Μία, ακόμα, απαρατήρητη διεθνής διάκριση

Σε μια χώρα, που ασχολείται με το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου, τις δημοσκοπήσεις, που δείχνουν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. να παίρνει κεφάλι στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων, τις ενδοκομματικές αναταράξεις, που προκαλούν οι δυσαρεστημένοι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος και άλλα παρεμφερή, ήταν επόμενο ότι η είδηση της βράβευσης του καθηγητού κ. Γιάννη Αντωνίου με το Βραβείο Πριγκοζίν θα περνούσε στα ψιλά των Μ.Μ.Ε.
Ο κ. Γιάννης Αντωνίου είναι καθηγητής και πρόεδρος του Τμήματος Μαθηματικών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Παράλληλα, διευθύνει και το πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών του παραπάνω τμήματος, ενώ διετέλεσε στο παρελθόν αναπληρωτής διευθυντής των Διεθνών Ερευνητικών Ινστιτούτων Solvay στις Βρυξέλλες, με διευθυντή τον δάσκαλό του Ιλία Πριγκοζίν. Ο τελευταίος υπήρξε ένας εκ των μεγίστων χημικών του περασμένου αιώνα και τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1977 για τη συμβολή του στη μελέτη της μαθηματικής θεωρίας του χάους και των πολύπλοκων ανοικτών συστημάτων. Το βραβείο Πριγκοζίν θεσπίστηκε προς τιμή επιστημόνων, που διακρίνονται σε παγκόσμιο επίπεδο στην έρευνα των πολύπλοκων ανοικτών συστημάτων.
Και αναρωτιέμαι, όταν έχουμε τέτοια μυαλά, που σε πείσμα των ποικίλων αντιξοοτήτων επιλέγουν όχι μόνο να παραμείνουν στην Ελλάδα αλλά και να εργαστούν και να προσφέρουν, γιατί η είδηση κάποιας διακρίσεώς τους στο εξωτερικό να περιέρχεται σε γνώση ελαχίστων; Γιατί αυτή η καλύτερη Ελλάδα, που υπάρχει και αντιστέκεται, να μην γίνεται ευρύτερα γνωστή; Μήπως επειδή πουλάει περισσότερο η γκρίνια, η μιζέρια, ο μηδενισμός, τύπου "στην Ελλάδα ζεις, δεν υπάρχει ελπίς" και η προβολή του εφήμερου και εύπεπτου; Και εμείς τί κάνουμε;

Γάμος παιδιών, χαρά γονέων και συγγενών (αποκλειστικά)

Η πρόσκληση για το γάμο είχε φτάσει στα χέρια μας δύο μήνες προ της τελετής και είχαμε όλοι προετοιμαστεί για το ευτυχές γεγονός. Οι μελλόνυμφοι ήταν πολλά χρόνια μαζί και περιμέναμε τη στιγμή, που θα ενώνονταν και επίσημα με τα δεσμά του γάμου.

Ήταν μια σύντομη τελετή και μετά το πέρας της πήραμε όλοι το δρόμο για το κοσμικό κέντρο, όπου θα πραγματοποιούνταν η δεξίωση. Για καλή μας τύχη, αυτό ευρίσκετο απέναντι από την εκκλησία, οπότε πήγαμε με τα πόδια.

Κάποια στιγμή, ενώ είχαμε τελειώσει το φαγητό, άρχισε να παίζει η μουσική. Οι νεόνυμφοι, τρανοί χορευτές αμφότεροι, έσυραν διαδοχικά το χορό με τους γονείς τους στους ρυθμούς των γνωστών τραγουδιών, που ακούγονται σε τέτοιες περιστάσεις. Όλοι τους καμαρώναμε, όλοι θαυμάζαμε το χορευτικό τους ταλέντο.

Αφού οι στενοί συγγενείς των νεονύμφων έσυραν διαδοχικά το χορό, σηκωθήκαμε και οι υπόλοιποι να χορέψουμε. Τα κλασσικά τραγούδια των γάμων είχαν δώσει τη θέση τους σε κάποια άσματα, φερόμενα ως δημοτικά, καλαματιανά και τσάμικα, κυρίως, που εναλλάσσονταν. Οι λιγότερο στενοί συγγενείς των νεονύμφων, κυρίως του γαμπρού, που ήταν και οι πιο πολυάριθμοι, έδειχναν να το διασκεδάζουν.

Μετά από μιάμιση ώρα, όμως, γεμάτη από αμφιβόλου ποιότητας δημοτικά, που, όμως, αναμφίβολα διασκέδαζαν τους συγγενείς των νεονύμφων, άρχισε να γίνεται καταφανής η ανάγκη για αλλαγή μουσικής επένδυσης. Είχαμε χορέψει αρκετά δημοτικά τραγούδια και περιμέναμε την ώρα, που θα άλλαζε η μουσική, ώστε να συνεχίσουμε. Η κουβέντα περί επιτακτικής ανάγκης για αλλαγή μουσικού ύφους είχε ήδη αρχίσει χαμηλόφωνα, όμως.

Πέρασε άλλη μια ώρα γεμάτη ολοένα και πιο απαράδεκτα δημοτικά- ο Θεός να τα κάνει τέτοια. Η νύφη έμοιαζε να χορεύει μηχανικά, αφού οι συγγενείς του γαμπρού την τραβολογούσαν ασταμάτητα να σύρει το χορό. Ο γαμπρός για να τη σώσει από το μαρτύριο προσφέρθηκε να κάνει τον πρωτοχορευτή. Μόνο η μουσική παρέμενε ίδια και απαράλλαχτη, εκτελεσμένη, κυριολεκτικά, από ψιλές και τσιριχτές φωνές, που αμφιβάλλω, αν θα μπορούσαν να σταθούν ακόμα και στο πιο υποβαθμισμένο πανηγύρι.

Κάποια στιγμή, η νύφη βρήκε την ευκαιρία να ξεγλιστρήσει από το συγγενολόι του γαμπρού και ήλθε προς το μέρος μας. "Σηκωθείτε να χορέψετε, ρε παιδιά", είπε και άρχισε να μας τραβάει να σηκωθούμε. Ο τολμηρός της παρέας το "πέταξε". "Τί θα γίνει, θα αλλάξετε τη μουσική να χορέψουμε, όλο κλαρίνα και κλαρίνα", ρώτησε. "Ποιά να αλλάξω, οι συγγενείς μας θα μας φάνε ζωντανούς, να ξέρατε τι τραβήξαμε με τη μουσική, που μας ζήτησαν".

Μείναμε "κάγκελο" στο άκουσμα αυτό. Ποιος διάλεξε τη μουσική, ρωτήσαμε. Οι συγγενείς μας και δε δέχονταν κουβέντα, ήταν η αποστομωτική απάντηση της νύφης. Πήγα πριν από μισή ώρα να την αλλάξω και έπεσαν να με "φάνε", στους γάμους αυτά χορεύουν, τι θες να βάλεις τα "ντάμπα-ντούμπα", που ακούνε στις πόλεις, να ξεχάσουμε την παράδοση τώρα για τα ξενόφερτα, μου είπαν, ο dj πήρε οδηγίες να μην αφήσει να ακουστεί άλλο από αυτά, που διάλεξαν. Τί να κάνω, θα μου ζάλιζαν τ' αυτιά ότι δεν τους σεβόμαστε, ότι κάνουμε μόνο τα χατίρια σας, ε ελάτε τώρα να χορέψετε, σας κοιτάζουν και γκρινιάζουν τι φίλους έχουμε, που δεν χορεύουν.

Και δώστου τσαλίμια, σπασίματα μέσης, φιγούρες και γλέντι στο χορό οι συγγενείς των νεόνυμφων. Και δώστου οι νεόνυμφοι να χορεύουν ολοένα και με λιγότερη διάθεση. Και δώστου εμείς να έχουμε μείνει στις καρέκλες μας, διότι είχαμε βαρεθεί τα ψευδεπίγραφα δημοτικά, που ρύπαιναν την αισθητική μας. 'Αλλοι παντρεύονται και άλλοι διασκεδάζουν, μου είπε το ταίρι μου. Και δεν είχα να αντιτάξω κάτι.

Σκέψεις γύρω από τα αίτια του ιστολογείν

Έχει βραδυάσει εδώ και αρκετή ώρα. Ο καιρός έχει δροσίσει αρκετά, ώστε να μην ειναι, πλέον, απαραίτητο το κλιματιστικό για να γίνει υποφερτή η ατμόσφαιρα. Η δουλειά έχει τελειώσει εδώ και ώρα και υπό τους ήχους του "I might lie"του Άντυ Τέιλορ αναρωτιέμαι τι είναι εκείνο, που μας κάνει να ασχολούμαστε με το ιστολογείν.

Προφανώς δεν είναι ξερά το απωθημένο κάποιων προσώπων, που δεν έγιναν δημοσιογράφοι, όπως διάβασα ή άκουσα κάπου πρόσφατα. Πιθανότατα να υπάρχουν και τέτοια πρόσωπα, 37.000, περίπου, ιστολόγοι υπάρχουν στην Ελλάδα, όλοι οι καλοί χωρούν και όλες οι πιθανότητες παίζουν. Η επιθυμία να ακουστεί η φωνή μας ίσως; Ναι, θα ήταν ένας καλός λόγος αλλά δεν αρκεί, διότι απαιτείται να έχεις πράγματα να πεις και να γνωρίζεις καταστάσεις, ώστε να αναφερθείς σε αυτές, χωρίς να γελοιοποιηθείς, όπως εκείνος ο καλεσμένος στη χτεσινή εκπομπή του κ. Τριανταφυλλόπουλου, που δήλωσε ότι ο Βακ Γκογκ έφαγε το κομμένο αυτί του.

Περισσότερο, φρονώ, είναι η επιθυμία να φωνάξουμε για όσα μας θλίβουν και μας εξοργίζουν. Οι κακές καταστάσεις αφθονούν αλλά όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλοίμονο, δεν έχουμε το προνόμιο να είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο με στραβά και ανάποδα. Δεν έχει νόημα να παραθέσω παραδείγματα λόγων, που προκαλούν αγανάκτηση και στενοχώρια, δεν θα είχε τελειωμό η λίστα. Η ανακάλυψη του ιστολογείν έδωσε φωνή σε όσους θέλουν να δηλώσουν την αντίθεσή τους στην ασχήμια, που τείνει να κυριαρχήσει, και την απάθεια, που διευκολύνει την κυριαρχία της. Άνθρωποι, που θέλουν να προβάλουν τις αναποδιές, που μας επηρεάζουν και να προτείνουν λύσεις για την αντιμετώπισή τους, βρήκαν φωνή χάρη στα ιστολόγια. Σπουδαία και ταλαντούχα μυαλά αξιοποιήθηκαν στην πρόταση ιδεών για ένα καλύτερο αύριο. Ένα νέο μέσο άρχισε να αποκτά ισχύ.

Έπειτα, η επιθυμία να ενώσουμε τις φωνές μας με όσους δυσανασχετούν με όσα συμβαίνουν γύρω τους δημιούργησε την ενασχόληση με το ιστολογείν. Η μεμονωμένη φωνή δεν έχει κανένα όφελος, αν, όμως, ενωθεί με άλλες φωνές, τότε κάτι μπορεί να γίνει. Και αυτή η δυνατότητα επικοινωνίας και ανταλλαγής απόψεων, καταστρώσεως από κοινού σχεδίων για την αντιμετώπιση προβλημάτων, υποβολής προτάσεων για διάφορα θέματα λειτούργησε ως κίνητρο για την ανάπτυξη του ιστολογείν. Η κινητοποίηση για τη διάσωση της Πάρνηθας απέδειξε ότι μέσα από το νέο αυτό μέσο μπορούν να γίνουν πράγματα.

Φυσικά, δε λείπουν και εκείνα τα ιστολόγια, που, εκτός από προβληματισμό, ενημερώνουν για ποικίλα θέματα, δείχνουν τι συμβαίνει μακρυά από εμάς, αμφισβητούν καταστάσεις, θέτουν προβληματισμούς και, γενικά, ανοίγουν ορίζοντες. Πρόκειται για πολύτιμα βοηθήματα για όποιον θέλει να διευρύνει τους ορίζοντές του. Φυσικά, δεν αρκούν, απαιτείται και η βοήθεια των βιβλίων αλλά και μόνο η παραπομπή σε αυτά καταδεικνύει τη βοήθεια και εδώ του ιστολογείν.

Θα μπορούσα να προβάλω και άλλα επιχειρήματα για τη σημασία των ιστολογίων σήμερα αλλά νομίζω ότι οι παραπάνω είναι οι κυριότεροι λόγοι. Και αρκούν, ώστε να συνεχίσει κανείς την περιήγησή του στην άγνωστη γη του ιστολογείν.

Περί των γαστρονομικών απολαύσεων των διασημοτήτων

Λένε ότι η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια. Δεν έχω καμμία αντίρρηση επ' αυτού αλλά προσωπικά, πιστεύω ότι ακόμα χειρότερη είναι η δημόσια επίδειξη της ημιμάθειας. Πρόκειται για εκείνη, δηλαδή, την τάση διαφόρων προσώπων να επιδεικνύουν την ευρυμάθειά τους σε ένα κοινό, το οποίο, συνήθως, διαθέτει αρκετά πιο χαμηλό πνευματικό υπόβαθρο από τον ομιλητή και, ως εκ τούτου, αδυνατεί να διαπιστώσει, αν ο ομιλητής αναφέρεται σε αληθινά περιστατικά ή σε αποκυήματα της φαντασίας του. Βέβαια, για να μην είμαι ειλικρινής, η αλήθεια είναι ότι η συσσώρευση γνώσεων σε πολλά μυαλά, χωρίς να έχουν ξεκαθαριστεί τα ακριβή στοιχεία του κάθε γνωστικού αντικειμένου, οδηγεί σε μια σύγχυση, αποτέλεσμα της οποίας είναι, όταν υπάρχει και η ροπή για επίδειξη γνώσεων σε τρίτους, η εκτόξευση σοβαρών ανακριβειών.

Έτυχε να παρακολουθήσω για λίγο την εκπομπή του κ. Τριανταφυλλόπουλου, όπου κάποιος καλεσμένος ανέφερε με περισπούδαστο ύφος ότι "ο Βακ Γκογκ έκοψε το αυτί του και το έφαγε". Μάλιστα, μαθαίνουμε από την τηλεόραση και τις απολαύσεις, που ο σπουδαίος αυτός ζωγράφος επεφύλασσε για τον ουρανίσκο του.

Για κακή τύχη, όμως, του καλεσμένου της παραπάνω εκπομπής, η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική. Ο Βακ Γκογκ όντως έκοψε το αυτί του, υπάρχει, μάλιστα, και μια αυτοπροσωπογραφία του, που παρουσιάζεται με γάζες στο σημείο, όπου υπήρχε το αριστερό του αυτί ή, μάλλον, ό,τι απέμεινε από αυτό, αφού δεν το έκοψε όλο, ύστερα από την απονενοημένη ενέργεια του. Επρόκειτο για την κατάληξη μιας φιλονικίας, που ο γνωστός ζωγράφος είχε με τον εξίσου γνωστό ομότεχνό του, Πωλ Γκωγκέν, με τον οποίο συγκατοικούσαν την εποχή εκείνη. Για την ακρίβεια, εικάζεται ότι ο Βαν Γκογκ είχε απειλήσει τον Γκωγκέν με ένα ξυράφι, ενέργεια, η οποία στοίχισε αργότερα την αποχώρηση του τελευταίου από την κοινή οικία. Το αποτέλεσμα αυτής της ενέργειας οδήγησε τον εξαιρετικά ευαίσθητο Βαν Γκογκ στον αυτοακρωτηριασμό του.

Πουθενά, όμως, δεν αναφέρεται ότι ο καλλιτέχνης έφαγε το αυτί του. Όσο και αν ψάξετε στο Διαδίκτυο, όποια εγκυκλοπαίδεια και αν ανοίξετε, πουθενά δεν υπάρχει τέτοια ένδειξη ότι ο Βαν Γκογκ έφαγε το αυτί του. Ναι, το έκοψε, αλλά, από την τομή αυτή και μετά η τύχη του κομμένου αυτού μέλους αγνοείται. Και η ψυχική ευαισθησία του Βακ Γκογκ, που τον οδήγησε αργότερα στον αυτοπυροβολισμό του και, εξ αυτού του λόγου, στο θάνατό του δύο μήνες μετά, ήταν δεδομένη αλλά επ' ουδενί λόγω δεν τον οδήγησε σε αυτό, που ανέφερε ο καλεσμένος του κ. Τριανταφυλλόπουλου.

Πάλι καλά, που δεν μας είπαν τον τρόπο, με τον οποίο μαγείρεψε το αυτί του ο Βακ Γκογκ. Ή, ρε παιδί μου, τι σάλτσα του έβαλε, αν το έφαγε ανάλατο κ.λπ. Και το χειρότερο είναι ότι δεν αποκλείεται αύριο-μεθαύριο να ακούσουμε ή να διαβάσουμε ότι ο Βακ Γκογκ όχι μόνο έκοψε το αριστερό του αυτί αλλά και το έφαγε, επειδή ο μελλοντικός αφηγητής ή συγγραφέας το άκουσε από τον καλεσμένο του κ. Τριανταφυλλόπουλου.

Ο εθισμός στην παραβατικότητα

Η πρόσφατη καταδίκη του συμβούλου του Πρωθυπουργού κ. Καραμανλή, κ. Κεφαλογιάννη, αποτελεί ένα, ακόμα, πλήγμα στο προφίλ του κ. Πρωθυπουργού, ο οποίος μπορεί να είχε τις καλύτερες δυνατές προθέσεις, όταν διετύπωνε τη ρήση «σεμνά και ταπεινά», πλην, όμως, όχι μόνο δεν εισακούστηκε αλλά προδόθηκε και από τους πιο κοντινούς του ανθρώπους. Ένας εξ αυτών είναι και ο άρτι, έστω πρωτοδίκως, καταδικασθείς κ. Κεφαλογιάννης, στενός συνεργάτης του κ. Πρωθυπουργού, ο οποίος υπήρξε και εκ των προσώπων, που στήριξαν θερμά την ανάδειξη του κ. Καραμανλή στην προεδρία της Ν.Δ.
Εκείνο, που προέχει περισσότερο, δεν είναι η καταδίκη του κ. Κεφαλογιάννη σε 12μηνη φυλάκιση, έστω με αναστολή. Κακά τα ψέμματα, δεν αποκλείεται ο κ. Κεφαλογιάννης να αθωωθεί πανηγυρικά στο Εφετείο, οπότε θα αποδοθεί άσπιλος και άμωμος ποινικά στην κοινωνία. Ούτε ενδιαφέρει τόσο το αντικείμενο της δίκης, αποτέλεσμα της οποίας ήταν η καταδίκη του κ. Κεφαλογιάννη. Δεν έχω, βέβαια, αντίρρηση ότι η πράξη, για την οποία καταδικάστηκε έχει ιδιαίτερη απαξία, καθόσον δεν είναι και το πιο αθώο πράγμα στον κόσμο να αποπειράσαι να υποθάλψεις πρόσωπο, που κατηγορείται για εμπορία ναρκωτικών ουσιών, ήτοι να πείθεις αστυνομικούς να ψευδομαρτυρήσουν, ώστε να αθωωθεί κάποιος κατηγορούμενος για καλλιέργεια ναρκωτικής ουσίας. Και, όπως καλά γνωρίζετε, η πειθώ ενός προσώπου με ιδιαίτερη πολιτική δύναμη έχει συγκεκριμένο χαρακτήρα απέναντι σε πρόσωπα, τα οποία εύκολα μπορούν να υποστούν ποικίλες ταλαιπωρίες, αν αρνηθούν να το εξυπηρετήσουν.
Πολύ περισσότερο ενοχλεί η συμπεριφορά του κ. Κεφαλογιάννη πριν αλλά και μετά την έκδοση της εις βάρος του καταδικαστικής απόφασης. Η θέση του επέβαλλε να σεβαστεί την απόφαση του δικαστηρίου και να αρκεστεί να ασκήσει τα προβλεπόμενα εκ του νόμου ένδικα μέσα. Αντ’ αυτού, όμως, επιδόθηκε σε ένα παραλήρημα, στο οποίο χώρεσε τα 50 χρόνια, που τον τιμούν οι ψηφοφόροι της εκλογικής του περιφέρειας, τη, δήθεν, καταδίκη του κοινοβουλευτισμού, εξαιτίας της δικής του καταδίκης, την αμφισβήτηση της ορθής κρίσης των δικαστών για εξωδικαστικούς λόγους και άλλα πολλά. Εν ολίγοις, αφού εκλέγεται επί 50 χρόνια βουλευτής, μαζί του καταδικάστηκαν και όσοι τον ψήφισαν όλα αυτά τα χρόνια, ήτοι επλήγη ο κοινοβουλευτισμός, ήθελε ίσως να πει ο κ. Κεφαλογιάννης. Άλλως πως είναι δυνατό να καταδικάζεται ένα πρόσωπο, που τον τιμά η εκλογική του περιφέρεια επί 50 συναπτά έτη; Δεν σας θυμίζει λιγάκι τις δηλώσεις του Νομάρχη Θεσσαλονίκης, κ. Ψωμιάδη προ ετών, ότι, αφού εξελέγη με ποσοστό άνω του 50%, μπορεί να λέει ό,τι θέλει;
Η συμπεριφορά του κ. Κεφαλογιάννη καταδεικνύει με τον πλέον ωμό και απροκάλυπτο τρόπο την ανήθικη συμπεριφορά πολλών εκ των προσώπων, που μετέχουν ενεργά στη νομή της εξουσίας. Συνηθισμένοι στην ατιμωρησία και σίγουροι ότι κανένας δεν θα τους ψέξει, επιδίδονται σε πάσης φύσεως παρανομίες, επικαλούμενοι την ψήφο του κόσμου, που τους ανέδειξε και εκβιάζοντας, έτσι, εμμέσως την κυβέρνηση ή την παράταξή τους. Και όταν βρεθεί κάποιος τολμηρός δικαστής, που θα οδηγήσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου τον παραστρατήσαντα πολιτικό, τότε η κρίση αυτού του δικαστή όχι μόνο αμφισβητείται, που κάτι τέτοιο δεν είναι απαραίτητα απαράδεκτο, αλλά χαρακτηρίζεται ως προϊόν σκοπιμότητας και αμφιβόλου προελεύσεως. Προσέξτε, δεν αμφισβητείται η ορθότητα της δικανικής κρίσης ή η νομιμότητα της διαδικασίας, επειδή υπάρχουν ατράνταχτα στοιχεία περί της αθωότητας του πονηρού πολιτευτή, αλλά διότι η κρίση του θεωρείται ότι διαμορφώθηκε από παράγοντες άσχετους με τη Δικαιοσύνη. Η αγαπημένη ασχολία του νεοέλληνα με τις θεωρίες συνωμοσίας βρίσκει ένα, ακόμα, οπαδό στο πρόσωπο του κ. Κεφαλογιάννη.
Και μόνο για τις δηλώσεις του από της ενάρξεως της όλης διαδικασίας και πάντως προ της εκδόσεως της πρωτόδικης αποφάσεως ο εν λόγω πολιτικός θα έπρεπε να έχει αποπεμφθεί από τη θέση του ατύπου συμβούλου του κ. Πρωθυπουργού. Εκτός αν ποιεί τιμή στη νοημοσύνη μας η δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου κ. Αντώναρου, ότι ο κ. Κεφαλογιάννης, όντας άτυπος σύμβουλος του κ. Πρωθυπουργού, δεν έχει να παραιτηθεί από κάτι. Τελικά, ο κ. Πρωθυπουργός απομάκρυνε τον άτακτο σύμβουλό του, καθόσον ο ίδιος ο κ. Κεφαλογιάννης μάλλον απαξίωσε να παραιτηθεί. Και αυτή η στάση του αποπεμφθέντος πολιτικού ενοχλεί περισσότερο και από την, πρωτόδικη έστω, καταδίκη του.

Διακοπές με τους γονείς εν έτει 2008

Όταν ήμουν μικρός, συνηθίζαμε να πηγαίνουμε διακοπές με τους γονείς μου. Ενίοτε, έρχονταν και ο παππούς με τη γιαγιά. Ακόμα και τότε, όμως, η φροντίδα μας ανήκε στους γονείς μου, οι οποίοι, αν και προέρχονταν από κουραστικές χρονιές (στη δεκαετία του '70 και του '80 η εργαζόμενη μητέρα μου αποτελούσε την εξαίρεση στον κανόνα, που ήθελε τις μητέρες να ασχολούνται, τουλάχιστον μετά τη γέννα, αποκλειστικά με τα του οίκου τους), δε σταματούσαν στιγμή να ασχολούνται με μένα και την αδελφή μου, ως άρμοζε σε δύο συνειδητοποιημένους και στοργικούς γονείς.

Στις πρόσφατες διακοπές μου, όμως, διεπίστωσα το παρακάτω φαινόμενο, ήτοι οικογένειες με παιδιά, που έσερναν μαζί τους και κάποια κυρία με ανατολίτικα χαρακτηριστικά, πιθανόν Φιλιππινέζα, η οποία και ασχολούνταν με τα παιδιά. Ενόσω οι γονείς έπιναν το καφεδάκι τους ή έκαναν το μπάνιο τους, η Φιλιππινέζα (ή όποια άλλη εθνικότητα και αν είχε) ασχολούνταν με τα παιδιά, ήτοι τα έντυνε, τα τάιζε, τα σκούπιζε κ.λπ. Ενδεχομένως, στο ξενοδοχείο μετά θα συνέχιζε να τα φροντίζει. Όσο μπορούσα να παρακολουθήσω τις οικογένειες αυτές, έβλεπα ότι οι γονείς ουδόλως ασχολούνταν με τα παιδιά. Ενίοτε έδιναν κάποια εντολή στην "γκουβερνάντα" και έπειτα αποσύρονταν στη ραστώνη τους.

Παλαιά, στην έκθεση στο σχολείο "πώς πέρασα στις διακοπές μου" γράφαμε ότι πήγαμε διακοπές με τους γονείς. Θα είχε ενδιαφέρον να διαβάσουμε τις εκθέσεις των παιδιών των παραπάνω οικογενειών. Και, ανεξάρτητα από αυτό, να δούμε, αν ευσταθεί η διαπίστωση των παραπάνω γονέων ότι "πήγαμε διακοπές με τα παιδιά".

"Πολλά" δολοφονίες και μύθοι

Διαβάζοντας, σήμερα, σε ένθετο περιοδικό εφημερίδας με μεγάλη κυκλοφορία ότι ο γνωστός δημοσιογράφος κ. Λιάγκας έχει ζητήσει "πολλά συγγνώμη", αναρωτήθηκα πόσα "πολλά συγγνώμη" θα πρέπει να ζητήσει και από τον κόσμο,που τον ακούει να εκτοξεύει τέτοια"πολλά ασυγχώρητα". Περαιτέρω, η διαβόητη κα. "Καλλίστη", δημοσιογράφος, που διατηρεί στήλη στην εφημερίδα "ΤΟ ΘΕΜΑ" αναπαράγει για μια, ακόμα, φορά το μύθο περί καθιέρωσης του πολυτονικού συστήματος, έπειτα από πιέσεις της OLIVETTI, η οποία την επομένη ημέρα, υποτίθεται, της καθιέρωσης του μονοτονικού συστήματος, προώθησε στην ελληνική αγορά μηχανές με το μονοτονικό σύστημα. Τα πειστήρια του μύθου αυτού, βέβαια, παραμένουν άφαντα (κάτι μου λέει ότι βρήκα θέμα και για το άλλο ιστολόγιο). Και απλά η εν λόγω δημοσιογράφος αρκείται να αναπαράγει όσα κατά καιρούς έχουν αναφέρει ο κ. Γιανναράς ή ο μακαριστός, πλέον, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος. Διότι, πολύ απλά, στην πράξη ήδη προ του 1982, της "αποφράδος ημέρας", κατά πολλούς της κατάργησης του πολυτονικού συστήματος, υπήρχαν πλείστα όσα έντυπα, που γράφονταν με το μονοτονικό σύστημα. Κα μιλάμε για έντυπα, όπως το "ΒΗΜΑ", την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" και αρκετά άλλα. Οπότε ποιο λόγο είχε, άραγε, η OLIVETTI και η κάθε OLIVETTI να πιέσει, ώστε να καθιερωθεί και με νόμο το μονοτονικό σύστημα, ώστε να προωθήσει στην αγορά τις γραφομηχανές με το μονοτονικό σύστημα; Τουλάχιστον, η κα. Καλλίστη αποφεύγει τις οιμωγές περί διακοπής της γλωσσικής συνέχειας του έθνους.