάμε να προτάσσουμε το γνωστό ωχαδερφισμό ή να αρκούμαστε σε αγοραίες εκφράσεις, οι οποίες και αποτελούν τη μόνη άμυνά μας στις όποιες λογικές φωνές. Και, βέβαια, καταδεικνύουν και το γενικό χαμηλό μέσο μορφωτικό επίπεδο του λαού μας.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι η ανυπαρξία πνευματικών ανθρώπων στη χώρα μας ή η αδυναμία ή απροθυμία τους να αρθρώσουν παρεμβατικό λόγο αλλά η απροθυμία ου μην και αδυναμία των υπολοίπων να αντιληφθούν τα λεγόμενά τους.

Στο μαγευτικό Γαλαξείδι

Μια επίσκεψη στο μαγευτικό και ρομαντικό Γαλαξείδι ήταν ένας δημοφιλής προορισμός τις μέρες αυτές της καλοκαιρίας και επ' ευκαιρία της Πρωτομαγιάς. Μια πανέμορφη κωμόπολη με υπέροχο χρώμα και πολλά παλαιά και καλοδιατηρημένα κτίρια, αποτελεί ένα τόπο, όπου μπορεί να ξεφύγει κανείς από την καθημερινότητά του και να χαλαρώσει από τους ρυθμούς της δουλειάς αλλά και να απολαύσει τις μικρές χαρές των διακοπών.

Το Γαλαξείδι, όμως, δείχνει και πως θα μπορούσε να ήταν η χώρα μας, αν δεν ενέδιδε στο δέλεαρ της αντιπαροχής και του εύκολου κέρδους. Αν και οι μπετονένιες παρεμβάσεις, που τόσο οικείες είναι σε όσους επιλέξαμε να ζήσουμε στα μεγάλα αστικά κέντρα της Ελλάδος, δεν απουσιάζουν εντελώς, το σύνολο των κτιρίων αυτής της κωμόπολης είναι χτισμένα σε μια εποχή με περισσότερο γούστο και σεβασμό στην αισθητική. Και είναι μια εικόνα, που μας γυρίζει πίσω στο παρελθόν, το οποίο μπορεί να μην είναι τόσο μαγικό, όσο επιθυμούν οι νοσταλγοί του, αλλά τουλάχιστον οι περισσότερες πόλεις παρουσίαζαν μια σαφώς πιο καλαίσθητη μορφή.

Ίσως, τελικά, να ήταν τυχερό το Γαλαξείδι, που δεν έγινε ένα μεγάλο αστικό κέντρο από αυτά, που κατά τις απαρχές της αστυφιλίας συγκέντρωσαν χιλιάδες εσωτερικούς μετανάστες, προσφέροντας, έτσι, ένα βασικό άλλοθι στους εμπνευστές της αντιπαροχής. Η παρακμή του συνετέλεσε στην εγκατάλειψή του, αφήνοντας, έτσι, αλώβητο το μεγαλύτερο μέρος του από τις γνωστές νεοελληνικές πολεοδομικές ακροβασίες. Δεν είναι τυχαίο, ότι και άλλα μέρη, που παρήκμασαν την εποχή της επέλασης του οπλισμένου σκυροδέματος και των εργολάβων, όπως το Ναύπλιο (πόσο τυχερό στάθηκε, που πολύ σύντομα έπαυσε να αποτελεί την πρωτεύουσα της Ελλάδος) ή η Κέρκυρα, διατήρησαν σε μεγάλο βαθμό ένα χρώμα, που σε φέρνει πίσω στο παρελθόν και σου δείχνει μια περισσότερο όμορφη εικόνα της χώρας μας, τότε που τα πανύψηλα και κακάσχημα, στην πλειονότητά τους, μπετονένια μεγαθήρια φάνταζαν μακρυνός εφιάλτης.

Δ.Ν.Τ. και ευθύνες

Μπήκαμε υπό τον έλεγχο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, λοιπόν. Ομολογώ, ότι δεν γνωρίζω, τι είδους ρόλο θα διαδραματίσει στα της χώρας μας ο οργανισμός αυτός αλλά σίγουρα δεν πρόκειται για κάτι αμελητέο. Η δε ανακοίνωση του κ. Πρωθυπουργού από το Καστελλόριζο ήταν σαφέστατη και κατέδειξε την κρισιμότητα της κατάστασης.

Ειλικρινά, δεν μπορώ να προδικάσω, ότι η έλευση του Δ.Ν.Τ. στη ζωή μας θα βελτιώσει την κατάσταση της χώρας μας. Όσοι είδαν πρόσφατα στην τηλεόραση την εκπομπή του κ. Θεοδωράκη για την κατάσταση στην Ουγγαρία μετά την προσφυγή της στο Δ.Ν.Τ. θα αντελήφθησαν, ότι μόνο ρόδινη δεν πρόκειται να είναι η κατάσταση για τα επόμενα χρόνια.

Ωστόσο, σίγουρα δεν συμμερίζομαι τις απόψεις, που ήδη έχουν αρχίσει και ακούγονται για τους προκατόχους του κ. Γ.Α.Π., ότι, δηλαδή, αυτοί, σε αντίθεση με αυτόν, κατάφεραν να μην καταφύγουν στο Δ.Ν.Τ. Διότι, στην πραγματικότητα, αυτό, που έκαναν οι προκάτοχοι του κ. Πρωθυπουργού, ήταν να παρατείνουν την οικονομική ρευστότητα μιας χώρας, η οποία από καταβολής της ως κρατικού μορφώματος δεν έπαυσε ποτέ να δανείζεται αφειδώς και με καταχρηστικούς όρους, χωρίς ποτέ ουσιαστικά να διαμορφώσει εκείνες τις συνθήκες, που θα καθιστούσαν είτε την οικονομία της αυτάρκη είτε την ίδια αξιόπιστη.

Δεν σκοπεύω να βγάλω λάδι τον κ. Πρωθυπουργό, ο οποίος προεκλογικά ισχυριζόταν, ότι "υπάρχουν λεφτά", προκειμένου να κερδίσει την ψήφο του κόσμου. Αντικειμενικά, έχει τεράστιο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση αυτή, δεδομένου ότι από το 1985 και μετά υπηρέτησε στα διάφορα κυβερνητικά σχήματα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ουδέποτε εναντιώθηκε στην οικονομική πολιτική τους. Αλλά η ευθύνη δεν είναι μόνο δική του. Απλά έλαχε σε αυτόν να κληθεί να λάβει μια σοβαρή απόφαση. Η συνέχεια θα δείξει, αν έπραξε ορθά ή αν υπήρχε και άλλος δρόμος.