Επιθετικό κράτος και υβριζόμενος λαός

Έζησαν για εκατονταετίες περιπλανώμενοι, χωρίς πατρίδα και, το χειρότερο, ανεπιθύμητοι. Βίωσαν στο πετσί τους τη μοίρα του αποδιοπομπαίου τράγου. Διώχθηκαν και ταλαιπωρήθηκαν σχεδόν σε όλες τις χώρες, στις οποίες εγκαταστάθηκαν. Έζησαν ποικίλους περιορισμούς, που κυμαίνονταν από την υποχρέωσή τους να κατοικούν σε συγκεκριμένες περιοχές (τα γνωστά "γκέττο") έως την υποχρέωσή τους να φορούν συγκεκριμένα ενδύματα και διακριτικά. Και, σαν κερασάκι στην τούρτα της μισαλλοδοξίας, εξοντώθηκαν από ένα λαό, ο οποίος είχε ασπαστεί το σύνολο των προκαταλήψεων, που τους αφορούσαν.

Μεταπολεμικά κατάφεραν να αποκτήσουν μια κρατική υπόσταση και να μπορέσουν, επιτέλους, να ζήσουν, χωρίς να αισθάνονται παρείσακτοι. Και θα περίμενε κανείς, ότι μετά από τόσους αιώνες διωγμών θα είχαν αξιολογήσει όσα πέρασαν και θα απέφευγαν να τα εφαρμόσουν σε τρίτους.

Δυστυχώς, η πολιτική της χώρας αυτής διέψευσε ακόμα και τους πιο αισιόδοξους. Αρχικά έχοντας ως σκοπό να υπερασπιστεί τα εδάφη, που της είχαν αποδοθεί βάσει διεθνών συνθηκών και, αργότερα, με καθαρά επιθετικές βλέψεις, καταπάτησε συνθήκες και διεθνές δίκαιο, καταλαμβάνοντας εδάφη, που δεν της ανήκαν, εγείροντας οικισμούς σε περιοχές, που δεν δικαιούνταν, αφού πρώτα εξεδίωκε τους αραβόφωνους κατοίκους τους, ενίοτε, μάλιστα, εξόντωνε ορισμένους εξ όσων διαφωνούσαν με την εκδίωξη των πληθυσμών αυτών και την εν γένει επεκτατική πολιτική του (περίπτωση Ρέιτσελ Κόρι). Φυσικά, ένα σημαντικό μέρος του λαού αυτής της χώρας αλλά και πάμπολλα εβραϊκής καταγωγής πρόσωπα αντιδρούσαν σφόδρα στην πολιτική αυτή αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Αποκορύφωμα αυτής της περιφρόνησης για τους κανόνες του διεθνούς δικαίου αποτέλεσε και η πρόσφατη επίθεση σε βάρος των επονομασθέντων πλοίων της Ελευθερίας, που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια για τους κατοίκους της αποκλεισμένης από το Ισραήλ Λωρίδας της Γάζας.

Η διεθνής κατακραυγή είναι δεδομένη, όπως και οι συνήθεις ακρότητες σε βάρος του λαού του Ισραήλ αλλά και των απανταχού Εβραίων, ως εάν μόνη η ιδιότητά τους να ευθύνεται για τα δεινά των Παλαιστινίων ή η πολιτική του Ισραήλ να τυγχάνει της έγκρισης όλων των εβραϊκής καταγωγής κατοίκων της υφηλίου. Είναι, όμως, πραγματικά τραγικό να ανήκεις σε ένα λαό, ο οποίος επί σειρά αιώνων κατεδιώκετο χωρίς ουσιαστικό λόγο και επιθυμούσε κάποια γη, για να στεριώσει και να φτιάξει το κράτος του, και σήμερα, που έχεις και γη και κράτος, να διαθέτεις μια κυβέρνηση, η οποία κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της, ώστε να προκαλέσει τη διεθνή αποστροφή. Διότι έτσι το μόνο, που επιτυγχάνεται, είναι να στραφεί περισσότερος κόσμος όχι τόσο εναντίον του κράτους, που η πολιτική του προκαλεί την κατάσταση αυτή, αλλά εναντίον του λαού του και όσων έχουν εβραϊκή καταγωγή, οι οποίοι και αποτελούν τον εύκολο στόχο των απανταχού αντισημιτών στο όνομα, δήθεν, της αγανάκτησης.

Βιβλία : "ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ", του Πάνου Καρνέζη

Σε ένα γυναικείο μοναστήρι απομονωμένο από τον έξω κόσμο, η ηγουμένη Μαρία Ίνες προσπαθεί να εξιλεωθεί από μια αμαρτία της νιότης της. Ξαφνικά, μια βαλίτσα με ένα μωρό παιδί εμφανίζεται στα σκαλοπάτια του μοναστηριού. Η Μαρία Ίνες αποφασίζει να το κρατήσει και να το μεγαλώσει. Έτσι, όμως, έρχεται σε αντίθεση με τις υπόλοιπες μοναχές, πυροδοτώντας μια σειρά αντιδράσεων, που θα αλλάξουν τη ζωή της μονής αλλά και των ίδιων των μοναχών.

Αυτή είναι η υπόθεση του νέου μυθιστορήματος του Πάνου Καρνέζη "ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ"(Εκδόσεις Λιβάνη). Η θρησκευτική προσήλωση της πρωταγωνίστριας ηγουμένης διαταράσσεται από την εμφάνιση του βρέφους αλλά επανέρχεται, μόλις ασπάζεται την αντίληψη, ότι το παιδί αυτό της το έστειλε ο ίδιος ο Θεός. Η πίστη της παραμένει ακλόνητη αλλά την εμποδίζει να υιοθετήσει μια λογική άποψη για την εμφάνιση του παιδιού, ωθώντας αυτή και κάποιες άλλες μοναχές σε πράξεις, που αντίκεινται στη χριστιανική διδασκαλία. Ο χριστιανισμός εμφανίζεται ταυτόχρονα ως φορέας του Καλού αλλά και πρόξενος του Κακού. Η καλοσύνη, που διδάσκει ο χριστιανισμός, εμποδίζεται μέσα από τις άκαμπτες δομές της επίσημης θρησκείας, ενώ οι εμπλεκόμενοι στην ιστορία πρωταγωνιστές, παρά την εντρύφησή τους στα του χριστιανισμού, εντούτοις εμφανίζονται ανίκανοι να καταπολεμήσουν τα πάθη τους.

Χωρίς να είναι στις προθέσεις του συγγραφέα να επιτεθεί στο χριστιανισμό, εντούτοις ο παραλογισμός, που μπορεί να γεννήσει η θρησκεία αυτή, αποτυπώνεται με εύγλωττο τρόπο, βοηθούσης και της γερής πένας του συγγραφέα, ο οποίος αναπαριστά με πειστικότητα τους χαρακτήρες του βιβλίου αλλά και την ατμόσφαιρα του μοναστηριού. Πίσω από τις θεωρίες, που πλάθουν με το νου τους οι μοναχές, υπάρχουν λογικές εξηγήσεις, τις οποίες αδυνατούν να συλλάβουν μέσα στη θρησκοληψία τους. Έτσι, η θρησκεία εμφανίζεται να συσκοτίζει το νου και, κυρίως, να αδυνατεί να βοηθήσει τους πιστούς της να ξεπεράσουν τα πάθη τους.

Παρά, όμως, τις συγγραφικές αρετές του συγγραφέα, όσοι είχαν την εμπειρία να διαβάσουν το υπέροχο πρωτόλειό του "ΜΙΚΡΕΣ ΑΤΙΜΙΕΣ", δεν θα ικανοποιηθούν ιδιαίτερα από το νέο αυτό πόνημά του. Η ιστορία απέχει από το να χαρακτηριστεί πρωτότυπη και είναι δύσκολο ο αναγνώστης να μην φανταστεί, ότι την έχει ξαναδιαβάσει με άλλους συντελεστές και γραμμένη από άλλο συγγραφέα. Περαιτέρω, της λείπει η ζωντάνια, που χαρακτήριζε τις ιστορίες του παραπάνω πρωτολείου, ίσως επειδή η ιστορία διαδραματίζεται στο εξωτερικό και όχι στην Ελλάδα, όπου οι σκηνές από τις "ΜΙΚΡΕΣ ΑΤΙΜΙΕΣ" θύμιζαν σε αρκετούς αναγνώστες μνήμες από το παρελθόν τους, ειδικά σε όσους μεγάλωσαν στην ελληνική επαρχία. Δεν σκοπεύω να ψέξω το συγγραφέα για την τοποθέτηση της πλοκής του έργου του αυτού στην αλλοδαπή αλλά δεν μπορώ να αποφύγω τις συγκρίσεις ανάμεσα σε αυτό και το παραπάνω πρώτο βιβλίο του.

Έστω και έτσι, όμως, το νέο βιβλίο του κ. Καρνέζη διαβάζεται άνετα και μαγεύει με την σπουδαία γραφή του, αποδεικνύοντας, ότι, παρά τους περιορισμούς της θρησκείας, οι ανθρώπινες αδυναμίες είναι αδύνατο να ξεπεραστούν, ίσως επειδή είναι αυτές, που ορίζουν, μεταξύ άλλων, την ανθρώπινη φύση.

Περάστε, κόσμε!

Είναι, ίσως, το έργο με τη μεγαλύτερη διάρκεια στη χώρα μας, τύφλα να έχουν κάτι θεατρικές επιτυχίες, που παίζονταν επί σειρά ετών. Είναι τζάμπα, διότι οι συντελεστές της δεν απαιτούν καμμία, απολύτως, αμοιβή. Πρωταγωνιστεί ο ελληνάρας στο ρόλο της ζωής του. Δεν υπάρχουν άλλοι συντελεστές σε αυτή την παράσταση, εκτός, ίσως, απ' όσους ταλαίπωρους βρεθούν στο διάβα του. Πρόκειται, στην ουσία, για ένα μονόλογο, όπου ο ελληνάρας κατηγορεί ως υπεύθυνους για την κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει η χώρα του :

.- Τους πολιτικούς, που με τις ωφελιμιστικές τακτικές τους έριξαν τη χώρα στα Τάρταρα,

.- Τους δημοσίους υπαλλήλους, οι οποίοι κοπροσκυλάνε όλη μέρα, κοστίζουν ένα σκασμό λεφτά στο κράτος και δεν παράγουν τίποτα,

.- Τους δικηγόρους, διότι αυτοί ωφελούνται πάντοτε και, κυρίως, δική τους έμπνευση είναι οι νόμοι, που κατέστρεψαν την Ελλάδα, χώρια που σπεύδουν να υπερασπιστούν τους απατεώνες, οι οποίοι ευθύνονται για τα στραβά και ανάποδα της χώρα,

.- Τους γιατρούς, οι οποίοι κατέστρεψαν το σύστημα υγείας της Ελλάδος με τα φακελλάκια και τις προμήθειές τους,

.- Τους μηχανικούς, που μπάζωσαν ρέματα, έκαψαν δάση, γέμισαν την Ελλάδα μπετόν και δεν άφησαν κοίτη ποταμού, που να μη τη σηκώσουν,

.- Την Ευρωπαϊκή Ένωση, διότι με την πολιτική της μας μετέτρεψε σε χώρα καταναλωτών, η οποία δεν παράγει τίποτα,

.- Το Δ.Ν.Τ., που ετοιμάζεται να ξεπαστρέψει τη χώρα με τα τρομερά μέτρα του,

.- Τις Η.Π.Α., που ανέκαθεν μας έβλεπαν ως αγκάθι στις εν γένει βλέψεις τους και απεργάζονταν την κατάρρευσή μας,

.- Τους Εβραιομασόνους, διότι έβλεπαν με εχθρικό μάτι τους Έλληνες και δεν ήθελαν ποτέ το καλό μας,

.- Τους μετανάστες, γιατί τόλμησαν και πήραν τις δουλειές των Ελλήνων, με αποτέλεσμα να υπάρχει τόση ανεργία. Και, τέλος πάντων, σε σχέση με τους υπόλοιπους στόχους, οι μετανάστες ειναι ο βολικότερος.

Ποιός έμεινε στην απ' έξω; Μα, φυσικά, ο ίδιος ο πρωταγωνιστής! Ποτέ του δεν φταίει, δεν φέρει καμμία ευθύνη για το χάλι της χώρας του, δεν ήξερε, ότι τον δούλευαν τόσα χρόνια και δεν περίμενε, ότι θα ερχόταν η στιγμή, που τα πάντα θα κατέρρεαν γύρω του.

Αλλά, είπαμε, αυτός (θεωρεί, ότι) δεν φταίει. Και, το χειρότερο, αναμένεται να το φάμε στη μάπα αυτό το έργο και με διαφορετική, κάθε φορά, διανομή.

Στων εθνικοφρόνων βουλευτών το μυαλό

Η επιλογή του διηγήματος "στου Κεμάλ το σπίτι" του γνωστού λογοτέχνη Γιώργου Ιωάννου για το γνωστικό αντικείμενο της νεοελληνικής λογοτεχνίας στις φετινές πανελλαδικές εξετάσεις αποτέλεσε μια μικρή έκπληξη. Και τούτο διότι αναφέρεται στην ιστορία μιας Τουρκάλας, η οποία επισκεπτόταν το σπίτι, στο οποίο έμενε η οικογένεια του συγγραφέα, πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη, και με αφορμή αυτή την επίσκεψη ο συγγραφέας ανατρέχει στα βάσανα των ανθρώπων, που κρίθηκαν ανταλλάξιμοι, βάσει των όρων της Συνθήκης της Λωζάννης, και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Έτσι, χριστιανοί και Μουσουλμάνοι έφυγαν από τα σπίτια τους και η ιστορία, που είχαν γράψει στους τόπους, που άφησαν, διεκόπη βίαια.

Το κείμενο, όμως, αυτό του Γιώργου Ιωάννου δεν έχει σκοπό μόνο να υπομνήσει στους αναγνώστες του την προσφυγιά αλλά, κυρίως, να θυμίσει, ότι τους λαούς, χριστιανούς και μουσουλμάνους, Έλληνες και Τούρκους, δεν υπάρχουν πράγματα, για να τους χωρίσουν και ότι το δράμα του ξεριζωμού είναι κοινό και στους δύο. Ο συγγραφέας ζητάει από τον αναγνώστη να κρατήσει μέσα του τις μνήμες της προσφυγιάς όχι μόνο ως στείρα ανάμνηση αλλά και ως κίνητρο για να καταπραϋνθούν οι διαφορές ανάμεσα στους δύο λαούς. Ακόμα και η οικογένεια του συγγραφέα ξεπερνάει την αρχική καχυποψία της απέναντι στην Τουρκάλα και αρχίζει να τη συμπαθεί, μόλις θυμάται τη δικιά της προσφυγιά.

Σε μια εποχή, που τα πάθη ανάμεσα στους δύο λαούς δεν έχουν, ακόμα, καταλαγιάσει, είναι χρήσιμο τέτοια κείμενα να θυμίζουν, πόσα κοινά έχουμε οι δύο λαοί. Χωρίς να παραγνωρίζω τις προκλήσεις των γειτόνων Τούρκων αλλά και ορισμένες "μαγκιές" κάποιων πολιτικών μας, φρονώ, ότι διηγήματα, όπως το παραπάνω, μπορούν να δώσουν κίνητρα για τη συμφιλίωση των δύο λαών. Και είναι χρήσιμο, που ένα υπουργείο, που δεν φημίζεται ακριβώς για την αγάπη του προς αυτό, που υποτίθεται, ότι υπηρετεί, επέλεξε το συγκεκριμένο πεζό για τις πανελλαδικές εξετάσεις. Διότι δείχνει να ξεφεύγει από το εθνοκεντρικό εκπαιδευτικό σύστημα και να προσεγγιζει μεθόδους φιλικές και προς εθνότητες, που παραδοσιακά μαθαίνουμε να βλέπουμε αρνητικά.

Απ' όλα τα παραπάνω, όμως, οι βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ., κ.κ. Χρυσανθακόπουλος και Πλεύρης, δεν είδαν ούτε αντελήφθησαν κάτι. Ή, μάλλον, επειδή δεν τους θεωρώ ανόητους, είδαν μόνο αυτά, που νόμισαν, ότι είδαν, ήτοι ότι ήταν απαράδεκτη η επιλογή του κειμένου αυτού στις 19.5.2010, ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, θεωρώντας, μάλιστα, ότι αυτό δεν συμβάλλει καθόλου στη μόρφωση των μαθητών μας. Αναρωτιώνται, μάλιστα, τίνος ιδέα ήταν η επιλογή του εν λόγω κειμένου, τροφοδοτώντας, έτσι, το μύλο της συνωμοσιολογίας εν Ελλάδι.

Προφανώς για τους παραπάνω βουλευτές μας ελάχιστη σημασία έχει το γεγονός, ότι το διήγημα του Γιώργου Ιωάννου, το οποίο αμφιβάλλω, αν μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν, αποφεύγει τις ακραίες θέσεις και τους μύδρους κατά των Τούρκων και στέκεται στην ανθρώπινη πλευρά του δράματος των προσφύγων, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, και αυτό χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις. Περισσότερο στάθηκαν στην αναφορά του ονόματος του Κεμάλ Ατατούρκ, προσώπου που σαφέστατα και ευθύνεται για το δράμα των Μικρασιατών και Ανατολικοθρακιωτών προσφύγων, παραβλέποντας, όμως, και τις ευθύνες των ταγών μας της εποχής εκείνης στο δράμα αυτό. Μόνο που η αναφορά αυτή γινόταν απλά για να προσδιοριστεί το σημείο, όπου ελάμβαναν χώρα τα γεγονότα, που αναφέρονται στο διήγημα αυτό. Και σε καμμία περίπτωση δεν γράφτηκε το διήγημα αυτό για να προκαλέσει τους, δήθεν, ευαίσθητους εθνικά βουλευτές μας και τους ομοϊδεάτες τους.

Σε μια εποχή, που έχει καταστεί σαφές, ότι οι αντεγκλήσεις μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας δεν οδηγούν πουθενά, είναι τουλάχιστον ανόητο να εφευρίσκονται αφορμές, ώστε να εντείνουν το κλίμα μιας κοινωνίας ήδη ταλαιπωρημένης από την οικονομική - και όχι μόνο αυτή - κρίση. Αλλά μάλλον αυτά αποτελούν ψιλά γράμματα για τους ανωτέρω εθνοπατέρες μας και όσους τους ακολουθούν ιδεολογικά.

Οι άνθρωποι, που τους έλεγαν λαϊκά είδωλα

Μια φορά και έναν καιρό, υπήρχαν κάποια πρόσωπα, που γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Οι οικογένειές τους ήταν πάμφτωχες και η εξασφάλιση του επιουσίου τους όχι δεδομένη. Ζούσαν μέσα στη στέρηση και αρκετά χρόνια αργότερα παινεύονταν, ότι ο χαρακτήρας τους σμιλεύτηκε από τις καταστάσεις αυτές.

Κάποια στιγμή έδειξαν κάποια κλίση σε κάποιο τομέα. Άλλος είχε καταπληκτική φωνή, άλλος έπαιζε μπουζούκι με δεξιοτεχνία και άλλος έκλεβε την παράσταση στις θεατρικές παραστάσεις του σχολείου του. Κάπως έτσι άρχισαν να ξεχωρίζουν από το σωρό των ταλαίπωρων συμπατριωτών τους. Οι στερήσεις δεν είχαν, βέβαια, σταματήσει αλλά, τουλάχιστον, είχαν μια κάποια αναγνώριση στη μικρή κοινωνία τους.

Τότε τους είδε κάποιος, που είχε προσβάσεις στη βιομηχανία θεάματος, όπως, τέλος πάντων, αυτή είχε εκείνα τα χρόνια. Τους εκτίμησε και τους προώθησε, ανιδιοτελώς με κάποιο προσωπικό όφελος λίγη σημασία έχει. Φυσικά, το ξεκίνημά τους ήταν σκληρό και ο κόσμος του θεάματος αδυσώπητος, όπως, άλλωστε, και στις μέρες μας. Και ένας ταλαντούχος πιτσιρικάς αποτελεί το χειρότερο εχθρό του καταξιωμένου καλλιτέχνη. Όμως οι νεαροί/νεαρές είχαν μπει αποφασισμένοι να παλέψουν για να βελτιώσουν τη ζωή τους αλλά και τη ζωή της οικογένειάς τους. Τώρα ο επιούσιος εξακολουθούσε να είναι φτωχικός αλλά ήταν, τουλάχιστον, δεδομένος και η αναγνωρισιμότητα των φίλων μας ειχε αρχίσει να ξεπερνάει τα σύνορα της γειτονιάς/ενορίας/χωριού τους.

Κάποια στιγμή, τα περι ων ο λόγος η παρούσα ανάρτηση πρόσωπα ανήλθαν στις κορυφές της βιομηχανίας θεάματος. Τί σπουδαίες ερμηνείες, τί συγκλονιστικές στιγμές, τί συγκίνηση του κοινού, που έβλεπε πρόσωπα, που αποτελούσαν σάρξ εκ της σαρκός του, ανθρώπους, που, μέχρι πρότινος, στερούνταν μαζί του τα χρειώδη για την επιβίωσή τους, να μαγεύουν τα πλήθη με το ταλέντο τους και να παρασύρουν μακρυά από την κακοδαιμονία του. Τώρα ο επιούσιος όχι μόνο ήταν δεδομένος αλλά και πλουσιοπάροχος σε σχέση με τα κρατούντα τότε στην Ελλάδα μας.

Ύστερα, ήλθε η στιγμή, που οι φίλοι/φίλες μας άρχισαν να χάνουν το μέτρο. Πλέον η αναγνωρισιμότητά τους ήταν τέτοια, που είχε αρχίσει να ξεπερνάει τα σύνορα της χώρας μας. Βέβαια, και έξω από αυτή Έλληνες τους παρακολουθούσαν και θαύμαζαν αλλά αυτό μικρή σημασία έχει. Τα χρήματα έρρεαν ποτάμι από τις τσέπες τους. Και τότε το μυαλό τους άρχισε να παίρνει ανάποδες στροφές. Σκέφτηκαν, λοιπόν, ότι, αφού είχαν κερδίσει αρκετά χρήματα, θα μπορούσαν να κερδίσουν ακόμα περισσότερα. Πλέον οι ταπεινές συνθήκες ζωής αποτελούσαν παρελθόν αλλά κυριαρχούσε ο ταπεινός τρόπος σκέψης. Αυτό, όμως, έπαιζε ελάχιστο ρόλο για τους ορκισμένους φίλους τους.

Έτσι, τα πρόσωπα αυτά άρχισαν να παρανομούν ποικιλοτρόπως. Άλλος έπαυσε να δηλώνει τα εισοδήματά τους στην εφορία ή δήλωνε καταφανώς λιγότερα από αυτά, που αποκέρδαινε, άλλος έχτιζε ανερυθρίαστα το αυθαίρετό του μέσα στο δάσος ή πάνω στον αιγιαλό ή, εν πάσει περιπτώσει, εκεί, που δεν έπρεπε να το χτίσει και καθ' υπέρβασιν της οικοδομικής αδείας κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. Κανένας δεν ασχολούνταν με τις παρανομίες αυτές, αφού στη χώρα μας τα πρόσωπα αυτά είχαν μετατρέψει το θαυμασμό του κοινού τους σε μέσο για τη διάπραξη των ανομιών τους και άσυλο, ώστε να μένουν στο απυρόβλητο της κοινής γνώμης και του νόμου. Άλλωστε, συχνά και οι ίδιοι οι κρατικοί ελεγκτές των παρατυπιών αυτών δήλωναν θαυμαστές των εν λόγω προσώπων, οπότε τους έκαναν το χατίρι να κάνουν τα στραβά μάτια, ενίοτε με ένα γερό μπαξίσι. Και αλλοίμονο σε εκείνο τον ασεβή, που τολμούσε να τους κατακρίνει. Την άμυνα των προσώπων αυτών ανελάμβαναν οι πιστοί τους, οι οποίοι κατακεραύνωναν τουν επικριτή του θεού τους. Τον χαρακτήριζαν ως ζηλιάρη, που δεν αντέχει την επιτυχία του Χ καλλιτέχνη, ανιστόρητο και αχάριστο, που δεν βλέπει τις διακρίσεις, που αυτός ο Χ έχει χαρίσει στην Ελλάδα και άλλα συναφή φαιδρά. Κάποτε επετίθετο και ο Χ στους τιμητές του, δηλώνοντας, ότι είναι απαράδεκτο η χώρα του, που μονίμως τον κυνηγάει, να τον ψέγει για το σπίτι του, όταν σε άλλη χώρα της Μεσογείου το σπίτι μιας συναδέλφου του είχε μετατραπεί σε μουσείο, ως ελάχιστη ένδειξη τιμής προς αυτή. Η λεπτομέρεια, όμως, που ο εν λόγω διαμαρτυρόμενος κύριος είχε καταπιεί, ήταν, ότι η οικία του ενέπιπτε στη νομοθεσία περι αυθαιρέτων κτισμάτων. Είπαμε, όμως, το εν λόγω πρόσωπο ευρίσκετο στο απυρόβλητο.

Μέχρι που κάποια στιγμή έσκασε η βόμβα με ένα από αυτά τα θαυμαστά πρόσωπα. Ο κύριος αυτός κατηγορείται για φοροδιαφυγή, ύψους καμπόσων εκατομμυρίων ευρώ, καθόσον επί 17 συναπτά έτη δεν έκρινε σωστό να υποβάλει φορολογική δήλωση. Και, δυστυχώς, δεν είναι ο μόνος, απλά έτυχε να είναι παντρεμένος με βουλευτίνα και μέλος, μέχρι πριν μερικά 24ωρα, της νυν κυβέρνησης της Ελλάδος. Και πόσα, ακόμα, από τα πρόσωπα του συναφιού του είχαν την ίδια ροπή με αυτόν, κανένας δεν ξέρει με ακρίβεια. Πάντως, ο παραπάνω καθ' έξιν φοροφυγάς δεν έπεσε από τον Άρη.

Τους ανθρώπους αυτούς τους λένε λαϊκά είδωλα. Ίσως επειδή έχουν ακριβώς τις ίδιες αδυναμίες με τους θαυμαστές τους και, μάλιστα, στη νιοστή.

Βιβλία : "ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΣΤΗ ΦΩΛΙΑ ΤΗΣ ΣΦΗΓΚΑΣ", του Στιγκ Λάρσον

Η Λίσμπετ Σαλάντερ έχει επιζήσει της δολοφονικής απόπειρας σε βάρος της αλλά πρέπει να αντιμετωπίσει μια σειρά από κατηγορίες, που στόχο έχουν να την εξολοθρεύσουν. Οι παλιοί εχθροί της είναι αποφασισμένοι να της κλείσουν δια παντός το στόμα. Αλλά η Λίσμπετ δεν θα καθήσει με σταυρωμένα χέρια. Με τη βοήθεια του δημοσιογράφου Μίκαελ Μπλούμκβιστ θα αντεπιτεθεί.
Το τελευταιο μέρος της τριλογίας του Στιγκ Λάρσον "ΜΙΛΛΕΝΙΟΥΜ" είναι, ίσως, και το πιο συναρπαστικό. "ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΣΤΗ ΦΩΛΙΑ ΤΗΣ ΣΦΗΓΚΑΣ" (Εκδόσεις Ψυχογιός) είναι η εκδίκηση του μοναχικού, μικροκαμωμένου, ταλαιπωρημένου και ειδικού στους υπολογιστές κοριτσιού ενάντια σε ένα απάνθρωπο σύστημα, που προσπάθησε να την καταστρέψει. Χωρίς να αποτελεί καθαυτό αστυνομικό μυθιστόρημα, όπως τα δύο προηγούμενα βιβλία της σειράς, κρατάει τον αναγνώστη σε ένταση, αφού η προετοιμασία των δύο πλευρών για την τελική μάχη δίδεται με λεπτομέρεια και πειστικότητα.
Για μια, ακόμα, φορά, ο συγγραφέας καταπιάνεται με την ανάδειξη ορισμένων θεμάτων, που αποτελούν την πίσω αυλή του σουηδικού θαύματος. Ο ρόλος των μυστικών υπηρεσιών της Σουηδίας, όπως διαμορφώθηκε από τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου έως και τις μέρες μας, η περιθωριοποίηση των νέων, η δυσλειτουργία της αστυνομίας και των κοινωνικών υπηρεσιών αλλά και ο ρόλος του Τύπου στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης περνούν από το μικροσκόπιο του συγγραφέα και στηλιτεύονται.
Η Λίσμπετ Σαλάντερ αποτελεί ένα από τους πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες της σύγχρονης λογοτεχνίας. Από περιθωριακό, αντικοινωνικό, εχθρικό και ταλαιπωρημένο από τις υπηρεσίες, που είχαν αναλάβει την ανατροφή της, κορίτσι, η Λίσμπετ ανορθώνει το ανάστημά της κόντρα στις αντιξοότητες, που απειλούν να τη συντρίψουν, και καταδεικνύει, ότι ακόμα και ο πιο ταπεινωμένος και κυνηγημένος άνθρωπος μπορεί να ανατρέψει το πεπρωμένο του, αν πιστέψει στις δυνάμεις του. Το τέλος του βιβλίου τη βρίσκει να κάνει τη σημαντικότερη, ίσως, παραχώρηση στις αρχές της, ήτοι να ξανοίγεται περισσότερο στους ανθρώπους, πεπεισμένη, ότι δεν είναι όλος ο κόσμος κακός. Και αυτό είναι, ίσως, το σημαντικότερο μήνυμα ,που ο μακαρίτης Στιγκ Λάρσον θέλησε να περάσει στους αναγνώστες του.
Και με αυτό τον αισιόδοξο τρόπο κλείνει μια άκρως ενδιαφέρουσα τριλογία, που απέκτησε, τελικά, αρκετούς θαυμαστές και στη χώρα μας.

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία αλλά....

Αναζητώ κάποιους λόγους για να συνεχίσω να ελπίζω μέσα στο κλίμα κακοδαιμονίας, που έχει ενσκήψει στη χώρα μας. Χάλια η οικονομία, χάλια η κοινωνία, χάλια η πολιτική, χάλια τα πάντα! Δεν τα λέω εγώ και ελάχιστη σημασία έχει, αν, πραγματικά, τα πιστεύω. Ακούγονται από την πλειοψηφία, αν κρίνουμε, ότι η πλειοψηφία νομιμοποιεί τη μιζέρια. Ακούγονται από τα κανάλια παντός τύπου, αν πιστέψουμε, ότι έχουν, ακόμα, κάποια ψήγματα αξιοπιστίας. Τέλος πάντων, ακούγονται και επηρεάζουν τους περισσότερους. Και θέλοντας και μη τα ακούς και εσύ.

Από κουράγιο άστα να πάνε οι περισσότεροι! Γιατί να παλέψουν, σκέφτονται, αφού το μέλλον τους είναι αβέβαιο. Με λιγότερα χρήματα και βαρύτερη φορολογία πως θα τη βγάλουμε πέρα; Και μετά από 40 χρόνια δουλειάς τί σύνταξη θα πάρουμε; Πώς θα τη βγάλουμε, όταν η αγοραστική δύναμη των χρημάτων μας μέρα με τη μέρα μειώνεται; Απαισιόδοξες σκέψεις, που δεν είναι αβάσιμες, αφού τα πράγματα αυτό δείχνουν.

Είναι μια από τις φορές εκείνες, που η αισιοδοξία πατάει φρένο και χειρόφρενο μαζί. Όσο οπτιμιστής και αν είσαι, δεν μπορείς να παραβλέψεις, ότι η κατάσταση βαίνει προς το χειρότερο. Και δεν έχεις και τους σοβαρούς κυβερνώντες, που θα μπορούσαν, τέλος πάντων, να σου εγγυηθούν, ότι κάποια στιγμή τα πράγματα θα καλυτερέψουν. Οι ίδιοι είναι στην πλειονότητά τους, που μας δούλευαν εδώ και χρόνια, γιατί τώρα να αλλάξουν μυαλά;

Είμαι θιασώτης της άποψης, ότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Αλλά αυτό τον καιρό αισθάνομαι, ότι αυτό το συναίσθημα τείνει να ξεθωριάσει.